CONSEIL

AVRUPA

DE L’EUROPE

KONSEYĐ

AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ

ĐKĐNCĐ DAĐRE

KARA - TÜRKĐYE DAVASI

(Baꢀvuru no: 22766/04)

KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ

STRAZBURG

30 Haziran 2009

Đꢀbu karar AĐHS’nin 44/2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecektir. ꢁekli

düzeltmelere tabi olabilir.

1

______________________________________________________________________________________

Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,

davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile

Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak

suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.

USUL

Türkiye Cumhuriyeti Devleti aleyhine açılan (22766/04) no’lu davanın nedeni T.C. vatandaꢀı

Đsmail Kara’nın (baꢀvuran) 2 Haziran 2004 tarihinde Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi’ne

Đnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına iliꢀkin Sözleꢀme’nin (Avrupa Đnsan

Hakları Sözleꢀmesi - AĐHS) 34. maddesi uyarınca yapmıꢀ olduğu baꢀvurudur.

Baꢀvuran Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi (AĐHM) önünde Đstanbul Barosu avukatlarından

S. Yılmaz tarafından temsil edilmektedir.

OLAYLAR

I. DAVANIN KOꢁULLARI

Baꢀvuran 1953 doğumlu olup Đstanbul’da ikamet etmektedir.

Baꢀvuran, « Anadolu TAYAD » derneğinin (« Anadolu Tutuklu ve Hükümlü Aileleri

Yardımlaꢀma Derneği, bundan böyle « dernek» olarak tanımlanacak) baꢀkanıdır.

29 Kasım 2000 tarihinde, F tipi cezaevlerine nakledilmelerini protesto etmek üzere o

dönemde açlık grevi baꢀlatan tutukluları desteklemek amacıyla derneğin yönetim kurulu, 1

Aralık 2000 tarihinden itibaren üyelerinin de belirli olmayan bir süre için açlık grevine

baꢀlamalarına karar vermiꢀtir.

2 Aralık 2000 tarihinde dernek bir broꢀür dağıtmıꢀtır.

4 Aralık 2000 tarihinde polis, derneğin almıꢀ olduğu bu kararı yerinde tespit etmek üzere

dernek binasına geldiğini bildiren bir tutanak düzenlemiꢀtir.

Üsküdar Savcılığı 8 Aralık 2000 tarihli yazısında, baꢀvuranı ifade vermeye çağırmıꢀtır.

8 ꢁubat 2001 tarihinde hazırlanan iddianamede savcılık, baꢀvuranın da içerisinde

bulunduğu bazı kiꢀiler hakkında 2908 sayılı dernekler kanunu temelinde bir cezai kovuꢀturma

baꢀlatmıꢀtır. Savcılık, iddianamesinde özellikle derneğin F tipi cezaevlerinin açılmasını

protesto eden tutuklulara destek vermek üzere açlık grevi baꢀlatma kararını ve üyelerinin

broꢀür dağıtmasını ön plana çıkarmıꢀtır.

Üsküdar Ceza Mahkemesi (bundan böyle « mahkeme » olarak tanımlanacak), 27 Nisan

2001 tarihli duruꢀmada bir avukat tarafından temsil edilmeyen baꢀvuranı dinlemiꢀtir.

Baꢀvuran, iddianamenin, derneğin 29 Kasım 2000 tarihinde aldığı kararın ve 4 Aralık 2000

tarihli tutanağın okunmasından sonra kendisine yöneltilen iddiaları kabul etmiꢀtir.

Mahkeme, baꢀvuranın gıyabında 21 Eylül ve 7 Aralık 2001 ve yine 5 Nisan, 14 Haziran,

7 Ağustos ve 8 Kasım 2002 tarihlerinde bir duruꢀma gerçekleꢀtirmiꢀtir.

Baꢀvuranın gıyabında görülen 27 Aralık 2002 tarihli duruꢀmada, savcılık esas üzerinden

taleplerini bildirmiꢀ ve iddianamesini tekrarlamıꢀtır.

