CONSEIL DE

L'EUROPE

AVRUPA

KONSEYĐ

AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ

ĐKĐNCĐ DAĐRE

HALĐS AKIN - TÜRKĐYE DAVASI

(Baꢀvuru no: 30304/02)

KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ

STRAZBURG

13 Ocak 2009

Đꢀbu karar Sözleꢀme’nin 44 / 2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecek olup

ꢀekli bazı düzeltmelere tabi tutulabilir.

1

______________________________________________________________________________________

Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,

davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile

Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak

suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.

USUL

T.C. vatandaꢀı Halis Akın (baꢀvuran) tarafından Türkiye Cumhuriyeti aleyhine, 6 Temmuz

2002 tarihinde Đnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına iliꢀkin Sözleꢀme’nin

(Avrupa Đnsan Hakları Sözleꢀmesi - AĐHS) 34. maddesi uyarınca yapılan 30304/02 numaralı

baꢀvuru sonucu bu dava görülmektedir.

Baꢀvuran Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi (AĐHM) önünde Ankara barosu avukatlarından

A. Ertan ve B. Özgökçe tarafından temsil edilmektedir.

OLAYLAR

I. DAVANIN KOꢀULLARI

Baꢀvuran 1953 doğumlu olup Van’da ikamet etmektedir.

Baꢀvurana göre, kendisi 17 Haziran 2001 akꢀamı saat 18.00’e doğru, koyunlarını otlatmak

üzere Yukarı Tulgalı köyünün (Özalp/Van) çayırlarına doğru inmiꢀtir. Bu sırada silah sesleri

duymuꢀ ve yaralanmıꢀtır. Baꢀvuran ilerideki jandarmaları görünce onlara doğru seslenerek

ateꢀ etmemelerini ve kendisinin kaçakçı değil bir köylü olduğunu bağırmıꢀtır. Ağır bir ꢀekilde

yaralanan baꢀvuran, Van Devlet Hastanesine kaldırılmıꢀtır.

Hükümete ve dava dosyasında bulunan belgelere bakıldığında, olay 18 Haziran 2001 günü

akaryakıt kaçakçılığına karꢀı bölgede yürütülen operasyon sırasında aꢀağı yukarı 21.30

sularında yani hava karardıktan sonra meydana gelmiꢀtir. Baꢀvuran, bidon yüklediği atı ve

diğer dört kiꢀiyle birlikte Đran sınırındaki Tevrek köyüne doğru yol alırken, beraberindeki

grupla birlikte, yasak bölge içerisindeki 1. derece askeri alanda nöbet tutan jandarmaların

termik kamerasına yakalanmıꢀtır. Jandarma onları durdurmak için önce sözlü ikazda

bulunmuꢀ ve daha sonra havaya ateꢀ etmiꢀtir. Bu ikazlar ꢀahısları durdurmaya yetmediği için

jandarmalar bu kez atların ayaklarını niꢀan alarak onlara doğru ateꢀ etmiꢀlerdir. Açılan bu ateꢀ

sırasında baꢀvuran yaralanmıꢀtır. Grubun diğer elemanları kaçmayı baꢀarmıꢀlardır. Daha

sonra olay yerinde dört adet boꢀ bidon ele geçirilmiꢀtir.

Baꢀvuran, acilen götürüldüğü Van Devlet Hastanesine 22.50’ye doğru varmıꢀ ve orada

derhal göğsünden ameliyat edilmiꢀtir. Đdari makamlar ve savcılık hem resen hem ilgili ꢀahsın

suç duyurusunda bulunması sonucu olayla ilgili soruꢀturma baꢀlatmıꢀtır.

20 Haziran 2001 tarihinde baꢀvuran, bu defa jandarmaların köylülere karꢀı genel davranıꢀ

biçiminden ꢀikâyetçi olmuꢀtur. Özalp Kaymakamlığı tarafından bu konuyla ilgili ayrı bir

soruꢀturma yürütülmüꢀtür.

Konuyla ilgili olarak yürütülen iki idari soruꢀturma daha sonra birleꢀtirilmiꢀtir.

Jandarmanın görevli subayı, 3 Ağustos 2001 tarihinde verdiği raporda baꢀvuranın maruz

kaldığı olay ve görevi kötüye kullanma iddiaları için ayrı ayrı takipsizlik kararı alınmasını

tavsiye etmiꢀtir.

