CONSEIL  
AVRUPA  
DE L’EUROPE  
KONSEYĐ  
AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ  
ĐKĐNCĐ DAĐRE  
KARATEPE VE DĐĞERLERĐ - TÜRKĐYE DAVASI  
(Baꢀvuru no:33112/04, 36110/04, 40190/04, 41469/04 ve 41471/04)  
KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ  
STRAZBURG  
7 Nisan 2009  
Đꢀbu karar AĐHS’nin 44/2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecektir. ꢁekli  
düzeltmelere tabi olabilir.  
1
______________________________________________________________________________________  
© T.C. Dışişleri Bakanlığı, 2009. Bu gayrıresmi özet çeviri Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan  
Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,  
davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile  
Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak  
suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.  
USUL  
Adları ve ikamet bilgileri ekte yer alan on yedi T.C. vatandaꢀı (baꢀvuranlar) tarafından  
Türkiye Cumhuriyeti aleyhine, 21 ve 22 Temmuz 2004 tarihlerinde Đnsan Hakları ve Temel  
Özgürlüklerin Korunmasına iliꢀkin Sözleꢀme’nin (Avrupa Đnsan Hakları Sözleꢀmesi - AĐHS)  
34. maddesi uyarınca yapılan 33112/04, 36110/04, 40190/04, 41469/04 ve 41471/04 numaralı  
beꢀ baꢀvuru sonucu bu dava görülmektedir  
Baꢀvuranlar Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi (AĐHM) önünde Đstanbul Barosu  
avukatlarından O. Ersoy ve A. T. Ocak tarafından temsil edilmektedir.  
OLAYLAR  
I. DAVANIN KOꢁULLARI  
Polis tarafından yapılan bir video kasetin çözümüne göre, aralarında baꢀvuranların da  
bulunduğu 40 kadar kiꢀi 12 Ağustos 2003’Te saat 13.03’te Taksim Meydanı’nda Halkevleri  
ve Türkiye Üniversite Öğrencileri Koordinasyonu tarafından Irak’a asker gönderilmesini  
protesto etmek amacıyla düzenlenen gösteriye katılmıꢀlardır. Polisler göstericileri yasadıꢀı  
toplanmaları nedeniyle uyararak dağılmalarını istemiꢀtir. Polis zor kullanarak ve biber gazıyla  
göstericileri yakalamıꢀtır. Baꢀvuranlar güvenlik güçlerinin kontrolünde Đstanbul Emniyet  
Müdürlüğüne götürülmeden önce saat 13.08’de polis aracında gözaltına alınmıꢀlardır.  
Baꢀvuranların söylediklerine göre polisler araç içinde de kendilerine vurmayı, hakaret etmeyi  
ve saçlarından tutup çekiꢀtirmeye devam etmiꢀlerdir. Kadın baꢀvuranlar cinsel tacize  
uğradıklarını ileri sürmüꢀlerdir.  
12 Ağustos 2003 tarihli sağlık raporlarında baꢀvuranlar Haꢀim Özgür Ersoy, Nuri Günay,  
Hansel Özgümüꢀ, Đnci Açık ꢁenel, Umar Karatepe, Rüya Kurtuluꢀ, Funda Demir, Özge Ozan  
ve Korkmaz Aslan’ın vücudunun çeꢀitli yerlerinde ekimoz ve darp izlerine rastlanılmıꢀtır.  
Sevinç Hocaoğulları, Serpil Ocak, Metin Saygın, Đrfan Karcıağa, Gizem Aytaꢀ, Ali Ergin  
Demirhan, Fatma Demirbaꢀ ve Derya Gazioğlu ile ilgili hazırlanan raporlarda herhangi bir  
darp ya da ꢀiddet izi görülmediği belirtilmiꢀtir.  
Tüm baꢀvuranlar 13 Ağustos 2003 tarihinde savcılık kararı ile serbest bırakılmıꢀtır.  