2

2908 sayılı kanunun 37. maddesinin 1. fıkrası temelinde 27 Aralık 2002 tarihinde verdiği

kararda mahkeme, baꢀvuranı 29 Kasım 2000 tarihinde açlık grevi organize etmek ve broꢀür

dağıtmak suçlarından altı ay hapis cezasına mahkûm etmiꢀ ve daha sonra bu cezayı

547 560 000 Türk Lirası (TRL) para cezasına çevirmiꢀtir.

7 Temmuz 2003 tarihinde Yargıtay’a sunduğu adil yargılama ve dernekler kanunuyla ilgili

ek layihasına atıfta bulunan baꢀvuran bu kararın bozulmasını talep etmiꢀtir. Baꢀvuran

itirazında böyle bir broꢀürün herhangi bir ꢀahıs tarafından yayınlanmıꢀ olabileceğini ileri

sürmüꢀtür.

Yargıtay, 18 Kasım 2003 tarihli kararında temyiz edilen kararı onamıꢀ ve bu kararını 19

Aralık 2003 tarihinde Üsküdar Ceza Mahkemesi kalemine göndermiꢀtir.

HUKUK

I. AĐHS’NĐN 7, 10 VE 11. MADDELERĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI

HAKKINDA

Baꢀvuran, açlık grevi baꢀlatma kararı alması ve broꢀür dağıtması yüzünden ceza

mahkemesi tarafından mahkûm edilmesinin ifade özgürlüğü ve dernek kurma hakkına

müdahale teꢀkil ettiğini ileri sürmektedir. Bu bağlamda AĐHS’nin 7, 10 ve 11. maddelerine

atıfta bulunmaktadır.

AĐHM, baꢀvuranın atıfta bulunduğu olayların daha ziyade AĐHS’nin 10. maddesinin

uygulama alanına girdiği kanaatindedir (Türkiye aleyhine Karademirci ve diğerleri, n^o

37096/97 ve 37101/97, prg. 25-26, CEDH 2005-I). Bu nedenle AĐHM, baꢀvuranın

ꢀikâyetlerini yalnızca 10. madde bakımından inceleyecektir:

Hükümet, baꢀvuranın savına karꢀı çıkmaktadır.

A. Kabuledilebilirliğe iliꢀkin

Hükümet, iç hukuk yollarının tüketilmediğini iddia etmekte ve baꢀvurunun kabuledilemez

olduğunu savunmaktadır. Hükümet, baꢀvuranın AĐHS’nin 10. maddesiyle ilgili ꢀikâyetini

ulusal mahkemeler önünde dile getirmediğini ileri sürmektedir.

Baꢀvuran, bu konuda görüꢀ bildirmemiꢀtir.

AĐHM, 7 Temmuz 2003 tarihinde Yargıtay’a sunduğu ve adil yargılama, dernekler kanunu

ve özetle ifade özgürlüğüne atıfta bulunduğu ek layihasında baꢀvuranın verilen kararın

bozulmasını talep ettiğini kaydetmektedir. Bu itibarla, baꢀvuran AĐHM önünde dile getirdiği

bu ꢀikâyeti ulusal mahkemeler önünde de dile getirmiꢀtir. Bunun nedenle, Hükümetin

iddiasını reddetmek uygun olacaktır.

AĐHM, bu ꢀikâyetin AĐHS’nin 35. maddesinin 3. paragrafı anlamında açıkça dayanaktan

yoksun olmadığını ve baꢀka bir kabuledilemezlik gerekçesi bulunmadığını tespit etmektedir.

Dolayısıyla, ꢀikâyetin kabuledilebilir ilan edilmesi uygun olacaktır.

3

B. Esasa iliꢀkin

1. Bir müdahale olup olmadığı hakkında

Baꢀvuran, baꢀkanı olduğu dernek tarafından alınan bir karar nedeniyle kendisinin ceza

mahkemesince mahkûm edilmesinin ifade özgürlüğü hakkına müdahale teꢀkil ettiğini ileri

sürmektedir. Hükümet, durumun böyle olmadığını savunmaktadır. Baꢀvuran gibi AĐHM de

ihtilaflı müdahalenin ilgili ꢀahsın ifade özgürlüğüne müdahale teꢀkil ettiği kanaatini

taꢀımaktadır.

