C O N S E I L D E

L ' E U R O P E

AVRUPA

KONSEYĐ

AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ

GÜZEL (ZEYBEK)- TÜRKĐYE DAVASI

(Baꢀvuru no:71908/01)

KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ

STRAZBURG

5 Aralık 2006

Đꢀbu karar AĐHS’nin 44§2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecektir. ꢁekli

bazı düzeltmelere tabi olabilir.

______________________________________________________________________________________

Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri, davanın

adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile Dışişleri

Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak suretiyle ticari

olmayan amaçlarla alıntılanabilir.

Türkiye Cumhuriyeti aleyhine açılan ve 71908/01 baꢀvuru no’lu davanın nedeni bu

ülke vatandaꢀı olan Asiye Güzel Zeybek’in (baꢀvuran), Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi’ne

(AĐHM) 2 Temmuz 2001 tarihinde Avrupa Đnsan Hakları Sözleꢀmesi’nin Temel Đnsan

Haklarını güvence altına alan 34. maddesi uyarınca yapmıꢀ olduğu baꢀvurudur.

Baꢀvuran, AĐHM önünde Đstanbul Barosu avukatlarından E. Kanar ve Y. Baꢀara

tarafından temsil edilmektedir.

OLAYLAR

DAVA KOꢀULLARI

Baꢀvuran 1970 doğumlu olup Đstanbul’da ikamet etmektedir.

A. Baꢁvuranın yakalanması ve aleyhinde baꢁlatılan ceza davası

Baꢀvuran, Đstanbul Emniyet Müdürlüğü Terörle Mücadele ꢁubesi tarafından yasadıꢀı

silahlı örgüt olan Marksist Leninist Komünist Parti’ne yönelik olarak baꢀlatılan operasyon

çerçevesinde (MLKP) 22 ꢁubat 1997 tarihinde yakalanmıꢀ ve gözaltına alınmıꢀtır.

Baꢀvuran, 23 ꢁubat 1997 tarihli yazılı ifadesinde sözkonusu örgüt bünyesinde

yürüttüğü faaliyetleri belirtmiꢀtir.

Gureba Hastanesi doktoru tarafından düzenlenen 27 ꢁubat 1997 tarihli sağlık

raporunda, baꢀvuranın vücudunda hiçbir darp ve cebir izine rastlanılmadığı belirtilmiꢀtir.

2 Mart 1997 tarihinde baꢀvuranın ifadesi alınmıꢀtır.

3 Mart 1997 tarihinde baꢀvuranla, gözaltına alınan diğer kiꢀiler arasında bir

yüzleꢀtirme tutanağı hazırlanmıꢀtır.

Đstanbul Adli Tıp Kurumu tarafından hazırlanan 6 Mart 1997 tarihli sağlık raporunda,

baꢀvuranın vücudunda hiçbir darp ve cebir izine rastlanılmadığı belirtilmiꢀtir.

6 Mart 1997 tarihinde baꢀvuranın tutuklu yargılanmasına karar verilmiꢀtir.

Đstanbul Cumhuriyet Baꢀsavcılığı, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu’nun 5.

maddesi ve Ceza Kanunu’nun 168 § 1. maddesine dayanarak 18 Mart 1997 tarihli bir

iddianameyle, yasadıꢀı silahlı örgüt yönetmek suçundan baꢀvuran aleyhinde ceza davası

açmıꢀtır.

Savcılık 31 Temmuz 1997 tarihli esasa iliꢀkin iddianamede olayların tekrar

değerlendirilmesini ve 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu’nun 5. maddesi ve Ceza

Kanunu’nun 168 § 2. maddesi uyarınca baꢀvuranın yasadıꢀı bir örgüte yardım ve yataklık

yaptığı gerekçesiyle cezalandırılmasını talep etmiꢀtir.

Baꢀvuran, Đstanbul Devlet Güvenlik Mahkemesi (DGM) önünde gerçekleꢀtirilen 8

Ekim 1997 tarihli duruꢀmada gözaltında verdiği ifadesini reddetmiꢀtir.

2

Baꢀvuran aynı gün sunduğu savunma layihasında, sosyal eğilimli bir gazetenin yazı

iꢀleri müdürü olduğunu belirtmiꢀtir. Baꢀvuran, gözaltında bulunduğu sırada kendisine

vurulduğunu ve hakaret edildiğini ifade etmiꢀtir. Baꢀvuran, ters ve düz askıya asıldığını,

sorgulamayı gerçekleꢀtiren Bayram Kartal isimli ꢀahsın emri ile tecavüze uğradığını ve

gözlerinin bağlı olması sebebiyle bunları kimin yaptığını göremediğini iddia etmiꢀtir.

Baꢀvuran, gözaltından sorumlu kiꢀiler hakkında ꢀikayetçi olduğunu belirtmiꢀtir. Đstanbul Tıp

Fakültesi psikoterapi servisine nakledilme talebinde bulunmuꢀtur. Baꢀvuran gözaltında

bulunduğu sırada avukat yardımından faydalanamadığını ve yaꢀadığı ꢀok nedeniyle ne

doktora, ne savcıya ne de hakime yaꢀadıklarını anlatamadığını belirtmektedir. Baꢀvuran

ifadeleri imzalamak zorunda kaldığını ve dosyada yer alan yüzleꢀtirme tutanağının aksine hiç

kimse ile yüzleꢀtirilmediğini iddia etmiꢀtir.

Baꢀvuranın avukatı 11 ꢁubat 1998 tarihli duruꢀmada, ꢀikayetini yinelemiꢀ ve

gözaltından sorumlu olan kiꢀilerin ifadesinin alınmasını talep etmiꢀtir. Sözkonusu iddiaları

destekleyecek hiçbir sağlık raporu bulunmadığı gerekçesiyle baꢀvuranın avukatının bu talebi

reddedilmiꢀtir.

27 Mart ve 29 Mayıs 1998 tarihli duruꢀmalarda baꢀvuran iddialarını yinelemiꢀ. Bu

iddialar Mahkeme tarafından reddedilmiꢀtir.

