COUNCIL

AVRUPA

OF EUROPE

KONSEYİ

AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ

ĐKĐNCĐ DAĐRE

HASAN DÖNER – TÜRKĐYE DAVASI

(Baꢀvuru no: 53546/99)

KARAR

STRAZBURG

20 Kasım 2007

Đꢀbu karar AĐHS’nin 44/2. maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecektir. ꢁekli

düzeltmelere tabi olabilir.

1

______________________________________________________________________________________

Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,

davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile

Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak

suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.

USUL

Türkiye Cumhuriyeti Devleti aleyhine açılan 53546/99 no’lu davanın nedeni, T.C.

vatandaꢀı Hasan Döner’in (baꢀvuran), Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi’ne, 16 Eylül 1999

tarihinde Đnsan Haklarını ve Temel Hakları Korumaya Dair Sözleꢀme’nin (“Sözleꢀme”) 34.

Maddesi uyarınca yapmıꢀ olduğu baꢀvurudur.

Baꢀvuran, Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi (AĐHM) önünde Đstanbul Barosu

avukatlarından Y. Arslan tarafından temsil edilmektedir.

OLAYLAR

I. DAVANIN KOꢁULLARI

Baꢀvuran 1975 doğumludur ve Đstanbul’da ikamet etmektedir.

A. Baꢀvuranın gözaltına alınması ve kötü muameleye tabi tutulduğu iddiasına

iliꢀkin tıbbi belgeler

7 Mart 1999 tarihinde, yaklaꢀık 150–200 kiꢀi, Maraꢀal Çakmak caddesinde gösteri

yapmıꢀtır. Baꢀvuran dahil 45 kiꢀi yakalanmıꢀ ve gözaltına alınmıꢀtır.

Đki polis memuru tarafından hazırlanan ve baꢀvuran tarafından imzalanan yakalama

tutanağına göre, polis memurları, bir binaya Molotof kokteyli atıldığına dair bilgi almıꢀlardır.

Polis olay yerine geldiğinde, ateꢀin söndürülmüꢀ olduğunu görmüꢀtür. Bölge sakinleri,

Karaoğlan caddesine doğru iki ꢀüphelinin kovalandığını polis memurlarına bildirmiꢀtir. Polis,

birkaç apartman ileride, baꢀvuranın bir grup tarafından yerde dövüldüğünü görmüꢀtür.

Aynı gün Yenibosna polis karakolunda hazırlanan tespit tutanağına göre, baꢀvuran bir

kalabalık tarafından linç edilirken yakalanmıꢀtır. Bu tutanakta iki polis memurunun,

baꢀvuranın ve M.A. isimli baꢀka bir kiꢀinin imzası bulunmaktadır. Diğer dört kiꢀinin ismi

imzasız olarak tutanakta yer almaktadır.

Baꢀvuran, kendisini sorgulamak isteyen polis memurlarına ifade vermeyi reddetmiꢀtir.

Baꢀvuranın avukatı bu sırada yanında bulunmaktadır.

Baꢀvuran, yakalanması sırasında ve gözaltında bulunduğu süre boyunca kötü muamele

gördüğünü iddia etmiꢀtir. Baꢀvuran, AĐHS’ye yazmıꢀ olduğu 10 Kasım 1999 tarihli mektupta,

parasını çalan, kendisini döven ve kötü muamelede bulunan bir grup tarafından tutulduğunu,

daha sonra ise gözaltındayken kendisine yine kötü muamelede bulunan polis memurları

tarafından yakalandığını ifade etmiꢀtir.

Baꢀvuran, 7 Mart 1999 tarihinde akꢀam 9.30 sularında, Devlet Hastanesi’nde bir

doktor tarafından muayene edilmiꢀtir. Doktor, baꢀvuranın sol dirseğinde 2x1 cm, sağ kolunda

3 cm boyutlarında birer sıyrık ve sağ dizinde 1 cm boyutunda iki sıyrık olduğunu

kaydetmiꢀtir. Doktor, ayrıca, baꢀvuranın sağ omuz kemiğinin üstünde 5x10 boyutunda iki

ekimoz ve iki omuz kemiği arasında çok sayıda sıyrık ve ekimoz olduğunu belirtmiꢀtir.