Đl özel idare meclisi, 6 Ağustos 2001 tarihinde bu tavsiyeye uyarak takipsizlik kararı

almıꢀtır. Bu karar gerekçesinde meclis, jandarma ve köylülerin verdikleri ifadelerin dikkate

alındığını vurgulayarak, olaya karıꢀan jandarma erleri F.Ç. ve N.Ö.’nün sınır bölgelerinde

ateꢀli silah kullanımını düzenleyen 1918 sayılı Kaçakçılığın Men ve Takibine Dair Kanun’un

2

11. maddesinin 3. fıkrasına uygun olarak hareket ettiklerine ve ayrıca jandarmanın genelde

köylülere karꢀı kötü davrandığı iddiasının yerinde olmadığına hükmetmiꢀtir

8 Ekim 2001 tarihinde Özalp Savcısı, ateꢀ etmekle ꢀuçlanan jandarma eri F.Ç.’nin 1918

sayılı yasanın 11. maddesinin 3. fıkrasına uygun olarak hareket ettiği gerekçesiyle hakkında

takipsizlik kararı vermiꢀtir. Savcı ayrıca, baꢀvuranın olayla ilgili verdiği ifadelerde birçok

tutarsızlığın bulunduğunu tespit etmiꢀtir.

Baꢀvuranın 21 Aralık 2001 tarihinde açtığı itiraz davası Erciꢀ Ağır Ceza Mahkemesi

tarafından reddedilmiꢀtir. Bu karar, ilgili ꢀahısa 5 Ocak 2002 tarihinde tebliğ edilmiꢀtir.

Bu arada baꢀvuran, Özalp Ceza Mahkemesi önünde kaçakçılık suçlamasıyla yargılanmıꢀ

ve atılı suça teꢀebbüsün unsurları oluꢀmadığı gerekçesiyle 6 Kasım 2001 tarihinde beraat

etmiꢀtir.

HUKUK

I. AĐHS’NĐN 2. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA

AĐHS’nin 2. maddesine atıfta bulunan baꢀvuran, olayın vuku bulduğu dönemde yürürlükte

olan yasaları ve özellikle sınır bölgelerinde ateꢀli silah kullanımını düzenleyen 1918 sayılı

Kaçakçılığın Men ve Takibine Dair Kanun’un 11. maddesinin 3. fıkrasını eleꢀtirmekte ve adli

makamların bu düzenlemeye dayanarak suç duyurusunu reddettiklerini iddia etmektedir.

Baꢀvuran, bu düzenlemenin ilgili ꢀahısta silah bulunup bulunmadığına ve kullanılan gücün

orantılı olup olmadığına bakılmaksızın üzerine ateꢀ edilmesine izin verdiğini ileri sürmekte ve

bundan ꢀikâyetçi olmaktadır.

Baꢀvuran ayrıca, jandarmaların silah kullanmadan yakalayabilecekleri halde, kendisini

ağır bir ꢀekilde yaraladıklarını iddia etmektedir.

Hükümet, bu olayın Đran sınırında, sık sık akaryakıt kaçakçılığının gözlemlendiği ve birçok

terörist faaliyetin yürütüldüğü bir yerde ve özellikle giriꢀ yasağı bulunan askeri bir alanda

meydana geldiğini anımsatmaktadır. Hükümete göre baꢀvuran, bizzat kendisinin ꢀüpheli

hareketlerinden dolayı jandarmanın mermilerine hedef olmuꢀtur, zira baꢀvuranın da içinde

bulunduğu bu grup, o an elde bulunan imkânlar dahilinde yapılan uyarılara uymamıꢀ ve

bunun üzerine jandarmalar önce atların ayaklarına niꢀan almıꢀlar ve en sonunda kaçmaya

çalıꢀan ꢀüphelilere doğru ateꢀ etmek zorunda kalmıꢀlardır. Hükümet, son olarak, geliꢀen

olayların o dönemde yürürlükte olan yasalara uygun seyrettiğini, jandarmaların baꢀvuranı

öldürmek amacıyla ateꢀ etmediklerini ve kendisinin bu sayede yaralı olarak ele geçirildiğini

vurgulamaktadır.

A. Kabuledilebilirliğe iliꢁkin

AĐHM, yukarıda dile getirilen ꢀikâyetlerin AĐHS’nin 35. maddesinin 3. fıkrası bakımından

açıkça mesnetsiz olmadığını tespit etmektedir. Baꢀka herhangi bir kabuledilemezlik gerekçesi

bulunmaması dolayısıyla AĐHM, bu ꢀikâyetleri kabuledilebilir ilan etmektedir.