Baꢀvuran, 24, 29 Temmuz ve 4 Ağustos 1998 tarihlerinde, Đstanbul Tıp Fakültesi

Psikiyatri merkezinde görev yapan üç doktordan oluꢀan bir kurul tarafından muayene

edilmiꢀtir. Bu üç muayene sonucunda hazırlanan sağlık raporunda 1997 yılının ꢁubat ayında

yaꢀanan travmatik olayın etkisinde olduğu belirtilmiꢀtir. Bu olayla ilgili yapılan görüꢀmeler

sırasında baꢀvuranın kaygılı olduğu, yaꢀanan travmadan bahsedildiğinde kaçma eğilimde

olduğu belirtilmiꢀtir. Baꢀvuranda aynı zamanda genel isteksizlik ve psikopatolojik belirtiler

tespit edilmiꢀtir. Baꢀvuranın olayla ilgili kabuslar gördüğü ve bunun korkuya neden olduğu

belirtilmiꢀtir. Baꢀvuran bu durumu kaygılı bir ꢀekilde ve ağlayarak anlatmıꢀtır. Belirli bir

konu üzerinde dikkat toplama güçlüğü yaꢀamaktadır. Doktorlar travma sonrası stres

bozukluğu-kronik form tanısını koymuꢀlardır.

Đstanbul Üniversitesi Đstanbul Tıp Fakültesi Psikiyatri Anabilim Dalı 16 Kasım 1998

tarihinde, ayakları için gördüğü tedavi ile ilgili olan sağlık raporunu Ağır Ceza Mahkemesi’ne

sevketmiꢀtir. Ağır Ceza Mahkemesi bu raporu okumuꢀ ve dava dosyasına eklemiꢀtir.

17 ꢁubat 1999 tarihli duruꢀmada baꢀvuran iddialarını yinelemiꢀtir. Baꢀvuran, Đstanbul

Tıp Fakültesi Psikiyatri Anabilim Dalı tarafından hazırlanan ve gözaltında bulunduğu sırada

maruz kaldığı kötü muamelelerle ilgili olan sağlık raporunu DGM’ye sunmuꢀtur. Baꢀvuran

aynı zamanda, sağlık sorunları nedeniyle tutuksuz yargılanma talebinde bulunmuꢀtur. DGM,

baꢀvuranın talebini reddetmiꢀtir.

Gebze Cezaevinde bulunan baꢀvuran 16 Ağustos 1999 tarihinde, muayene edilmek

üzere Çapa Tıp Fakültesi’ne sevkedilmiꢀtir.

ꢁahika Yüksel isimli doktor 31 Ağustos 1999 tarihli reçetesinde baꢀvuranın, 5 Ekim

1999 tarihinde psikiyatrik muayenesinin yapılmasını talep etmiꢀtir.

Baꢀvuran, 1 Aralık 1999 tarihli duruꢀmada gözaltında bulunduğu sırada kötü

muameleye maruz kaldığını ve ifadeleri zorla imzaladığını yinelemiꢀtir. Baꢀvuran, neredeyse

bir buçuk yıldır psikoterapik tedavi gördüğünü belirtmiꢀtir. Baꢀvuran aynı zamanda,

3

“gözaltında bir tecavüz öyküsü” isimli bir kitapta gözaltında kendisine yapılan kötü

muameleleri anlattığını belirtmiꢀtir.

DGM, 11 ꢁubat 2000 tarihli duruꢀmada Đstanbul Tıp Fakültesi Psikiyatri Anabilim

Dalı tarafından düzenlenen sağlık raporunu dava dosyasına eklemiꢀtir.

DGM, 21 Haziran, 28 Ağustos ve 3 Kasım 2000, 24 Ocak, 18 Nisan ve 29 Haziran

2001 tarihli duruꢀmalarda baꢀvuranın tutuksuz yargılanma talebini ve gözaltından sorumlu

polislerin ifadelerinin alınması talebini reddetmiꢀtir.

Baꢀvuran, 27 Mart 2002 tarihinde DGM önünde savunma layihasını sunmuꢀtur.

DGM, 16 Ekim 2002 tarihli bir kararla, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu’nun 5.

maddesi ve Ceza Kanunu’nun 168 § 2. maddesi uyarınca baꢀvuranı on iki yıl altı ay hapis

cezasına mahkum etmiꢀtir.

Yargıtay,15 Ocak 2004 tarihinde temyizine gidilen kararı bozmuꢀtur.

Dava halen Đstanbul Devlet Güvenlik Mahkemesi’nde görülmektedir.

B. Diğer sanıkların kötü muamele yapıldığına iliꢁkin ꢁikayetleri üzerine

baꢁvuranın gözaltından sorumlu polis memurları aleyhinde baꢁlatılan ceza davası

Đstanbul Cumhuriyet Baꢀsavcılığı, baꢀvuranla birlikte yargılanan diğer sanıklar

tarafından yapılan ꢀikayet üzerine ve Ceza Kanunu’nun 243. maddesine dayanarak 4 Temmuz

1997 tarihinde, Bayram Kartal, Sedat Selim Ay, Yusuf Öz, Erdoğan Oğuz, Zülfikar Özdemir,

Necip Tükenmez, ꢁaban Toz ve Bülent Toramanoğlu isimli polis memurları aleyhinde

iddianame sunmuꢀtur.

Đstanbul Ağır Ceza Mahkemesi, 16 Aralık 1997 tarihli duruꢀmada ꢀikayetçilerden biri

olan Gönül Karagöz’ü dinlemiꢀtir. Gönül Karagöz, duruꢀmada hazır olan ve kendisine elle

tacizde bulunan ve cinsel içerikli hakaretlerde bulundukları iddia edilen Bayram Kartal, Yusuf

Öz ve Erdoğan Oğuz’u teꢀhis etmiꢀtir. Aynı duruꢀma sırasında, ꢀikayetçi olan Sultan Arıkan

isimli diğer bir kiꢀi de kendisine kötü muamelede bulunan üç polis memurunu teꢀhis etmiꢀtir.

Diğer ꢀikayetçi Arif Çelebi ise baꢀvurana bu polisler tarafından tecavüz edildiğini belirtmiꢀtir.

Bayram Kartal, Sedat Selim Ay, Yusuf Öz, Erdoğan Oğuz, Zülfikar Özdemir, Mecit

Tükenmez, ꢁaban Toz ve Bülent Toramanoğlu isimli polis memurları avukatları olmadan

ifade vermeyi reddetmiꢀ ve kendilerine süre tanınmasını talep etmiꢀlerdir.

7 Mayıs 1998 tarihli duruꢀmada, Bayram Kartal, Sedat Selim Ay, Yusuf Öz, Erdoğan

Oğuz, Zülfikar Özdemir, ꢁaban Toz ve Bülent Toramanoğlu isimli polis memurları

kendilerine isnat edilen fillere itiraz etmiꢀlerdir.

Ağır Ceza Mahkemesi, 7 Temmuz 1998 tarihinde baꢀvuranı dinlemeye karar vermiꢀtir.

