COUNCIL  
AVRUPA  
OF EUROPE  
KONSEYĐ  
AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ  
ÜÇÜNCÜ DAĐRE  
HAZIRCI VE DĐĞERLERĐ/TÜRKĐYE  
(B a ꢀvuru no. 57171/00)  
KARAR  
STRAZBURG  
29 Kasım 2007  
Đꢀbu karar AĐHS’nin 44§2. maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecektir. ꢁekli  
düzeltmelere tabi olabilir.  
1
______________________________________________________________________________________  
© T.C. Dışişleri Bakanlığı, 2007. Bu gayrıresmi özet çeviri Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan  
Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri, davanın  
adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile Dışişleri  
Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak suretiyle ticari  
olmayan amaçlarla alıntılanabilir.  
USULĐ ĐꢀLEMLER  
Türkiye Cumhuriyeti Devleti aleyhine açılan 57171/00 no’lu davanın nedeni T.C.  
vatandaꢀları Ercan Hazırcı, Sadık Günel, Ercan Baꢀkan, Lütfiye Uluk, Kemal Đyit, Uğur  
Parlak ve Erkal Balçık’ın (“baꢀvuranlar”), Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi’ne 17 ꢁubat  
2000 tarihinde Avrupa Đnsan Hakları ve Temel Özgürlükler Sözleꢀmesi’nin (“AĐHS”) 34.  
maddesi uyarınca yapmıꢀ olduğu baꢀvurudur.  
Adli yardım verilen birinci, ikinci, dördüncü ve altıncı baꢀvuran, Đstanbul Barosu  
avukatlarından G. Altay, F.G. Yolcu ve H. Karakuꢀ; üçüncü, beꢀinci ve yedinci baꢀvuran yine  
Đstanbul Barosu avukatlarından Z. Polat ve M. Çöpür tarafından temsil edilmiꢀtir.  
OLAYLAR  
DAVANIN KOꢀULLARI  
Baꢀvuranlar sırasıyla 1961, 1974, 1971, 1974, 1967, 1962 ve 1967 doğumludur. Đlk iki  
baꢀvuran Đzmit’te yaꢀamaktadır. Üçüncü baꢀvuran Almanya’da yaꢀamaktadır ve diğer  
baꢀvuranlar, Đstanbul’da yaꢀamaktadır.  
A. Baꢁvuranların polis tarafından gözaltında tutulması  
11 Ocak 1998’de, yaklaꢀık 350-400 kiꢀi TKP-ML/TIKKO üyelerinin ölümünü  
anlamak amacıyla Ümraniye Sarıgazi Cemevi’nde toplanmıꢀtır. Anma, katılımcıların bir  
kısmı ile güvenlik güçleri arasında ꢀiddetli bir çatıꢀmaya dönmüꢀtür. Baꢀvuranlar da dahil  
olmak üzere otuz beꢀ kiꢀi yakalanmıꢀtır. Baꢀvuranlar önce Sarıgazi Jandarma Karakolu’na  
götürülmüꢀtür. Daha sonra, aynı gün Sarıgazi Jandarma Karakolu’nda yeterli yer  
bulunmaması nedeniyle Đstanbul Đl Jandarma Komutanlığı’na transfer edilmiꢀlerdir.  
11 Ocak ve 14 Ocak 1998 arasındaki çeꢀitli tarihlerde Sarıgazi Jandarma  
Karakolu’ndaki iki jandarma E.G. ve Ö.K., Ercan Baꢀkan hariç tüm baꢀvuranların ifadelerini  
almıꢀtır. Ercan Baꢀkan ifadesini Cumhuriyet Savcısı önünde vermek istemiꢀtir.  
15 Ocak 1998’de baꢀvuranların tutuksuz yargılanmalarına karar verilmiꢀtir.  
B. Baꢁvuranların sağlık raporları  
12 ve 15 Ocak 1998 tarihleri arasında baꢀvuranlar bir çok kez muayene edilmiꢀtir.  
1. Ercan Hazırcı  
12 Ocak 1998’de baꢀvuran Sarıyer Devlet Hastanesi doktoru O.A. tarafından muayene  
edilmiꢀtir.  