3

B. Esasa iliꢁkin

AĐHM, mevcut dava dosyasında baꢀvurana karꢀı kullanılan gücün, sonuç itibariyle,

ölümcül olmadığı kanaatindedir. Bununla birlikte AĐHM, jandarmanın baꢀvuranı öldürmek

isteyip istemediği konusundan ziyade kullanılan gücün derece ve tipini göz önüne almakta ve

sonuç itibariyle baꢀvuranın yaralı olarak kurtulmuꢀ olsa bile yine de hayatını tehlikeye

sokacak bir eyleme maruz kaldığı sonucuna varmaktadır. Bu itibarla, konu 2. maddenin

uygulama alanına girmektedir (Yunanistan aleyhine Makaratzis davası [GC], n^o50385/99,

prg. 49-55, CEDH 2004-XI).

1. Genel ilkeler

AĐHS’nin 2.maddesinin 1. fıkrasındaki ilk cümlede, Devlete verilen yükümlülükler

arasında sadece kasıtlı ve yasadıꢀı yöntemlerle ölüme sebebiyet vermekten kaçınmak değil

aynı zamanda iç hukuk düzeni çerçevesinde görev ve yetkisi alanındaki tüm insanların

hayatlarını korumak da bulunmaktadır (Türkiye aleyhine Kılıç davası, n^o22492/93, prg. 62,

CEDH 2000-III). Bu bağlamda Devletin birinci sorumluluğu, kiꢀi hayatına yönelik eylemleri

caydırmaya yönelik hukuki ve idari düzenlemeleri yapmak ve ihlalleri caydırmak, önlemek ve

cezalandırmak için oluꢀturulmuꢀ bir uygulama gerçekleꢀtirmek suretiyle yaꢀam hakkını

güvenceye almaktır.

AĐHS’nin 2. maddesinde de belirtildiği üzere, bazı ꢀartlar altında kolluk güçlerinin ölümcül

güç kullanabilirler. Ancak, kolluk güçleri tarafından gerçekleꢀtirilen operasyonların ulusal

hukuk tarafından öngörülmüꢀ olması gerektiği gibi, keyfi davranıꢀ ve istismarlara ve hatta

önlenebilir kazalara karꢀı geliꢀtirilmiꢀ uygun ve etkili bir güvence sistemi geliꢀtirmek

suretiyle bu hukuk tarafından sınırları iyice çizilmelidir. Kolluk güçleri, hem hazırlıklı bir

operasyon yürütürken ve hem de beklenmeyen ꢀekilde tehlikeli görülen bir ꢀahsı kovaladıkları

sırada görevlerini yerine getirirken belirsizlik içerisine düꢀmemelidirler. Kanunların

uygulanmasından sorumlu olan kiꢀilerin hangi ꢀartlarda güç uygulayabilecekleri ve ateꢀli silah

kullanabilecekleri, konuyla ilgili uluslararası normlar da dikkate alınarak, idari ve hukuki bir

çerçevede belirlenmelidir (Makaratzis, ilgili bölüm, prg. 57-59, ve prg. 30-32, « güç

kullanımıyla ilgili Birleꢀmiꢀ Milletler ilkeleri »).

Dolayısıyla, AĐHS’nin 2. maddesinin ikinci paragrafının, bir bütün olarak ele alındığında,

bilerek ölüme sebebiyet vermeye izin verilen durumları saymadığı, buna karꢀın istemeden

ölüme sebebiyet verebilecek «güç kullanımına» baꢀvurulabilecek durumları tanımladığı

hatırda tutulmalıdır. Güç kullanımı, sadece ve sadece AĐHS’nin 2. maddesinin 2 a, b, c

fıkralarında sıralanan amaçların gerçekleꢀtirilmesiyle orantılı olarak uygulanmalıdır. Bu

hükmün demokratik bir toplumdaki önemini iyi bilen AĐHM, bir görüꢀ oluꢀturmak için,

bilinçli olarak ölümcül güç kullanılan durumları büyük bir özenle incelemek ve yalnızca güç

kullanan devlet yetkililerinin eylemlerini değil, aynı zamanda olayın meydana geliꢀ ꢀartlarını

ve özellikle söz konusu eylemlerin nasıl hazırlandığı ve icra edildiğini de göz önünde

bulundurmak zorundadır (Birleꢀik Krallık aleyhine McCann ve diğerleri davası, 27 Eylül

1995, prg. 148-150, seri A n^o324).

2. Mevcut davada uygulama

Baꢀvurana göre, kaçakçılığın men ve takibine dair 1918 sayılı Kanun’un 11. maddesinin 3.

fıkrası uyarınca, kiꢀinin silah taꢀıyıp taꢀımadığına bakılmaksızın tek bir uyarıdan sonra

uyarılan kiꢀiye ateꢀ edilmesine izin verilmekte, kullanılan gücün orantılılığı dikkate

alınmamaktadır.