Baꢀvuran, 2 Ekim 1998 tarihli duruꢀmada gözleri bağlı bir ꢀekilde üç polis memuru

tarafından sorgulandığını belirtmiꢀtir. Ters ve düz askıya asıldığını daha sonra ise Bayram

Kartal isimli polis memurunun emri ile kendisine tecavüz edildiğini ifade etmiꢀtir. Yaꢀadığı

travma nedeniyle, ifadesini tamamlayamadığını belirtmiꢀtir. Arif Çelebi isimli ꢀahıs,

4

baꢀvuranın cezaevinde bulunduğu sırada tecavüz olayını kaleme aldığını belirtmiꢀtir. Ağır

Ceza Mahkemesi, baꢀvuranın, iddiaları ile ilgili olarak ꢀikayette bulunma özgürlüğüne sahip

olduğunu ve bu konu ile ilgili olarak kendisine bir sağlık raporunun sunulması halinde bu

iddiayı inceleyeceğini belirtmiꢀtir. Aynı duruꢀma sırasında, Bayram kartal isimli polis

memuru baꢀvuranın iddialarını reddetmiꢀtir. Sedat Selim Ay isimli polis memuru, gözaltı

süresinin bitiminde baꢀvuranın bir doktor tarafından muayene edildiğini hatırlamıꢀtır.

Baꢀvuran, 23 Kasım 1999 tarihli duruꢀmada, Zülfikar Özdemir hariç gözaltından

sorumlu Bayram Kartal, Erdoğan Oğuz ve Yusuf Öz isimli polis memurlarını teꢀhis etmiꢀtir.

AĐHM, davanın seyri ile ilgili olarak bilgi sahibi değildir.

C. Cumhuriyet Savcısı tarafından baꢁvuranın gözaltından sorumlu polis

memurları res’en açılan kamu davası

Cumhuriyet Savcısı, baꢀvuranın tecavüze uğradığı iddiaları ile ilgili olarak kamu

davası açıldığını Fatih Cumhuriyet Baꢀsavcılığı’na 30 Aralık 1998 tarihinde bildirmiꢀtir. Buna

ek olarak, Hürriyet gazetesinin “gözaltında bir tecavüz öyküsü” isimli makalenin yer aldığı 12

Aralık 1998 tarihli bir nüshasını göndermiꢀtir. Cumhuriyet Baꢀsavcılığı, Arif Çelebi ile

birlikte örgüte üye olan diğer kiꢀilerin de, sekiz polis memuru hakkında kötü muamele

yaptıkları gerekçesiyle ꢀikayetçi olduklarını belirtmiꢀtir. Ceza Kanunu’nun 243. maddesi

uyarınca, 4 Temmuz 1997 tarihli iddianamede bu polisler hakkında suç duyurusunda

bulunulmuꢀtur. Ağır Ceza Mahkemesi, 2 Ekim 1998 tarihli duruꢀmasında davayı incelemiꢀ ve

baꢀvuranı tanık sıfatı ile dinlemiꢀtir. Bununla ilgili olarak baꢀvuran, gözaltında bulunduğu

sırada kötü muameleye maruz kaldığını ve kendisine tecavüz edildiğini belirtmiꢀtir. 10 Aralık

1998 tarihli duruꢀmada, baꢀvuranın avukatı Đstanbul Tıp Fakültesi tarafından hazırlanan

tarihsiz bir sağlık raporunu sunmuꢀtur. Đstanbul Ağır Mahkemesi’nin 2 Mart 1999 tarihli

kararından sonra Cumhuriyet Savcısı, iddia edilen tecavüz olayı ile ilgili olarak bir soruꢀturma

baꢀlatabilmesi için 30 Aralık 1998 tarihinde Fatih Cumhuriyet Baꢀsavcılığı’nı

bilgilendirmiꢀtir.

24 Mayıs 1999 tarihinde, Gebze Cumhuriyet Baꢀsavcısı tarafından baꢀvuranın ifadesi

alınmıꢀtır. Baꢀvuran, Đstanbul Emniyet Müdürlüğü Terörle Mücadele ꢁubesi’nde on üç gün

boyunca gözaltında tutulduğunu belirtmiꢀtir. Baꢀvuran burada kendisine kötü muamele

yapıldığını ifade etmiꢀtir. Baꢀvuran iki defa doktor tarafından muayene edildiğini fakat

polislerin yanında olması sebebiyle doktorlara bir ꢀey söyleyemediğini belirtmiꢀtir. Baꢀvuran,

gözaltında bulunduğu sırada maruz kaldığı olaylar hakkında ne Savcılığa ne de hakime

herhangi bir beyanda bulunmamıꢀtır. Baꢀvuran, DGM’deki ilk duruꢀma sırasında bununla

ilgili olarak ꢀikayetçi olmuꢀtur. Baꢀvuran, Đstanbul Tıp Fakültesi’ne sevkedildiğini fakat bu

tarihte vücudundaki izlerin geçtiğini ifade etmiꢀtir. Baꢀvuran, gözaltından sorumlu polis

memurları hakkında ꢀikayetçi olacağını beyan etmiꢀtir.

Fatih Cumhuriyet Savcısı, 2 Haziran 1999 tarihinde Bayram Kartal ve Yusuf Öz isimli

polis memurlarının ifadesini almıꢀtır. Polis memurları, baꢀvuranın iddialarını reddetmiꢀtir.

Fatih Cumhuriyet Savcısı, aynı ꢀekilde baꢀvuranın iddialarını reddeden Erdoğan Oğuz

isimli polis memurunun ifadesini almıꢀtır.

Fatih Cumhuriyet Baꢀsavcılığı’nın 10 Haziran 1999 tarihli talebi üzerine 13 Aralık

1999 tarihinde, altı doktorun yer aldığı bir kuruldan oluꢀan Đstanbul Adli Tıp Kurumu

5

baꢀvuranı ve konu ile ilgili olarak hazırlanan sağlık raporlarını incelemiꢀtir. Kurulun,

baꢀvuranın vücudunda hiçbir darp ve cebir izine rastlanılmadığının belirtildiği gözaltı

sırasında düzenlenen sağlık raporu ve Đstanbul Tıp Fakültesi tarafından düzenlenen sağlık

rapor ıꢀığında baꢀvuranın iddiaları ile ilgili olarak kararını vermesi gerekmekteydi. Kurul

tarafından düzenlenen 27 ꢁubat 1997 tarihli sağlık raporunda, baꢀvuranın vücudunda hiçbir

darp ve cebir izine rastlanmadığı belirtilmiꢀtir. Đstanbul Adli Tıp Kurumu raporunda da aynı

ꢀekilde baꢀvuranın vücudunda herhangi bir darp ve cebir izine rastlanmadığı belirtilmiꢀtir.