A. Kötü muamelede bulunan polisler hakkında baꢀvuranların ꢀikayeti  
Baꢀvuranlar 8 Ekim 2003 tarihinde Beyoğlu Cumhuriyet Savcılığına giderek kötü muamele  
bulunan polisler hakkında ꢀikayetçi olmuꢀlardır.  
Savcılığın talebi üzerine Adli Tıp Kurumu Baꢀkanlığı’nca hazırlanan raporda baꢀvuranların  
olay günü sağlık kontrolünden geçirildikleri devlet hastanelerinde hazırlanan sağlık  
raporlarının sonuçları teyid edilmiꢀtir. 5 Aralık 2003 tarihli bu yazıda baꢀvuranlar Haꢀim  
Özgür Ersoy, Nuri Günay, Hansel Özgümüꢀ, Đnci Açık ꢁenel, Umar Karatepe, Rüya Kurtuluꢀ,  
Funda Demir, Özge Ozan ve Korkmaz Aslan’ın vücutlarının çeꢀitli yerlerinde tespit edilen  
darp izi ve yaralanmaların bir ila iki gün arasında değiꢀen iꢀ göremezlik raporu gerektiren  
hayati bir tehlikeye yol açacak türde olmadığı vurgulanmıꢀtır. Diğer baꢀvuranların  
vücutlarında kötü muamele izine rastlanılmadığı da bu belgeyle doğrulanmıꢀtır.  
2
Savcılık 8 Ocak 2004 tarihinde takipsizlik kararı vermiꢀ, kararında baꢀvuranların Đstiklal  
caddesinde izinsiz bir gösteri düzenlediklerini ifade etmiꢀtir. Savcılığa göre yapılan tüm  
ihtarlara uymayan baꢀvuranları polis 2911 sayılı toplantı ve yürüyüꢀ gösterileri hakkındaki  
Kanun’un 24. maddesi gereğince zor kullanarak dağıtmak ve gösteriyi sona erdirmek  
durumunda kalmıꢀtır. Savcılık sonuç itibarıyla polisin kullanmıꢀ olduğu gücün yasa ile verilen  
yetkiye dayandığına ve suç unsurunu oluꢀturmadığına kanaat getirmiꢀtir.  
Đstanbul Ağır Ceza Mahkemesi 13 Nisan 2004 tarihli bir karar ile takipsizlik kararını  
onamıꢀtır. Bu karar baꢀvuranlara 24 Mayıs 2004’te tebliğ edilmiꢀtir.  
B. Baꢀvuranlar hakkında açılan kamu davası  
Savcılık 26 Eylül 2003 tarihinde aralarında baꢀvuranların da yer aldığı otuz beꢀ gösterici  
hakkında 2911 sayılı toplantı ve yürüyüꢀ gösterileri kanununa muhalefet etmek suçundan  
Beyoğlu Asliye Ceza Mahkemesi önünde ceza davası açmıꢀtır. Görgü tanıklarının adlarının  
ve olay yeri görüntülerinin yer aldığı video kaset adli soruꢀturma dosyasına eklenmiꢀtir.  
18 ꢁubat 2004 tarihinde Beyoğlu Asliye Ceza Mahkemesi cezai müeyyide gerektirecek  
unsurların yokluğunda ve yasal değiꢀiklikleri dikkate alarak baꢀvuranların beraatine karar  
vermiꢀtir.  
HUKUK  
I. DAVALARIN BĐRLEꢁTĐRĐLMESĐ  
AĐHM, mevcut baꢀvuruların konuları itibarıyla benzer olması dolayısıyla Đçtüzüğünün 42/1  
maddesi gereğince birleꢀtirilmesine karar vermiꢀtir.  
II. AĐHS’NĐN 3. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA  
Baꢀvuranlar halka açık bir alanda zor kullanılarak yakalanmaları dolayısıyla kötü muameleye  
maruz kaldıklarını iddia etmekte ve AĐHS’nin 3. maddesine atıfta bulunmaktadır.  