Baꢀvuran, 8 Mart 1999 tarihinde, baꢀvuranın dövülmekten ve kendisine

küfredilmesinden ꢀikayet ettiğinden bahseden Bakırköy Adli Tıp ꢁube Müdürlüğü’nden bir

2

doktor tarafından muayene edilmiꢀtir. Doktor, baꢀvuranın sağ omuz kemiğinin üzerinde

22x20 cm.lik bir alanda küçük kırmızı noktaları olan yeni oluꢀmuꢀ bir ekimoz, baꢀında 2-3

cm büyüklüğünde bir ꢀiꢀlik, ve sağ dizinin altında 2x3 cm boyutunda kanlı bir sıyrık

olduğunu kaydetmiꢀtir. Ayrıca, baꢀvuranın sağ dirseğinin sıyrık bulunan bölgesinde 3x5

büyüklüğünde bir ödem ve sol kolunun sıyrık bulunan bölgesinde 2x4 cm büyüklüğünde yeni

oluꢀmuꢀ bir ekimoz saptamıꢀtır. Son olarak, doktor 7 ve 8 Mart 1999 tarihli tıbbi raporlara

dayanarak, baꢀvuranın yaralanmalardan dolayı yedi gün boyunca iꢀ göremeyeceği sonucuna

varmıꢀtır.

B. Baꢀvuran aleyhinde yürütülen cezai takibat

8 Mart 1999 tarihinde, baꢀvuran Bakırköy Sulh Ceza Mahkemesi huzuruna çıkmıꢀ ve

aleyhindeki suçlamaları reddetmiꢀtir. Baꢀvuran, özellikle linç giriꢀiminden mağdur olduğunu

inkar etmiꢀ ve ꢀüpheli görünen kiꢀilerin cüzdanını çaldığını iddia etmiꢀtir. Baꢀvuranın avukatı

duruꢀmaya gelmiꢀtir. Mahkeme, baꢀvuranın tutuklu yargılanmasına karar vermiꢀtir.

Baꢀvuran, mahkemenin tutuklanması yönündeki kararına itiraz etmiꢀ ve Bakırköy

Ağır Ceza Mahkemesi’ne yazmıꢀ olduğu dilekçede, diğerlerinin yanı sıra, cüzdanını çalan

birkaç kiꢀi tarafından yakalandığını ifade etmiꢀtir. Kız kardeꢀinin evine giderken rast geldiği

bir gösteri sırasında polise teslim edilmiꢀtir. Baꢀvuran, ayrıca polisin doğrudan müdahalesinin

olmadığını belirtmiꢀtir. 15 Mart 1999 tarihinde, suçun niteliği ve dava dosyasının içeriği

gözönünde bulundurularak, baꢀvuranın itirazı mahkeme tarafından reddedilmiꢀtir.

Bu arada, 9 Mart 1999 tarihinde, Bakırköy Cumhuriyet Savcısı, baꢀvuranı Molotof

kokteyli atmakla suçlayan bir ithamname vermiꢀtir. Baꢀvuranın mahkum edilmesini ve Ceza

Kanunu’nun 264. maddesi uyarınca cezalandırılmasını talep etmiꢀtir.

18 Mart 1999 tarihinde, Bakırköy Ağır Ceza Mahkemesi, ratione materiae yetkisinin

olmadığını ileri sürerek davayı Đstanbul Devlet Güvenlik Mahkemesi’ne göndermiꢀtir.

Mahkeme, ayrıca, baꢀvuranın tutuklu yargılanma süresini uzatmaya karar vermiꢀtir.

12 Nisan 1999 tarihinde, Đstanbul Devlet Güvenlik Mahkemesi, baꢀvuranın duruꢀmaya

kadar tutukluluğunun devam etmesine karar vermiꢀtir.