Kurul, Đstanbul Tıp Fakültesi Psikiyatri Anabilim Dalı tarafından düzenlenen ve tarihi belirsiz

olan sağlık raporunda, baꢀvuranın belirttiği ꢀekilde bir travma yaꢀayan kiꢀilerde gözlemlenen

belirtiler gösterdiği, ilaç kullandığı ve tedaviye devam etmesi gerektiği belirtilmiꢀtir. Kurul,

ilgili kiꢀinin 15 Kasım 1999 tarihinde Adli Tıp Kurumu tarafından muayene edildiğini,

jinekolojik muayene olmayı reddettiğini ve yapılan dıꢀ muayenenin hiçbir ꢀiddet ve darp izini

ortaya koymadığını belirtmiꢀtir. Kurul, dava konusu olayların meydana geldiği tarihten

neredeyse iki buçuk yıl sonra dile getirilen tecavüz iddiasına rağmen ve jinekolojik

muayeneyi reddettiğinden dolayı tecavüze uğradığının tespit edilememesi nedeniyle,

baꢀvuranda travmadan kaynaklanan fiziksel bir iz ve yaraya rastlanmadığına karar vermiꢀtir.

Kurul, baꢀvuranın iddia ettiği ꢀekilde bir travma yaꢀayıp yaꢀamadığının tespit edilebilmesi

amacıyla Adli Tıp Kurumu tarafından psikolojik muayeneden geçirilmesini talep etmiꢀtir.

Đstanbul Tıp Fakültesi Psikiyatri Anabilim Dalı Bölüm Baꢀkanı, Fatih Cumhuriyet

Baꢀsavcılığı’nın 29 ꢁubat 2000 tarihli talebine cevap olarak, baꢀvuranın 1998 yılının Haziran

ve Aralık ayında muayene edildiğini 1 Mart 2000 tarihinde belirtmiꢀtir. 29 Temmuz 1998

tarihinde düzenlenen sağlık raporunda Prof. Dr. ꢁahika Yüksel’in imzası yer almaktadır.

Fatih Cumhuriyet Baꢀsavcılığı, 2 Mart 2000 tarihinde Antalya Cumhuriyet

Baꢀsavcılığı’ndan, baꢀvurana kötü muamelede bulunduğu ve tecavüz ettiği iddia edilen Bülent

Toramanoğlu isimli polis memurunun ifadesinin alınmasını talep etmiꢀtir.

Aynı gün Fatih Cumhuriyet Baꢀsavcılığı, Đzmir Cumhuriyet Baꢀsavcılığı’ndan

baꢀvurana kötü muamelede bulunduğu ve tecavüz ettiği iddia edilen Necip Tükenmez isimli

polis memurunun ifadesinin alınmasını talep etmiꢀtir.

Fatih Cumhuriyet Baꢀsavcılığı, 3 Mart 2000 tarihinde Sedat Selim Ay isimli polis

memurunun ifadesini almıꢀtır. Sedat Selim Ay, Yusuf Öz ve Erdoğan Oğuz isimli polis

memurlarının sorguyu yapıklarını beyan etmiꢀtir.

Yine aynı tarihte Fatih Cumhuriyet Baꢀsavcılığı, baꢀvuranın sorgusuna katılmadığını

beyan eden ꢁaban Öz isimli polis memurunun ifadesini almıꢀtır.

Yine aynı tarihte Fatih Cumhuriyet Baꢀsavcılığı, Zülfikar Özdemir isimli polis

memurunun ifadesini almıꢀtır. Zülfikar Özdemir, baꢀvuranın sorgusuna katılmadığını beyan

etmiꢀtir.

Antalya Emniyet Müdürlüğü 29 Mart 2000 tarihinde, Bülent Toramanoğlu’nun

ifadesini almıꢀtır. Bülent Toramanoğlu, baꢀvuranın iddialarını reddetmiꢀ ve baꢀvuranın

piꢀmanlık yasasından faydalanmayı talep ettiğini belirtmiꢀtir. Baꢀvuranın bu talebi kabul

edilmiꢀ ve Kırklareli Cezaevi’ne sevkedilmiꢀtir. Altı ay sonra, mensup olduğu örgütün

baskıları sonucu itirafçı statüsünden vazgeçmiꢀ ve tecavüz iddialarını desteklemiꢀtir.

6

Đzmir Cumhuriyet Baꢀsavcılığı 7 Nisan 2000 tarihinde, Necip Tükenmez isimli polis

memurunun ifadesini almıꢀtır. Necip Tükenmez isimli polis memuru, baꢀvuranın iddialarını

reddetmiꢀ ve baꢀvuranın yakalanmasında görev aldığını fakat sorgusu sırasında orada

olmadığını belirtmiꢀtir.

Fatih Cumhuriyet Baꢀsavcılığı 26 Nisan 2000 tarihinde, Đstanbul Adli Tıp

Kurumu’ndan baꢀvuranın muayene edilmesini ve 21 ꢁubat 1997 ve 6 Mart 1997 tarihlerinde

meydana geldiği iddia edilen tecavüz olayından kaynaklanan psikolojik bir travma yaꢀayıp

yaꢀamadığının tespit edilmesini talep etmiꢀtir.

Đstanbul Adli Tıp Kurumu 14 Ağustos 2000 tarihinde, 15 Kasım 1999 ve 26 Nisan

2000 tarihlerinde baꢀvuranın muayene edilmesinden sonra raporunu sunmuꢀtur. Doktorlar 24

Temmuz 1998 tarihinde baꢀvuranın ilk kez kronik form tanınsa uyan Travma Sonrası Stres

Bozukluğu (TSSB) yaꢀadığına kanaat getirmiꢀtir. 15 Kasım 1999 ve 26 Mayıs 2000

tarihlerinde gerçekleꢀtirilen muayeneler bu belirtilerin artık bulunmadığını ortaya koymuꢀtur.

Doktorlar, Đstanbul Tıp Fakültesi tarafından baꢀvuranın gözaltında bulunduğu sırada tecavüze

uğradığı iddiaları ile ilgili olarak ifade edilen ve saptanan belirtilerin, gözaltında ya da

cezaevinde bulunduğu sırada yaꢀamıꢀ olabileceği baꢀka bir travmanın ardından ortaya çıkmıꢀ

olabileceğini belirtmiꢀtir.