Hükümet baꢀvuranların hukuk mahkemeleri ve idari mahkemeler nezdinde maddi ve manevi  
tazminat talebiyle dava açmamaları dolayısıyla iç hukuk yollarının tüketilmediği itirazında  
bulunmaktadır.  
A. Kabuledilebilirlik hakkında  
1. Baꢀvuranlar Sevinç Hocaoğulları, Serpil Ocak, Metin Saygın, Đrfan Karcıağa, Gizem Aytaꢀ,  
Ali Ergin Demirhan, Fatma Demirbaꢀ ve Derya Gazioğlu hakkında  
AĐHM baꢀvuranlar Sevinç Hocaoğulları, Serpil Ocak, Metin Saygın, Đrfan Karcıağa, Gizem  
Aytaꢀ, Ali Ergin Demirhan, Fatma Demirbaꢀ ve Derya Gazioğlu’nun emniyetin ilgili  
birimlerinde gözaltına alınmalarından önce adli tıp doktoru tarafından muayene edildiklerini ve  
doktorun baꢀvuranların vücudunda herhangi bir darp ya da ꢀiddet izine rastlamadığını not  
etmektedir. Adli tıp 5 Aralık 2003 tarihli raporunda ilk raporun sonuçlarını doğrulamıꢀtır.  
3
AĐHM, 3. maddenin alanına girmesi için kötü muamelelerin asgari bir ciddiyet seviyesine  
ulaꢀması gerektiğini, özü itibariyle bu asgari ciddiyet seviyesinin göreceli olduğunu  
hatırlatmaktadır.  
AĐHM öncelikle biber gazı kullanılmasının birtakım sıkıntılara yol açtığını not etmekte;  
bununla birlikte baꢀvuranların biber gazı kullanılmasından olumsuz etkilendiklerini gösterir  
herhangi bir hususi sağlık raporunun AĐHM’ye ulaꢀmadığını ifade etmektedir (Bkz. Oya  
Ataman-Türkiye kararı, no: 74552/01).  
Baꢀvuranlar yakalanmaları sırasında gördükleri muameleden ꢀikayetçi olmalarına karꢀın, öne  
sürdükleri bu iddialarının sonuçları itibariyle 3. madde bakımından belirli bir ciddiyet  
seviyesine ulaꢀtığını destekler herhangi bir delil sunmamıꢀlardır. Gözaltına alınmalarının  
ertesinde serbest bırakılan baꢀvuranlar baꢀka bir doktora muayene olmayı istememiꢀlerdir  
(Bkz. sözü edilen Oya Ataman ve Saya vd.-Türkiye kararı, no: 4327/02, 7 Ekim 2008).  
Sevinç Hocaoğulları, Serpil Ocak, Metin Saygın, Đrfan Karcıağa, Gizem Aytaꢀ, Ali Ergin  
Demirhan, Fatma Demirbaꢀ ve Derya Gazioğlu hakkındaki bu ꢀikayet dayanaktan yoksun  
bulunmaktadır ve AĐHS’nin 35. maddesinin 3. ve 4. paragraflarına uygun olarak  
reddedilmelidir.  
2. Haꢀim Özgür Ersoy, Nuri Günay, Hansel Özgümüꢀ, Đnci Açık ꢁenel, Umar Karatepe, Rüya  
Kurtuluꢀ, Funda Demir, Özge Ozan ve Korkmaz Aslan hakkında  
Baꢀvuranlar AĐHS’nin 35. maddesinin 1. paragrafında yer alan gereklilikleri karꢀıladıklarını  
ileri sürmektedir.  
AĐHM geçmiꢀte bu hususu müteaddit defa dile getirdiğini belirterek yapılan itirazı  
reddetmektedir (Bkz. diğerleri arasında Karayiğit-Türkiye kararı, no: 63181/00, 5 Ekim 2004).  
AĐHM bu baꢀvuruda daha önce almıꢀ olduğu sonuçların dıꢀına çıkılmasını gerektirecek hiçbir  
özel koꢀulun bulunmadığını hatırlatır.  