15 Ocak 1998’de baꢀvuran Dr Ç.A. tarafından muayene edilmiꢀtir. Dr Ç.A.,  
adıgeçenin sağ tibiasında ve sağ femür bölgesinde ekimozlar, sırtında eski ekimozlar tespit  
etmiꢀ, ayrıca, baꢀvuranın göğüs ağrısından ꢀikayet ettiğini kaydetmiꢀtir.  
Aynı gün Üsküdar Adli Tıp Kurumu, doktorun raporuna dayanarak, aldığı yaraların  
bir hafta boyunca baꢀvuranı çalıꢀmaktan alıkoyduğu sonucuna varmıꢀtır.  
2
2. Kemal Yiğit  
13 Ocak 1998’de baꢀvuran, sağ diz ekleminin derisinde sıyrıklar olduğunu kaydeden  
Dr O.A. tarafından muayene edilmiꢀtir.  
15 Ocak 1998’de baꢀvuran, vücudunda hiçbir kötü muamele izi bulunmadığını tespit  
eden Dr Ç.A. tarafından muayene edilmiꢀtir.  
Aynı gün, Adli Tıp Kurumu aldığı yaraların üç gün boyunca baꢀvuranı çalıꢀmaktan  
alıkoyduğu sonucuna varmıꢀtır.  
3. Erkal Balçık  
13 Ocak 1998’de baꢀvuran, ꢁiꢀli Eftal Hastanesi’nde iki doktor tarafından muayene  
edilmiꢀ ve vücudunun çeꢀitli yerlerinde ekimozlar tespit edilmiꢀtir.  
15 Ocak 1998’de, vücudunda hiçbir kötü muamele izi bulunmadığını tespit eden Dr  
Ç.A. tarafından muayene edilmiꢀtir.  
Aynı gün, Adli Tıp Kurumu aldığı yaraların bir hafta boyunca baꢀvuranı çalıꢀmaktan  
alıkoyduğu sonucuna varmıꢀtır.  
4. Uğur Parlak  
13 Ocak 1998’de baꢀvuran, sol diz ekleminin derisinde sıyrıklar olduğunu kaydeden  
Dr O.A. tarafından muayene edilmiꢀtir.  
15 Ocak 1998’de baꢀvuran, vücudunda hiçbir kötü muamele izi bulunmadığını tespit  
eden Dr Ç.A. tarafından muayene edilmiꢀtir.  
Aynı gün, Adli Tıp Kurumu aldığı yaraların üç gün boyunca baꢀvuranı çalıꢀmaktan  
alıkoyduğu sonucuna varmıꢀtır.  
5. Sadık Günel  
12 Ocak 1998’de baꢀvuran, gözleri etrafında ve sol bacağında acı hissettiğini  
kaydeden Dr A.T. tarafından muayene edilmiꢀtir.  
15 Ocak 1998’de baꢀvuran, vücudunda hiçbir kötü muamele izi bulunmadığını tespit  
eden Dr Ç.A. tarafından muayene edilmiꢀtir.  
Aynı gün, Adli Tıp Kurumu aldığı yaraların üç gün boyunca baꢀvuranı çalıꢀmaktan  
alıkoyduğu sonucuna varmıꢀtır.  
6. Lütfiye Uluk  
13 Ocak 1998’de baꢀvuran, sağ uyluğunda ve sol kürek kemiğinde travmatik ekimoz  
tespit eden Dr O.A. tarafından muayene edilmiꢀtir. Đki doktor tarafından muayene edildiği  
ꢁiꢀli Eftal Hastanesi’ne gönderilmiꢀtir. Birinci doktor, baꢀvuranın boynunda ve baldır  
3
bölgesinde acı hissettiğini belirtmiꢀtir. Đkinci doktor, uyluk bölgesinin sağ yan kısmında  
ekimoz ve acı hissi tespit etmiꢀtir.  
15 Ocak 1998’de baꢀvuran, sağ kolunda ve bacaklarında hissizlikten ꢀikayetçi  
olduğunu belirten Dr Ç.A. tarafından muayene edilmiꢀtir.  