Gebze Cumhuriyet Baꢀsavcılığı, 22 Eylül 2000 tarihinde Gebze Cezaevinde bulunan

Gönül Karagöz’ün ifadesini almıꢀtır. Gönül Karagöz, baꢀvuranla birlikte aynı dönemde

gözaltına alındığını, baꢀvuranı bir hücrede iken gördüğünü, Ahmet Haꢀim Baran isimli bir

polis memurunun baꢀvuranın bulunduğu hücreye girmek istediğini fakat ismini bilmediği 1 m

70 cm boylarında, kumral ve otuzlu yaꢀlarda olan baꢀka bir polis memurunun “hesabını

gördüm” diyerek bu polisin hücreye girmesini engellediğini ve cezaevinde iken baꢀvuranın

tecavüze uğradığını öğrendiğini belirtmiꢀtir.

Fatih Cumhuriyet Baꢀsavcılığı, 17 Ekim 2000 tarihinde muhakemenin men’i kararı

vermiꢀtir. Gerekçelerinde, baꢀvuranın yasadıꢀı bir örgüte üye olmak suçundan 22 ꢁubat 6

Mart 1997 tarihleri arasında Đstanbul Emniyet Müdürlüğü Terörle Mücadele ꢁubesi’nde

gözaltına alındığını, 6 Mart 1997 tarihli sağlık raporunda baꢀvuranın vücudunda hiçbir darp

ve cebir izine rastlanılmadığının belirtildiğini, 2 Ekim 1998 tarihinde Ağır Ceza

Mahkemesi’nde tanık olarak dinlendiğini ve baꢀvuranın gözaltında bulunduğu sırada kötü

muameleye maruz kaldığını iddia ettiğini belirtmiꢀtir. Đstanbul Tıp Fakültesi Psikiyatri

Servisine sevkedilmesinden sonra düzenlenen ve tarih belirtilmeyen sağlık raporunda

baꢀvuranın bir travmaya maruz kaldığı ifade edilmiꢀtir. Adli Tıp Kurumu Kurulu tarafından

düzenlenen 13 Aralık 1999 tarihli sağlık raporunda, baꢀvuranın tecavüze uğradığını ya da

fiziksel bir travmaya maruz kaldığını ortaya koyabilecek bulguların teꢀhis edilmediği

belirtilmiꢀtir. Adli Tıp Kurumu Kurulu tarafından 14 Ağustos 2000 tarihinde düzenlenen

sağlık raporunda, baꢀvuranın yaꢀadığı travmanın, gözaltında ya da tutuklu bulunduğu sırada

meydana gelebilecek bir olay sonrasında ortaya çıkmıꢀ olabileceği, bunun da tespit

edilmesinin mümkün olmadığı ifade edilmiꢀtir. Fatih Cumhuriyet Baꢀsavcılığı aynı zamanda,

Ağır Ceza Mahkemesi tarafından alınan Muhabbet Çelik isimli ꢀahsın ifadesinin baꢀvuranın

iddiaları ile çeliꢀkili olduğunu belirtmektedir, bu nedenle Savcılığa göre bu iddialar

ciddiyetten uzak olup inandırıcı nitelikte değildir.

Baꢀvuran, 10 Kasım 2000 tarihinde muhakemenin men’i kararına itiraz etmiꢀtir.

7

Soruꢀturma dosyasında yer alan unsurlara ve karar gerekçelerini dikkate alan Ağır

Ceza Mahkemesi, 5 Aralık 2000 tarihli bir kararla yasalara ve mevzuata uygun olduğunu

belirterek muhakemenin men’i kararını onamıꢀtır.

Bu karar, 3 Ocak 2001 tarihinde baꢀvurana tebliğ edilmiꢀtir.

HUKUK AÇISINDAN

I. AĐHS’NĐN 3. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA

Baꢀvuran, gözaltında bulunduğu sırada AĐHS’nin 3. maddesine aykırı olarak kötü

muameleye maruz kaldığını ileri sürmektedir.

Hükümet, baꢀvuranın kararı kanun yararına temyiz etmemesi sebebiyle iç hukuk

yollarının tüketilmediğini belirtmekte ve bu nedenle baꢀvurunun kabuledilemez olduğunu

belirtmektedir.

Baꢀvuran bu iddiaya karꢀı çıkmakta ve bu baꢀvuru yolunun kullanılabilir bir baꢀvuru

yolu olmadığını belirtmektedir.

AĐHM, Türk Hukuku tarafından tanınan kanun yararına temyiz baꢀvurusunun

olağandıꢀı bir baꢀvuru yolu olduğunu belirtmektedir. Esasında yalnızca Yargıtay Cumhuriyet

Baꢀsavcısı bu baꢀvuru yolunu kullanma hakkına sahiptir ve bu ancak Adalet Bakanlığı’nın

resmi izni ile mümkündür. Bu nedenle sözkonusu baꢀvuru yolu yargılanabilir kiꢀilere

doğrudan açık değildir. Sonuç olarak, genel kabul görmüꢀ uluslar arası hukuk kuralları

dikkate alındığında, AĐHS’nin 35 § 1. maddenin gerekliliklerinin yerine getirildiğine karar

verilebilmesi için bu baꢀvuru yolunun kullanılmıꢀ olması gerekmemektedir (Öztürk-Türkiye,

no: 22479/93). Bu nedenle AĐHM bu itirazı reddetmektedir.

Hükümet aynı zamanda altı ay kuralının ihlal edildiğini ve bu nedenle baꢀvurunun

kabul edilemez olduğunu belirtmektedir. Hükümet’e göre, Savcılığın muhakemenin men’i

kararını onayan Ağır Ceza Mahkemesi Baꢀkanı’nın 5 Aralık 2000 tarihli kararı, 14 Aralık

2000 tarihinde baꢀvurana temyiz edilmiꢀ ve baꢀvuran ancak 2 Temmuz 2001 tarihinde

AĐHM’ye baꢀvurmuꢀtur.

Baꢀvuran, bu kararın 3 Ocak 2001 tarihinde kendisine tebliğ edildiğini ileri

sürmektedir.

AĐHM, dava konusu kararın tebliğnamesinin tartıꢀma götürmez bir ꢀekilde bu kararın

3 Ocak 2001 tarihinde baꢀvurana tebliğ edildiğini ortaya koyduğunu tespit etmektedir. Bu

nedenle bu itirazı reddetmektedir.

AĐHM, bu ꢀikayetin AĐHS’nin 35 § 3. maddesi uyarınca açıkça dayanaktan yoksun

olmadığı kanaatine varmıꢀtır. AĐHM baꢀvurunun baꢀka hiçbir kabuledilemezlik gerekçesiyle

çeliꢀmediğini tespit etmedir. Bu nedenle baꢀvurunun kabuledilebilir ilan edilmesi uygundur.