AĐHM, Haꢀim Özgür Ersoy, Nuri Günay, Hansel Özgümüꢀ, Đnci Açık ꢁenel, Umar Karatepe,  
Rüya Kurtuluꢀ, Funda Demir, Özge Ozan ve Korkmaz Aslan ile ilgili AĐHS’nin 3. maddesi  
hakkındaki ꢀikayetin AĐHS’nin 35. maddesinin 3. paragrafı uyarınca dayanaktan yoksun  
olmadığı saptamasını yapmaktadır. AĐHM, ayrıca baꢀka açılardan bakıldığında da  
kabuledilemezlik unsuru bulunmadığını tespit eder. Bu nedenle baꢀvuru kabuledilebilir  
niteliktedir.  
B. Esasa dair  
Baꢀvuranlar iddialarını yinelemektedir.  
Hükümet baꢀvuranların bu iddialarına karꢀı çıkmaktadır.  
AĐHM, bir kimsenin tamamıyla polis memurlarının denetimi altında gözaltında tutulduğu  
sırada meydana gelen her türlü yaralanmanın ciddi kuꢀkulara yol açtığını hatırlatır (Salman –  
Türkiye, no: 21986/93, Bakbak-Türkiye no: 39812/98, 1 Temmuz 2004). Dolayısıyla bu  
yaraların nedeni hakkında makul bir izahatta bulunarak baꢀvuranın iddialarına, hele ki bu  
iddialar tıbbi belgelerle desteklenmiꢀ ise, ꢀüphe düꢀüren delilleri sunma görevi Hükümete ait  
4
olmaktadır (Bkz., diğerleri arasında, Selmouni-Fransa, no: 25803/94, Berktay-Türkiye no:  
22493/93, 1 Mart 2001 ve Ayꢀe Tepe – Türkiye, no: 29422/95, 22 Temmuz 2003).  
AĐHM mevcut baꢀvuruda öncelikle Hükümetin gösteri yapan grubun manu militari gözaltına  
alındığını yadsımadığını anımsatır. Bu bağlamda, Hükümete baꢀvurulan gücün kaçınılmaz ve  
aꢀırı olmadığını ispat etme yükümlülüğü düꢀmektedir (Bkz. Balçık vd.-Türkiye kararı no:  
25/02, 29 Kasım 2007).  
AĐHM sağlık raporlarına konu olan yaralanmaların nedeni konusunda bir ihtilaf  
bulunmadığını tespit eder.  
Ayrıca adli tıp doktoru tarafından düzenlenen raporda baꢀvuranların bir ila iki gün iꢀten uzak  
kalmalarının uygun olacağı belirtilmiꢀtir. Bütün bu sözü edilenler ıꢀığında, AĐHM yerleꢀik  
içtihadı uyarınca baꢀvuranların asgari ciddiyet seviyesine ulaꢀacak kadar kötü muameleye  
maruz kaldıklarını kabul etmektedir (Bkz. Nurgül Doğan-Türkiye kararı, no: 72194/01, 8  
Temmuz 2008).  
AĐHM Hükümetin baꢀvuranların tam olarak nasıl yakalandıklarını ve kullanılan gücün  
orantılılığını ortaya koyamadığını ifade eder. Bu bağlamda iꢀ göremez raporu dikkate  
alındığında güvenlik güçlerinin uyguladığı güç orantısız addedilmektedir. Üstelik  
baꢀvuranların ꢀiddeti tetiklediği ve kaba güce baꢀvurulmasını gerektirici bir müdahalenin  
sözkonusu olduğu dile getirilmemektedir.  
AĐHM savcılık tarafından yürütülen kovuꢀturma ile ilgili olarak, savcılığın göstericilere karꢀı  
yöneltilen gücün orantılı olup olmadığını incelemeksizin polisin göstericilere karꢀı  
müdahalesini öngören 2911 sayılı Kanun’un 24. maddesine atıfta bulunmakla yetindiğini dile  
getirmektedir.  