2. Müdahalenin meꢀruiyeti hakkında

Böyle bir müdahalenin 10. maddeyle uyumlu olması için, “yasayla öngörülmesi”,

maddenin 2. paragrafında yer alan meꢀru amaçların birine veya birkaçına hizmet etmesi ve bu

amaçlara ulaꢀmak için “demokratik bir toplumda gerekli ” görülmesi ꢀarttır.

a) « Yasayla öngörülme »

AĐHM, ceza mahkûmiyetinin 2908 sayılı kanunun 37. maddesinin 1. fıkrasına

dayandırılmasına baꢀvuranın karꢀı çıkmadığını kaydetmektedir. Dolayısıyla AĐHM, ihtilaflı

mahkûmiyetin yasal temele dayandığını not etmektedir.

b) Meꢀru amaç

Hükümet, müdahalenin kamu düzenini korumayı ve baꢀkalarının sağlığını korumayı

amaçladığını savunmaktadır. Baꢀvuran, bu konuda görüꢀ bildirmemektedir. AĐHM,

Hükümetin kamu düzenini koruma görüꢀüne katılmaktadır.

c) « Demokratik bir toplumda gereklilik »

Hükümet, baꢀvuranın derneğinin tutuklu ve hükümlülerin aileleri arasında karꢀıklıklı

yardımlaꢀma ve dayanıꢀma kurulmasını amaçladığını açıklamaktadır. Dernek, bu insanlara

ekonomik, sosyal, kültürel ve hukuki destek vermeyi ve sağlık ihtiyaçlarını karꢀılamayı

önermektedir. Hükümet, baꢀvuranın dernek adına açlık grevi baꢀlatma kararı alarak ve bunu

uygulamaya koyarak tutukluların açlık grevi yapmasını teꢀvik ettiğini ve onların hayatlarını

tehlikeye attığını savunmaktadır. Hükümet ayrıca, ilgili ꢀahısın dernekler kanununa aykırı

hareket ettiğini ileri sürmekte ve baꢀvurana verilen cezanın izlenen amaçla orantılı olduğunu ve

ceza mahkûmiyetinin daha sonra para cezasına dönüꢀtürüldüğünü kaydetmektedir.

Baꢀvuran, iddialarını tekrarlamaktadır.

Bu durumda, baꢀvuranın mahkûmiyetinin « demokratik bir toplumda gerekli » olup

olmadığının belirlenmesi gerekmektedir. Bu konuda AĐHM, özellikle Türkiye aleyhine Yalçın

Küçük (n^o28493/95, prg. 37, 5 Aralık 2002), Birleꢀik Krallık aleyhine Sunday Times (n^o1)

(26 Nisan 1979, prg. 62, seri A n^o30), Türkiye aleyhine Öztürk ([GC], n^o22479/93, prg. 64,

CEDH 1999-VI) ve Norveç aleyhine Nilsen ve Johnsen ([GC], n^o23118/93, prg. 43, CEDH

1999-VIII) kararlarında 10. maddeyle ilgili açıkladığı içtihadından doğan temel ilkeleri

hatırlatmaktadır.

AĐHM, böylece ifade özgürlüğünün demokratik bir toplumun asli temellerinden olup

toplumun ilerlemesinin ve her bireyin geliꢀmesinin baꢀlıca koꢀullarından birini oluꢀturduğunu

hatırlatmaktadır. AĐHS’nin 10. maddesinin 2. paragrafına tabi olmak kaydıyla bu özgürlük,

yalnızca olumlu karꢀılanan ya da zararsız veya önemsiz olarak algılanan ‘bilgi’ ve ‘fikirler’

için değil; ꢀok edici, zedeleyici yahut kaygı verici bilgi ve fikirler için de geçerlidir. Bunlar,

4

‘demokratik toplumun’ vazgeçilmezleri olan çoğulculuğun, hoꢀgörünün ve açık fikirliliğin

gerekleridir.

