CONSEIL DE  
L'EUROPE  
AVRUPA  
KONSEYİ  
AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ  
KAVAK - TÜRKĐYE DAVASI  
(Baꢀvuru no: 69790/01)  
KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ  
STRAZBURG  
9 Kasım 2006  
Đꢀbu karar AĐHS’nin 44§2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecektir. ꢁekli  
bazı düzeltmelere tabi olabilir.  
______________________________________________________________________________________  
© T.C. Dışişleri Bakanlığı, 2006. Bu gayrıresmi özet çeviri Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan  
Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,  
davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile  
Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak  
suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.  
Türkiye Cumhuriyeti aleyhine açılan (69790/01) baꢀvuru no’lu davanın nedeni, bu ülke  
vatandaꢀı Mualla Kök’ün (baꢀvuran) 3 Nisan 2001 tarihinde Avrupa Đnsan Hakları  
Sözleꢀmesi’nin (AĐHS) 34. maddesi uyarınca Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi’ne  
(Mahkeme) yapmıꢀ olduğu baꢀvurudur.  
Adli yardımdan yararlanan baꢀvuran, Đstanbul Barosu avukatlarından F. Karakaꢀ Doğan  
tarafından temsil edilmektedir.  
OLAYLAR  
DAVA ꢁARTLARI  
Baꢀvuran, 1966 doğumlu olup Đstanbul’da ikamet etmektedir.  
Olayların gerçekleꢀtiği sırada baꢀvuran HADEP ( Halkın Demokrasi Partisi ) Bayrampaꢀa Đlçe  
Baꢀkanlığı görevini yürütmekteydi. Baꢀvuran, 7 Aralık 1997 tarihinde Đstanbul’da yapılan  
olağanüstü HADEP kongresi esnasında bir konuꢀma yapmıꢀ ve bu konuꢀma polis tarafından  
kayda alınmıꢀtır.  
Polis komiserleri Kemal Çınar ve Gülꢀen Bilgin 8 Aralık 1997 tarihinde sözkonusu kongrede  
yapılan konuꢀmaları hazırladıkları bir raporla yazıya dökmüꢀlerdir. Raporda baꢀvuranla  
iliꢀkili olarak, siyasi mücadeleyi etkin bir biçimde sürdürmek gerektiğini söylediği ve  
kürsüden ayrılırken eliyle zafer iꢀareti yaparak « Biji PKK » ( « Yaꢀasın PKK » ) diye  
bağırdığı belirtilmiꢀtir.  
2 Mart 1998 tarihinde Đstanbul Devlet Güvenlik Mahkemesi adıgeçen kongrede yapılan  
konuꢀmaların yer aldığı ses kasetlerinin çözümü için polis memuru Abdullah Seçgin’i  
görevlendirmiꢀtir.  
Bunun akabinde, Đstanbul Cumhuriyet Baꢀsavcısı sözkonusu kongrede konuꢀma yapan  
baꢀvuranın da aralarında bulunduğu kiꢀiler hakkında adli soruꢀturma açmıꢀtır.  
23 Mart 1998 tarihinde Savcılık yetkili makamlardan baꢀvuranın ifadesinin alınmasını  
istemiꢀtir.  
25 Mart 1998 tarihinde Devlet Güvenlik Mahkemesi Cumhuriyet Savcısı Nusrettin Kaplan’ı  
dinlemiꢀtir. Adıgeçen, HADEP kongresine üye sıfatıyla katıldığını beyan etmiꢀtir.  
Savcı 26 Mart 1998 tarihinde Arife Çınar’ı dinlemiꢀtir. Adıgeçen, kongre esnasında yasadıꢀı  
nitelikte hiçbir konuꢀma yapılmadığını beyan etmiꢀtir.  