B. Esas Hakkında

Hükümet, baꢀvuranın gözaltında uğradığını iddia ettiği kötü muamelelerin hiçbir

sağlık raporu ile desteklenmediğini belirtmektedir. Gureba Hastanesi’nde muayene edilen

8

baꢀvuran tecavüze uğradığını muayene sırasında belirtmemiꢀtir. Düzenlenen sağlı raporunda

hiçbir darp ve cebir izine rastlanılmadığı belirtilmiꢀtir. Yine aynı ꢀekilde baꢀvuran, 6 Mart

1997 tarihli tecavüze uğradığını muayene sırasında da belirtmemiꢀtir. Adli Tıp Kurumu’nun

13 Aralık 1999 tarihli sağlık raporunda baꢀvuranın tecavüze uğrayıp uğramadığının tespit

edilmesinin mümkün olmadığı belirtilmiꢀtir. Baꢀvuranın yaꢀadığı travmanın, tutuklu

bulunduğu sırada kötü muameleye maruz kalma korkusundan ya da baꢀka bir travmadan

kaynaklanmasının mümkün olduğunu belirtilmiꢀtir.

Baꢀvuran, Hükümet’in iddialarına karꢀı çıkmaktadır. Baꢀvuran yaꢀadığı utançtan

dolayı ne Savcılığa ve hakime ne de ailesine tecavüze uğradığını söyleyebildiğini

belirtmektedir. Baꢀvuran bu olayla ilgili olarak “Gözaltında bir tecavüz öyküsü” isimli bir

kitap yazmıꢀtır. Đstanbul DGM’de verdiği 8 Ekim 1997 tarihli ifadesinde yaꢀadıklarını dile

getirmiꢀtir. Baꢀvuran Đstanbul Tıp Fakültesi Psikoloji servisinde muayene edilme talebinde

bulunmuꢀ ve bu talebi Mahkeme tarafından reddedilmiꢀtir. Baꢀvuran, talebinin kabul edilmesi

ile neler yaꢀadığının ortaya konulabileceğini belirtmektedir. Baꢀvuran, gözaltında

yaꢀadıklarının dıꢀında travmaya neden olabilecek baꢀka hiçbir olay yaꢀamadığını

belirtmektedir. Baꢀvuran, Đstanbul Adli Tıp Kurumu raporunun bir yıl sonra düzenlenmiꢀ

olması sebebiyle Đstanbul Üniversitesi Çapa Tıp Fakültesi Hastanesi tarafından düzenlenen

olaylara yakın olan ilk raporun dikkate alınması gerektiğini açıklamaktadır. Baꢀvuran Adli

Tıp Kurumu’nun Adalet Bakanlığı’na bağlı olduğunu belirtmektedir.

AĐHM, AĐHS’ye aykırı olan kötü muamele iddialarının uygun delil unsurları ile

desteklenmesi gerektiğini hatırlatmaktadır (Bkz. Hüsniye Tekin-Türkiye, no: 50971/99, 25

Ekim 2005, Martinez Sala ve diğerleri-Đspanya, 2 Kasım 2004, Klaas-Almanya, 22 Eylül

1993, ve Erdagöz-Türkiye, 22 Ekim 1997, Derleme Kararlar ve Hükümler). AĐHM, iddia

edilen olayların tespiti için “her türlü makul ꢀüphenin ötesinde” kriterinden yararlanmaktadır,

bu türden bir delil yeteri kadar ciddi, açık ve birbiriyle uyumlu bir dizi emareden ya da

çürütülemeyecek karinelerden oluꢀabilir (Đrlanda-Birleꢀik Krallık, 18 Ocak 1978 tarihli karar,

ve Labita-Đtalya, no: 26772/95).

AĐHM, baꢀvuranın AĐHS’nin 3. maddesine aykırı olarak kötü muameleye maruz

kaldığını belirmesi nedeniyle, gözaltı koꢀullarının baꢀvuranla Hükümet arasında anlaꢀmazlığa

yol açtığını tespit etmektedir.

Mevcut davada, gözaltı sırasında ve gözaltı süresinin bitiminde düzenlenen 27 ꢁubat

ve 6 Mart 1997 tarihli sağlık raporlarında baꢀvuranın vücudunda hiçbir darp ve cebir izine

rastlanılmadığı belirtilmiꢀtir. AĐHM, gözaltı sırasında iꢀlendiği iddia edilen bir tecavüz olayı

ile ilgili olarak, kiꢀinin içinde bulunduğu durum sebebiyle olaya iliꢀkin delil sunmasının kolay

olamayabileceğini kabul etmektedir (Zeynep Avcı-Türkiye, no: 37021/97, 6 ꢁubat 2003 tarihli

karar). Bununla birlikte AĐHM, baꢀvuranın iddiaları ile ilgili olarak ancak Ağır Ceza

Mahkemesi’nde tanık sıfatı ile dinlendiği 2 Ekim 1997 ve savunma lahiyasını DGM’ye

sunduğu 8 Ekim 1997 tarihlerinde yetkili makamlara bilgi verdiğini tespit etmektedir.

Bununla ilgili olarak, her ne kadar baꢀvuran ꢀokta olması sebebiyle ne savcıya ne hakime ne

de kendisini muayene eden doktora gözaltında yaꢀadıklarını anlatabildiğini ifade etse de,

konuyla ilgili olarak yetkili makamlara bilgi vermek için yaklaꢀık dokuz ay beklemesi ilginç

bir durum arzetmektedir. Esasında, dosyada yer alan unsurlardan hareketle, baꢀvuranın 6 Mart

1997 tarihinde tutuklu olarak yargılanmasına karar verilmiꢀ ve baꢀvuran cezaevinde görevli

sağlık yetkililerine iddiaları ile ilgili olarak herhangi bir bilgi vermemiꢀ, 8 Ekim 1997

tarihinden önce baꢀka bir doktor tarafından muayene edilme talebinde bulunmamıꢀtır.

9

AĐHM, tutuklu yargılanmasına karar verilmesinden sonra baꢀvuranın 24 ve 29

Temmuz ve 4 Ağustos 1998 tarihlerinde üç defa Đstanbul Tıp Fakültesi Psikiyatri Servisi’nde

çeꢀitli doktorlar tarafından ve aynı zamanda 13 Aralık 1999 ve 14 Ağustos 2000 tarihlerinde

Đstanbul Adli Tıp Kurumu tarafından muayene edildiğini de tespit etmektedir. Hiç kuꢀkusuz,

ilgili kiꢀi görüꢀlerinde Adalet Bakanlığı’na bağlı olan Adlı Tıp Kurumu tarafından verilen

rapora itiraz etmekte ve bu ꢀekilde dolaylı olarak raporun dayanağını tartıꢀma konusu

yapmaktadır. Bununla ilgili olarak AĐHM, baꢀvuranın yetkili makamlara baꢀvurarak bu

raporun dayanaktan yoksun olduğunu dile getirme hakkına sahip olduğunu hatırlatmaktadır

oysa baꢀvuran bu yolu kullanmamıꢀtır.