AĐHS’nin 10. maddesinin 2. paragrafı anlamında ‘gerekli’ sıfatı ile ‘acil bir toplumsal

ihtiyacın’ varlığı kastedilmektedir. Genel anlamda ifade özgürlüğünün kullanılmasına yönelik

bir müdahalenin ‘gerekliliği’ ikna edici surette ortaya konulmalıdır. Kuꢀkusuz, müdahaleyi

haklı kılacak nitelikte bir ihtiyacın var olup olmadığını değerlendirmek ilk elde ulusal

mercilerin görevidir ve ulusal merciler bu konuda belli bir takdir payına sahiptir. Ancak bu

takdir hakkı, AĐHM’nin mevzuat ve mevzuatı uygulayan mercilerin kararları üzerinde

uyguladığı denetimiyle birlikte değerlendirilir.

Denetim yetkisini kullanırken AĐHM’nin görevi ulusal mahkemelerin yerini almak değil,

bu mahkemelerin müdahaleyi teꢀkil eden ‘kısıtlama’ ya da ‘cezalandırma’ kararlarının

AĐHS’nin 10. maddesiyle korunan ifade özgürlüğüyle bağdaꢀıp bağdaꢀmadığına iliꢀkin nihai

kararı vermektir. Bu maksatla AĐHM, sözkonusu müdahaleyi davanın bütünlüğü içinde

değerlendirmelidir (bakınız, diğerleri arasından, Avusturya aleyhine Lingens kararı, 8

Temmuz 1986, prg. 46, seri A n^o103 ; Yunanistan aleyhine Rizos ve Daskas kararı, n^o

65545/01, prg. 44, 27 Mayıs 2004).

Mevcut davada AĐHM, 10. maddenin ‘herkese’ ifade özgürlüğü güvencesi sunduğunu ve

yine 10. maddenin bu özgürlüğün kullanılması noktasında güdülen amacın niteliğine göre ya

da gerçek veya tüzel kiꢀilerin oynadıkları role göre bir ayrım yapmadığını hatırlatmanın

faydalı olacağı kanaatindedir (Türkiye aleyhine Tapkan ve diğerleri kararı, n^o66400/01, prg.

68, 20 Eylül 2007).

AĐHM, baꢀvuran hakkında verilen mahkûmiyet kararının ihtilaflı açlık grevi baꢀlatma ve

broꢀür dağıtma eylemleri bağlamında değerlendirilmesi gerektiği kanaatindedir. Bu bağlamda,

baꢀvuranın tutuklu ve hükümlü aileleri yardımlaꢀma derneği « Anadolu TAYAD » üyesi

olduğunu hatırlatmaya gerek yoktur. Olayın meydana geldiği dönemde, yeni cezaevi

rejiminde koğuꢀ yerine bir ila üç kiꢀilik yaꢀam birimleri öngören F tipi cezaevlerinin

kurulmasını protesto etmek amacıyla tutukluların açlık grevleri baꢀlattığı bilinmektedir

(Türkiye aleyhine Balyemez kararı, n^o32495/03, prg. 24, 22 Aralık 2005 ; Türkiye aleyhine

Tekin Yıldız kararı, n^o22913/04, prg. 16, 10 Kasım 2005). AĐHM, o dönemde kamuoyunun bu

olaylardan kitlesel medya organları yoluyla haberdar olduğunu not etmektedir. Baꢀvuran ve

diğer « Anadolu TAYAD » dernek üyeleri bu iki tip eylemi uygulamaya koyarak sadece

cezaevlerinde baꢀlatılan açlık grevleri ve F tipi cezaevlerinin kendi deyimleriyle içler acısı

durumdaki tutukluk koꢀulları hakkında kamuoyunun duyarlılığını artırmayı amaçlamıꢀlardır.