AĐHM bu nedenle baꢀvuranlar Haꢀim Özgür Ersoy, Nuri Günay, Hansel Özgümüꢀ, Đnci Açık  
ꢁenel, Umar Karatepe, Rüya Kurtuluꢀ, Funda Demir, Özge Ozan ve Korkmaz Aslan  
bakımından AĐHS’nin 3. maddesinin ihlal edildiği sonucuna varmaktadır.  
III. AĐHS’NĐN 5/3 MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA  
AĐHS’nin 5/3 maddesine atıfta bulunan baꢀvuranlar gözaltı süresinin uzunluğundan ꢀikayetçi  
olmaktadır.  
AĐHM baꢀvuranların gözaltı sürelerinin 13 Ağustos 2003’te sona erdiğini, ancak baꢀvuruların  
21 ve 22 Temmuz 2004 tarihinde yapıldığını gözlemektedir. Bu davanın incelenmesinde altı  
ay kuralının uygulanmamasını veya askıya alınmasını gerektirecek herhangi bir özel koꢀulun  
bulunmadığına, baꢀvurunun bu bölümünün gecikmeli olarak yapıldığına ve AĐHS’nin 35.  
maddesinin 1. ve 4. paragraflarının uygulanmasına istinaden reddedilmesi gerektiğine kanaat  
getirir.  
IV. AĐHS’NĐN 11. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA  
Baꢀvuranlar gösterinin polis tarafından engellenmesi ve bu gösteriye katılmalarından dolayı  
cezai soruꢀturmaya tabi tutulmaları dolayısıyla ifade özgürlüğü ve dernek kurma haklarının  
ihlal edildiğinden yakınmaktadır. Baꢀvuranlar AĐHS’nin 10. ve 11. maddesine atıfta  
5
bulunmaktadır. AĐHM bu ꢀikayetlerin yalnızca 11. madde baꢀlığı altında inceleneceğine karar  
vermiꢀtir.  
AĐHS’nin 35. maddesinin 3. paragrafı çerçevesinde baꢀvurunun dayanaktan yoksun  
olmadığını ve esastan incelenmesi gerektiğini kaydeden AĐHM, ayrıca baꢀka açılardan  
bakıldığında da kabuledilemezlik unsuru bulunmadığını tespit eder. Bu nedenle baꢀvuru  
kabuledilebilir niteliktedir.  
Hükümet yetkili mercilere önceden haber verilmeden gerçekleꢀtirilen sözkonusu gösterinin  
yasadıꢀı olduğunu savunmaktadır. Hükümet AĐHS’nin 11. maddesinin ikinci paragrafının  
kamu düzeninin korunması adına barıꢀçı yöntemlerle yapılan toplanma hakkına sınırlamalar  
getirdiğini hatırlatır.  
AĐHM baꢀvuranların toplanma hakkına yönelik bir müdahale yapıldığının ihtilaf konusu  
edilmediğini belirtmektedir. Bu müdahalenin yasal bir dayanağı bulunmaktaydı (2911 sayılı  
Toplantı ve Gösteri Yürüyüꢀleri Kanunu) ve AĐHS’nin 11. maddesinin 2. paragrafı anlamında  
«yasa ile öngörülmüꢀtü». Bundan baꢀka AĐHM baꢀvuranların bu eylemleri nedeniyle  
haklarında dava açıldığını not etmektedir. AĐHM yapılan müdahalenin meꢀru bir amacı içerip  
içermediğini ve demokratik bir toplum için gereklilik arz edip etmediğini irdeleyecektir.  
1. Meꢀru amaç  
Hükümet müdahalenin kamu düzeninin sağlanması ve baꢀkalarının haklarının korunması gibi  
meꢀru amaçları içerdiğini savunmaktadır.  
AĐHM sözkonusu müdahalenin 11. maddenin 2. paragrafında yer alan ve kamu düzeninin  
sağlanması ve baꢀkalarının haklarının korunması (bu davada rahatça bir yerden baꢀka yere  
gitme anlamında) olmak üzere en az iki meꢀru amacı olduğunu kabul etmektedir.  