Aynı gün, Adli Tıp Kurumu aldığı yaraların bir hafta boyunca baꢀvuranı çalıꢀmaktan  
alıkoyduğu sonucuna varmıꢀtır.  
7. Ercan Baꢀkan  
13 Ocak 1998’de baꢀvuran, ꢁiꢀli Eftal Hastanesi’nde iki doktor tarafından muayene  
edilmiꢀtir. Aynı gün yayımlanan iki rapora göre, baꢀvuranın burnunun sol tarafında ve sol  
kaꢀında yüzeysel bir sıyrık bulunmaktadır. Sol yanağı ꢀiꢀmiꢀtir.  
15 Ocak 1998’de baꢀvuran, vücudunda hiçbir kötü muamele izi bulunmadığını tespit  
eden Dr Ç.A. tarafından muayene edilmiꢀtir.  
Aynı gün, Adli Tıp Kurumu aldığı yaraların bir hafta boyunca baꢀvuranı çalıꢀmaktan  
alıkoyduğu sonucuna varmıꢀtır.  
C. Baꢁvuranların kötü muamele iddiaları hakkında baꢁlatılan soruꢁturma  
15 Ocak 1998’de baꢀvuran Baꢀkan, aleyhinde yapılan suçlamaları reddettiği Üsküdar  
Cumhuriyet Savcısı önüne çıkarılmıꢀtır. Özellikle gözaltında tutulduğu sırada kötü  
muameleye maruz bırakıldığını belirtmiꢀtir. Makatına cop soktuklarını, penisine vurduklarını  
ve testislerini sıkıꢀtırdıklarını ileri sürmüꢀtür.  
Aynı gün, baꢀvuranlar 11 Ocak 1998 tarihinde yaꢀanan çatıꢀmaya dahil olduklarına  
iliꢀkin suçlamaları reddettikleri Üsküdar Asliye Ceza Mahkemesi önüne çıkarılmıꢀtır. Hazırcı,  
güvenlik güçlerince hazırlanan ifadeyi imzalamaya zorlandığını belirtmiꢀtir. Yiğit ve Baꢀkan,  
güvenlik güçlerine verdikleri ifadelerin doğru olmadığını kaydetmiꢀtir. Uluk, polise verdiği  
ifadeyi kendi isteği ile vermediğini, ilk ifadesini yırtıp yeniden yazdıklarını ve kendisine  
imzalattırdıklarını belirtmiꢀtir. Mahkeme, serbest bırakılmalarına karar vermiꢀtir.  
Aynı gün, baꢀvuranlar da dahil olmak üzere yakalanan otuz beꢀ kiꢀinin avukatları,  
Üsküdar Cumhuriyet Savcılığı’na bir dilekçe sunmuꢀtur. Müvekkillerinin sorgulanmaları  
sırasında kötü muameleye maruz bırakıldığını, uygun ꢀekilde muayene edilmediklerini ve  
muayeneleri ardından tekrar kötü muameleye maruz bırakıldıklarını ileri sürmüꢀlerdir.  
Baꢀvuranların, acil olarak muayene edilmelerini talep etmiꢀlerdir.  
Üsküdar Cumhuriyet Savcısı baꢀvuranları, muayene edilmeleri için Haydarpaꢀa  
Numune Hastanesi’ne göndermeye karar vermiꢀtir. 15 Ocak 1998’de Üsküdar Asliye Ceza  
Mahkemesi Cumhuriyet Savcısı tarafından hazırlanan rapora göre, davacılar savcının talebine  
rağmen duruꢀma ardından mahkeme binasını terk etmiꢀler ve muayene edilmek üzere  
hastaneye götürülememiꢀlerdir.  
29 Ocak 1998’de Üsküdar Cumhuriyet Savcısı, dava dosyasını ꢁiꢀli Cumhuriyet  
Savcısı’na havale etmiꢀtir.  
4
13 ꢁubat 1998’de ꢁiꢀli Cumhuriyet Savcısı T.O. davacıların sorgulanmasında görev  
alan jandarmaların kimliklerinin tespit edilmesini istemiꢀtir.  
11 Mart 1998’de Đstanbul Đl Jandarma Komutanlığı ꢁiꢀli Cumhuriyet Savcılığı’na  
davacıların sorgulanmasında görev alan jandarmaların E.G. ve Ö.K. olduklarını bildirmiꢀtir.  
8 Temmuz 1998’de E.G. ve Ö.K., bir Savcı önüne çıkarılmıꢀ ve aleyhlerindeki  
suçlamaları reddetmiꢀlerdir.  
21 Ekim 1998’de ꢁiꢀli Cumhuriyet Savcılığı’nda görev yapan bir diğer Savcı T.E.,  
Ö.K. ve E.G. hakkında takipsizlik kararı verildiğini kaydetmiꢀtir.  
Baꢀvuranlar, karara itiraz etmiꢀtir.  
11 Haziran 1999’da Beyoğlu Ağır Ceza Mahkemesi Birinci Dairesi, baꢀvuranların  
itirazlarını reddetmiꢀtir.  
D. Müteakip geliꢁmeler  
11 Ocak 1998’deki ꢀiddetli çatıꢀmalara dahil olmalarına iliꢀkin baꢀvuranlar aleyhinde  
baꢀlatılan cezai takibat, beraatlerine karar verilmesi ile sona ermiꢀtir.  
14 Kasım 2003’de Türkiye Đnsan Hakları Derneği tarafından yayımlanan rapora göre  
Baꢀkan, 7 Mayıs 1998’de kötü muamele iddiası için kendilerine baꢀvurmuꢀtur. 1994, 1995,  
1996 ve Ocak 1998’de Đstanbul Đl Jandarma Komutanlığı’nda gözaltında tutulduğu sırada  
maruz bırakıldığı kötü muameleyi tarif etmiꢀtir. Raporda baꢀvurana diꢀeti iltihabı, sinüzit ve  
hemoroid teꢀhisi konulduğu ve uygun ꢀekilde tedavi edildiği belirtilmiꢀtir.  
HUKUK  
I. AĐHS’NĐN 3. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI  
Baꢀvuranlar, Đstanbul Đl Jandarma Komutanlığı’nda göz altında tutuldukları sırada  
AĐHS’nin 3. maddesini ihlal edecek ꢀekilde iꢀkenceye maruz kaldıkları hususunda ꢀikayetçi  
olmuꢀlardır.  
A. Tarafların görüꢁleri  
Hükümet AĐHS’nin 35/1. maddesi uyarınca baꢀvuranların, altı ay kuralına  
uymadıklarını ileri sürmüꢀtür. Bu hususta baꢀvuranlar, Beyoğlu Ağır Ceza Mahkemesi Birinci  
Dairesi’nin 11 Haziran 1999 tarihli kararını müteakiben altı ay içerisinde AĐHM’ye  
baꢀvurularını sunmalıydılar.  
Esasa iliꢀkin olarak Hükümet, sağlık raporlarında kaydedilen yaralanmaların  
baꢀvuranların yakalanması sırasında meydana geldiğini belirtmiꢀtir. Bu hususta baꢀvuranların,  
ꢀiddet içeren bir gösteri sırasında gözaltına alındıklarını ve baꢀvuranların da doğrulamıꢀ  
olduğu gibi güvenlik güçlerinin, yakalanmaları sırasında güç kullandığını belirtmiꢀtir.  
Hükümet, baꢀvuranların kötü muamele iddialarının sağlık raporlarındaki fiziksel bulgularla  
uyuꢀmadığını kaydetmiꢀtir. Baꢀvuranların, serbest bırakılmaları ardından iddialarını  
kanıtlamak için detaylı bir sağlık muayenesine girme imkanlarının olduğunu belirtmiꢀtir.  
5
Baꢀvuranlar, altı ay kuralına uyduklarını iddia etmiꢀtir.  