AĐHM ayrıca, bir travma yaꢀayıp yaꢀamadığının tespit edilebilmesi amacıyla

baꢀvuranın tekrar muayene edildiğini tespit etmektedir. Adli Tıp Kurumu, bununla ilgili

olarak gözaltı sırasında düzenlenen sağlık raporlarını ve Đstanbul Üniversitesi Hastanesi

tarafından düzenlenen raporları dikkate alarak iki adet sağlık raporu düzenlemiꢀtir. Bu

noktada bu raporlar, gözaltından kaynaklanabilecek bir travma yaꢀandığı savını ortaya koysa

da, baꢀvuranın kötü muameleye maruz kaldığını ve bilhassa tecavüze uğradığını ortaya

koymamaktadır.

AĐHM takdirine sunulan unsurları dikkatle incelemiꢀtir. AĐHM, elinde bulunan

unsurların, baꢀvuranın gözaltı sırasında kötü muameleye maruz kaldığı ve tecavüze uğradığı

iddiaları ile ilgili olarak bu türden bir sonuca götürebilecek türden deliller sunmadığı

kanaatindedir. Bununla birlikte, ulusal mahkemelerin konu ile ilgili olarak hızlı bir ꢀekilde

soruꢀturma baꢀlatmamıꢀ olması ciddi bir sorun teꢀkil etmektedir.

AĐHM, yukarıda yer alan tespitler ıꢀığında ve her türlü makul ꢀüpheciliğin de ötesinde,

baꢀvuranın yaꢀadığını iddia ettiği kötü muameleler nedeniyle AĐHS’nin 3. maddesinin ihlal

edildiği sonucuna ulaꢀamamaktadır.

II. AĐHS’NĐN 13. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA

Baꢀvuran, AĐHS’nin 3. maddesine iliꢀkin ꢀikayetlerini dile getirebileceği etkili bir

baꢀvuru yolundan mahrum bırakıldığını iddia etmekte ve AĐHS’nin 13. maddesine atıfta

bulunmaktadır.

A. Kabuledilebilirlik Hakkında

AĐHM, bu ꢀikayetin AĐHS’nin 35 § 3. maddesi uyarınca açıkça dayanaktan yoksun

olmadığı kanaatine varmıꢀtır. AĐHM baꢀvurunun baꢀka hiçbir kabuledilemezlik gerekçesiyle

çeliꢀmediğini tespit etmedir. Bu nedenle baꢀvurunun kabuledilebilir ilan edilmesi uygundur.

B. Esas Hakkında

Hükümet, baꢀvuranın iddialarına karꢀı çıkmaktadır.

AĐHM, AĐHS’nin 13. maddesinin iç hukukta AĐHS ile sağlanan temel hak ve

özgürlüklere iliꢀkin baꢀvuru imkanının varlığını garanti altına aldığını hatırlatmaktadır. Bu

hüküm iç hukukta yetkili ulusal mahkemenin AĐHS’ye dayalı ꢀikayetin içeriğini

incelenmesini sağlayacak bir baꢀvurun varlığını ve Savunmacı Devletler sözü edilen hükmün

kendilerine getirdiği yükümlülüklere uyum konusunda belirli bir takdir payından yararlansalar

dahi, buna uygun düzenleme yapılmasını öngörmektedir. Bununla birlikte, bu maddede

10

öngörülen baꢀvuru, hukukta olduğu kadar uygulama da «etkili» olmalı, özellikle kullanımı

Savunmacı Devletin yetkililerinin haksız fillerine ve baskı unsurlarına yol açmamalıdır.

Bununla birlikte bu düzenleme, yalnızca AĐHS uyarınca savunulabilir olan ꢀikayetler için

geçerli olmaktadır (Bkz. Boyle ve Rice-Birleꢀik Krallık, 27 Nisan 1988 tarihli karar).

Mevcut davada AĐHM, dosyada yer alan unsurların baꢀvuranın gözaltında bulunduğu

sırada kötü muameleye uğradığı sonucunu ortaya çıkarmak için yeterli olmadığı

kanaatindedir. Bununla birlikte bu durum, ꢀikayetin 3. madde bakımında savunulabilir bir

ꢀikayet niteliğini ortadan kaldırmamaktadır (Bkz., diğerleri arasında, Boyle ve Rice kararı).

AĐHM’nin esasa iliꢀkin kararı sözkonusu ꢀikayet ile ilgili olarak etkili bir soruꢀturma yürütme

zorunluluğunu ortadan kaldırmamaktadır (Bkz., Baltaꢀ-Türkiye, no: 50988/99, 20 Eylül 2005

tarihli karar).

AĐHM, DGM’ye sunulan 8 Ekim 1997 tarihli savunma layihasında baꢀvuranın

gözaltında bulunduğu sırada kendisine kötü muamele yapıldığı iddialarını dile getirdiğini not

etmektedir. Baꢀvuran aynı ꢀekilde, Çapa Tıp Fakültesi Hastanesi’nin psikoterapi servisinde

muayene edilme talebinde bulunmuꢀ ve bu talebi reddedilmiꢀtir. Sorgusunu yapan polis

memurunu da ismen belirtmiꢀtir. Baꢀvuran daha sonra, 11 ꢁubat, 27 Mart ve 29 Mayıs 1998,

21 Haziran, 28 Ağustos ve 3 Kasım 2000, ve 24 Ocak, 18 Nisan ve 29 Haziran 2001

tarihlerinde gözaltından sorumlu olan polis memurlarını ifadelerinin alınmasını talep etmiꢀ

her defasında bu talebi reddedilmiꢀtir. Baꢀvuran ancak 24 Temmuz 1998 tarihinden itibaren

üç doktordan oluꢀan bir kurul tarafından muayene edilmiꢀtir. Baꢀvuran, 17 ꢁubat 1999 tarihli

duruꢀmada DGM’ye bir sağlık raporu sunmuꢀtur. Mahkeme, 11 ꢁubat 2000 tarihli

duruꢀmada, Đstanbul Tıp Fakültesi Psikiyatri Servisi tarafından düzenlenen sağlık raporunu

dava dosyasına eklemiꢀtir. Mahkemenin, ilgili kiꢀinin iddiaları ve bu sağlık raporlarının

sonuçlarını üzerinde bir değerlendirme yapmaksızın davanın esasına iliꢀkin karar vermesi

ilginç bir durum arzetmektedir. Halbuki Mahkeme ve yetkili Savcılık, baꢀvuranın iddiaları ile

ilgili haberdar idi, bu iddialarla ilgili olarak yalnızca 30 Aralık 1998 tarihinde Cumhuriyet

Savcısı tarafından kamu davası açılmıꢀtır ve bu da baꢀvuranın “Gözaltında bir iꢀkence

öyküsü” isimli kitabı ile ilgili bir makalenin yayınlanmasından sonra olmuꢀtur. Savcılık,

iddiaların gerçekliğinin tespit edilebilmesi amacıyla res’en bir ceza soruꢀturması baꢀlatmıꢀtır.