2. Demokratik bir toplum için gereklilik  
Hükümete göre baꢀvuranlar mevzuata aykırı olarak, yetkili makamlara gerekli bildirimde  
bulunmadan kamuya açık bir alanda düzenlenen gösteriye katılmıꢀlardır. Baꢀvuranlar ayrıca  
gösterinin dağıtılması amacıyla yapılan ihtarlara uymamıꢀlardır. Bu ꢀartlarda ve Devletlere bu  
konuda tanınan takdir hakkı ıꢀığında Hükümet, halkın meydanda yoğun olarak bulunduğu bir  
saatte herhangi bir karmaꢀaya yol açma riskinin ve göstericilerin direniꢀinin sözkonusu  
gösterinin dağıtılmasını haklı çıkardığını dile getirmektedir. Hükümete göre polislerin  
müdahalesi AĐHS’nin 11. maddesinin ikinci paragrafına uygun bir tedbir mahiyetindedir.  
Baꢀvuranlar kamu düzenine halel geldiği mazeretinin, bildirinin okunmasından önce yapılan  
müdahaleyi mazur göstermek için sonradan uydurulmuꢀ bir mazeret olduğunu ileri  
sürmektedirler.  
AĐHM öncelikle 11. maddeye iliꢀkin yerleꢀik içtihadından ileri gelen temel ilkelere atıfta  
bulunmaktadır (Bkz. Djavit An-Türkiye no: 20652/92i Piermont-Fransa, 27 Nisan 1995 ve  
Platform «Arzte für das Leben»-Avusturya kararı, no: 21 Haziran 1988). Bu içtihada göre  
yetkililer yasal yollardan gerçekleꢀtirilen her türlü gösterinin iyi iꢀleyiꢀini ve bütün  
vatandaꢀların güvenliğini sağlamakla yükümlüdür.  
AĐHM, Devletlerin yalnızca barıꢀçı yöntemlerle toplanma özgürlüğünü güvence altına  
almakla yükümlü olmadığını, aynı zamanda bu hakka dolaylı yoldan getirilecek aꢀırı  
6
kısıtlamalardan da kaçınmaları gerektiğini hatırlatır (sözü edilen Djavit An prg. 57). Ayrıca  
11. madde esasen kamu erkinin, bireyin güvence altına alınan haklarına keyfi müdahalesine  
karꢀı korumayı amaçlamakla birlikte, fazladan bu hakların etkili bir ꢀekilde kullanılması için  
pozitif yükümlülük de getirebilir.  
AĐHM bu ilkelerin kamuya açık yerlerde yapılan gösteri ve yürüyüꢀlere de uygulanabileceğini  
hatırlatır (sözü edilen Djavit An prg. 56). AĐHM, öte yandan, kamu düzeninin korunması ve  
ulusal güvenliğin sağlanması gerekçeleriyle Yüksek Sözleꢀmeci Devletlerin derneklerin  
faaliyetlerini düzenleyici tedbirler almalarının ve bu tür toplantıların izne bağlı olmasının 11.  
maddenin ruhuna aykırı olmadığını belirler (sözü edilen Djavit An prg. 66-67).  
Halka açık bir alanda gerçekleꢀtirilen her türlü gösteri günlük yaꢀamın akıꢀını belirli bir  
ölçüde bozacak bir karıꢀıklığa ve hasmane tepkilere yol açabilir. Ancak, AĐHM, durumun  
kurallara aykırı olmasının, tek baꢀına, toplanma özgürlüğüne müdahaleyi haklı  
çıkarmayacağına itibar etmektedir.  