Baꢀvuran, 20 Mayıs 1999 tarihinde, bir yanlıꢀlık olduğu gerekçesiyle tutuksuz

yargılanmak için Đstanbul Devlet Güvenlik Mahkemesi’ne baꢀvurmuꢀtur. Baꢀvuran,

dilekçesinde, yeğeni için hediye almak üzere alıꢀveriꢀ yaptığı sırada rast geldiği bir gösteri

sırasında cüzdanını çalan kiꢀilerce yakalandığını hatırlatmıꢀtır. Baꢀvuran, linç giriꢀiminin

sözkonusu olmadığını ifade etmiꢀtir. Mahkeme, 30 Haziran 1999 tarihinde, suçun niteliği,

kanıtların durumu ve baꢀvuranın mahkeme tarafından dinlenmiꢀ olması nedeniyle tutuklu

yargılanma sürecinin devam etmesini öngörmüꢀtür.

Đstanbul Devlet Güvenlik Mahkemesi, 12 Temmuz 1999 tarihinde, baꢀvuranın itham

edildiği eylemin yasadıꢀı bir örgütle herhangi bir bağı bulunmadığını kaydederek, ratione

materiae yetkisinin olmadığı sonucuna varmıꢀtır. Mahkeme, ayrıca, baꢀvuranın tutuklu

yargılanma sürecinin devam etmesine karar vermiꢀtir. Dava, yetkili mahkeme konusunda

karar vermesi için Yargıtay’a gönderilmiꢀtir.

11 Ağustos 1999 tarihinde, Yargıtay, Bakırköy Ağır Ceza Mahkemesi’nin davaya

bakma yetkisi olduğuna karar vermiꢀ ve davayı bu mahkemeye iade etmiꢀtir.

3

7 Eylül 1999 tarihinde, Bakırköy Ağır Ceza Mahkemesi huzurunda cezai takibat

baꢀlatılmıꢀtır. Mahkeme, baꢀvuranın tutuklu yargılanma süresini uzatmıꢀtır.

27 Ekim 1999 tarihinde, mahkeme, yakalama protokolünü hazırlayan polis memurları

H.Ü., M.D. ve I.Ö’ye ifade vermeleri için celpname çıkarmıꢀtır.

13 Aralık 1999 tarihinde yapılan duruꢀmada, baꢀvuran, olayın gerçekleꢀtiği gün kız

kardeꢀinin evine giderken yanından bir kiꢀinin koꢀtuğunu, daha sonra birisinin kolunu

büktüğünü, kendisini bir arabaya yasladığını ve cüzdanını çaldığını ifade etmiꢀtir. Daha sonra

bu kiꢀilerin polisi aradığını ve kendisinin yakalandığını belirtmiꢀtir. Baꢀvuran, polis

karakolunda dövüldüğünü ve polis memurları tarafından hazırlanan tutanakların doğru

olmadığını ifade etmiꢀtir.

Mahkeme, 9 ꢁubat 2000 tarihinde, baꢀvuranın bazı vatandaꢀlar tarafından

yakalandığını, kötü bir ꢀekilde dövüldüğünü ve polise teslim edildiğini ifade eden polis

memurlarından birini, M.D.’yi, dinlemiꢀtir. M.D., baꢀvuranı yakalayan kiꢀilerden hiçbirinin

tanıklık etmeyi kabul etmemesi nedeniyle, polisin yakalama tutanağına bu kiꢀilerin imzasını

alamadığını ifade etmiꢀtir. Baꢀvuran, kendisine karꢀı linç giriꢀiminde bulunulmadığını ifade

ederek M.D.’nin tanıklığını reddetmiꢀtir. Baꢀvuran, arabanın içinde polis memurlarının sırtına

vurduğunu belirtmiꢀtir. Aynı gün, mahkeme, baꢀvuranın tutuksuz yargılanmak üzere serbest

bırakılmasına karar vermiꢀtir.

7 Nisan 2000 ile 30 Ekim 2002 tarihleri arasında, Bakırköy Ağır Ceza Mahkemesi altı

duruꢀma yapmıꢀ ve ifade vermeleri için H.A. ile polis memurları H.Ü. ile I.Ö’yü celp etmiꢀtir.