Yine 26 Mart 1998 tarihinde Savcı baꢀvuranın ifadesini almıꢀtır. Baꢀvuran bir konuꢀma  
yaparak eliyle zafer iꢀareti yaptığını kabul etmiꢀ ancak «Biji PKK » ꢀeklinde bağırdığını inkar  
etmiꢀtir.  
1 Nisan 1998 tarihinde Savcı, baꢀvuranın yaptığı konuꢀmayı kayda alan polis memurları  
Mahir Koyuncu ve Muammer Dündar’ı tanık olarak dinlemiꢀtir. Adıgeçenler, kongrenin  
gerçekleꢀtirildiği salonun kalabalık ve gürültülü olduğunu ancak baꢀvuranın zafer iꢀareti  
yaparak «Biji PKK » diye bağırdığını ifade etmiꢀlerdir.  
8 Haziran 1998 tarihli bir iddianame ile Savcı 3713 sayılı kanunun 7 § 2. maddesi temelinde  
PKK propagandası yapmak suçlamasıyla baꢀvuran aleyhinde bir ceza davası açmıꢀtır.  
Biri askeri hakim olmak üzere üç hakimden oluꢀan DGM, 22 Haziran 1998 tarihinde  
baꢀvuranın dosyasını incelemeye baꢀlamıꢀtır. Mahkeme baꢀvurana iddianamenin bir suretini  
tebliğ ederek bir mahkeme celbi göndermiꢀtir. Ayrıca tanık polis memurları Muammer  
Dündar ve Mahir Koyuncu’ya birer mahkeme celbi gönderilmiꢀtir.  
1 Eylül 1998 tarihinde, biri askeri hakim ikisi sivil olmak üzere üç hakimden müteꢀekkil  
Devlet Güvenlik Mahkemesi baꢀvuranın gıyabında bir duruꢀma yapmıꢀtır. DGM, mahkeme  
celbinin baꢀvuranın eꢀine tebliğ edildiğini ancak baꢀvuranın duruꢀmaya katılmadığını tespit  
etmiꢀtir. Mahkeme polis memuru Mahir Koyuncu’yu dinlemiꢀ, adıgeçen baꢀvuranın eliyle  
zafer iꢀareti yaparak «Biji PKK » dediğini beyan etmiꢀtir. Mahkeme Savcı’nın talebi üzerine  
diğer polis memuru Muammer Dündar’ı dinlemekten vazgeçmiꢀtir. DGM baꢀvuran için  
yeniden bir mahkeme celbi çıkararak, bir kez daha duruꢀmaya katılmaması halinde hakkında  
gıyabi tevkif müzekkeresi çıkarılmasına karar verilmiꢀtir.  
10 kasım 1998 tarihinde biri askeri yargıç ikisi sivil yargıç olmak üzere üç yargıçtan oluꢀan  
DGM baꢀvuranın gıyabında bir duruꢀma daha yaparak, mahkeme celbinin baꢀvuranın evinde  
kalan bir kiꢀiye tebliğ edildiğini belirtmiꢀtir. «atılı suçun cinsi ve kaçma ihtimali»ni dikkate  
alan DGM, baꢀvuran hakkında gıyabi tevkif müzekkeresi çıkarmıꢀtır.  
18 Aralık 1998 tarihinde biri asker ikisi sivil üç hakimden müteꢀekkil DGM, baꢀvuran ve  
avukatının hazır bulunduğu bir duruꢀma yapmıꢀtır. Baꢀvuran Mahkeme’ye daha önceki  
duruꢀmalara adres değiꢀikliği nedeniyle katılamadığı bilgisini vermiꢀtir. Kongrede bir  
konuꢀma yaptığını ve eliyle zafer iꢀareti yaptığını kabul eden baꢀvuran kendisine yöneltilen  
diğer suçlamaları reddetmiꢀtir. Öte yandan baꢀvuran polis tarafından yapılan ses kaydının da  
«Biji PKK » ꢀeklinde bir ifadede bulunmadığını gösterdiğini ancak polislerin ses kayıtlarının  
yazılı çözümlerinde bu ifadeye yer verdiklerini belirtmiꢀtir. Baꢀvuran Mahkeme tarafından  
dinlenen polis memurunun sorgulanmasını ve ses kayıtlarının bir bağımsız uzman tarafından  
incelenmesini talep etmiꢀtir.  