Esasa iliꢀkin olarak baꢀvuranlar, 12 Eylül 2005 tarihli görüꢀlerinde, yakalandıkları  
sırada ve gözaltında kaldıkları süre boyunca kötü muameleye maruz bırakıldıklarını  
belirtmiꢀtir. Sağlık raporlarında kaydedilen fiziksel bulguların, kötü muamele iddiaları ile  
uyuꢀtuğunu ileri sürmüꢀlerdir. Gözaltında tutuldukları sırada dövülerek, elektrik ꢀoku  
verilerek, nesnelerle vurularak, cinsel yönden taciz edilerek, testisleri sıkıꢀtırılarak ve  
kafalarına kese geçirilerek kötü muameleye maruz bırakıldıklarını belirtmiꢀlerdir.  
Yakalanmalarının hemen ardından bir doktor tarafından muayene edilmeleri gerektiğini  
belirtmiꢀler ve aynı zamanda 15 Ocak 1998’da haklarında yayımlanan sağlık raporlarının  
doğruluğuna itiraz etmiꢀlerdir.  
B. AĐHM’nin değerlendirmesi  
1. Kabuledilebilirlik  
(a) Hükümet’in ilk itirazı  
AĐHM, AĐHS’nin 35/1. maddesince getirilen altı aylık zaman sınırlamasının  
baꢀvuranların, iç hukuk yollarının tüketilmesi sürecinde nihai kararın verilmesinden itibaren  
altı ay içerisinde baꢀvurularını sunmalarını gerektirdiğini hatırlatmaktadır.  
Sözkonusu davada AĐHM, baꢀvuranların ꢀikayetlerine iliꢀkin nihai geçerli kararın,  
Beyoğlu Ağır Ceza Mahkemesi Đkinci Dairesi’nin 29 Eylül 1999 tarihli kararı olduğu  
kanısındadır. Beyoğlu Ağır Ceza Mahkemesi Đkinci Dairesi’nin 29 Eylül 1999 tarihli kararı ile  
baꢀvuranların, Cumhuriyet Savcısı’nın baꢀvuranların ꢀikayetlerinin esasına iliꢀkin 15 Temmuz  
1998 tarihli kararına yaptıkları itiraz reddedilmiꢀtir. Baꢀvuru, 17 ꢁubat 2000’de AĐHM’ye  
sunulmuꢀtur. Yukarıda kaydedilenler ıꢀığında AĐHM, baꢀvurunun AĐHS’nin 35/1.  
maddesinde öngörülen altı aylık zaman sınırı içerisinde yapıldığı kanısındadır. Bu nedenle,  
Hükümet’in sözkonusu baꢀlık altındaki itirazını reddetmektedir.  
(b) Kabuledilebilirliğe iliꢁkin diğer hususlar  
AĐHM öncelikle tebliğ sonrası görüꢀlerinde, baꢀvuranların yakalanmaları sırasında  
kötü muameleye maruz kaldıklarını ima ettiklerini kaydetmektedir. Ancak AĐHM, bunun yeni  
bir ꢀikayet olduğunu farz etse dahi, 12 Eylül 2005’te AĐHM’ye sunulmasından altı aydan  
fazla bir süre öncesinde meydana gelen olaylar ve verilen kararlarla ilgili olduğunu  
kaydetmekte ve bu nedenle, AĐHS’nin 35. maddesinin 1. ve 4. paragrafları uyarınca ꢀikayeti  
reddetmektedir.  
AĐHM, baꢀvuranlar Yiğit ve Parlak hususunda dava dosyasında 3. maddedeki eꢀiği  
aꢀan ꢀiddette kötü muameleye maruz kaldıklarına iliꢀkin bir gösterge bulunmadığı  
kanısındadır. AĐHM bu bağlamda gözaltında tutuldukları süre sonunda hazırlanan raporların  
kötü muameleye iliꢀkin ipuçları içermediğini ve 13 Ocak 1998 tarihli sağlık raporlarında  
kaydedilen sonuçların iddialarını kanıtlamak için yeterli olmadığını belirtmektedir.  