4

Hükümet, bu düzenlemenin AĐHS’nin 2. maddesinde yer alan «yasa ile koruma» ilkesiyle

bağdaꢀtığını savunmaktadır. Hükümet, ihtilaflı hükmün önce sözlü uyarı bilahare havaya ihtar

ateꢀi açılmasını öngörmesinin ve sadece ilgili ꢀahıs tarafından silahla karꢀılık verildiği veya

olayın güvenlik bölgesi içerisinde vuku bulduğu durumlarda ve meꢀru müdafaa halinde o

kiꢀinin hedef alınmasına izin vermesinin pozitif yükümlülüğünün gereklerini yerine

getirdiğini ileri sürmektedir.

AĐHM’nin tespitine göre baꢀvuran, jandarmaların söz konusu operasyon sırasında

görevlerini yerine getirirken gerekli bilgi, eğitim veya talimatları almadıkları için belirsizlik

içerisine düꢀtüklerini iddia etmemekte ve daha sonra hakkında yürütülen yargılamadan da

ꢀikâyetçi olmamaktadır.

Konunun iç hukukla ilgili olması dolayısıyla AĐHM, sınır bölgelerinde ateꢀli silah

kullanımını düzenleyen temel yasa niteliğindeki 1918 sayılı yasanın, yürürlüğe girdikten

sonra iki kez değiꢀtirildiğini de dikkate almak zorundadır.

Sözkonusu yasa ilk önce 19 Temmuz 2003 tarih ve 4926 sayılı kaçakçılıkla mücadele

yasası ile yürürlükten kaldırılmıꢀtır. Bu yeni yasanın emniyet güçlerinin ateꢀli silah

kullanımını düzenleyen 18. maddesine « görevli memurlar, ancak dur emri ve havaya açılan

ihtar ateꢀine uymayan ilgili ꢀahsı durmaya zorlayacak ꢀekilde silah kullanabilir » ibaresi

eklenmiꢀtir.

Bu yasa da silah kullanma yetkisine açıklık getiren 31 Mart 2007 tarih ve 5607 sayılı

kaçakçılıkla mücadele yasasıyla 2007 yılında yürürlükten kaldırılmıꢀtır. Bu yeni yasanın 22.

maddesinde, yine sınır bölgelerinde, önce sözlü dur emrine, sonrada havaya açılan ihtar

ateꢀine uyulmaması halinde ve ateꢀli silahla karꢀılığa yeltenilmesi ve sair surette meꢀru

müdafaa durumuna düꢀülmesi halinde yetkili memurlar «saldırıyı etkisiz kılacak oranda

doğrudan hedefe ateꢀ edebilir » ibaresi kullanılmıꢀtır.

Bu son düzenlemede, silahla karꢀılık vermeye yeltenme ve meꢀru müdafaa durumunda

dahi sadece orantılı ateꢀ etme yetkisi verilerek gerçekten yasal bir iyileꢀtirme yapılmıꢀtır.

Oysa olayların meydana geldiği dönemde yürürlükte olan ve daha sonra değiꢀtirilen yasa, -

güvenlik bölgelerinde olsa bile - sözlü dur emrine veya havaya açılan ihtar ateꢀine uymayan

ilgili ꢀahısa doğrudan niꢀan alınarak ateꢀ edilmesine izin veriyordu. Dolayısıyla, bu yasada

orantılı silah kullanımı öngörülmemiꢀti. Yukarıda sayılan yasa değiꢀiklikleri ile de teyid

edilen bu basit tespit sonucunda AĐHM, yasal düzenlemelerle kiꢀilerin uygun bir ꢀekilde

korunmasını gerektiren pozitif yükümlülük açısından bakıldığında, anılan dönemde ulusal

makamların kolluk güçlerinin operasyonları sırasında ortaya çıkacak yaꢀama yönelik gerçek

ve yakın tehditleri ortadan kaldıracak yasal güvenceyi sunmadığı kanaatine varmaktadır

(Makaratzis, ilgili bölüm, prg. 71). Dolayısıyla bu bağlamda AĐHS’nin 2. maddesi ihlâl

edilmiꢀtir.

Vardığı bu sonucu dikkate alan AĐHM, jandarmaların ilgili ꢀahsın hayatını potansiyel

olarak tehlikeye sokan davranıꢀlarını AĐHS’nin 2. maddesinin ikinci paragrafı bakımından

ayrıca incelemeye gerek olmadığı kanaatindedir (Makaratzis, ilgili bölüm, prg. 71-72).