12 Ocak 1999 tarihli duruꢀmada DGM Hakimi E.C, bir mahkeme katibi, bir mübaꢀir ve  
baꢀvuranın avukatının eꢀliğinde sözkonusu konuꢀmanın video kaydını izlemiꢀtir. Hazırlanan  
tutanakta ilgili tarafından yapılan konuꢀmanın net olarak duyulmasının mümkün olmadığı ve  
böylesi  
bir  
beyanda  
bulunulmadığı  
tespit  
edilmiꢀtir  
( « herhangibir suç unsurlarının olmadığ ı » ).  
Biri asker ikisi sivil olmak üzere üç hakimden oluꢀan DGM 18 ꢁubat 1999 tarihinde  
baꢀvuran ve avukatının hazır bulunduğu bir duruꢀma yaparak polis memurları Kemal Çınar ve  
Gülꢀen Bilgin’in dinlenilmesine karar vermiꢀtir. Baꢀvuranın avukatı ses kayıtlarının  
anlaꢀılmaz olması sebebiyle bu kayıtların dinlenilmesine gerek olmadığını ifade etmiꢀtir.  
DGM, 29 Nisan 1999 tarihinde ifadelerine baꢀvurmak için tanıklar Kemal Çınar ve Gülꢀen  
Bilgin’e birer mahkeme celbi göndermiꢀtir.  
Biri asker ikisi sivil olmak üzere üç hakimden oluꢀan DGM 19 ꢁubat 1999 tarihinde baꢀvuran  
ve avukatının gıyabında yapılan duruꢀmada, devlet memuru olmaları nedeniyle istedikleri  
zaman duruꢀmaya katılamayacaklarını belirterek bu tarihte dinlenilmeyi talep eden tanıklar  
Kemal Çınar ve Gülꢀen Bilgin’i dinlemiꢀtir. Gülꢀen Bilgin baꢀvuranın 7 Aralık 1997 tarihinde  
HADEP kongresi sırasında yaptığı konuꢀmayı ve baꢀvurana yöneltilen suçlamaların  
doğruluğunu teyit etmiꢀtir. Kemal Çınar ise olayların bir yıl önce gerçekleꢀtiğini ifade ederek  
tam olarak hatırlamadığını belirtmiꢀ ve yapılan konuꢀmalara iliꢀkin yazılı tutanağı esas  
almıꢀtır.  
Baꢀvuran hakkında çıkarılan gıyabi tevkif müzekkeresi uyarınca 11 Mart 1999 tarihinde polis  
tarafından tutuklanmıꢀtır.  
Bir askeri hakim ve iki sivil hakimden müteꢀekkil DGM, 29 Nisan 1999 tarihinde yapılan  
baꢀvuranın katılmadığı ancak avukatının hazır bulunduğu duruꢀmada Gülꢀen Bilgin ve Kemal  
Çınar’ın ifadelerini okumuꢀtur. Baꢀvuranın avukatı, sözkonusu tanıkların ifadelerinin  
kendisinin ve müvekkilinin gıyabında alınmasına itiraz etmiꢀtir. DGM sözkonusu polislerin  
baꢀvuran ve avukatının gıyabında bir ara duruꢀmada dinlenildiği tespitinde bulunmaktadır.  
Baꢀvuran sözkonusu ifadelere, Ceza Muhakemeleri Usul Kanunu’nun ihlal edilerek alınmıꢀ  
olmaları sebebiyle ve tanıkları sorgulama imkanı bulunmaması nedeniyle itiraz etmiꢀtir.  
Mahkeme, avukatın tanıkları sorgulama talebini reddetmiꢀtir.  
