CONSEIL DE

L'EUROPE

AVRUPA

KONSEYĐ

AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ

KAHRAMAN - TÜRKĐYE DAVASI

(Baꢀvuru no: 60366/00)

KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ

STRAZBURG

31 Ekim 2006

Đꢀbu karar AĐHS’nin 44 § 2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecektir. ꢁekli

bazı düzeltmelere tabi olabilir.

1

______________________________________________________________________________________

Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,

davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile

Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak

suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.

Türkiye Cumhuriyeti aleyhine açılan ve (60366/00) baꢀvuru no’lu davanın nedeni bu

ülke vatandaꢀı olan Nazan Kahraman (baꢀvuran) adlı kiꢀinin Avrupa Đnsan Hakları

Mahkemesi’ne (AĐHM) 6 Temmuz 2000 tarihinde Avrupa Đnsan Hakları Sözleꢀmesi’nin

(AĐHS) 34. maddesi uyarınca yapmıꢀ olduğu baꢀvurudur.

Adli yardımdan faydalanan baꢀvuran AĐHM önünde, Ankara Barosu avukatlarından

A. Erdoğan tarafından temsil edilmektedir.

OLAYLAR

I.

OLAYIN KOꢀULLARI

Baꢀvuran, 1974 yılında doğmuꢀtur ve Ankara’da ikamet etmektedir.

1992 yılında, baꢀvuran, Devlet memuru statüsünde hemꢀire kariyerine baꢀlamıꢀtır.

1993 yılında, baꢀvuran, ordunun hizmetinde çalıꢀan memur statüsüyle Gülhane Askeri Tıp

Akademisi’ne göreve verilmiꢀtir.

14 Nisan 1999 tarihinde, Milli Savunma Bakanlığı Yüksek Disiplin Kurulu, yasadıꢀı

bir örgütün sempatizanı olma sıfatıyla ideolojik ve siyasi faaliyetler yürüterek kurumunun

düzenini bozduğu gerekçesiyle, baꢀvuranı memuriyetten çıkarma kararı vermiꢀtir.

18 Haziran 1999 tarihinde, baꢀvuran, zorunlu olarak konu hakkında yetkili olan Askeri

Yüksek Đdare Mahkemesi (“Yüksek Mahkeme”) önünde bu kararın iptal edilmesi için dava

açmıꢀtır. Baꢀvuran, kendi aleyhindeki suçlamalara itiraz etmekte, Hacı Bektaꢀ-ı Veli

derneğinin üyesi olmadığını bildirmekte (baꢀvuran bir belge sunmuꢀtu) ve yasadıꢀı bir örgüt

lehinde yasadıꢀı faaliyetler sürdürmüꢀ olduğunu reddetmektedir. Baꢀvuran suçlamaların hiçbir

açık kanıtla desteklenmediklerini ileri sürmektedir. Baꢀvuran, kamu hizmetinde çalıꢀma

hakkının kendisinin temel hakkı olduğunu ve mesleğini düzenli ve bilinçli ꢀekilde icra

ederken, hiçbir ꢀekilde keyfi olarak görevden alınmasını gerektirecek bir tutumu olmadığını

eklemektedir.

2 Ağustos 1999 tarihli cevabi görüꢀlerinde, Savunma Bakanlığı, ilgilinin iꢀten

çıkarılmasının titiz bir soruꢀturmaya dayandığını ve bununla ilgili belgelerin mahkemeye,

Yüksek Mahkemeye iliꢀkin 1602 sayılı Kanunun 52. maddesine uygun olarak gizlilik

kaydıyla sunulduğunu ileri sürmektedir. Memuriyetten çıkarılma, mesleğinin icrasıyla ilgili

olarak değil ama baꢀvuran, ideolojik ve siyasi faaliyetler yürüterek kurumun düzenini

bozduğu için dayatılmıꢀtır. Öte yandan, temel bir hak oluꢀturmasına rağmen, kamu

hizmetinde çalıꢀma hakkı yükümlülükleri içermektedir ki bunların kötüye kullanımı

durumunda biri de memuriyetten çıkarma olan çeꢀitli cezaları öngördüğü hatırlatılmıꢀtır.

6 Eylül 1999 tarihinde, baꢀvuran yeni bir savunma sunmuꢀtur. Baꢀvuran ilk önce,

askeri olmayan statüsünü vurgulayarak ve bu mahkemenin bağımsız ve tarafsız olduğuna

itiraz ederek, Yüksek Mahkemenin normal bir idari mahkeme lehine görevsiz kılınmasını

talep etmiꢀtir. Baꢀvuran daha sonra kamu düzenine zarar verecek bir tutum benimsemediğini

ve bu durumun kurumu tarafından da kabul edildiğini belirtmiꢀtir. Baꢀvuran, aynı ꢀekilde,

görüꢀleri için cezalandırıldığını ileri sürmektedir ve AĐHS’nin garanti altına aldığı

özgürlüklerin korunması hakkını vurgulamaktadır. Baꢀvuran kendisine soruꢀturma sırasında

2

savunma hakkının tanınmadığını beyan etmektedir. Baꢀvuran, AĐHS’nin 6, 7, 9, 10 ve 14

maddelerine atıfta bulunmaktadır.

13 Eylül 1999 tarihinde, baꢀvuran, memurların disiplin cezalarının affına iliꢀkin 28

Ağustos 1999 tarihli 4455 sayılı Kanunun düzenlemeleri uyarınca görevine iadesi için

Savunma Bakanlığı’na talepte bulunmuꢀtur. 25 Ekim 1999 tarihinde, Genelkurmay

Baꢀkanlığı, baꢀvuranın talebini Kanunun baꢀvurana uygulanamayacağı gerekçesiyle

reddetmiꢀtir.

Baꢀvuranın savunmalarına karꢀı 17 Eylül 1999 tarihinde verdiği cevapta, Savunma

Bakanlığı, baꢀvuranın memuriyetten çıkarılmasının mesleğinin icra edilmesiyle iliꢀkisi

olmadığı ve ilgiliye isnat edilen görüꢀler nedeniyle müdahale edildiği tezine itiraz etmektedir.

Savunma Bakanlığı, memuriyetten çıkarılmanın kaynağının bu görüꢀler nedeniyle

gerçekleꢀtirdiği pozitif eylemler olduğunu ileri sürmektedir. Savunma Bakanlığı, suç sayılan

olayın askeri idarenin yetki alanına girdiğini ve baꢀvuranın sivil statüsüne iliꢀkin bir

argümana atıfta bulunmanın haklı olmadığını eklemektedir.

12 Ekim 1999 tarihinde, Baꢀsavcının, 1602 sayılı Kanunun 79. maddesi uyarınca,

Yüksek Mahkeme nezdinde yaptığı talep üzerine, Yüksek Mahkeme, Savunma

Bakanlığı’ndan baꢀvuranın kiꢀisel dosyasını kendisine ulaꢀtırmasını talep etmiꢀtir. 26 Ekim

1999 tarihinde, Genelkurmay yetkilisi, Bakanlığın 18 Ekim 1999 tarihli talebi üzerine

sözkonusu dosyayı iletmiꢀtir.

8 ꢁubat 2000 tarihinde, Yüksek Mahkeme, çoğunluk kararıyla baꢀvuranın

memuriyetten çıkarılma kararının iptal edilmesi talebini reddetmiꢀtir. Yüksek Mahkeme

kararında, görev uyuꢀmazlığı ile ilgili ön itirazın dava dilekçesinde veya ilk savunmalarda

ileri sürülmesi ve ilgilinin 6 Eylül 1999 tarihli savunmasında yaptığı gibi daha sonradan

yapılmaması gerektiğine karar vermiꢀtir. Bunun dıꢀında, Yüksek Mahkeme, baꢀvuranın

baꢀarılı mesleki geçmiꢀine rağmen, tanıklıklardan, üzerine “gizli” damgası vurulmuꢀ bir

zarfın içine konmuꢀ belgelerden ve de Yüksek Mahkemenin talep ettiği belgelerden

baꢀvuranın görevini yerine getirdiği sırada siyasi ve ideolojik faaliyetler yürüttüğünün ve aꢀırı

sol bir grubun üyesi olduğunun ortaya çıktığına kanaat getirmiꢀtir. Bu yüzden, memuriyetten

çıkarılma kararı Kanuna uygundu. Muhalefet ꢀerhinde, azınlık durumundaki iki hakim,

ilgiliye ve onun mesleki geçmiꢀine iliꢀkin getirilen suçlamaları destekleyecek durumda olan

kanıt yokluğunun altını çizmekteydiler.

10 Mayıs 2006 tarihinde, Hükümet, baꢀvuran hakkında yürütülen soruꢀturma

dosyasını AĐHM’ye iletmiꢀtir. Dosya, “komutanın görüꢀü”, “olayların raporu”, ve altı “ifade

tutanağı” gibi belgeler içermektedir. “Olayların raporu”na göre, Alanya’da (Antalya) PKK’ya

karꢀı yürütülen operasyon sırasında, baꢀvuranla aynı görevde çalıꢀan bir hemꢀirenin [ismi

silinmiꢀ olan] tutuklanmasının akabinde bir soruꢀturma yürütülmesine karar verilmiꢀtir.

Özellikle, soruꢀturma kapsamında dinlenen altı hemꢀire [isimleri silinmiꢀ olan], baꢀvuranın

alevi ve aꢀırı solcu olduğunu; bu ideolojiyi genç hemꢀireler arasında yaydığını; dini

inançlarının zayıf olduğunu çünkü Allah kavramına iliꢀkin olarak eleꢀtirel düꢀünceler ileri

sürdüğünü; klasik kitaplar ve Aziz Nesin’in kitaplarını okuduğunu; Hacı Bektaꢀ-ı Veli

Derneğinin faaliyetlerine katıldığını ve orada saz dersleri aldığını; Sivas olaylarını anma

amacıyla gerçekleꢀtirilen 2 Mayıs gösterilerine katıldığını beyan etmiꢀlerdir. Baꢀvuran,

kendisine karꢀı ileri sürülen olayları reddetmiꢀtir. Baꢀvuran, “ifade tutanağında” ne alevi ne

de aꢀırı solcu olduğunu, okumayı sevmediğini, sözkonusu Derneğin üyesi olmadığını beyan

3

etmiꢀtir. Aynı ꢀekilde, bir belgede, baꢀvuranın kiꢀisel dosyasında daha önce ceza aldığına dair

hiçbir ibare olmadığı belirtilmiꢀtir.

HUKUK AÇISINDAN

I.

AĐHS’NĐN 6 § 1 MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA

Baꢀvuran, dosyada bulunan ve Askeri Yüksek Đdare Mahkemesinin kararının temelini

oluꢀturan belgelerin kendisine iletilmemesinin taraflar arsındaki dengeyi bozduğunu ileri

sürmektedir. Baꢀvurana göre, silahların eꢀitliği ilkesi ihlal edilmiꢀtir. Baꢀvuran, burada,

AĐHS’nin 6 § 1 maddesinin ihlal edildiği kanaatindedir.

Hükümet görüꢀ bildirmemektedir.

1. Đlgili ilkeler

Her hukuk ve ceza davasının, usule iliꢀkin yönleri de dahil olmak üzere çekiꢀmeli bir

nitelik taꢀıması ve de taraflar arasında silahların eꢀitliğini garanti altına alması gerekmektedir:

bu, adil yargılanma hakkının temel unsurlarından biridir.

Çekiꢀmelilik ilkesi uyarınca yargılanma hakkı, taraflar için, diğer tarafın oluꢀturduğu

görüꢀlerden veya sunduğu kanıtlardan haberdar olma ve bunlar hakkında tartıꢀabilme

olanağını içermektedir (bkz, diğerleri arasında, hukuki usüle iliꢀkin olarak : Vermeulen-

Belçika, 20 ꢁubat 1996 tarihli karar, Lobo Machado-Portekiz, 20 ꢁubat 1996 tarihli karar,

Nideröst-Huber-Đsviçre, 18 ꢁubat 1997 tarihli karar, Kress-Fransa, 39594/98 no’lu karar,

Yvon-Fransa, 44962/98 no’lu karar ve Prikyan ve Angelova-Bulgaristan, 44624/98 no’lu, 16

ꢁubat 2006 tarihli karar; cezai usüle iliꢀkin olarak : Brandstetter-Avusturya, 28 Ağustos 1991

tarihli, A serisi 211 no’lu karar, Fitt-Đngiltere, 29777/96 no’lu karar, ve Jasper-Đngiltere,

27052/95 no’lu, 16 ꢁubat 2000 tarihli karar).

Bu prensip, tarafların sunduğu görüꢀler ve belgeler için geçerlidir, ama bir de

Hükümet komiseri gibi bağımsız bir memur (Kress, ve, APBP-Fransa, 38436/97 no’lu, 21

Mart 2002 tarihli karar), bir idare (Krčmář ve diğerleri-Çek Cumhuriyeti, 35376/97 no’lu 3

Mart 2000 tarihli karar) veya sözkonusu kararı veren mahkeme tarafından sunulan görüꢀler ve

belgeler için de geçerlidir (Nideröst-Huber).

Aynı ꢀekilde, AĐHS’nin, her ꢀeyden önce tarafların çıkarlarını ve adaletin iyi ꢀekilde

idare edilmesini korumayı amaçlayan 6 § 1 maddesinin altını çizmek gerekir (bkz, mutatis

mutandis, Acquaviva-Fransa, 21 Kasım 1995 tarihli, A serisi 333-A no’lu karar), bunların, bir

belgenin kendilerinin yorumunu gerektirdiği kanaatinde olup olmadıklarını belirtme imkanları

olmalıdır. Özellikle, kiꢀilerin adaletin iꢀleyiꢀine güvenmesi buna bağlıdır: sözkonusu güven,

diğerleri arasında, dosyadaki her belge hakkında görüꢀ bildirebilme güvencesine

dayanmaktadır (bkz Nideröst-Huber, ve F.R.-Đsviçre, 37392/97, 28 Haziran 2001 tarihli

karar).

Öte yandan, hakim kendisi de, özellikle bir itirazı reddettiği veya re’sen ele alınan bir

gerekçeye dayanarak bir uyuꢀmazlığı çözdüğü zaman çekiꢀmelilik ilkesine uymak zorundadır

(Skondrianos-Yunanistan, 63000/00, 74291/01 ve 74292/01 no’lu, 18 Aralık 2003 tarihli

4

kararlar, ve Clinique des Acacias ve diğerleri-Fransa, 65399/01, 65406/01, 65405/01 ve

65407/01 no’lu, 13 Ekim 2005 tarihli kararlar).

2. Bu ilkelerin uygulanması

Davada, bir disiplin soruꢀturmasının akabinde, askeri hastanede çalıꢀan baꢀvuran, sivil

hemꢀire olarak yürüttüğü görevinden alınmıꢀtır. Đlgili tarafından yapılan iptal baꢀvurusu

Askeri Yüksek Đdare Mahkemesi tarafından reddedilmiꢀtir.

Aslında, 2 Ağustos 1999 tarihinde, cevaben verdiği savunmalar sırasında, Savunma

Bakanlığı, 1602 sayılı Kanunun 52. maddesi uyarınca idari soruꢀturma dosyasını Yüksek

Mahkemeye gizlilik kaydıyla iletmiꢀtir. Öte yandan, 26 Ekim 1999 tarihinde, 1602 sayılı

Kanunun 79. maddesi uyarınca, baꢀvuranın kiꢀisel dosyası, Baꢀkanın talebi üzerine,

Baꢀsavcının talebini takip ettiren Yüksek Mahkemeye iletilmiꢀtir. Yüksek Mahkemenin

kararından, baꢀvuranın talebinin, Savunma Bakanlığı tarafından üzerinde “gizli” damgası

taꢀıyan bir zarfın içine konmuꢀ bilgi ve belgelere ve de idari soruꢀturma kapsamında elde

edilen ifadelere dayanarak reddedildiği ortaya çıkmaktadır.

Baꢀvuran, boꢀ yere, soruꢀturma sırasında savunma hakkına saygı gösterilmemesine

itiraz etmiꢀtir.

AĐHM, bir ceza yargılama usulü kapsamında, ilgili kanıtların açığa vurulması hakkının

mutlak olmadığını söylediğini hatırlatmaktadır. Bir ceza davasında, sanığın haklarıyla

dengelenmesi gereken, milli güvenlik veya misilleme riski altında olan ꢀahitleri koruma veya

soruꢀturma metotlarını gizli tutma gerekliliği gibi karꢀılıklı çıkarlar olabilir. Bazı durumlarda,

baꢀka bir bireyin temel haklarını korumak için veya önemli bir kamu yararını korumak için

bazı kanıtları savunmanın bilgisine sunmamak gerekebilir. Bununla birlikte, AĐHS’nin 6 § 1

maddesi uyarınca, yalnızca, savunma haklarını sınırlayıcı kesinlikle gerekli olan önlemler

meꢀrudur (Van Mechelen ve diğerleri-Hollanda, 23 Nisan 1997 tarihli karar). Üstelik, sanığa

adil bir yargılanma garanti edilmek isteniyorsa, haklarının sınırlanmasıyla savunmaya

çıkarılan her zorluk hukuki makamların önünde izlenen yargılama usulüyle yeterince telafi

edilmelidir (Doorson-Hollanda, 26 Mart 1996 tarihli karar, Van Mechelen ve diğerleri, Fitt,

ve Jasper). AĐHM’e göre, bu ꢀekil ilkelerin olaya, baꢀvuran için, - ağır disiplin suçları

kayıtlarına dayalı memuriyetten çıkarılma olayı- uygulanmaları gerekir (bkz, mutatis

mutandis, Fitt).

Hükümetin, baꢀvuranın memuriyetten çıkarılmasına iliꢀkin idari yargılama usulü

sırasında soruꢀturma dosyasının açığa çıkarılmamasını haklı gösterecek hiçbir argüman

sunmadığını belirtmek gerekmektedir. Zaten, bu dosya, milli güvenliğe veya misilleme riski

altındaki tanıkları koruma veya soruꢀturma metotlarını gizli tutma gerekliliğine bağlı

zorunluluklarla bu ꢀekil bir uygulamayı haklı gösterebilecek hiçbir unsur içermemektedir. Öte

yandan, bu uygulamada, çekiꢀmelilik ilkesinin ve silahların eꢀitliği ilkesinin gereklerini yerine

getirmek için baꢀvuranın çıkarlarını korumaya uygun garantiler bulunmamaktadır (bkz,

mutatis mutandis, Fitt, ve Jasper). Aslında, uyuꢀmazlık konusu karar sadece “gizli” olarak

sınıflanmıꢀ olan soruꢀturma dosyasına dayanılarak alınmıꢀtır.

Savunma Bakanlığı tarafından iletilen belge ve bilgilerin uyuꢀmazlık sonucu hakkında

temel bir önemi olduğunu ꢀüphesizdir. Ama ilgilinin yargılama usulünde kazanmayı umduğu

ꢀey ve soruꢀturma dosyasındaki belge ve bilgilerin niteliği göz önüne alınınca, baꢀvuranın

5

Yüksek Mahkemenin kararını vermesinden önce bunlara cevap vermesinin imkansızlığı onun

adil yargılanma hakkını hiçe saymıꢀtır (J.J.-Hollanda, 27 Mart 1998 kararı).

Sonuç olarak, çekiꢀmelilik ilkesi ve taraflar arasındaki silahların eꢀitliği garantisine

uymak -AĐHS’nin 6 § 1 maddesi bakımından adil yargılanma hakkının temel yönlerinden biri-

baꢀvuranın, Savunma bakanlığının sunduğu bilgiler hakkında yorum yapma olanağını

gerektirmekteydi. Oysa ki, bu imkan baꢀvurana, 1602 sayılı Kanunun 52. maddesi uyarınca

dosyanın açığa çıkmasını reddetmek için verilmemiꢀtir.

AĐHM, AĐHS’nin 6 § 1 maddesinin ihlal edildiği sonucuna varmıꢀtır.

II. AĐHS’NĐN 10. MADESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA

Baꢀvuran, memuriyetten çıkarılmasının, kiꢀisel ve siyasi inançlarına ve bazı yasal

eylemlere dayandığı gerekçesiyle, AĐHS’nin 10. maddesinin ihlalini teꢀkil ettiğinden

yakınmaktadır.

Hükümet, askeri bir kurumu seçmekle baꢀvuranın en baꢀından böyle bir yapıyı

yöneten kurallara uymayı kabul ettiğini belirtmektedir. AĐHM’in konuyla ilgili içtihadına

dayanarak, Hükümet, memur statüsünde olmasından dolayı, ilgilinin Devlete özel bir güven

ve dürüstlük bağıyla bağlı olduğunu ileri sürmektedir. Baꢀvuran, kurumun bünyesinde ve

dıꢀarısında sözkonusu faaliyetleri yürüterek bu bağı koparmıꢀtır. Hükümet, olayın durumunun

özel koꢀullarına vurgu yapmaktadır ve en yüksek askeri hiyerarꢀi üyeleriyle sıkı iliꢀki içinde

olan ve onların gizli sağlık dosyalarına ulaꢀabilen baꢀvuranın eylemlerine iliꢀkin olarak,

makamların dikkatli olmaları gerektiğinin altını çizmektedir. Öte yandan, Grigoriades-

Yunanistan (25 Kasım 1997 tarihli karar) kararındaki baꢀvurandan farklı olarak, baꢀvurana

cezai müeyyide uygulanmamıꢀtır.

Baꢀvuran, sözde inançları ve yasal, kültürel ve sosyal bazı aktivitelere katıldığı için

cezalandırıldığını ileri sürmektedir. Baꢀvuran, PKK gibi yasadıꢀı örgütlerin eylemlerine

katılım veya yardım veya bu örgüte sempati duyma ꢀeklindeki kendisine isnat edilen olayların

Türk Ceza Kanununa göre suç teꢀkil ettiğini, oysaki kendisine karꢀı hiçbir kovuꢀturma

baꢀlatılmadığını belirtmektedir. Baꢀvuran, bu askeri hastanede, meslek ahlakına değin

kurallara uyarak on yıla yakın bir süre boyunca çalıꢀtığının ve üstlerinin güvenini sarsmaya

elveriꢀli ve doğruluk gereğiyle uyumsuz hiçbir tutumu olmadığının altını çizmektedir.

Baꢀvurana göre, iç hukuktaki yargılama usulü sırasında kendisine iletilmeyen ve Yüksek

Mahkemenin karar verirken dayanak aldığı idari soruꢀturma dosyası sadece dayanaktan

yoksun suçlamalar içermektedir.

AĐHM, mevcut baꢀvuruyla ortaya konan temel hukuki sorunun, memuriyetten

çıkarılma kararının iptal edilmesi talebinin AĐHS’nin 6. maddesi uyarınca adil bir

yargılanmanın sonunda reddedilip reddedilmediğinin bilinmesine iliꢀkin olduğu

kanaatindedir. Yukarıda AĐHM’nin sonuç olarak vardığı, bu maddenin ihlal edildiği tespiti

göz önüne alınınca, AĐHM, bu ꢀikayeti ayrı olarak incelemeye gerek olmadığı kanaatindedir

(bkz, mutatis mutandis, Sadak ve diğerleri-Türkiye, 29900/96, 29901/96, 29902/96 ve

29903/96 no’lu kararlar).

III. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI HAKKINDA

6

A. Zarar

Baꢀvuran, miktarı 50 688 Euro olarak belirlediği maddi bir zarara maruz kaldığını

iddia etmektedir. Bu miktar, baꢀvuranın iꢀsiz olduğu 14 Mayıs tarihinden 10 Kasım 1999

tarihine kadar olan dönemdeki gelir kaybına ve takip eden dönemdeki gelir farkına denk

gelecekti. Bunun dıꢀında, baꢀvuran, aynı ꢀekilde miktarını 30 000 Euro olarak belirlediği

manevi zararının tazmini talep etmektedir.

Hükümet, bu taleplere karꢀı çıkmaktadır.

AĐHM, adil tazmini desteklemenin tek dayanağının davada, baꢀvuranın AĐHS’nin 6 §

1 maddesinin öngördüğü garantilerden yararlanamaması hususunda bulunduğunu ortaya

çıkarmaktadır. Kuꢀkusuz, AĐHM, tersi durumda davanın sonucunun ne olabileceği hakkında

yorum yapamaz. Buna karꢀılık, AĐHM, baꢀvuranın mevcut kararda belirtilen ihlal tespitinin

yeterli olmadığı bir miktar manevi zarara maruz kaldığı kanaatindedir. AĐHM, AĐHS’nin 41.

maddesinin öngördüğü gibi hakkaniyetle karar vererek, manevi tazminat adı altında 6 500

Euro ödenmesine karar vermektedir.

B. Masraf ve harcamalar

Baꢀvuran, temsil edilmesine iliꢀkin masraf ve harcamalar adı altında toplam 7 600

Euro talep etmektedir. Baꢀvuran, temsilcisiyle imzaladığı, dava kazanılması halinde, 5 000

Euro tutarındaki miktarın ödenmesini öngören ücret sözleꢀmesini sunmuꢀtur.

Hükümet, bu talebe karꢀı çıkmaktadır.

Elindeki unsurlara dayanarak karar veren AĐHM, bütün masraflar için, Avrupa

Konseyi tarafından sağlanan adli yardım adı altında ele geçen 715 Euro miktardan düꢀülmek

üzere ilgiliye 4 000 Euro ödenmesine karar vermektedir.

C. Gecikme faizi

AĐHM, Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı faiz oranına üç

puanlık bir artıꢀın ekleneceğini belirtmektedir.

BU NEDENLERLE, AĐHM, OYBĐRLĐĞĐYLE,

1. AĐHS’nin 6 § 1 maddesinin ihlal edildiğine;

2. AĐHS’nin 10. maddesine iliꢀkin ꢀikayetin incelenmesine gerek olmadığına;

1. a) AĐHS’nin 44 § 2 maddesi gereğince kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç ay

içinde, ödeme tarihindeki döviz kuru üzerinden Y.T.L.’ye çevrilmek üzere Savunmacı

Hükümet tarafından baꢀvurana:

i. Manevi zarar için 6 500 Euro (altı bin beꢀ yüz Euro);

ii. Masraf ve harcamalar için, Avrupa Konseyi tarafından adli yardım olarak verilen

715 Euro (yedi yüz on beꢀ Euro) düꢀülerek 4 000 Euro (dört bin Euro) ödenmesine;

7

iii. Sözkonusu miktarların, yansıtılabilecek her türlü vergiden muaf tutulmasına;

b) Sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapılmasına kadar Hükümet

tarafından, Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan faiz oranının üç puan

fazlasına eꢀit oranda faiz uygulanmasına;

4. Adil tazmine iliꢀkin diğer taleplerin reddine;

karar vermiꢀtir.

Đꢀbu karar Fransızca olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM’nin iç tüzüğünün 77 §§ 2 ve 3

maddesine uygun olarak 31 Ekim 2006 tarihinde yazıyla bildirilmiꢀtir.

8