Oysa burada, baꢀvuran baꢀkalarını açlık grevi yapmaya veya ꢀiddet uygulamaya ya da silahlı

direniꢀe ve ayaklanmaya teꢀvik etmemiꢀtir. Sadece aralarında yakın akrabasının da bulunduğu

tutuklularla dayanıꢀma içerisinde yapılan bu eylemler vasıtasıyla Türk toplumunun

gündeminde olan bir konu üzerinde kamuoyunun duyarlılığını artırmak istemiꢀtir.

AĐHM, baꢀvuranın daha sonra para cezasına çevrilen hapis cezası mahkûmiyetini

dosyadaki tüm unsurlar ıꢀığında incelemiꢀ ve demokratik bir toplumda ifade özgürlüğünün

çok önemli bir yeri olması dolayısıyla bu mahkûmiyetin « demokratik bir toplumda » gerekli

olmadığı kanaatine varmıꢀtır. Özellikle, kullanılan yöntemler izlenen amaca göre orantısızdır.

Bu itibarla AĐHM, AĐHS’nin 10. maddesinin ihlal edildiği sonucuna varmaktadır.

5

II. AĐHS’NĐN 6. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA

Baꢀvuran, kendisine yöneltilen iddialar hakkında bilgilendirilmediğinden ꢀikâyetçi

olmaktadır. Baꢀvuran, yasal haklarının kendisine hatırlatılmadığını ve özellikle mali

durumunun yetersiz olması dolayısıyla kendisine resen bir avukat tayin edilmediğini ve bu

yüzden avukat yardımı alamadığını ileri sürmektedir. Baꢀvuran ayrıca, ulusal mahkemelerin

gerekçesiz karar verdiklerini savunmaktadır. Son olarak baꢀvuran, ceza mahkemesinin

bağımsız ve tarafsız olmadığını, zira iddia makamı ve hakim heyetinin aynı platform üzerinde

oturmalarına karꢀın kendisinin sanık olarak ayrı bir yerde ve ayakta bekletildiğini böylece

iddia makamının hakim heyetine dahilmiꢀ gibi gösterildiğini oysa ki o makamın savcılığı

temsil ettiğini ve ayrı oturması gerektiğini ileri sürmektedir. Bu gerekçeyle baꢀvuran

AĐHS’nin 6. maddesine atıfta bulunmaktadır.

A. Kabuledilebilirliğe iliꢀkin

1. Gerekçenin olmayıꢀı

Baꢀvuran, ulusal mahkemelerin gerekçesiz karar verdiklerini iddia etmekte ve AĐHS’nin 6.

maddesinin 1. paragrafına atıfta bulunmaktadır.

AĐHM, ceza mahkemesinin verdiği mahkûmiyet kararında, baꢀvuranın baꢀkan olma

sıfatıyla açlık grevi organize etme ve broꢀür dağıtma eylemlerinden dolayı mahkûm

edildiğinin açık bir ꢀekilde görüldüğünü not etmektedir. Ayrıca Yargıtay, kanuni hüküm

verirken baꢀvuranın dile getirdiği her argümana detaylı olarak cevap vermek durumunda

değildir.

Bunun sonucu olarak, bu ꢀikâyet, desteklenmediği ve AĐHS’nin 35. maddesinin 3 ve 4.

maddeleri uyarınca açıkça dayanaktan yoksun olduğu için reddedilmelidir.

2. Bağımsız ve tarafsız mahkeme

Baꢀvuran, iddia makamının hakim heyetiyle aynı platformda oturması dolayısıyla ceza

mahkemesinin bağımsız ve tarafsız olmadığını ileri sürmekte ve AĐHS’nin 6. maddesinin 1.

paragrafına atıfta bulunmaktadır.

AĐHM, baꢀvuranın bu ꢀikâyeti ulusal mahkemeler önünde dile getirmediğini ve ilk olarak

burada açıkladığını tespit etmektedir.

