C O N S E I L D E

L ' E U R O P E

AVRUPA

KONSEYĐ

AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ

ĐKĐNCĐ DAĐRE

GÜÇLÜ - TÜRKĐYE DAVASI

(Baꢀvuru no:27690/03 )

KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ

STRAZBURG

10 ꢀubat 2009

Đꢀbu karar Sözleꢀme’nin 44 / 2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecek olup

ꢀekli bazı düzeltmelere tabi tutulabilir.

1

______________________________________________________________________________________

Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri, davanın

adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile Dışişleri

Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak suretiyle ticari

olmayan amaçlarla alıntılanabilir.

USUL

Türkiye Cumhuriyeti aleyhine açılan 27690/03 numaralı baꢀvurunun nedeni T.C. vatandaꢀı

Đbrahim Güçlü’nün 16 Haziran 2003 tarihinde Temel Đnsan Hakları ve Özgürlüklerini güvence

altına alan Avrupa Đnsan Hakları Sözleꢀmesi’nin (AĐHS) 34. maddesi uyarınca yapmıꢀ olduğu

baꢀvurudur.

Baꢀvuran Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi (AĐHM) önünde Paris barosu avukatlarından S.

Aydın-Izouli tarafından temsil edilmektedir.

OLAYLAR

I. DAVANIN KOꢀULLARI

1949 doğumlu baꢀvuran avukattır ve HAK-PAR’ın (Hak ve Özgürlük Partisi) genel baꢀkan

yardımcısıdır. Baꢀvuran, ayrıca « demokrasi ve Kürt sorununu çözüm giriꢀimi » baꢀlıklı bir

sivil toplum kuruluꢀunda çalıꢀmaktaydı. Baꢀvuran baꢀvurunun yapıldığı tarihte Ankara’da

hükümlü bulunuyordu.

22 Ocak 2001 tarihinde baꢀvuran, Demokrasi ve Barıꢀ Partisi « DBP » tarafından

düzenlenen « demokrasi ve Kürt sorunu » baꢀlıklı bir toplantının bitiminde gazetecilerin

sorularına cevap ꢀeklinde bir açıklama yapmıꢀtır.

Polis tarafından alınan video kayıtlarına göre, gazetecilerin sorduğu: « Fransa

Parlamentosu’nun « Ermeni soykırımı » ile ilgili açıklamaları hakkında ne

düꢀünüyorsunuz ?» sorusuna cevaben baꢀvuran ꢀahsi görüꢀü olarak Ermeni soykırımı

olduğunu, ancak hareketleri tarafından bu konuda benimsenmiꢀ bir tutum olmadığını

belirtmiꢀtir.

23 Temmuz 2001 tarihinde Adana Devlet Güvenlik Mahkemesi (« ADGM ») Cumhuriyet

Savcısı, baꢀvuran hakkında bir ceza kovuꢀturması baꢀlatmıꢀtır. Cumhuriyet Savcısı,

baꢀvuranın yaptığı konuꢀmaya dayanarak, kendisini 3713 sayılı Terörle Mücadele Yasası’nın

8. maddesinin 1. fıkrası anlamında bölücülük propagandası yapmakla suçlamıꢀtır. Savcı

özellikle Đ. Güçlü’nün 1915 yılında bir Ermeni soykırımı yapıldığını iddia ettiğini

savunmuꢀtur.

Baꢀvuran, ADGM önünde bu suçlamaları reddetmiꢀtir. Baꢀvuran, orada siyasi bir konuꢀma

yaptığını ve hakkında baꢀlatılan ceza kovuꢀturmasının AĐHS ile güvence altına alınan ifade

özgürlüğü hakkının ihlâl edildiğini ileri sürmüꢀtür. Baꢀvuran özellikle iddianamede

konuꢀmasının ne ꢀekilde bölücü propaganda olduğuna dair bir açıklık bulunmadığını

savunmuꢀtur. Baꢀvuran, basın toplantısında bir gazetecinin, 1915’te meydana gelen olayların

Ermeni soykırımı olarak tanınması yönünde uluslararası düzeyde meydana gelen son

geliꢀmeler hakkında sorduğu bir soruya cevap verdiğini ve özellikle Türkiye’nin inkâr etme

yoluyla sorunu gerçekçi bir ꢀekilde çözemeyeceği, ulusal düzeyde bir tartıꢀma baꢀlatılması ve

hatta Osmanlı arꢀivlerinin kamuya açılması gerektiği yönündeki düꢀüncelerini kamuoyuyla

paylaꢀtığını ileri sürmüꢀtür. Baꢀvuran, Devlet ve kurumlarının görüꢀleri ile aynı görüꢀleri

paylaꢀmamasının münferiden bir bölücülük eylemi olarak kabul edilemeyeceğini belirtmiꢀtir.

ADGM 29 Mart 2002 tarihli kararında, baꢀvuranı üzerine atılı suçlardan mahkum etmiꢀ ve

bir yıl hapis ve 1 000 000 000 Türk Lirası (yaklaꢀık 875 Euro) para cezasına çarptırmıꢀtır.

ADGM, ihtilaflı konuꢀmanın bazı bölümlerini kararına gerekçe olarak göstermiꢀtir.

2

Baꢀvuran kararı temyize götürmüꢀtür.

23 Aralık 2002 tarihli kararında Yargıtay, ilk derece mahkemesinin kararını onamıꢀ ve

«cezanın niteliği» dolayısıyla duruꢀma yapılması talebini reddetmiꢀtir.

Baꢀvuran, 17 Nisan 2003 tarihinde, Ulucanlar cezaevinde cezasını çekmeye baꢀlamıꢀtır.

Baꢀvuran, hükümlülüğü sırasında kendisine karꢀı aꢀağılayıcı bir tavır sergilendiğini ileri

sürmektedir.

3713 sayılı yasanın 8. maddesi 1. fıkrasının 18 Temmuz 2003 tarih ve 4928 sayılı yasayla

yürürlükten kaldırılmasından sonra, Devlet Güvenlik Mahkemesi üç aydan fazla hapis yatan

baꢀvuranın cezasını iptal etmiꢀ ve baꢀvuran 21 Temmuz 2003 tarihinde tahliye edilmiꢀtir.

HUKUK

I. AĐHS’NĐN 10. MADDESĐNĐN ĐHLÂL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKIINDA

Baꢀvuran, bir basın toplantısı sırasında düꢀüncelerini ifade ettiği için ceza mahkemesi

tarafından mahkûm edilmek suretiyle, AĐHS’nin 10. maddesi anlamında düꢀünce ve ifade

özgürlüğü hakkının meꢀru olmayan bir ꢀekilde çiğnendiğini iddia etmektedir:

Hükümet, bu iddiaya itiraz etmektedir.

A. Kabuledilebilirliğe iliꢁkin

Hükümet, ilk olarak, baꢀvuranın, mahkumiyetinin iptal edilmiꢀ ve tahliye edilmiꢀ olması

dolayısıyla mağdur sıfatının ortadan kalktığı kanaatindedir.

Bu itirazı reddeden baꢀvuran, mevcut dava koꢀullarında ulusal makamların tutumundan

doğrudan doğruya ve ꢀahsen etkilendiğini hatırlatmaktadır.

AĐHM, daha önce de buna benzer davaları incelediğini ve mağdur sıfatının olmadığına

iliꢀkin itirazları reddettiğini hatırlatır. