CONSEIL DE  
L'EUROPE  
AVRUPA  
KONSEYĐ  
AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ  
ĐKĐNCĐ DAĐRE  
KARADAĞ - TÜRKĐYE DAVASI  
(Baꢀvuru no: 12976/05)  
KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ  
STRAZBURG  
26 Haziran 2010  
Đꢀbu karar Sözleꢀme’nin 44 / 2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecek olup  
ꢀekli bazı düzeltmelere tabi tutulabilir.  
1
______________________________________________________________________________________  
© T.C. Dışişleri Bakanlığı, 2010. Bu gayrıresmi özet çeviri Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan  
Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,  
davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile  
Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak  
suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.  
USUL  
Türkiye Cumhuriyeti Devleti aleyhine açılan (12976/05) no’lu davanın nedeni T.C.  
vatandaꢀları Serdar Menderes Karadağ’ın (baꢀvuran) Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi’ne 18  
Mart 2005 tarihinde Đnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına iliꢀkin Sözleꢀme’nin  
(Avrupa Đnsan Hakları Sözleꢀmesi - AĐHS) 34. maddesi uyarınca yapmıꢀ olduğu baꢀvurudur.  
Baꢀvuran Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi (AĐHM) önünde Đstanbul Barosu avukatlarından  
H. Tuna tarafından temsil edilmektedir.  
OLAYLAR  
DAVANIN KOꢁULLARI  
Baꢀvuran, 1974 doğumludur. Baꢀvuran baꢀvurusunu sunduğu tarihte Sinop cezaevinde  
hükümlü bulunmaktaydı.  
1. Baꢀvuran hakkında yürütülen ceza davası  
2 Ocak 2002 tarihinde, bir cep telefonu mağazası sahibi bıçaklanarak öldürülmüꢀ olarak  
bulunmuꢀtur. Kadıköy polisi olay yerine gelmiꢀ, inceleme raporu hazırlamıꢀ ve aralarında  
I.F.'nin de bulunduğu tanıkları dinlemiꢀtir. I.F., 31 Aralık 2001 akꢀamı maktul ile beraber  
çalıꢀtıklarını ve bir müꢀterinin cep telefonu alabilmek için defalarca geri geldiğini, ancak  
parasının yetmediğini beyan etmiꢀtir. Olay yeri kriminal polis tarafından filme alınmıꢀtır.  
5 Ocak 2002 gecesi, kriminal polis katil zanlısı olarak baꢀvuranı yakalayarak gözaltına  
almıꢀtır. Saat 23: 45'te, bir yakalama tutanağı düzenlenmiꢀtir. Saat 01: 00'de, baꢀvuran ꢀüpheli  
ve sanık hakları ile ilgili bir formu imzalamıꢀtır. Aynı gün, bir tutuklama ve arama tutanağı  
düzenlenmiꢀtir. Saat 02: 00 ve 19: 05'te, baꢀvuran doktor muayenesinden geçirilmiꢀ ve  
vücudunda herhangi bir yara ve darp izine rastlanmamıꢀtır.  
Aynı gün saat 14: 30'da düzenlenen ziyaret tutanağından anlaꢀıldığına göre, baꢀvuran saat  
14: 00 ile 14:30 arasında avukat Ünlü ile görüꢀmüꢀtür. Bu tutanak avukat tarafından  
imzalanmıꢀtır.  
Saat 16:30'da düzenlenen kimlik tespit tutanağında baꢀvuran sırayla I.G., N.K., I. F. ve H.  
K isimli dört tanık tarafından tespit edilmiꢀtir. Aynı akꢀam saat 19: 00'da, maktulün  
yakınlarında dükkanı olan Ö.B. isimli bir bıçak satıcısının ifadesi alınmıꢀ ve bu kiꢀi 31 Aralık  
günü gelen müꢀterileri tanıyamayacağını belirtmiꢀtir. Đlgili ꢀahıs baꢀvurana bıçak satıp  
satmadığını hatırlamadığını, ancak bunun mümkün olabileceğini ifade etmiꢀtir. Baꢀvuranın  
beꢀ sivil polis arasına konularak düzenlenen teꢀhis yüzleꢀtirmesinde Ö.B. kimseyi tespit  
edemediğini belirtmiꢀtir.  
Saat 19: 30'da, baꢀvuranın ifade tutanağı düzenlenmiꢀtir. Baꢀvuranın sözkonusu cinayeti  
iꢀlediğini itiraf ettiği bu belgede « ifade sırasında avukat bulunuyor » kutusu iꢀaretlemiꢀ ve  
belge resen atanan ancak ismi okunamayan bir avukat tarafından imzalanmıꢀtır.  
Aynı akꢀam saat 20: 00'de, baꢀvuranın cinayeti iꢀlediğini kabul etmesi ve suçu iꢀlemeden  
önce bıçağı nereden aldığını ve daha sonra nereye attığını gösterebileceğini beyan etmesi  
üzerine olay yerinin yeniden incelenmesi için baꢀvuran ile dört polis memurunun imzaladığı  
bir nakil tutanağı hazırlanmıꢀtır. Bu tutanakta baꢀvuranın avukatının imzası olmadığı gibi,  
2
orada bir avukatın bulunduğu da belirtilmemiꢀtir. Olayın yeniden canlandırılma  
operasyonunda baꢀvuran cinayeti nasıl iꢀlediğini anlatmıꢀtır.  
Saat 22:30'da, baꢀvuran ve resen atanan avukatın imzasını taꢀıyan bir ifade tutanağı  
düzenlenmiꢀtir. Bu tutanaktan anlaꢀıldığına göre, baꢀvuran maktulü korkutarak bir telefon  
almak niyetiyle bir bıçak satın aldığını ve daha sonra maktulü bıçakladığını beyan etmiꢀtir.  
Saat 23: 45'te, izinli asker olan baꢀvuran, Kadıköy askeri komutanlığına teslim edilmiꢀtir.  
6 Ocak 2002 günü saat 00:20'de, avukatın bulunmadığı askeri komutanlıkta bir kez daha  
ifadesi alınmıꢀtır. Baꢀvuran burada da cinayeti iꢀlediğini yinelemiꢀtir.  
7 Ocak 2002 tarihinde, Kadıköy Cumhuriyet Savcısı (« Cumhuriyet savcısı ») önüne  
çıkarılan baꢀvuran cinayeti iꢀlediğini itiraf etmiꢀtir. Bu ifadeyi orada hazır bulunan avukatı da  
imzalamıꢀtır. Aynı gün, Kadıköy Ceza Mahkemesi nöbetçi hakimi önüne çıkarılan baꢀvuran,  
tutuklanarak cezaevine konulmuꢀtur. Yine aynı gün, Adli Tıp Kurumu Kadıköy ꢁube  
Müdürlüğü tarafından hazırlanan raporda, baꢀvuranın vücudunda herhangi bir travma izi  
bulunmadığı belirtilmiꢀtir.  
14 Ocak 2002 tarihinde baꢀvuran, Avukat A. Durkan adına bir vekâletname imzalamıꢀtır.  
17 Ocak 2002 tarihinde, Cumhuriyet savcısı baꢀvuranı cinayetle suçlamıꢀtır. Baꢀvuran,  
Kadıköy Ağır Ceza Mahkemesi'nde (« ağır ceza mahkemesi ») yargılanmıꢀtır.  
Baꢀvuran, 27 ꢁubat ile 4 Mart 2002 tarihleri arasında tepkisel anksiyete ꢀüphesiyle  
hastaneye yatırılmıꢀtır. 28 ꢁubat günü, ağır ceza mahkemesi tanıkları dinlemiꢀ ve tanık Ö.B.  
mahkemeye verdiği ifadede kimlik tespit yüzleꢀtirmesinde baꢀvuranı tespit edemediğini,  
ancak ꢀimdi onu hatırladığını beyan etmiꢀtir. Mahkeme, baꢀvuranın ruhsal durumunu  
belirlemek üzere tıbbi bilirkiꢀi raporu talep etmiꢀtir.  
Cumhuriyet savcısı, 18 Mart 2002 tarihinde hazırladığı ek iddianamede baꢀvuranı hırsızlık  
ve gasp teꢀebbüsü ile suçlamıꢀtır.  
28 Mart 2002 tarihinde, ağır ceza mahkemesi baꢀvuranın ifadesini almıꢀtır. Baꢀvuran bu  
ifadede susma hakkını kullanmak istediğini belirtmiꢀ ve hiçbir beyanda bulunmamıꢀtır.  
Bununla birlikte baꢀvuran daha önce polis, savcı ve nöbetçi hakim önünde verdiği ifadeleri  
inkâr etmiꢀ ve bu ifadelerin polis baskısı altında alındığını söylemiꢀtir. Mahkeme, tanıklarla  
birlikte baꢀvuranın avukatının savunmasını dinlemiꢀtir. Avukat, yorum yapmayacağını,  
argümanlarını nihai savunmaya sakladığını bildirmiꢀtir.  
Belirtilmeyen bir tarihte, baꢀvuran ağır ceza mahkemesi baꢀkanına bir yazı göndermiꢀ ve  
bu yazıda cinayeti iꢀlediğini, ancak bu eyleme metresi tarafından kıꢀkırtıldığını belirtmiꢀtir.  
Baꢀvuran, yakalandıktan sonra polislerin kendisini bir arꢀiv odasına götürdüklerini, orada  
soyunmasını istediklerini ve sandalyeye kelepçeyle bağladıktan sonra kafasına vurduklarını  
ifade etmiꢀtir.  
25 Nisan 2002 tarihinde, adli tıp kurumu baꢀvuranın psikiyatrik durumu ile ilgili  
hazırladığı raporda, ilgili ꢀahısın cinayeti iꢀlediği tarihte ve hâlihazırda tam cezai ehliyeti  
bulunduğu sonucuna varmıꢀtır.  
3
24 Mayıs 2002 tarihinde, mahkeme bu adli tıp raporunu dava dosyasına eklemiꢀtir. Savcı  
baꢀvuranın idam cezasıyla karꢀı karꢀıya olduğunu, ancak bu cezanın kaldırıldığını,  
yargılamanın devam edebilmesi için yeni uygulanacak yasaların yürürlüğe girmesinin  
beklenmesi gerektiğini ifade ederek, davanın incelenmek üzere ertelenmesini talep etmiꢀtir.  
Mahkeme duruꢀmayı ertelemiꢀtir.  
31 Mayıs 2002 tarihinde, baꢀvuranın tutuklu bulunduğu Maltepe Askeri Cezaevi  
müdürlüğü Cumhuriyet savcılığına gönderdiği yazıda, bir gün önce « Kanal D » televizyon  
kanalında sunulan « Parmak izi » programında davasıyla ilgili bir röportaj yayınlandıktan  
sonra baꢀvuranın ağır depresyon geçirdiğini, Haydarpaꢀa GATA hastanesi acil servisine  
götürüldüğünü ve daha sonra aynı hastanenin psikiyatri kliniği tutuklular bölümünde bir  
hücreye yatırıldığını bildirmiꢀtir.  
10 Eylül 2002 tarihli duruꢀmada, mahkeme beklenen yeni yasaların yürürlüğe girdiğini  
tespit etmiꢀ ve savcının esas üzerindeki taleplerini dinlemiꢀtir.  
26 Eylül 2002 tarihinde savcılık, mahkemeye, sahte kimlik kullandığı ve gerçekten avukat  
olmadığından ꢀüphelenildiği gerekçesiyle baꢀvuranın avukatı hakkında bir soruꢀturma  
baꢀlatıldığını bildirmiꢀtir.  
17 Ekim 2002 tarihli duruꢀmadan itibaren, baꢀvuran yeni bir avukat tarafından temsil  
edilmiꢀtir. Yeni avukat, müvekkilinin sahte avukat tarafından temsil edilmesi dolayısıyla bu  
duruꢀmalarda adli yardımdan mahrum kaldığının kabul edilmesi gerektiğini savunarak, daha  
önceki layihaların yinelenmesini talep etmiꢀtir. Avukat, ilgili ꢀahsın cezai ehliyetinin sadece  
bir adli tıp doktorunun raporuna istinaden kararlaꢀtırıldığını kaydetmiꢀ ve bu nedenle bir  
nörolog ve bir psikiyatr tarafından yeni bir bilirkiꢀi raporu hazırlanmasını istemiꢀtir. Bu  
duruꢀma sonunda mahkeme, özellikle baꢀvuranın reꢀit olduğunu, herhangi bir akıl hastalığı  
bulunmadığını ve ifadesi bir avukat yardımıyla alınması zorunlu kiꢀilerden olmadığını  
kaydederek, bu talepleri reddetmiꢀtir.  
1 Kasım 2002 tarihinde, baꢀvuranın avukatı savunmasını sunmuꢀtur. Bu savunmada avukat  
müvekkilinin maktulü bıçaklayarak yaraladığını kabul ettiğini, buna karꢀın her türlü hırsızlığı  
inkâr ederek kendisinden sonra dükkana baꢀka birinin girip hırsızlık yapmıꢀ ve maktulü  
öldürmüꢀ olabileceğini söylediğini hatırlatmıꢀtır. Avukat diğer taraftan baꢀvuranın yakalama  
tutanağında belirtildiği gibi 5 Ocak günü saat 01: 00'da değil, 4 Ocak 2002 günü saat 19:00  
sıralarında yakalandığını ileri sürmüꢀtür. Avukata göre, bu iki tarih arasında baꢀvuran polisler  
tarafından gözaltına alınmıꢀ ve kendisine fiziksel ve manevi baskı uygulanmıꢀtır. Avukat  
ayrıca maruz kaldığı aldatmaca yüzünden müvekkilinin tüm yargılama sürecinde savunma  
yardımı alamadığını hatırlatmıꢀtır. Son olarak müvekkilinin psikiyatri hastanesinde tedavi  
görürken, cezai ehliyetini belirlemek için uzmanlar tarafından yeni bir bilirkiꢀi raporu  
hazırlanmadığını belirtmiꢀtir. Baꢀvuranın avukatı ayrıca bıçak satıcısının tanıklığında bir usul  
hatası yapıldığını savunmuꢀ ve bu nedenle yeni bir bilirkiꢀi raporu isteyerek, layihaların ve  
önemli duruꢀmaların yenilenmesini ve son olarak da olay yerinde polis tarafından  
gerçekleꢀtirilen video kayıtlarının incelenmesini talep etmiꢀtir.  
Aynı gün, ağır ceza mahkemesi baꢀvuranı cinayetten suçlu bulmuꢀ ve ömür boyu hapis  
cezasına mahkûm etmiꢀtir. Mahkeme ayrıca baꢀvuranı silahlı soygun teꢀebbüsünden de suçlu  
bulmuꢀ ve beꢀ yıl ağır hapis cezasına çarptırmıꢀtır. Ağır ceza mahkemesi gerekçeli kararında,  
baꢀvuranın polis baskısı ve zorlamasıyla ifade verdiği yönündeki iddialarının herhangi bir  
dayanağı bulunmadığını ve bunun mahkûmiyet almamak için kullanılan bir savunma yöntemi  
olduğunu kaydetmiꢀtir. Mahkeme ayrıca, baꢀvuranın maktule sadece dört-beꢀ bıçak darbesi  
4
vurduğu yönündeki ifadesinin, daha fazla darbenin vurulduğunu tespit eden otopsi raporuyla  
bağdaꢀmadığını vurgulamıꢀtır. Mahkeme, tanıkların, yani Ö.B. ve baꢀvuranın ifadelerini,  
sanığın cezai ehliyeti hakkında hazırlanan tıbbi bilirkiꢀi raporunu, otopsi raporunu, maddi  
delilleri ve baꢀvuranın vücudunda hiçbir yara izi bulunmadığını kaydeden 7 Ocak 2002 tarihli  
tıbbi raporu dikkate alarak kararını vermiꢀtir.  
9 Aralık 2002 tarihinde, baꢀvuran kararı temyize götürmüꢀtür. Temyiz baꢀvurusunda  
avukatı müvekkilinin maktulü bıçaklayarak yaraladığını kabul ettiğini, buna karꢀın her türlü  
hırsızlığı inkâr ettiğini belirtmiꢀtir. Bu konuda ilk derece mahkemesinin olay ve delilleri  
değerlendirirken bir yargı hatası yaptığını, sahte avukat yüzünden müvekkilinin etkili bir  
ꢀekilde haklarını savunamadığını iddia etmiꢀ ve dinlenen tüm tanıkların yeniden duruꢀmaya  
çağırılmasını talep etmiꢀtir.  
19 Haziran 2003 tarihinde, Yargıtay özellikle soruꢀturmadaki eksikliklere ve savunma  
hakkının ihlal edildiğine dayalı gerekçeleri reddetmiꢀ, ancak mahkûmiyetin yasal  
dayanağında ve yasanın uygulanmasında bir hata yapıldığı gerekçesiyle ilk derece  
mahkemesinin kararını bozmuꢀtur. Dava dosyası ağır ceza mahkemesine geri gönderilmiꢀtir.  
21 Kasım 2003 tarihinde, baꢀvuranın avukatı sunduğu layihada müvekkilinin gözaltı  
sırasında kötü muameleye maruz kaldığını ve ifadesini baskı altında zorla imzaladığını, sahte  
kimlik kurbanı olduğunu ve gerçek bir avukat yardımından yararlanamadığını, mahkemenin  
sadece polisler tarafından düzenlenen ve baꢀvuranın yanında bir avukat olmaksızın polislerin  
çektiği video kayıtlarını izlemek zorunda bırakıldığı olayın yeniden canlandırılma tutanağına  
bakarak karar veremeyeceğini savunmuꢀtur. Son olarak, avukat müvekkilinin masum  
olduğunu ve günah keçisi olarak ilan edildiğini belirtmiꢀtir.  
18 Aralık 2003 tarihinde, ağır ceza mahkemesi baꢀvuranı cinayetten suçlu bulmuꢀ ve Türk  
Ceza Kanunu'nun 450. maddesinin 7. fıkrası gereğince ömür boyu hapis cezasına mahkûm  
etmiꢀtir. Mahkeme ayrıca baꢀvuranı gasptan da suçlu bulmuꢀ ve beꢀ yıl ağır hapis ve üç yıl ek  
hapis cezasına çarptırmıꢀtır. Đdam cezasının kalkmasından sonra yürürlüğe giren yeni yasalar  
gereğince mahkeme ayrıca baꢀvuranın cezasının üç ayını gece-gündüz bir kiꢀilik hücrede  
çekmesine karar vermiꢀtir.  
Ağır ceza mahkemesi gerekçeli kararında, baꢀvuranın hem polislere ve hem de savcı ve  
nöbetçi hakim önünde verdiği ifadelerin içeriğinin tanıkların ifadeleriyle doğrulandığını,  
baꢀvuranın tanık Ö.B. tarafından bıçağı satın alan kiꢀi olarak tespit edildiğini, ayrıca diğer  
tanıklar F. I., H. K. ve I. G.'nin verdiği ifadelerde de baꢀvurana isnad edilen suçlamaların  
doğrulandığını ve tüm bu unsurlar doğrultusunda mahkemenin samimiyetle baꢀvuranın bu  
suçu iꢀlediğine inandığını kaydetmiꢀtir. Bu nedenle mahkeme tanıkların yeniden dinlenmesine  
gerek duymadan kararını vermiꢀtir. Bu konuyla ilgili olarak mahkeme, Yargıtay'ın baꢀvuranın  
temyiz gerekçelerini reddettiğini kaydetmiꢀtir.  
5 Nisan 2004 tarihinde, baꢀvuran özellikle yargılama sürecinde savunma hakkının ihlal  
edildiğini ileri sürerek temyize baꢀvurmuꢀtur.  
7 Ekim 2004 tarihinde, Yargıtay 20 Temmuz 2004 tarihinde yürürlüğe giren 5218 sayılı  
Türk Ceza Kanunu'nun 450. maddesinin 7. fıkrasında yapılan değiꢀiklik doğrultusunda bir  
düzeltme yaparak ilgili ꢀahısın mahkûmiyetini onamıꢀtır. Böylece baꢀvuranın ömür boyu  
hapis cezası, ağırlaꢀtırılmıꢀ ömür boyu hapis cezasına çevrilmiꢀtir.  
5
3 Aralık 2004 tarihinde, baꢀvuran kararın düzeltilmesi istemiyle itiraz baꢀvurusunda  
bulunmuꢀtur.  
19 Kasım 2005 tarihinde, Yargıtay Baꢀsavcısı bu itirazı reddetmiꢀtir.  
2. Baꢀvuranın avukatlık unvanını gasp eden kiꢀi hakkındaki suç duyurusu  
Belirtilmeyen bir tarihte, baꢀvuran kendisini avukat olarak tanıtarak dolandırıcılık yapan  
bir kiꢀi hakkında Cumhuriyet savcılığına suç duyurusunda bulunmuꢀ ve davada müdahil taraf  
olmuꢀtur. Bu dava halen devam etmektedir.  
18 Eylül 2007 tarihinde, Bakırköy Ağır Ceza Mahkemesi bu kiꢀiyi avukatlık unvanını gasp  
etmek ve özellikle sahte belge düzenlemekten suçlu bulmuꢀtur. Bu vesileyle, mahkeme bu  
kiꢀinin bir hukuk bürosu açmak, üzerine avukatlık unvanını asmak ve noter tasdikli temsil  
belgeleri düzenlemek suretiyle kendisine avukat görünümü verdiğini, daha sonra çeꢀitli dava  
ve infaz iꢀlemlerinde aracılık ettiğini gözlemlemiꢀtir.  
3. Kötü muamele hakkında suç duyurusu  
Belirtilmeyen bir tarihte, baꢀvuran iꢀkence ve resmi evrakta sahtecilik iddiasıyla Đstanbul  
Emniyet Müdürlüğü'ne bağlı dört polis ve ꢁiꢀli Hastanesinde görev yapan bir doktor hakkında  
Đstanbul Cumhuriyet Savcılığı'na suç duyurusunda bulunmuꢀtur. Baꢀvuran, gözaltı tutanağının  
sahte olduğunu, zira yakalanma tarih ve saatinin 5 Ocak 2002 günü saat 01:30 olarak  
belirtildiğini, oysa ki gerçekte kendisinin 4 Ocak 2002 günü saat 18:30 sıralarında  
yakalanarak gözaltına alındığını savunmuꢀtur. Böylece baꢀvuran kendisinin önce Ümraniye  
karakolunda tutulduğunu, orada iꢀkenceye (elektrik ꢀoku, darp) maruz kaldığını ve 5 Ocak  
sabahı Đstanbul Emniyet Müdürlüğü'ne götürüldüğünü, ifadesi alınırken savcı ve nöbetçi  
hakim önünde ve kendisini muayene eden doktorun yanında dövüldüğünü ileri sürmüꢀtür.  
Baꢀvuran, ayrıca doktorun sahte bir rapor düzenlediğini eklemiꢀtir.  
24 Ocak 2006 tarihinde, Cumhuriyet savcısı baꢀvuranın iddialarının kanıtsız olduğunu  
dikkate alarak takipsizlik kararı vermiꢀtir. Savcı kararında özellikle 5 Ocak 2002 tarihli tıbbi  
raporları ve aynı zamanda Adli Tıp Kurumu Đstanbul ꢁube Müdürlüğü'nün 7 Ocak 2002  
tarihinde düzenlediği ve baꢀvuranın vücudunda hiçbir yara izi tespit edilmediğini bildiren  
raporu esas almıꢀtır.  
Baꢀvuran bu karara itiraz etmiꢀtir.  
10 Mayıs 2006 tarihinde, Beyoğlu Ağır Ceza Mahkemesi baꢀvuranın bu itirazını  
reddetmiꢀtir.  
20 ꢁubat 2006 tarihinde, baꢀvuran gözaltı sırasında kendisini muayene eden doktor  
hakkında Đstanbul Đl Sağlık Müdürlüğü'ne suç duyurusunda bulunmuꢀ ve müdürlük ilgili  
doktor aleyhine hiçbir kanıt belgesi bulunmadığını dikkate alarak soruꢀturma açılmasını izin  
vermemiꢀtir.  
4. 30 Mayıs 2002 tarihinde yayınlanan televizyon programı  
30 Mayıs 2002 tarihinde, « kanal D » televizyon kanalı « Parmak izi » baꢀlığı altında  
baꢀvuranın davası ile ilgili bir televizyon programı yayınlamıꢀtır. Bir bayan sunucu olayların  
kısa bir özetini aktarırken, baꢀvuran da dahil davaya karıꢀan tüm kiꢀilerin rolünü üstlenen  
aktörlerle olayları kurgusal olarak yansıtan bazı görüntüler verilmiꢀtir. Görüntüleri anlatan  
kiꢀi olayların nasıl geliꢀtiğini özetlerken, baꢀvuranın o andaki ruhsal halini yorumlamıꢀtır. Bu  
kurgu görüntüler ara sıra kesilerek, olayın yeniden canlandırılma operasyonu sırasında polis  
6
tarafından çekilen ve baꢀvuran ile kriminal ꢀube polislerinden biri de dahil davanın gerçek  
tanıklarının yer aldığı video görüntüleri yayınlanmıꢀtır.  
Görüntüler ꢀöyle özetlenebilir: baꢀvuranı temsil eden karakter bir telefon mağazasında  
bulunmakta ve elindeki bıçağı mağaza sahibini temsil eden karaktere doğru kaldırmaktadır.  
Görüntü burada kesilmekte ve yerine « kriminal ꢀube detektifi » olarak tanıtılan ve baꢀvuranın  
orada mağaza sahibini korkutmaya çalıꢀtığını söyleyen polis memuru R.D.'nin konuꢀması  
getirilmektedir. Polisin konuꢀması, kurgu filmde baꢀvuranın karakterini oynayan kiꢀinin  
mağaza sahibini oynayan kiꢀiyi bıçakladığı görüntülerle kesilmektedir. Kurgu film yeniden  
kesilerek, bu defa aꢀağıdaki açıklamayı yapan polisin konuꢀması verilmektedir :  
« Onu bıçaklamaya baꢀladı, kendisi bile ona kaç bıçak darbesi vurduğunu bilmiyor ».  
Yayın sırasında, aynı zamanda baꢀvuranın da yer aldığı olayın yeniden canlandırılma  
operasyonu görüntüleri verilmektedir. Burada baꢀvuranın sokakta ve cep telefonu  
mağazasında etrafının polislerle çevrili olduğu ve karꢀılıklı konuꢀmalarda polislerden birinin  
sorduğu sorulara aꢀağıdaki gibi cevap verdiği görülmektedir:  
« − Polis memuru : « bıçak neredeydi ? »  
− Baꢀvuran : « Sırtında »  
− Polis memuru : « Sırtında saplı mı kalmıꢀtı ? Ve sen onu geri mi çıkardın ? »  
− Baꢀvuran : « Onu aldım ve iç cebime koydum »  
Ayrıca bir gazetecinin yine etrafı polislerle çevrili baꢀvurana mikrofon uzattığı ve bir soru  
sorduğu görülmektedir. Yayını sonlandıran jenerik olayın yeniden canlandırılma operasyonu  
sırasında etrafı polislerle çevrili baꢀvuranın görüntülerinden oluꢀmaktadır. Yayın sonu verilen  
jenerikte ayrıca Đstanbul Emniyet Müdürlüğü, Güvenlik ꢁubesi ve Cinayet Bürosu'nun da yer  
aldığı teꢀekkür listesindeki isimler art arda geçmektedir.  
HUKUK  
I. AĐHS'NĐN 6. MADDESĐNĐN 1 VE 3C) VE D) PARAGRAFLARININ ĐHLAL  
EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA  
Baꢀvuran, gözaltı sırasında avukat yardımından yararlanamadığı ve yine yargılama  
sırasında gerçek bir avukattan hukuki tavsiyeler alamadığı için adil yargılanmadığını iddia  
etmektedir. Bu konuda baꢀvuran, sahte bir avukat tarafından temsil edildiği halde, yapılan  
hukuki iꢀlemlerin yenilenmesi talebinin ulusal mahkemeler tarafından reddedilmesine karꢀı  
çıkmaktadır. Baꢀvuran diğer taraftan tanıkların dinlenmesi talebinin kabul edilmemesi  
dolayısıyla silahların eꢀitliği ilkesinin ihlal edildiğini ileri sürmektedir.  
Baꢀvuran, aynı zamanda ulusal mahkemelerin bağımsız ve tarafsız olmadığını iddia  
etmektedir. Baꢀvuran ayrıca delil toplama tarzından ve bunların değerlendirilmesinde ulusal  
mahkemelerin yaptığı usul hataları ve eksikliklerden ꢀikâyetçi olmaktadır. Baꢀvuran bunlara  
ilaveten ulusal mahkemelerin verdiği kararlarda gerekçelerin yetersiz olduğunu ve  
savunmasını hazırlamak için yeterli zaman ve kolaylıktan yararlanamadığını iddia etmektedir.  
Baꢀvuran, AĐHS'nin 6. maddesinin aꢀağıdaki gibi kaleme alınan 1 ve 3c) ve d)  
paragraflarına atıfta bulunmaktadır:  
Hükümet bu sava itiraz etmektedir.  
7
A. Kabuledilebilirliğe iliꢀkin  
AĐHM, bu ꢀikâyetlerin AĐHS'nin 35. maddesinin 3. paragrafı anlamında açıkça dayanaktan  
yoksun olmadığını ve diğer taraftan baꢀka bir kabuledilemezlik gerekçesi bulunmadığını  
tespit etmektedir. Dolayısıyla, sözkonusu ꢀikâyetlerin kabuledilebilir ilan edilmesi uygun  
olacaktır.  
B. Esasa iliꢀkin  
1. 6. maddenin 3c) paragrafının 6. maddenin 1. paragrafıyla bağlantılı olarak ihlali  
hakkında  
Hükümet, baꢀvuranın hakkında yürütülen ceza davasının her safhasında avukat  
yardımından yararlandığını savunmaktadır. Baꢀvuran, hem gözaltı sırasında ve hem de daha  
sonra çıkarıldığı Cumhuriyet savcısı ve ağır ceza mahkemesi nöbetçi hakimi önünde verdiği  
ifadelerde resen atanan bir avukatın yardımından yararlanmıꢀtır. Yargılama baꢀladığında ise  
baꢀvuran kendi istediği avukat tarafından temsil edilmiꢀtir. Đlk avukatın düzenbazlığı ortaya  
çıktığında, baꢀvuran baꢀka bir avukat seçme imkânı bulmuꢀtur.  
Baꢀvuran bu açıklamalara itiraz etmektedir.  
AĐHM, daha önce de bir baꢀvuranın gözaltı sırasında avukat yardımı almadığına dayalı  
ꢀikâyetlerle ilgili karar verme fırsatı bulduğunu ve AĐHS'nin 6. maddesinin 3c) paragrafının  
ihlal edildiği sonucuna vardığını hatırlatmaktadır (Türkiye aleyhine Salduz davası [GC], no  
36391/02, prg. 45-63, 27 Kasım 2008). Aynı ꢀekilde AĐHM, adil yargılamanın gereği olarak  
bir sanığın tavsiye bağlamında en geniꢀ çaplı yardımı alabilmesi gerektiğini vurgulamaktadır (  
Türkiye aleyhine Dayanan davası, no 7377/03, prg. 32, CEDH 2009-...). Bu bakımdan,  
soruꢀturma iꢀlemleri sırasında avukatın bulunmaması, 6. maddenin gereksinimlerine aykırılık  
teꢀkil etmektedir (özellikle bakınız, Türkiye aleyhine Đbrahim Öztürk davası, no 16500/04,  
prg. 48-49, 17 ꢁubat 2009, burada olay yerlerini belirleme tutanağı söz konusudur).  
Mevcut dava koꢀullarında, AĐHM baꢀvuranın gözaltında bulunduğu sürenin bir bölümünde  
avukatıyla konuꢀabildiğini ve yardımından yararlanabildiğini tespit etmektedir. Ancak,  
dosyadaki unsurlara bakıldığında, yeniden canlandırma için olay yerine nakledildiği sırada -  
ki buna avukatı da itiraz etmiꢀtir- ve askeri komutanlıkta verdiği ifade sırasında olduğu gibi  
gözaltı sürecinde yapılan bazı hukuki iꢀlemlerde bu yardımdan yararlanamadığı  
anlaꢀılmaktadır. Diğer taraftan Hükümet, baꢀvuranın bu yardımı alamamasının nedenleri  
hakkında hiçbir açıklama sunmamaktadır.  
Đçtihadında belirlenen ilkeler ıꢀığında mevcut davayı inceleyen AĐHM, Hükümetin bu  
davada farklı bir sonuca varmayı gerektirecek herhangi bir olgu ve argüman sunmadığı  
kanaatine varmaktadır. Bu itibarla AĐHM, AĐHS'nin 6. maddesinin 3c) paragrafının 6.  
maddenin 1. paragrafıyla bağlantılı olarak ihlal edildiğine hükmetmektedir.  
2. 6. maddenin 3d) paragrafının 6. maddenin 1. paragrafıyla bağlantılı olarak ihlali  
hakkında  
Hükümet, baꢀvuranın tanıkları sorgulama ve duruꢀmaya çağırma fırsatı bulduğunu  
savunmaktadır. AĐHM'nin Birleꢀik Krallık aleyhine Edwards (16 Aralık1992, prg. 33-39, seri  
A no 247-B) davasında ortaya koyduğu ilkelere dayanarak, ilk mahkûmiyet kararının adaletsiz  
olduğu iddiasından sonra, bu hata ve eksiklik iddialarının giderilmesi için baꢀvuranın  
davasının Yargıtay tarafından iki kez ve ağır ceza mahkemesi tarafından da bir kez yeniden  
incelendiğini savunmaktadır.  
8
Baꢀvuran, bu açıklamalara itiraz etmektedir.  
AĐHM'ne verilen görev, tanık ifadelerinin delil olarak kabul edilip edilmediği konusunda  
görüꢀ bildirmesinden ziyade bir bütün olarak ele alındığında sözkonusu yargılamanın, delil  
unsurlarının sunulma ꢀekli de dahil olmak üzere, hakkaniyete uygun olarak görülüp  
görülmediği hususunda görüꢀ bildirmesidir (bakınız, diğerleri arasından, Hollanda aleyhine  
Van Mechelen ve diğerleri davası, 23 Nisan 1997, prg. 50, Karar ve hükümlerin derlemesi  
1997-III). Ayrıca, delil unsurlarının normal koꢀullarda halka açık olarak görülen bir duruꢀma  
sırasında, vicahi yargılama yapılması amacıyla baꢀvurana sunulması gerekir. Bununla birlikte  
bu ilke bazı istisnalar da içerebilir, ancak bu istisnalar yalnızca savunma hakları korunarak  
kabul edilebilir; genel olarak 6. maddenin 1. paragrafı ile 6. maddenin 3d) paragrafı sanığa,  
aleyhte bir tanıklığa itiraz ederek bu tanıklığın sahibini ifade verdiği sırada ya da daha sonra  
sorgulayabilmesi için uygun ve yeterli bir fırsat tanınmasını emreder (Đsviçre aleyhine Lüdi  
davası, 15 Haziran 1992, prg. 49, seri A no 238 ve Van Mechelen ve diğerleri, ilgili bölüm,  
prg. 51). Sonuç olarak, avukatı yanında olan bir sanığın, avukatının bir tanığı sorgulama ve  
bir tanığa itiraz etme hakkını kullanacağını beklemesi normaldir.  
Kendisi hakkında yürütülen davanın baꢀlangıcından 7 Ekim 2002 tarihine kadar –  
mahkûmiyet kararı verilen duruꢀmadan bir önceki duruꢀmada – baꢀvuran sahte kimlik kurbanı  
olduğundan, gerçek bir avukat tarafından temsil edilmemiꢀtir. Öte yandan, baꢀvuranın, avukat  
yardımından yararlanmadığı süreçte gerçekleꢀtirilen hukuki iꢀlemlerin yinelenmesi isteği  
reddedilmiꢀtir. Bu adaletsizlik, baꢀvuranın savunma haklarının ihlal edildiğine dayalı itirazını  
reddeden Yargıtay önünde de telafi edilmemiꢀtir.  
Dahası, her ne kadar Yargıtay ilk derece mahkemesinin kararını bozmuꢀ ve baꢀvuran  
temyiz mahkemesi önünde gerçek bir avukat tarafından temsil edilmiꢀ olsa da, baꢀvuranın bir  
avukat yardımından yararlanmadığı süreçte gerçekleꢀtirilen - tanıkların dinlenmesi dahil -  
hukuki iꢀlemlerin yinelenmesi isteğinin reddedildiği dikkate alınmalıdır. Halbuki tanıkların  
ifadeleri, özellikle Ö.B.'nin ifadesi baꢀvuranın mahkûmiyetine katkıda bulunan suçlamaları  
doğrular niteliktedir. Bu itibarla AĐHM, Hükümetin, ilk davadaki adil yargılama eksikliklerini  
gidermeye yönelik olarak aynı davanın Yargıtay ve ilk derece mahkemesine geri gönderildiği  
yönündeki argümanına katılmamaktadır.  
Geçekten de, AĐHM'nin kanaatine göre, baꢀvuranın ceza davası sürecinde adli yetki ve  
nitelikleri olan gerçek bir avukattan yardım aldığı yegâne safhada tanıkların dinlenmemesi,  
baꢀvurana davasını silahların eꢀitliği ve vicahi yargılama ilkeleri açısından tatmin edici  
koꢀullarda sunmasına imkân tanımamıꢀtır.  
Bu itibarla AĐHM, AĐHS'nin 6. maddesinin 3d) paragrafının 6. maddenin 1. paragrafıyla  
bağlantılı olarak ihlal edildiği sonucuna varmaktadır.  
3. 6. maddenin 1 ve 3. paragraflarına dayalı diğer ꢀikâyetler hakkında  
Tespit ettiği ihlal bakımından AĐHM, baꢀvuranın özellikle ulusal mahkemelerin bağımsız  
ve tarafsız olmadığına, delillerin toplanma tarzı ve değerlendirilmesine ve ulusal  
mahkemelerin verdiği kararlarda gerekçe yetersizliğine dayalı olarak dile getirdiği diğer  
ꢀikâyetlerin incelenmesine gerek olmadığı kanaatine varmaktadır.  
9
II. AĐHS'NĐN 6. MADDESĐNĐN 2. PARAGRAFININ ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI  
HAKKINDA  
Baꢀvuran, masumiyet karinesinin ihlal edildiğini iddia etmektedir. Bu bağlamda, baꢀvuran  
polislerin basına davası ile ilgili bilgileri sattığını ve bir televizyon programında katil gibi  
tanıtıldığını savunmakta, AĐHS'nin 6/2 paragrafına atıfta bulunmaktadır:  
Hükümet, bu ꢀikâyet hakkında açıklama yapmamaktadır.  
A. Kabuledilebilirliğe iliꢀkin  
AĐHM, bu ꢀikâyetin AĐHS'nin 35. maddesinin 3. paragrafı anlamında açıkça dayanaktan  
yoksun olmadığını ve diğer taraftan baꢀka bir kabuledilemezlik gerekçesi bulunmadığını  
tespit etmektedir. Dolayısıyla sözkonusu ꢀikâyetin kabuledilebilir ilan edilmesi uygun  
olacaktır.  
B. Esasa iliꢀkin  
Esasa iliꢀkin olarak ise AĐHM, masumiyet karinesi ilkesinin cezai anlamda bir usul  
teminatıyla sınırlı kalmayıp, daha geniꢀ kapsamlı olduğunu ve hiçbir Devlet temsilcisinin bir  
mahkeme tarafından mahkûm edilmeden bir kiꢀiyi suçlu olarak gösteremeyeceğini  
hatırlatmaktadır (Fransa aleyhine Allenet de Ribemont davası, 10 ꢁubat 1995, prg. 35-36, seri  
A no 308). Ayrıca, masumiyet karinesi sadece bir hakim ya da bir mahkeme tarafından değil,  
baꢀka resmi makamlar tarafından da ihlal edilebilir (Litvanya aleyhine Daktaras davası,  
no 42095/98, prg. 41-42, CEDH 2000-X). Bu konuda AĐHM, daha önce de müfettiꢀler  
tarafından verilen basın toplantıları sırasında masumiyet karinesi ilkesine saygı sorunuyla  
ilgili karar verme fırsatı bulduğunu hatırlatmaktadır (Litvanya aleyhine Butkevičius davası, no  
48297/99, prg. 50-52, CEDH 2002-II (alıntılar), ve Türkiye aleyhine Y.B. Ve diğerleri davası,  
no 48173/99 ve 48319/99, prg. 40–51, 28 Ekim 2004).  
Mevcut davada, baꢀvuran sadece ꢀüpheliyken, yani henüz mahkûm edilmemiꢀken, bir  
televizyon programının konusu olmuꢀ ve bu programda hazırlanan kurgu filmde baꢀvuranın  
rolünü oynayan aktör bir cinayet iꢀlerken görüntülenmiꢀtir. Bu kurgu film zaman zaman  
gerçek tanıkların görüntüleriyle kesilmiꢀtir. Bu tanıklar arasında yer alan bir kriminal polis  
müfettiꢀi soruꢀturmanın ayrıntılarını ve suçun koꢀullarını baꢀvuranın suçluluğuna ꢀüphe  
bırakmayacak ꢀekilde açıklamıꢀtır.  
ꢁüphesiz, AĐHS'nin 6. maddesinin 2. paragrafı, 10. madde bakımından yetkililerin devam  
eden cezai soruꢀturmalar hakkında kamuoyunu bilgilendirmelerini engelleyemez, ancak bu  
yapılırken masumiyet karinesine saygının gereği tüm ihtiyat ve ölçülülüğe riayet edilmesini  
öngörür. (Allenet de Ribemont, ilgili bölüm, prg. 38). Mevcut durumda, AĐHM her ne kadar  
güvenlik güçlerinin baꢀvuranın iddia ettiği gibi basınla menfaat karꢀılığı yaptığı olası  
iꢀbirliğinin koꢀulları hakkında fikir yürütmeye muktedir olmasa da, soruꢀturmaya katılan bir  
polisin bir televizyon programında yer almayı kabul ederek baꢀvurana isnad edilen suçu konu  
alan bir senaryoya ortak olduğunu hatırlatmayı görev bilir.  
AĐHM, üstelik suçun iꢀlenme koꢀullarını anlatan polisin tanıklığı yayınlanırken,  
baꢀvuranın olayın yeniden canlandırılması sırasında, polis tarafından çekilen video  
kayıtlarındaki görüntülerinin verildiğini kaydetmektedir. Bu görüntülere bakıldığında, AĐHM,  
basının sadece olayın yeniden canlandırılma operasyonunu ve baꢀvuranın polislerle  
10  
konuꢀmalarını filme almakla kalmadığını, aynı zamanda baꢀvuranı isnad edilen suç hakkında  
sorguladığını gözlemlemektedir.  
Bu koꢀullar altında AĐHM, baꢀvuranın hakkı olan masumiyet karinesine saygı ilkesini hiçe  
sayarak, onu suçlu bir konuma yerleꢀtiren polis yetkililerinin sergilediği bu davranıꢀın  
masumiyet karinesiyle bağdaꢀmadığı kanaatine varmaktadır. Diğer taraftan Hükümet, basının  
hangi koꢀullarda olay yerine girerek, baꢀvuranın da yer aldığı yeniden canlandırma  
operasyonunu filme aldığına hiçbir açıklama getirmemektedir.  
Yukarıda anlatılanları dikkate alan AĐHM, AĐHS'nin 6. maddesinin 2. paragrafının ihlal  
edildiği sonucuna varmaktadır.  
III. DĐĞER ĐHLAL ĐDDĐALARI HAKKINDA  
Aynı olgulara dayanan baꢀvuran, gözaltı sırasında polislerden ꢀiddet gördüğünü savunarak,  
AĐHS'nin 3. maddesinin ihlal edildiğini ileri sürmektedir. Baꢀvuran 5. maddeye atıfta  
bulunarak, yakalanma, gözaltına alınma ve tutuklanma sürelerinin yasal olmadığından  
ꢀikâyetçi olmakta, yakalanma gerekçeleri hakkında ne kendisinin ve ne de yakınlarının  
bilgilendirilmediğini savunmaktadır. Baꢀvuran ayrıca, yakalandıktan hemen sonra bir hakim  
karꢀısına çıkarılmadığını iddia etmekte ve iç hukukta gözaltı ve tutukluluğu için tazminat elde  
edemediğinden ꢀikâyetçi olmaktadır.  
Son olarak, baꢀvuran 1 Nolu Ek Protokol'ün 1. maddesine atıfta bulunmakta ve sahte  
avukata ödediği ücretler nedeniyle mülkiyet hakkının ihlal edildiğini iddia etmektedir.  
Gözaltı sırasında kötü muameleye maruz kaldığına dayalı ꢀikâyetler hakkında AĐHM,  
dosyadaki unsurlara bakarak, baꢀvuranın bu iddialarını destekleyen ve makul ꢀüphe uyandıran  
herhangi bir kesin kanıt sunmadığını gözlemlemektedir. Bu bağlamda, AĐHM baꢀvuranın  
gözaltı sırasında iki kez doktor muayenesinden geçirildiğini ve ilgili raporlara göre vücudunda  
hiçbir yara ve darp izine rastlanmadığını tespit etmektedir. AĐHM, üstelik Cumhuriyet  
savcısının bu raporlara dayanarak kötü muamele iddialarının gerçeği yansıtmadığına  
hükmederek, takipsizlik kararı aldığını ve bu kararın ağır ceza mahkemesi tarafından  
onandığını not etmektedir. AĐHM, böylece baꢀvuranın iddialarını inandırıcı kılacak nitelikte  
bir unsur bulunmadığını kaydetmektedir. Bu itibarla, dosyadaki belgeler ıꢀığında, bu ꢀikâyet  
AĐHS'nin 35. maddesinin 3 ve 4. paragrafları anlamında açıkça dayanaktan yoksun  
olduğundan, reddedilmesi uygun olacaktır.  
AĐHS'nin 5. maddesine dayalı iddialarla ilgili olarak AĐHM, baꢀvuranın gözaltı süresinin 7  
Ocak 2002 ve tutukluluk süresinin 18 Aralık 2003 tarihinde son bulduğunu gözlemlemektedir.  
Oysa, mevcut baꢀvuru 18 Mart 2005 tarihinde yani altı aydan fazla bir zaman sonra  
sunulmuꢀtur. Bunun sonucu olarak, baꢀvuranın sözkonusu maddeye dayalı ꢀikâyetleri  
gecikmeli olup, AĐHS'nin 35. maddesinin 1 ve 4. paragrafları uyarınca reddedilmelidir.  
Son olarak, baꢀvuranın mülkiyete saygı hakkının ihlal edildiği iddiası ile ilgili olarak  
AĐHM, bu ꢀikâyetin genel bir biçimde dile getirildiğini ve baꢀvuranın bu iddialarını  
destekleyen herhangi bir kesin kanıt sunmadığını gözlemlemektedir. Bunun sonucu olarak,  
sözkonusu ꢀikâyet açıkça dayanaktan yoksun olduğundan, AĐHS'nin 35. maddesinin 3 ve 4.  
paragrafları uyarınca reddedilmelidir.  
11  
IV. AĐHS'NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI HAKKINDA  
A. Tazminat  
Baꢀvuran, maddi tazminat olarak 100 000 Euro ve uğradığı manevi zararların karꢀılığı  
olarak 250 000 Euro talep etmektedir.  
Hükümet, bu taleplere itiraz etmektedir.  
AĐHM, tespit edilen ihlal ile iddia edilen maddi zarar arasında nedensellik bağı  
görememekte ve bu talebi reddetmektedir. Buna karꢀın, AĐHM manevi tazminat olarak  
baꢀvurana 7.200 Euro ödenmesine hükmetmektedir.  
B. Yargı masraf ve giderleri  
Baꢀvuran, ayrıca AĐHM önünde görülen yargılama masraf ve giderleri karꢀılığında 1 300  
Türk Lirası [yaklaꢀık 629 Euro] talep etmektedir. Baꢀvuran, bu talebine destek olarak bir  
çalıꢀma saati dekontu sunmaktadır.  
Hükümet, bu taleplere itiraz etmektedir.  
AĐHM’nin yerleꢀik içtihadına göre bir baꢀvuran gerçekliğini, gerekliğini kanıtladığı makul  
miktarlardaki yargı giderlerini elde edebilir. AĐHM, mevcut davada elindeki belgeleri ve  
yukarıda belirtilen kıstasları dikkate alarak, AĐHM önünde görülen yargılama için baꢀvurana  
629 Euro ödenmesinin makul olacağı kanaatine varmaktadır.  
C. Gecikme Faizi  
AĐHM, Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı faiz oranına üç  
puanlık bir artıꢀın ekleneceğini belirtmektedir.  
BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK, MAHKEME, OYBĐRLĐĞĐYLE,  
1. AĐHS’nin 6/1, 2 ve 3 c) ve d) maddesi hakkında yapılan ꢀikayetlerin kabuledilebilir, bunun  
dıꢀında kalanların kabuledilemez olduğuna;  
2. AĐHS’nin 6/1 maddesi ile bağlantılı olarak 6/2 ve 6/3 c) ve d) maddesinin ihlal edildiğine;  
3. AĐHS’nin 6/1 ve 3 maddelerinin hakkındaki diğer ꢀikayetlerin ayrıca incelenmesine gerek  
olmadığına;  
4. AĐHS’nin 44 / 2 maddesi gereğince kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç ay içinde,  
miktara yansıtılabilecek her türlü vergi ve masraflarla birlikte, ödeme tarihindeki döviz kuru  
üzerinden TL’ye çevrilmek üzere Savunmacı Hükümet tarafından baꢀvurana:  
i. manevi tazminat olarak 7.200 (yedi bin iki yüz) Euro ödenmesine;  
ii. yargılama giderleri için 629 (altı yüz yirmi dokuz) Euro ödenmesine;  
12  
b) sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapıldığı tarihe kadar Hükümet  
tarafından, Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan faiz oranının üç puan  
fazlasına eꢀit oranda faiz uygulanmasına;  
5. Adil tatmine iliꢀkin diğer taleplerin reddine;  
KARAR VERMĐꢁTĐR.  
Đꢀbu karar Fransızca olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM’nin iç tüzüğünün 77. maddesinin 2. ve 3.  
paragraflarına uygun olarak 29 Haziran 2010 tarihinde yazılı olarak bildirilmiꢀtir.  
13