Dosyanın ve delil unsurlarının derinlemesine incelenmesinden AĐHM, gösterici grubun,  
muhtemel trafik sıkıntıları dıꢀında kamu düzenini tehlikeye atacak bir tehdit  
oluꢀturmadıklarını saptamaktadır. Burada sözkonusu olan kırk kiꢀilik bir grubun güncel bir  
konuya kamuoyunun dikkatini çekmesidir. AĐHM ayrıca gösterinin saat on üç civarında  
baꢀlayıp takip eden dakikalarda göstericilerin yakalanması ile sona erdiğini  
gözlemlemektedir. AĐHM bilhassa yetkililerin bu gösteriyi sona erdirme konusundaki  
aceleciliklerine ꢀaꢀırmaktadır (Bkz. sözü edilen Oya Ataman ve a contario, Eva Molnar-  
Macaristan kararı no: 10346/05, 7 Ekim 2008).  
AĐHM nezdinde göstericilerin ꢀiddete baꢀvurmadıkları durumlarda, AĐHS’nin 11. maddesi ile  
garanti altına alınan toplantı özgürlüğü kavramının içeriğinin boꢀaltılmaması bakımından  
kamu erkinin barıꢀçı gösterilere belli ölçüde hoꢀgörü göstermesi önem arz etmektedir.  
Sonuç olarak AĐHM bu baꢀvuruda polisin kaba kuvvet uygulayarak müdahale etmesini ve  
baꢀvuranların cezai yargılama konusu edilmesini orantısız olarak kabul etmektedir. Bu  
tedbirler AĐHS’nin 11. maddesinin ikinci paragrafı uyarınca kamu düzeninin korunması  
bakımından gereklilik arz etmemektedir.  
Bu nedenle bu madde ihlal edilmiꢀtir.  
V. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI HAKKINDA  
A. Maddi ve manevi tazminat  
Baꢀvuranlar uğradıkları zararın giderilmesini talep etmektedir. Baꢀvuranlar herhangi bir  
rakam telaffuz etmemekte, bu konuyu AĐHM’nin takdirine bırakmaktadır.  
Hükümet baꢀvuranlara hiçbir ödeme yapılmaması gerektiği görüꢀündedir.  
AĐHM baꢀvuranların AĐHS’nin 11. maddesinin ihlal edildiği tespiti ile adil bir tatmini elde  
ettikleri kanısındadır (sözü edilen Oya Ataman prg.48). Bununla birlikte AĐHS’nin 3. maddesi  
baꢀvuranlar Haꢀim Özgür Ersoy, Nuri Günay, Hansel Özgümüꢀ, Đnci Açık ꢁenel, Umar  
Karatepe, Rüya Kurtuluꢀ, Funda Demir, Özge Ozan ve Korkmaz Aslan bakımından ihlal  
7
edilmiꢀtir. AĐHM hakkaniyete uygun olarak manevi tazminat baꢀlığı altında baꢀvuranların her  
birine 2.000 Euro ödenmesini uygun görmektedir.  
B. Yargılama masraf ve giderleri  
Baꢀvuranlar kanıtlayıcı bir belge sunmaksızın yargılama masraf ve giderleri için 12.500 Euro  
talep etmektedir.  
Hükümet bu meblağlara karꢀı çıkmaktadır.  
AĐHM’nin yerleꢀik içtihadına göre bir baꢀvuran gerçekliğini, gerekliğini kanıtladığı makul  
miktarlardaki yargı giderlerini elde edebilir (Bkz. örneğin Bottazzi-Đtalya no: 34884/97 ve  
Sawicka-Polonya no: 37645/97, 1 Ekim 2002). AĐHM bu baꢀvuruda kanıtlayıcı belgelerin  
yokluğu nedeniyle, yargılama masraf ve giderlerine iliꢀkin bu talebi reddetmektedir.  
C. Gecikme faizi  
Gecikme faizi Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı orana üç  
puanlık bir artıꢀ eklenerek belirlenecektir.  
BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK, AĐHM, OYBĐRLĐĞĐYLE,  
1. Baꢀvuruların birleꢀtirilmesine;  
2. Baꢀvuranlar Haꢀim Özgür Ersoy, Nuri Günay, Hansel Özgümüꢀ, Đnci Açık ꢁenel, Umar  
Karatepe, Rüya Kurtuluꢀ, Funda Demir, Özge Ozan ve Korkmaz Aslan’ın AĐHS’nin 3.  
maddesi hakkındaki ꢀikayetlerinin ve bütün baꢀvuranların AĐHS’nin 11. maddesi hakkındaki  
ꢀikayetlerinin kabuledilebilir olduğuna;  
3. Bunun dıꢀında kalan baꢀvuruların kabuledilemez olduğuna;  
4. Baꢀvuranlar Haꢀim Özgür Ersoy, Nuri Günay, Hansel Özgümüꢀ, Đnci Açık ꢁenel, Umar  
Karatepe, Rüya Kurtuluꢀ, Funda Demir, Özge Ozan ve Korkmaz Aslan açısından AĐHS’nin 3.  
maddesinin ihlal edildiğine;  
5. AĐHS’nin 11. maddesinin ihlal edildiğine;  
6 a) AĐHS’nin 44/2 maddesi gereğince kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç ay içinde, her  
türlü vergiden muaf tutularak Savunmacı Devlet tarafından baꢀvuranlar Haꢀim Özgür Ersoy,  
Nuri Günay, Hansel Özgümüꢀ, Đnci Açık ꢁenel, Umar Karatepe, Rüya Kurtuluꢀ, Funda  
Demir, Özge Ozan ve Korkmaz Aslan’ın her birine manevi tazminat olarak 2.000 Euro (iki  
bin Euro) ödenmesine;  
b) sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapılmasına kadar Hükümet  
tarafından, Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan faiz oranının üç puan  
fazlasına eꢀit oranda basit faiz uygulanmasına;  
8
7. AĐHS’nin 11. maddesinin ihlal edildiği tespitinin baꢀvuranların uğradıkları manevi zararı  
gidermesi bakımından adil bir tatmini oluꢀturduğuna;  
KARAR VERMĐꢁTĐR.  
Đꢀbu karar Fransızca olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM’nin iç tüzüğünün 77. maddesinin 2. ve 3.  
paragraflarına uygun olarak 7 Nisan 2009 tarihinde yazılı olarak bildirilmiꢀtir.  
EK  
Baꢀvuru no: 33112/04  
Umar Karatepe  
1975 doğumlu, Đstanbul’da ikamet etmektedir.  
Baꢀvuru no: 36110/04  
Korkmaz Aslan  
Gizem Aytaꢀ  
1979 doğumlu, Đstanbul’da ikamet etmektedir.  
1980 doğumlu, Đstanbul’da ikamet etmektedir.  
1983 doğumlu, Balıkesir’de ikamet etmektedir.  
1982 doğumlu, Đstanbul’da ikamet etmektedir.  
1981 doğumlu, Đstanbul’da ikamet etmektedir.  
1984 doğumlu, Đstanbul’da ikamet etmektedir.  
1983 doğumlu, Bursa’da ikamet etmektedir.  
1979 doğumlu, Đstanbul’da ikamet etmektedir.  
1980 doğumlu, Đstanbul’da ikamet etmektedir.  
1981 doğumlu, Đstanbul’da ikamet etmektedir.  
1981 doğumlu, Đstanbul’da ikamet etmektedir.  
1980 doğumlu, Đstanbul’da ikamet etmektedir.  
1978 doğumlu, Đstanbul’da ikamet etmektedir.  
Funda Demir  
Ali Ergin Demirhan  
Fatma Demirbaꢀ  
Derya Gazioğlu  
Nuri Günay  
Đrfan Karcıağa  
Rüya Kurtuluꢀ  
Saygın Metin  
Serpil Ocak  
Özge Ozan  
Hansel Özgümüꢀ  
Baꢀvuru no: 40190/04  
Sevinç Hocaoğulları  
1976 doğumlu, Đstanbul’da ikamet etmektedir.  
Baꢀvuru no: 41469/04  
Đnci Açık ꢁenel  
1980 doğumlu, Đstanbul’da ikamet etmektedir.  
1978 doğumlu, Đstanbul’da ikamet etmektedir.  
Baꢀvuru no: 41471/04  
Haꢀim Özgür Ersoy  
9