22 Haziran 1998 tarihinden 24 Nisan 1999 tarihine kadar DGM biri askeri hakim olmak üzere  
üç hakimden oluꢀmaktaydı.  
Üç sivil hakimden müteꢀekkil DGM 6 Temmuz 1999 tarihinde baꢀvuran ve avukatının hazır  
bulunduğu duruꢀmada tanıklar Mecit Aygün, Nizamettin Öztürk ve Kemal Yağıꢀ’ı  
dinlemiꢀtir. Adıgeçen tanıklar baꢀvuranın «Biji PKK » ꢀeklinde bağırmadığını beyan  
etmiꢀlerdir.  
Savcılık 23 Eylül 1999 tarihinde yapılan baꢀvuranın katılmadığı ancak avukatının hazır  
bulunduğu duruꢀmada 3713 sayılı kanunun 169 ve Türk Ceza Kanunu’nun 5. maddeleri  
temelinde esasa iliꢀkin taleplerini sunmuꢀtur.  
Baꢀvuranın avukatı 15 Ekim 1999 tarihinde savunma layihasını sunmuꢀtur. Baꢀvuranın  
avukatı savunmasında, kongereye bir çok katılımcının iꢀtirak ettiğini, baꢀvuran konuꢀmasını  
yaptığı esnada katılımcılar tarafından sloganlar atıldığını, ses kayıtlarının çözümünden  
müvekkilinin «Biji PKK » ꢀeklinde bir ifade kullandığının kesin olarak anlaꢀılmadığını  
belirterek müvekkilinin bu türden ifadeleri kullandığını teyit eden tanıkların bir ara duruꢀma  
yapılarak dinlenmiꢀ olmalarına ve kendisine sözkonusu tanıkları sorgulama imkanı  
tanınmamasına itiraz etmiꢀtir.  
DGM 19 Ekim 1999 tarihinde Türk Ceza Kanunu’nun 169. ve 3713 sayılı kanunun 5.  
maddeleri uyarınca baꢀvuranı PKK’ ya yardım ve yataklık etmek suçlarından üç yıl dokuz ay  
hapse mahkum etmiꢀtir. Gerekçeli kararında DGM baꢀvuranın olayların meydana geldiği  
dönemde HADEP Bayrampaꢀa Đlçe Baꢀkanı olduğunu belirtmiꢀtir. Mahkeme,baꢀvuranın  
HADEP 1. Olağanüstü Kongresinde bir konuꢀma yaptığını ve kürsüden ayrılırken eliyle zafer  
iꢀareti yaparak «Biji PKK » ꢀeklinde bağırdığını belirtmiꢀtir. Bu durum kongrede hazır  
bulunan polisler tarafından düzenlenen tutanaklar ve sözkonusu polislerin verdikleri yeminli  
ifadelerle teyit edilmiꢀtir. Mahkeme, 12 kasım 1999 tarihinde ses kayıtlarını dinlediğini ancak  
bu kayıtların anlaꢀılmaz olduğunu ve görüntü kayıtlarını izlediğini ancak sözkonusu  
kayıtlarda herhangi bir kanıt unsuruna rastlanmadığından bu kayıtları dikkate almadığını  
belirtmiꢀtir. PKK silahlı bir terör örgütü olduğundan bu terör örgütünü övücü ifadeler de  
yasadıꢀı silahlı bir örgüte yardım ve yataklık etme kapsamında kabul edilebilir.  
11 Kasım 1999 tarihinde baꢀvuran Yargıtay’a temyiz baꢀvurusunda bulunmuꢀtur.  
8 Haziran 2000 tarihinde Yargıtay Baꢀsavcısı yazılı mütalaasını vererek Yargıtay’dan itiraz  
edilen kararın onanmasını talep etmiꢀtir. Sözkonusu mütalaa baꢀvurana tebliğ edilmemiꢀtir.  