Mahkeme, 30 Ekim 2002 tarihinde, bulunamadığı gerekçesiyle, tanıklardan biri olan

H.A.’yı dinleme teklifinden vazgeçmiꢀtir.

Mahkeme, 19 Aralık 2003 tarihinde, olayı hatırlamadığını ancak sözkonusu zamanda

hazırlanan tutanağın doğru bilgi içerdiğini ifade eden polis memuru I.Ö.’yü dinlemiꢀtir.

Bakırköy Ağır Ceza Mahkemesi, 19 Aralık 2003 ile 2 ꢁubat 2005 tarihleri arasında,

tanıklardan biri olan H.Ü.’nün sürekli olarak duruꢀmalara katılmaması nedeniyle, tamamı

ertelenen birçok duruꢀma günü tespit etmiꢀtir.

Baꢀvuran, 28 Haziran 2007 tarihli bir mektupla, davasının hala Bakırköy Ağır Ceza

Mahkemesi önünde beklemede olduğunu AĐHM’ye bildirmiꢀtir.

HUKUK

I. AĐHS’NĐN 3. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI

Baꢀvuran, herhangi bir ayrıntıya girmeden, gözaltındayken kötü muameleye tabi

tutulduğu konusunda ꢀikayetçi olmuꢀtur. Baꢀvuran, ꢀikayetini AĐHS’nin 3. maddesine

dayandırmıꢀtır.

A. Tarafların ifadeleri

4

Hükümet, baꢀvuranın iddialarına itiraz etmiꢀtir. Özellikle de baꢀvuranın kötü muamele

iddiasına iliꢀkin ayrıntıları anlatmadığını ve tıbbi raporda kaydedilen yaraların baꢀvuranın bir

grup insan tarafından dövülmesi sonucu oluꢀtuğunu ileri sürmüꢀtür.

Baꢀvuran, konuyla ilgili tıbbi raporlarda görüldüğü gibi, tutukluluğu ve gözaltında

bulunduğu süre boyunca kötü muameleye tabi tutulduğunu ileri sürmüꢀtür. Baꢀvuran,

polislerin adli takibat yapılmasını önlemek için linç hikayesini uydurduğunu iddia etmiꢀtir.

Ayrıca, polis memurları nadiren kötü muameleden dolayı kovuꢀturulduğu için, resmi ꢀikayette

bulunmasının önüne geçildiğini ileri sürmüꢀtür.

B. AĐHM’nin değerlendirmesi

AĐHM, kötü muamele iddialarının uygun kanıtlarla desteklenmesi gerektiğini

hatırlatmaktadır (bkz, özellikle, Tanrıkulu ve Diğerleri / Türkiye, no. 45907/99, 22 Ekim

2002). AĐHM, bu tür kanıtları değerlendirirken genellikle “makul ꢀüphenin ötesinde”

standardını uygulamaktadır. Ancak, böyle bir kanıt yeterince güçlü, açık ve anlamlı

çıkarımların veya çürütülemeyen benzer karinelerin varlığı ile ortaya konabilir (bkz, Đrlanda /

Đngiltere, 18 Ocak 1978 tarihli karar, A Serisi no. 25, s. 64-65, 161. paragraf in fine).

1. Gözaltındayken kötü muamelede bulunulduğu iddiası

Baꢀvuranın gözaltı süresinin son günü (8 Mart 1999) hazırlanan tıbbi raporda, kötü

muameleye maruz kalma sonucu oluꢀmuꢀ olabilecek çok sayıda yara olduğu kaydedilmiꢀtir.

Baꢀta saptanan küçük bir ꢀiꢀlik ve yaraların biraz daha kötü durumda olması dıꢀında, bu tıbbi

rapor yaraların yeri ve tipi bakımından baꢀvuranın yakalandığı gün (7 Mart 1999) verilen

raporla büyük ölçüde aynıdır. Sonuç olarak, AĐHM, 8 Mart 1999 tarihli tıbbi raporda

kaydedilen belirtilerin baꢀvuranın gözaltında bulunduğu sırada kötü muameleye tabi tutulduğu

yönündeki iddialarını kanıtlamak için yetersiz olduğu görüꢀündedir. Çünkü, baꢀvuran iddia

ettiği kötü muamelenin tipi veya ꢀekliyle ilgili olarak, gözaltı sonrasında hazırlanan ikinci

tıbbi raporda kaydedilen bulguların bu iddiayı doğrulayıp doğrulamadığını değerlendirmesine

olanak vermek için AĐHM’ye hiçbir ayrıntı bildirmemiꢀtir.