Hiç kuꢀkusuz, kamu davasının açılmasından ve olayların meydana geldiği tarihten birkaç sene

sonra baꢀvuran sağlık muayenesinden geçirilmiꢀtir.

Esasında AĐHM, bu tür iddialarla ilgili olarak ivedi ve özenli olma zorunluluğunun

açık olduğunu hatırlatmaktadır. Soruꢀturmanın özel bir durumda seyrini engelleyebilecek

zorlukların ya da engellerin olabileceği kabul edilebilmektedir. Bununla birlikte, 3. maddeye

aykırı kötü muamele iddiaları ile ilgili soruꢀturma yürütülmesi sözkonusu olduğuna, yetkili

makamların ivedilikle hareket etmesi, eꢀitlik ilkesi uyarınca kamunun güvenini korumak ve

yasadıꢀı eylemler konusunda suç ortaklığı yapıldığı ve hoꢀgörü gösterildiği kanısının

oluꢀmasını engellemek için temel nitelikte değerlendirilebilir (Bkz., mutatis mutandis,

Zengin-Türkiye, no: 46928/99, 28 Ekim 2004 ve Batı ve diğerleri-Türkiye, no: 33097/96 ve

57834/00). Aynı zamanda, baꢀvuranın iddiaları ile ilgili olan soruꢀturma, baꢀvuranın

iddialarını yetkili mercilere bildirmesinden yalnızca on dört ay sonra baꢀlatılmıꢀtır.

Baꢀvuranın gözaltından sorumlu polis memurlarının ifadesi ancak üç sene sonra alınmıꢀtır.

Polis memurlarından bazıları istinabe yoluyla dinlenmiꢀtir.

Sonuç olarak, yukarıda ifade edildiği ꢀekilde soruꢀturmada tespit edilen eksiklikler ve

gerekli özenin ve dikkatin gösterilmemiꢀ olması, baꢀvuranın savunulabilir ꢀikayetleri ile ilgili

11

olarak 13. madde uyarınca ulusal makamların derinlemesine bir soruꢀturma yürütmedikleri

kanaatine neden olmaktadır. Sonuç olarak, AĐHS’nin 13. maddesi ihlal edilmiꢀtir.

III. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI HAKKINDA

A. Tazminat

Baꢀvuran, maddi tazminat olarak 20.000 Euro, manevi tazminat olarak da 100.000

Euro talep etmektedir.

Hükümet bu miktarlara itiraz etmektedir.

AĐHS’nin 3. maddesinin ihlal edilmediğine kanaat getiren AĐHM, baꢀvuran tarafından

talep edilen maddi tazminatın reddedilmesinin uygun olacağı kanaatindedir.

AĐHM, 13. maddenin ihlal edildiği dikkat alındığında, baꢀvurana manevi tazminat

ödenmesinin uygun olacağı kanaatindedir. AĐHS’nin 41. maddesi uyarınca hakkaniyete uygun

olarak baꢀvurana 5.000 Euro manevi tazminat ödenmesine karar vermiꢀtir.

B. Masraf ve Harcamalar

Baꢀvuran masraf ve harcamalar için 8.948 Euro talep etmektedir. Talebini ise

aꢀağıdaki ꢀekilde detaylandırmaktadır:

-Avukatlık ücret tarifesini ve AĐHM önünde yapılan masraf ve harcamalar için

Đstanbul Barosu’nun ücret tarifesini sunarak bu harcamalar için 14.300 Yeni Türk Lirası

(yaklaꢀık 7.700 Euro);

-Ulusal mahkemeler nezdinde yapılan masraf ve harcamalar için 3.300 Y.T.L.

(yaklaꢀık 1.777 Euro).

-Tercüme, posta, telefon ve kırtasiye masrafları için 875 Y.T.L. (yaklaꢀık 471 Euro).

Hükümet bu taleplerin desteklenmediğini belirtmektedir.

AĐHM, dosyada yer alan unsurlar dikkate alındığında baꢀvuranın talep ettiği rakamları

yalnızca kısmi olarak belgelendirdiğini tespit etmektedir. AĐHM, yerel mahkemeler nezdinde

yapılan masraf ve harcamalar için dile getirilen talebi reddetmekte ve AĐHM nezdinde yapılan

masraf ve harcamalar için 3.000 Euro ödenmesinin makul olduğuna kanaat getirmektedir.

C. Gecikme Faizi

AĐHM, Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı faiz

oranına 3 puanlık bir artıꢀın ekleneceğini belirtmektedir.

BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK AĐHM OYBĐRLĐĞĐYLE,

1.Baꢀvurunun geri kalanının kabuledilebilir olduğuna;

2. AĐHS’nin 3. maddesinin ihlal edilmediğine;

12

3. AĐHS’nin 13. maddesinin ihlal edildiğine;

4. a) AĐHS’nin 44 § 2 maddesi gereğince kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç ay

içinde, ödeme tarihindeki döviz kuru üzerinden YTL.’ye çevrilmek üzere, her türlü

vergiden muaf tutularak Savunmacı Hükümet tarafından baꢀvurana manevi tazminat

olarak 5.000 Euro (beꢀ bin) masraf ve harcamalar için 3.000 Euro (üç bin)

ödenmesine;

b)Sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapılmasına kadar Hükümet

tarafından, Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan faiz oranının üç

puan fazlasına eꢀit oranda basit faizi ödenmesine;

5. Adil tazmine iliꢀkin diğer taleplerin reddedilmesine;

Karar vermiꢀtir.

Đꢀbu karar Fransızca olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM’nin iç tüzüğünün 77 §§ 2 ve 3

maddesine uygun olarak 5 Aralık 2006 tarihinde yazıyla bildirilmiꢀtir.

13