Yargıtay 25 Ekim 2000 günü saat 9’da bir duruꢀma yapılacağı hususunda baꢀvuranı  
bilgilendirmiꢀtir. Đlgilinin avukatı Đstanbul Devlet Güvenlik Mahkemesi’nde bir duruꢀması  
olduğundan sözkonusu duruꢀmaya mesleki nedenlerle katılamayacağı hususunda Yargıtay’ı  
bilgilendirmiꢀtir. Yargıtay bu gerekçeyi reddetmiꢀtir.  
Yargıtay 2 Kasım 2000 tarihinde aldığı kararla itiraz edilen kararı onamıꢀtır. Mahkem  
baꢀvuranın avukatı tarafından beyan edilen özrün geçerli bir nedene dayanmadığını ve uygun  
bir biçimde toplandığını belirtmiꢀtir.  
Yargıtay 8 Ocak 2001 tarihli kararla 23 Nisan 1999 Tarihine Kadar Đꢀlenen Suçlardan Dolayı  
ꢁartla Salıverilmeye, Dava ve Cezaların Ertelenmesine Dair 4616 sayılı kanun uyarınca  
baꢀvuran hakkında verilen cezanın infazının ertelenmesine karar vermiꢀtir. Ayrıca Mahkeme,  
erteleme tarihinden itibaren beꢀ yıl içinde aynı cezaya ya da daha ağır bir cezaya çarptırılması  
durumunda ilgilinin hakkında verilen cezanın ugulanacağını belirtmiꢀtir.  
HUKUK AÇISINDAN  
AĐHS’NĐN 6. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA  
Baꢀvuran Đstanbul Devlet Güvenlik Mahkemesi önündeki davanın hakkaniyete uygun bir  
biçimde görülmediğinden ve 22 haziran 1998’den 24 Nisan 1999 tarihine kadar bünyesinde  
askeri bir hakim bulunması nedeniyle DGM’nin bağımsız ve tarafsız bir mahkeme  
olmadığından yakınmaktadır.  
Baꢀvuran delil olmadan kendisinin «Biji PKK » ꢀeklinde bağırmaktan dolayı suçlanarak  
mahkum edildiğini, oysa polis tarafından yapılan ses kaydında böyle bir ifadenin yer  
almadığını öne sürmüꢀtür. Baꢀvuran sözkonusu bantların kayıt ve çözümlerinin bu davada  
uzman olarak görevlendirilmiꢀ polisler tarafından gerçekleꢀtirildiğini ve sözkonusu kiꢀilerin  
objektif uzmanlar olarak kabul edilemeyeceğini iddia etmektedir. Ayrıca tanık olarak  
çağırdığı kiꢀilerin «Biji PKK » demediğini beyan ettiklerini ifade etmektedir.  
Baꢀvuran DGM’nin polis memuru Mahir Koyuncu’yu sorgulamasına imkan tanımaksızın  
gıyabında dinlediğini ve Muammer Dündar’ı dinlemekten vazgeçtiğini belirtmektedir. Ayrıca  
baꢀvuran DGM’nin Gülꢀen Bilgin ve Kemal Çınar’ı gıyabında bir duruꢀma yaparak dinlemiꢀ  
olmasından da yakınmaktadır.  
Son olarak baꢀvuran Yargıtay Baꢀsavcısı’nın mütalaasının kendisine tebliğ edilmediğini iddia  
etmektedir.  
Baꢀvuran AĐHS’nin 6 §§ 1. ve 3. maddelerinin ihlal edildiğini iddia etmektedir.  
Kabuledilebilirliğe dair  
AĐHM baꢀvurunun AĐHS’nin 35 § 3. madde anlamında açıkça dayanaktan yoksun olarak ilan  
edilemeyeceğini tespit etmektedir. Ayrıca mevcut baꢀvuru hiçbir kabuledilemezlik  
gerekçesiyle karꢀılaꢀmamaktadır. Bu nedenle baꢀvuru kabuledilebilirdir.  