Sonuç olarak, baꢀvuranın vermiꢀ olduğu bilgi, AĐHM’nin, makul ꢀüphenin ötesinde,

baꢀvuranın iddia ettiği gibi gözaltındayken kötü muameleye tabi tutulduğu yönünde karar

vermesini sağlayacak kadar kati veya ikna edici değildir.

AĐHM, baꢀvurunun bu kısmının dayanaktan yoksun olduğuna ve AĐHS’nin 35.

maddesinin 3. ve 4. paragrafları gereğince reddedilmesi gerektiğine karar vermiꢀtir.

2. Yakalanma sırasında kötü muamelede bulunulduğu iddiası

AĐHM, özgürlüğünden mahrum bırakılan bir kiꢀiyle ilgili olarak, kiꢀinin kendi

davranıꢀının kesinlikle gerekli kılmadığı durumda ꢀiddete baꢀvurulmasının onur kırıcı bir

davranıꢀ olduğunu ve esas itibariyle 3. maddeye ters düꢀtüğünü hatırlatmaktadır (bkz, Ribitsch

/ Avusturya, 4 Aralık 1995 tarihli karar, A Serisi no. 336, s. 26, 38. paragraf, ve Krastanov /

Bulgaristan, no. 50222/99, 53. paragraf, 30 Eylül 2004).

5

AĐHM, baꢀvuranın yaralarının 7 Mart 1999 tarihli tıbbi raporda kaydedildiği gibi o

tarihte oluꢀtuğuna tarafların itiraz etmediklerini gözlemlemektedir. Ancak, taraflar bu

yaraların aslında nasıl ortaya çıktığı konusunda farklı ꢀeyler anlatmıꢀlardır.

AĐHM, baꢀvuranın hem yerel mahkemeler hem de AĐHM huzurunda vermiꢀ olduğu

çeliꢀkili ifadelerin, iddialarının gerçekliği hakkında ꢀüphe uyandırdığı ve Hükümet’in vermiꢀ

olduğu bilgiyi inanılır kıldığı görüꢀündedir. Bu bakımdan, baꢀvuranın, yerel mahkemeler

huzurunda yalnızca polis memuru M.D.’nin olayları anlatıꢀ ꢀekline itiraz ettiği 9 ꢁubat 2000

tarihinde, yakalanma sırasında kötü muameleye tabi tutulduğundan bahsettiği kaydedilmiꢀtir.

Baꢀvuran, bunun öncesinde, linç giriꢀiminde bulunulduğunu inkar ederken, kendisini

yakalayan polis memurları tarafından güç kullanıldığı konusunda herhangi bir ꢀey

söylememiꢀtir. Yakalandığı gün dahil olmak üzere cezai takibat boyunca baꢀvuranın bir

avukat tarafından temsil edilmesi nedeniyle, AĐHM, atlanan bu kısmın çarpıcı olduğunu

düꢀünmektedir. Baꢀvuran, AĐHM huzurunda, yakalanması sırasında kötü muameleye tabi

tutulduğu iddiasının ayrıntıları konusunda sessiz kalmıꢀtır. AĐHM, ayrıca, baꢀvuranın 10

Kasım 1999 tarihli mektubunda, gözaltındayken polis memurları tarafından kötü muameleye

tabi tutulduğu iddiası öncesinde bir grup insan tarafından dövüldüğünü itiraf ettiğini

gözlemlemektedir.

Yukarıda anlatılanlar gözönünde bulundurulduğunda, dava dosyasındaki kanıtlar,

makul ꢀüphenin ötesinde, tutuklandıktan sonra baꢀvurana karꢀı ꢀiddet uygulandığını

göstermemektedir. Buna göre, baꢀvurunun bu kısmı da dayanaktan yoksun olup AĐHS’nin 35.

maddesinin 3. ve 4. paragrafları gereğince reddedilmelidir.