Dolayısıyla bu ꢀikâyet AĐHS’nin 35. maddesinin 1 ve 4. paragrafları bağlamında iç hukuk

yolları tüketilmediği için reddedilmelidir.

3. AĐHS’nin 6. maddesine dayandırılan diğer ꢀikâyetler

Baꢀvuran, ilk önce yasal haklarının kendisine hatırlatılmadığını ve özellikle maddi

durumunun yetersiz olması dolayısıyla resen tayin edilmesi gereken bir avukat yardımından

yararlanamadığını ileri sürmektedir. Baꢀvuran, kendisine yöneltilen iddialar hakkında

bilgilendirilmediğinden ꢀikâyetçi olmakta ve ceza mahkemesi önünde savunma yazısını sunma

imkânı bulamadığını kaydetmektedir. Baꢀvuran, AĐHS’nin 6. maddesinin 1 ve 3. paragraflarına

atıfta bulunmaktadır.

Hükümet, derneğin almıꢀ olduğu kararı yerinde tespit etmek ve bir tutanak düzenlemek

üzere polisin dernek binasına geldiğini kaydetmektedir.

6

Baꢀvuran, ifadesi alınmak üzere savcılığa çağırılmıꢀ ve daha sonra hakkında bir iddianame

hazırlanmıꢀtır. Üsküdar Ceza mahkemesi önünde 27 Nisan 2001 tarihinde görülen ilk

duruꢀmada iddianame okunmuꢀtur. Bu iddianamede ihtilaflı olayların yer ve tarihleri

açıklanmıꢀ, uygulanacak kanun maddeleri belirtilmiꢀtir. Üstelik, Hükümet aynı duruꢀmada

baꢀvuranın kendisine isnad edilen suçları kabul ettiğini bildirmektedir. Hükümet ayrıca ilgili

ꢀahsın kendisine resen hukuki yardım sağlanması için gerekli koꢀulları haiz olduğunu, ancak

baꢀvuranın hiçbir zaman böyle bir talepte bulunmadığını kaydetmektedir. Hükümet, ceza

mahkemesi önünde görülen ilk duruꢀmalar sırasında bir avukat tarafından temsil edilmeyen

baꢀvuranın kendisini tek baꢀına avukat yardımı olmaksızın savunacağını bildirdiğini, ancak

daha sonraki duruꢀmalara katılmadığını belirtmektedir.

Baꢀvuran bu konuda görüꢀ bildirmemiꢀtir.

AĐHM, baꢀvuran aleyhine Üsküdar Ceza Mahkemesi önünde bir cezai kovuꢀturma

baꢀlatıldığını ve baꢀvuranın 27 Nisan 2001 tarihli duruꢀmada dinlendiğini tespit etmektedir.

Bu konuyla ilgili olarak ve Hükümetin görüꢀleri ıꢀığında AĐHM, 28 Ekim 2008 tarihinde

gönderdiği mektupta baꢀvurana özellikle kendisi aleyhine yürütülen yargılama sırasında hangi

nedenlerle avukat yardımı istemediğini ve hangi gerekçelerle hukuki yardım talep etmediğini

sormuꢀtur. Öte yandan AĐHM, baꢀvuranın Üsküdar Ceza Mahkemesi önünde görülen

duruꢀmalardan haberdar olmadığı varsayımından yola çıkarak ; mahkemenin verdiği bu

kararın bir suretini sonradan elde edebileceğini ve müteakiben Yargıtay’a baꢀvurabileceğini

bildiği halde kendisine niçin bunu yapmadığını sormuꢀ ancak baꢀvurandan yine bir cevap

alamamıꢀtır.

Sonuç olarak, AĐHM’nin bilgi taleplerine baꢀvurandan cevap gelmemesi nedeniyle

sözkonusu ꢀikâyetlerin AĐHM tarafından incelenmesi mümkün olmayacaktır. Ayrıca AĐHM,

baꢀvuranın bu ꢀikâyetlerde ısrar etmediği kanaatini taꢀımaktadır.