Esasa dair  
1. Devlet Güvenlik Mahkemeleri’nin tarafsızlık ve bağımsızlığına iliꢀkin  
Hükümet bir anayasa değiꢀikliği yapılarak Devlet Güvenlik Mahkemesi bünyesinde bulunan  
askeri hakimin sivil bir hakimle değiꢀtirildiğini hatırlatmaktadır. Bu nedenle 19 Ekim 1999  
tarihli DGM kararı bu yeni oluꢀum tarafından askeri hakim olmadan alınmıꢀtır.  
Baꢀvuran iddialarını yinelemektedir.  
AĐHM baꢀvuranın baꢀlangıçta aralarında bir askeri hakimin de bulunduğu üç hakimden oluꢀan  
Devlet Güvenlik Mahkemesi tarafından yargılandığını tespit etmektedir. Bu yargılama  
sırasında Anayasa’nın 143. maddesinin 18 Haziran 1999 tarihinde 4388 sayılı kanunla  
değiꢀtirilmesini müteakip askeri hakimler DGM bünyesinden çıkarılarak yerlerine sivil  
hakimler atanmıꢀtır. Sözkonusu tarihe kadar baꢀvuranın davasına bakan askeri hakim için de  
durum bu ꢀekilde cereyan etmiꢀtir.  
Bununla birlikte, askeri hakimin yerine sivil bir hakimin atanmıꢀ olması mevcut davada  
ortaya çıkan kurumsal sorunu çözmek için tek baꢀına yeterli olmayacaktır. Yargılama  
sürecinin tamanının kurallara uygunluğu noktasında var olan ꢀüphelerin hakim heyetinin  
değiꢀmesinden sonra ortadan kalkması gerekir ( Öcalan – Türkiye, no: 46221/99, § 115, ve  
Ceylan - Türkiye, no: 68953/01 ). Bu nedenle her davada öncelikle askeri hakimin katılımıyla  
gerçekleꢀtirilmiꢀ yargılama iꢀlemlerinin «hazırlık» iꢀlemleri ile «esas» iꢀlemler arasında bir  
ayrım yaparak incelemek ve akabinde «esasa iliꢀkin iꢀlemler»in askeri hakimin yerine sivil  
hakim atanmasından sonra da mutat bir ꢀekilde yinelenip yinelenmediğine bakılmalıdır  
( adıgeçen, Öcalan, § 117 ).  
Mevcut davada, dosya unsurları gözönüne alındığında AĐHM, Devlet Güvenlik  
Mahkemesi’nin oluꢀumunda gidilen değiꢀikliğin 6 Temmuz 1999 tarihinde gerçekleꢀtiğinin  
altını çizmektedir. Đstanbul Devlet Güvenlik Mahkemesi 22 Haziran 1998’den 24 Nisan 1999  
tarihine kadar bir askeri hakim ve iki sivil hakim olmak üzere üç hakimden müteꢀekkil idi. Bu  
duruꢀmalar sırasında DGM baꢀvuran ve avukatının gıyabında, sözkonusu konuꢀmayı kayda  
alan polis memuru Mahir Koyuncu’yu dinlemiꢀ ve diğer polis memuru Muammer Dündar’ı  
dinlemekten vazgeçmiꢀtir. Aynı Mahkeme 12 Ocak 1999 tarihli duruꢀmada konuꢀmanın video  
kaydını izleyerek baꢀvurana isnad edilen ifadeyi duymadığını belirtmiꢀtir. Son olarak  
Mahkeme yine baꢀvuran ve avukatının gıyabında yapılan bir ara duruꢀmada polis memurları  
Kemal Çınar ve Gülꢀen Bilgin’i dinlemiꢀtir. Ancak AĐHM, baꢀvuranın kendisine yöneltilen  
suçlamaları kesin bir dille inkar etmiꢀ olduğunu ve 6 Temmuz 1999 tarihinde sadece sivil üç  
hakimden müteꢀekkil yeni Devlet Güvenlik Mahkemesi önünde yapılan duruꢀmada baꢀvuran  
tarafından çağırılan tanıkların baꢀvuranın ifadesini teyit ettiklerini tespit etmektedir. Üstelik  
baꢀvuranın aleyhte tanıkların yeniden dinlenmesi talebi Mahkemece reddedilmiꢀtir. Böylelikle  
AĐHM, DGM bünyesinde askeri bir hakimin yer aldığını ve bu askeri hakimin esasa iliꢀkin  
duruꢀmalara katılarak sivil hakimlerce yinelenmeyen yargılama iꢀlemlerine iꢀtirak ettiğini  
tespit etmektedir.  