II. AĐHS’NĐN 5/3 VE 6/2 MADDELERĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI

Baꢀvuran, gözaltı süresinin çok uzun olduğu ve bunun sonucunda suçsuz varsayılma

hakkının ihlal edildiği konusunda ꢀikayetçi olmuꢀtur. ꢁikayetini 5. ve 6. maddelere

dayandırmıꢀtır.

AĐHM, bu ꢀikayetin yalnızca 5/3 maddesi dikkate alınarak incelenmesi gerektiği

görüꢀündedir.

Hükümet, baꢀvuranın iddialarına itiraz etmiꢀtir.

AĐHM, baꢀvuranın tutuklu kaldığı sürenin, yakalanmasıyla birlikte 7 Mart 1999

tarihinde baꢀladığını ve tutuksuz yargılanmak üzere serbest bırakıldığı 9 ꢁubat 2000 tarihinde

sona erdiğini gözlemlemektedir. Dolayısıyla, tutukluluk on bir ay sürmüꢀtür.

AĐHM, kendisine sunulan belgelerin tamamını inceledikten ve konuyla ilgili içtihadını

değerlendirdikten sonra (bkz, örneğin, Sevgin ve Đnce / Türkiye, no. 46262/99, 61. paragraf, 20

Eylül 2005; Ilijkov / Bulgaristan, no. 33977/96, 77. paragraf, 26 Temmuz 2001; Labita /

Đtalya [GC], no. 26772/95, 152-153. paragraflar, AĐHM 2000-IV; Smirnova / Rusya, no.

46133/99 ve 48183/99, 59. paragraf, AĐHM 2003-IX (alıntılar) ve; Sağat ve Diğerleri /

Türkiye, no. 8036/02, 6 Mart 2007), baꢀvuranın tutukluluk süresinin 5/3 maddesinin

öngördüğü makul süreyi aꢀmadığını düꢀünmektedir. AĐHM, bu sonuca varırken baꢀvuran

aleyhindeki suçlamayı, tutukluluğunun sürmesi için mahkemelerin sunduğu gerekçeleri ve

gözaltı süresinin tamamını dikkate almıꢀtır.

6

Buna göre, baꢀvurunun bu kısmı dayanaktan yoksun olup AĐHS’nin 35. maddesinin 3.

ve 4. paragrafları gereğince reddedilmelidir.

III. AĐHS’NĐN 6/1 MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI

Baꢀvuran, cezai takibat süresinin 6/1 maddesinde öngörülen “makul süre” ꢀartına

uymadığı konusunda ꢀikayetçi olmuꢀtur.

A. Kabuledilebilirliğe iliꢀkin

AĐHS’nin 35. maddesinin 3. paragrafı çerçevesinde baꢀvurunun dayanaktan yoksun

olmadığını kaydeden AĐHM, ayrıca, baꢀka açılardan bakıldığında da kabuledilemezlik unsuru

bulunmadığını tespit eder. Bu nedenle baꢀvuru kabuledilebilir niteliktedir.

B. Esas

Hükümet, baꢀvuranın iddialarına itiraz etmiꢀtir.

Baꢀvuran, iddialarında ısrar etmiꢀtir.

AĐHM, dikkate alınması gereken sürenin baꢀvuranın yakalanıp gözaltına alındığı 7

Mart 1999 tarihinde baꢀladığını gözlemlemektedir. Taraflarca sunulduğu üzere dava

dosyasında yer alan bilgiden, davanın hala ilk derece mahkemesi önünde beklemede olduğu

anlaꢀılmaktadır. Bu kararın alındığı tarih itibariyle, dava baꢀlayalı sekiz yıl yedi aydan fazla

süre geçmiꢀtir.