Baꢀvuranların tutuksuz olarak yargılandıkları göz önüne alınırsa, AĐHM’ye dava dosyasındaki  
sağlık raporlarını çürütecek deliller sunmaları mümkündü. Dolayısıyla AĐHM baꢀvuranların,  
jandarmalar tarafından kötü muameleye maruz bırakıldıklarına iliꢀkin savunulabilir bir iddia  
gerekçesi ortaya koymadıkları kanısındadır. Bu nedenlerle AĐHM, AĐHS’nin 35. maddesinin  
3. ve 4. paragrafları bağlamında dayanaktan yoksun olması nedeniyle AĐHS’nin 3. maddesi  
bağlamındaki ꢀikayetlerin kabuledilemez olduğu kanısındadır.  
6
AĐHM, diğer baꢀvuranlara iliꢀkin olarak baꢀvurularının AĐHS’nin 35/3. maddesi  
bağlamında dayanaktan yoksun olmadığını belirtmiꢀtir. Baꢀvuruların baꢀka açılardan  
bakıldığında da kabuledilemezlik unsuru taꢀımadığını tespit etmektedir. Bu nedenle  
baꢀvurunun kabuledilebilir olduğuna karar verilmelidir.  
2. Esas  
(a) Baꢁkan, Günel, Balçık  
AĐHM baꢀvuranların yakalanması ve gözaltına alınmasından bir ya da iki gün sonra  
hazırlanan sağlık raporlarının bir dizi fiziksel bulgu içerdiğini gözlemlemektedir. Taraflar, bu  
bulgulara itiraz etmemektedir. Ancak, nasıl meydana geldiklerine iliꢀkin farklı görüꢀler  
belirtmiꢀlerdir.  
AĐHM, baꢀvuranların gözaltında tutulma süreleri sonunda hazırlanan raporlarda hiçbir  
kötü muamele tespiti bulunmadığını kaydetmektedir. Baꢀvuranlar, serbest bırakılmalarına  
rağmen, AĐHM’ye 15 Ocak 1998 tarihli sağlık raporları ile çeliꢀen deliller sunmamıꢀtır.  
AĐHM ayrıca baꢀvuranların, baꢀvuruyu sunmalarından beꢀ yıl sonrasına, 12 Eylül 2005’e  
kadar kötü muamele iddiaları hususunda hiçbir detay belirtmediklerini kaydetmektedir.  
Baꢀvuranlar, polisin kendilerini yakalamak için güç kullandığı bir çatıꢀma sırasında  
yakalandıkları iddiasına itiraz etmedikleri için bu olaylar, Hükümet’in 13 Ocak 1998 tarihli  
sağlık raporlarında kaydedilen yaralanmaların nedenine iliꢀkin iddiasına gerçeklik  
katmaktadır.  
Yukarıda kaydedilenler ıꢀığında baꢀvuranlar tarafından sunulan deliller, AĐHM’nin  
makul ꢀüphenin ötesinde, Đstanbul Đl Jandarma Komutanlığı’nda gözaltında tutuldukları sırada  
iꢀkenceye, insanlık dıꢀı ve küçük düꢀürücü muameleye maruz kaldıkları sonucuna varması  
için yeterli değildir.  
Sonuç olarak AĐHS’nin 3. maddesi ihlal edilmemiꢀtir.  
(b) Uluk ve Hazırcı  
AĐHM baꢀvuranlara iliꢀkin sırasıyla 12 ve 13 Ocak 1998 tarihli sağlık raporlarında  
kaydedilen yaralanmaların, yakalanmaları sırasında meydana gelip gelmediğine karar vermeyi  
gerekli görmemektedir. Bunun nedeni, gözaltında tutuldukları süre sonunda hazırlanan  
raporlarda sırtlarında ve Hazırcı’nın sağ femoral bölgesinde ekimoz bulunduğuna değinilmesi  
ve bu bulguların, daha önceki sağlık raporlarında yer almamasıdır. Hükümet’in yaralanma  
nedenleri hususunda inandırıcı bir açıklama sunmamıꢀ olması nedeniyle AĐHM, sözkonusu  
yaraların Hükümet’in sorumlu olduğu bir muamele sonucu meydana geldiği kanısındadır.  
Sonuç olarak AĐHS’nin 3. maddesi ihlal edilmiꢀtir.  
III. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI HAKKINDA  
AĐHS’nin 41. maddesine göre:  
“Mahkeme iꢀbu Sözleꢀme ve protokollerinin ihlal edildiğine karar verirse ve ilgili Yüksek Sözleꢀmeci  
Tarafın iç hukuku bu ihlali ancak kısmen telafi edebiliyorsa, Mahkeme, gerektiği takdirde, hakkaniyete  
uygun bir surette, zarar gören tarafın adil tazminine hükmeder.”  
7
A. Tazminat  
Baꢀvuranlar maddi tazminat olarak toplam 35,000 Euro (EUR) ve manevi tazminat  
olarak toplam 160,000 EUR talep etmiꢀtir.  
Hükümet sözkonusu meblağa itiraz etmiꢀtir.  
AĐHM, baꢀvuranların uğradıkları maddi zarara iliꢀkin olarak, Uluk ve Hazırcı’nın  
iddialarını destekleyecek bir yazı ya da belge sunmadıkları ve bu nedenle iddialarının  
reddedildiğini belirtmektedir. Diğer yandan AĐHM, baꢀvuranların yalnızca AĐHM’nin ihlal  
bulgusu ile telafi edilemeyecek bir acıya ve sıkıntıya maruz kaldıkları kanısındadır. Eꢀit  
temellere dayanarak değerlendirmede bulunan AĐHM, Uluk ve Hazırcı’nın her birine 5,000  
Euro tazminat ödenmesine karar vermiꢀtir.  
B. Yargılama masraf ve harcamaları  
Avrupa Konseyi’nden yasal yardım alan baꢀvuranlar, AĐHM önünde yaptıkları masraf  
ve harcamalar için 3,950 EUR talep etmiꢀtir. Taleplerini, Đstanbul Barosu’nun tavsiye edilen  
asgari ücret listesine ve avukatlarınca hazırlanan bir harcama çizelgesine dayandırmıꢀlardır.  
Ancak, herhangi bir makbuz ya da belge sunmamıꢀlardır.  
Hükümet sözkonusu meblağa itiraz etmiꢀtir.  
Uluk ve Hazırcı’nın, AĐHM Đç Tüzüğü’nün 60. maddesinin gerektirdiği gibi masraf ve  
harcamaları için gerekçe göstermemesi nedeniyle AĐHM, baꢀvuranlara bu baꢀlık altında  
tazminat ödenmemesine karar vermiꢀtir.  
BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK, AĐHM OYBĐRLĐĞĐ ĐLE  
1. Uluk ve Hazırcı’nın Đstanbul Đl Jandarma Komutanlığı’nda gözaltında tutuldukları  
sırada kötü muameleye maruz kaldıklarına iliꢀkin ꢀikayetin kabuledilebilir ve  
baꢀvurunun kalan kısmının kabuledilemez olduğuna,  
2. AĐHS’nin 3. maddesinin ihlal edilmiꢀ olduğuna,  
3. (a) AĐHS’nin 44. maddesinin 2. paragrafı gereğince kararın kesinleꢀtiği tarihten  
itibaren üç ay içinde, ödeme tarihindeki döviz kuru üzerinden Yeni Türk Lirası’na çevrilmek  
üzere ve her türlü vergi ve kesintiden muaf tutularak Savunmacı Hükümet tarafından  
baꢀvuranlar Uluk ve Hazırcı’dan her birine manevi tazminat olarak 5,000 Euro (beꢀ bin Euro)  
ödenmesi gerektiğine;  
(b) Sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapılmasına kadar, Avrupa  
Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan faiz oranının üç puan fazlasına eꢀit oranda faiz  
uygulanmasına,  
4. Adil tatmine iliꢀkin diğer taleplerin reddedilmesine karar vermiꢀtir.  
8
Đꢀbu karar, Đngilizce olarak hazırlanmıꢀ ve Mahkeme Đç Tüzüğü’nün 77. maddesinin 2. ve  
3. paragrafları gereğince 29 Kasım 2007 tarihinde yazılı olarak bildirilmiꢀtir.  
9