Ancak AĐHM, adıgeçen Öcalan kararında ( § 115 ), Büyük Daire’nin « ꢀayet askeri bir hakim  
bir ya da birden çok yargılama iꢀlemine iꢀtirak etmiꢀ ve daha sonra bu iꢀlemler ilgili ceza  
mahkemesi nezdinde geçerli olmaya devam etmiꢀse, sanık haklı olarak yargılama sürecinin  
tamamına iliꢀkin kuꢀku duyabilir » kanaatine vardığını hatırlatmaktadır. Bu nedenle askeri bir  
hakimin bir sivile karꢀı açılan bir davada yargılamanın esasına ait bir yargılama iꢀlemine  
katılmıꢀ olması tüm yargılama sürecini bağımsız ve tarafsız bir mahkeme tarafından  
yürütüldüğü görünümü sergilemekten mahrum bırakır.  
Bu sebeplerle AĐHS’nin 6 § 1. maddesi ihlal edilmiꢀtir.  
2. Devlet Güvenlik Mahkemesi ve Yargıtay önünde yapılan yargılamanın hakkkaniyete  
uygunluğu hakkında  
Hükümet baꢀvuranın iddialarına itiraz etmektedir.  
AĐHM daha önce de benzer davalarda, bağımsızlık ve tarafsızlıktan yoksunluğu kanıtlanmıꢀ  
bir mahkemenin hiçbir ꢀart altında davasını gördüğü kiꢀilere adil bir yargılamayı garanti  
edemeyeceğine hükmettiğini hatırlatmaktadır ( bkz., özellikle, Çıraklar – Türkiye, 28 Ekim  
1998 tarihli karar ).  
Baꢀvuranın bağımsız ve tarafsız bir mahkeme tarafından yargılanma hakkının ihlal edildiği  
kararını gözönünde bulunduran AĐHM diğer ꢀikayetleri incelemeye gerek görmemiꢀtir (bkz.,  
Canevi ve diğerleri – Türkiye, no: 10 Kasım 2004 tarihli karar, ve Kutal ve Uğraꢀ – Türkiye,  
no: 61648/00, § 32, 13 Haziran 2006 ).  
AĐHS’NĐN 10. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA  
Baꢀvuran «Biji PKK» ꢀeklinde bir ifadede bulunduğu gerekçesiyle hakkında mahkumiyet  
kararı verilmesiyle AĐHS’nin 9. ve 10. maddelerinin ihlal edildiği iddiasında bulunmaktadır.  
AĐHM, bu ꢀikayetin 10. madde yönünden incelenmesine karar vermiꢀtir.  
Hükümet baꢀvuranın tezine itiraz etmektedir.  
Baꢀvuranın bağımsız ve tarafsız bir mahkeme tarafından yargılanma hakkının ihlal edildiği  
kararını gözönünde bulunduran AĐHM sözkonusu düzenlemenin mevcut davada ihlal edilip  
edilmediğini incelemeye gerek olmadığı görüꢀündedir.  
AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI HAKKINDA  
A. Tazminat  
Maddi tazminat olarak 10 000 Euro talep eden baꢀvuran manevi tazminat olarak ise 3 000  
Euro talep etmektedir.  
Talep edilen miktara itiraz eden Hükümet Çıraklar kararına ( § 82 ) atıfta bulunmaktadır.  
AĐHM mevcut dava koꢀullarında ihlal tespitinin iddia edilen manevi zararın tazmini için  
yeterli bir adil tatmin teꢀkil ettiğini değerlendirmektedir ( Çıraklar, adıgeçen, § 49 ).  
B. Masraf ve harcamalar  
Baꢀvuran ulusal mahkemeler ve AĐHM önünde yaptığı masraf ve harcamalar için 3 750 Euro  
talep etmektedir. Ayrıca baꢀvuran tercüme, posta ve sekreterlik hizmeti masrafları için 2 000  
Euro talep etmektedir.  
Hükümet bu miktarlara itiraz etmektedir.  
AĐHM’nin yerleꢀik içtihadına göre, bir baꢀvuran yaptığı masraf ve harcamaların iadesini  
ancak sözkonusu masraf ve harcamaların gerçekliğini, zorunluluğunu ve makul oranda  
olduğunu ispatladığı sürece elde edebilir. Elindeki unsurları ve yukarıda adıgeçen kriterleri  
gözönünde bulunduran AĐHM mevcut davayla ilgili olarak yapılan masraf ve harcamalar için,  
hakkaniyete uygun olarak baꢀvurana 2 500 Euro ödenmesine ve ödeme yapılırken bu  
meblağdan, Avrupa Konseyi tarafından sağlanan 715 Euro ( yedi yüz doksan ) tutarındaki adli  
yardımın düꢀülmesine karar vermiꢀtir.  
C. Gecikme faizi  
Gecikme faizi olarak, Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı  
faiz oranına üç puan eklenecektir.  
BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK AĐHM, OYBĐRLĐĞĐYLE  
1. Baꢀvurunun geriye kalan kısmının kabuledilebilir olduğuna;  
2. Đstanbul Devlet Güvenlik Mahkemesi’nin bağımsızlık ve tarafsızlıktan yoksun olması  
sebebiyle AĐHS’nin 6 § 1. maddesinin ihlal edildiğine;  
3. AĐHS’nin 6. maddesi yönünden yapılan diğer ꢀikayetlerin incelenmesine gerek olmadığına;  
4. AĐHS’nin 10. maddesi yönünden yapılan ꢀikayetin incelenmesine gerek olmadığına ;  
5. Mevcut kararın baꢀlı baꢀına manevi zararın tazmini için yeterli bir adil tatmin teꢀkil  
ettiğine;  
6. a) AĐHS’nin 44 § 2 maddesi gereğince kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç ay içinde,  
döviz kuru üzerinden Y.T.L.’ye çevrilmek üzere ve miktara yansıtılabilecek her türlü  
vergiden muaf tutularak, Savunmacı Hükümet tarafından baꢀvurana masraf ve harcamaları  
için 2 500 Euro ( iki bin beꢀ yüz) ödenmesine;  
ödeme yapılırken bu meblağdan Avrupa Konseyi tarafından sağlanan 715 Euro tutarındaki  
adli yardımın düꢀülmesine;  
b) sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapılmasına kadar Hükümet  
tarafından, Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan faiz oranının üç puan  
fazlasına eꢀit oranda faiz uygulanmasına;  
b) Sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapılmasına kadar Hükümet  
tarafından, Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan faiz oranının üç  
puan fazlasına eꢀit oranda faiz uygulanmasına;  
5. Adil tatmine iliꢀkin diğer taleplerin reddine;  
Karar vermiꢀtir.  
Đꢀbu karar Fransızca olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM’nin iç tüzüğünün 77 §§ 2 ve 3.  
maddesine uygun olarak 9 Kasım 2006 tarihinde yazıyla bildirilmiꢀtir.