AĐHM, sözkonusu baꢀvurudakine benzer sorunlar içeren davalarda genellikle 6/1

maddesinin ihlalini saptamıꢀtır (bkz, özellikle, Sertkaya / Türkiye, no. 77113/01, 20-21.

paragraflar, 22 Haziran 2006, ve Mehmet Güneꢀ / Türkiye, no. 61908/00, 31. paragraf, 21

Eylül 2006).

AĐHM, kendisine sunulan belgelerin tamamını inceledikten ve konuyla ilgili içtihadını

değerlendirdikten sonra, sözkonusu davada, takibatın çok uzun sürdüğünü ve “makul süre”

ꢀartının yerine getirilmediğini düꢀünmektedir.

Buna göre, AĐHS’nin 6/1 maddesi ihlal edilmiꢀtir.

IV. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI

AĐHS’nin 41. maddesine göre “Mahkeme iꢀbu Sözleꢀme ve Protokollerinin ihlal

edildiğine karar verirse ve ilgili Yüksek Sözleꢀmeci Tarafın iç hukuku bu ihlali ancak kısmen

telafi edebiliyorsa, AĐHS, gerektiği takdirde, hakkaniyete uygun surette, zarar gören tarafın

adil tatminine hükmeder.”

A. Tazminat

Baꢀvuran, maddi ve manevi tazminat olarak, toplamda 50,000 Yeni Türk Lirası

(yaklaꢀık 30,250 Euro) talep etmiꢀtir.

Hükümet, bu miktara itiraz etmiꢀtir.

7

AĐHM, talep edilen maddi tazminat ile tespit edilen ihlal arasında illiyet bağı

bulunmadığını kaydederek bu talebi reddeder. Ancak, adil temellere dayanarak

değerlendirmede bulunan AĐHM, manevi tazminat olarak 5,000 Euro ödenmesine karar verir.

B. Yargılama masraf ve giderleri

Baꢀvuran, ayrıca, yerel mahkemeler ile AĐHM huzurunda yapılan yargılama masraf ve

giderleri için toplamda 12,400 YTL (yaklaꢀık 7,500 Euro) talep etmiꢀtir. Baꢀvuran, talebini

Đstanbul Barolar Birliği’nin 2005 yılı ücret cetveline dayandırmıꢀtır. Ancak, herhangi bir

makbuz veya ilgili diğer belgeleri sunmamıꢀtır.

Hükümet, bu miktara itiraz etmiꢀtir.

Baꢀvuran, AĐHM Đçtüzüğü’nün 60. maddesi gereğince talebini desteklemek üzere

herhangi bir belge sunmadığı için, AĐHM bu baꢀlık altında herhangi bir ödeme yapılmasını

öngörmemektedir.

C. Gecikme Faizi

AĐHM, Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı faiz

oranına üç puanlık bir artıꢀın ekleneceğini belirtmektedir.

BU GEREKÇELERE DAYANARAK AĐHM, OYBĐRLĐĞĐ ĐLE

1. Yargılamanın uzun sürmesine iliꢀkin yapılan ꢀikayetin kabuledilebilir, baꢀvurunun

kalan kısmının kabuledilemez olduğuna;

2. AĐHS’nin 6/1 maddesinin ihlal edildiğine;

3. (a)AĐHS’nin 44. maddesinin 2. paragrafı gereğince kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren

üç ay içinde, ödeme tarihindeki döviz kuru üzerinden Yeni Türk Lirası’na çevrilmek

üzere ve her türlü vergi ve kesintiden muaf tutularak Savunmacı Hükümet tarafından

baꢀvurana manevi tazminat olarak 5,000 Euro (beꢀ bin Euro) ödenmesine;

(b)Yukarıda belirtilen üç aylık sürenin sona erdiği tarihten itibaren ödemenin

yapılmasına kadar, Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan marjinal

kredi kolaylığı oranının üç puan fazlasına eꢀit oranda basit faiz uygulanmasına;

4. Adil tatmine iliꢀkin diğer taleplerin reddedilmesine karar vermiꢀtir.

Đꢀbu karar Đngilizce olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM Đçtüzüğü’nün 77/2. ve 3. maddeleri

gereğince 20 Kasım 2007 tarihinde yazılı olarak bildirilmiꢀtir.

8

9