5

II. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI HAKKINDA

A. Tazminat

Baꢀvuran 2.500 Euro maddi tazminat talep etmektedir. Baꢀvuran sosyal sigortalar

kapsamının dıꢀında kalan sağlık giderlerinde bulunduğunu fakat aradan uzun bir süre geçmesi

dolayısıyla buna iliꢀkin ispat edici belgeleri sunamadığını ifade etmektedir.

Hükümet AĐHM’yi bu talebi reddetmeye davet etmektedir.

Tespit edilen ihlal kararı ile öne sürülen maddi zarar arasında bir illiyet bağının bulunduğu

farz edilse dahi AĐHM bu talebin gerekçelendirilip, belgelerle kanıtlanmadığı saptamasını

yapmaktadır. Sonuç olarak bu talebi reddetmektedir.

Baꢀvuran çektiği sıkıntılar, korkular, fiziksel ve zihinsel acılar nedeniyle 15.000 Euro

manevi tazminat talep etmektedir.

Hükümet buna karꢀı çıkmakta ve ihlal kararının kendisinin bu alanda bir telafi oluꢀturması

bakımından yeterli olacağını savunmaktadır.

Mahkemeye sunulan deliller ve mevcut koꢀullarda AĐHM baꢀvuranın belirli bir oranda

manevi zarara uğradığını, bunun yalnızca ihlal tespiti ile giderilemeyeceğini dile

getirmektedir. AĐHM, AĐHS’nin 41. maddesi uyarınca hakkaniyete uygun baꢀvurana 10.000

Euro manevi tazminat ödenmesini kararlaꢀtırmaktadır.

B. Yargılama masraf ve giderleri

Baꢀvuran AĐHM önünde yapmıꢀ olduğu yargılama giderleri için 3.780 Euro talep

etmektedir. Diğer belgeleri sunacak olanağı bulunmadığını belirten baꢀvuran yargılama

giderlerini yalnızca posta masrafları olarak göstermektedir.

Hükümet ispat edici belgelerin yokluğunda AĐHM’yi bu talepleri reddetmeye davet

etmektedir.

AĐHM içtihadına göre, bir baꢀvuran yargılama masraf ve giderlerinin geri ödemesini ancak

gerçekliği, gerekliliği ve makul oranda ortaya konduğu sürece elde edebilir. Mevcut

baꢀvuruda mahkemeye sunulan deliller ve sözü edilen kıstaslar ıꢀığında AĐHM posta

giderlerinin karꢀılığı olarak 100 Euro ödenmesini uygun görmektedir. Temsil gideri ile ilgili

olarak ise AĐHM, çalıꢀma saatlerini gösteren çizelge ıꢀığında hakkaniyete uygun baꢀvurana

1.000 Euro ödenmesini kararlaꢀtırmaktadır.

C. Gecikme faizi

Gecikme faizi Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı orana üç

puanlık bir artıꢀ eklenerek belirlenecektir.

BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK, AĐHM, OYBĐRLĐĞĐYLE,

6

1. Baꢀvurunun kalan kısmının kabuledilebilir olduğuna;

2. Yasa ile etkili bir korumanın sağlanmaması nedeniyle AĐHS’nin 2. maddesinin ihlal

edildiğine;

3. Aꢀırı güç kullanımına iliꢀkin ꢀikayetin ayrıca incelenmesine gerek olmadığına;

4. a) AĐHS’nin 44/2 maddesi gereğince kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç ay içinde,

miktara yansıtılabilecek her türlü vergiden muaf tutularak ödeme tarihindeki döviz kuru

üzerinden ulusal para birimine çevrilmek üzere Savunmacı Devlet tarafından baꢀvurana:

i.

manevi tazminat olarak 10.000 (on bin) Euro ödenmesine;

ii.

yargılama masraf ve giderleri için 1.100 (bin yüz) Euro ödenmesine;

b) sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapılmasına kadar Hükümet

tarafından, Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan faiz oranının üç puan

fazlasına eꢀit oranda basit faiz uygulanmasına;

5. Adil tatmine iliꢀkin diğer taleplerin reddine;

KARAR VERMĐꢀTĐR.

Đꢀbu karar Fransızca olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM’nin iç tüzüğünün 77. maddesinin 2. ve 3.

paragraflarına uygun olarak 13 Ocak 2009 tarihinde yazılı olarak bildirilmiꢀtir.

7