Dolayısıyla, baꢀvurunun bu kısmı açıkça dayanaktan yoksun olduğundan AĐHS’nin 35.

maddesinin 3 ve 4. paragrafları uyarınca reddedilmelidir.

III. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI HAKKINDA

A. Tazminat

Baꢀvuran 5.000 Euro manevi tazminat ve para cezası olarak ödemiꢀ olduğu 547.600.000

TL’yi (yaklaꢀık 313 Euro) talep etmektedir. Baꢀvuran buna iliꢀkin makbuzu sunmaktadır.

Hükümet bu miktara karꢀı çıkmaktadır.

Baꢀvuranın daha sonradan para cezasına çevrilen mahkumiyeti nedeniyle AĐHS’nin 10.

maddesinin ihlal edildiği sonucuna varan AĐHM 313 Euro’ya tekabül eden sözkonusu

meblağın baꢀvurana verilmesi kanaatindedir. AĐHM mevcut kararın kendisinin baꢀvuranın

uğradığı manevi zararın giderilmesi bakımından baꢀlı baꢀına bir adil tatmini oluꢀturduğunu

kaydetmektedir.

B. Yargılama masraf ve giderleri

Baꢀvuran iç hukukta yapmıꢀ olduğu yargılama giderleri için 1.500 Euro ve AĐHM

nezdindeki giderler için 7775 Euro talep etmektedir. Baꢀvuran tercüme masrafları için 250

7

Euro talep etmekte, fakat herhangi bir belge sunmamaktadır. Baꢀvuran yalnızca avukatı ile

yapılan avukatlık sözleꢀmesini iletmektedir.

Hükümet bu miktarların doğruluğuna itiraz etmektedir.

AĐHM’nin yerleꢀik içtihadına göre bir baꢀvuran gerçekliğini, gerekliliğini kanıtladığı

makul miktarlardaki yargı giderlerini elde edebilir. Bu baꢀvuruda mahkemeye sunulan deliller

ve sözü edilen kıstaslar ıꢀığında AĐHM, baꢀvuranın ulusal mahkemeler önünde yapmıꢀ olduğu

yargılama giderlerine iliꢀkin talebini reddetmekte, AĐHM nezdinde yapılan yargılama masraf

ve giderleri için baꢀvurana 2.300 Euro ödenmesini uygun görmektedir.

C. Gecikme faizi

Gecikme faizi Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı orana

üç puanlık bir artıꢀ eklenerek belirlenecektir.

BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK, AĐHM, OYBĐRLĐĞĐYLE,

1. Baꢀvuranın AĐHS’nin 10. maddesi hakkındaki ꢀikayetinin kabuledilebilir, bunun dıꢀında

kalan ꢀikayetlerin kabuledilemez olduğuna;

2. AĐHS’nin 10. maddesinin ihlal edildiğine;

3. Mevcut kararın kendisinin baꢀvuranın uğradığı manevi zararın giderilmesi bakımından

baꢀlı baꢀına bir adil tatmini oluꢀturduğuna;

4. a) AĐHS’nin 44/2 maddesi gereğince kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç ay içinde,

ödeme tarihindeki döviz kuru üzerinden Türk Lirası’na çevrilmek üzere, her türlü vergiden

muaf tutularak Savunmacı Devlet tarafından:

i. baꢀvurana 313 (üç yüz on üç ) Euro maddi tazminat ödenmesine;

ii. yargılama masraf ve giderleri için baꢀvurana 2 300 (iki bin üç yüz) Euro

ödenmesine;

b) sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapılmasına kadar Hükümet

tarafından, Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan faiz oranının üç puan

fazlasına eꢀit oranda basit faiz uygulanmasına;

5. Adil tatmine iliꢀkin diğer tüm taleplerin reddine;

KARAR VERMĐꢁTĐR.

Đꢀbu karar Fransızca olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM’nin iç tüzüğünün 77. maddesinin 2. ve 3.

paragraflarına uygun olarak 30 Haziran 2009 tarihinde yazılı olarak bildirilmiꢀtir.

8

9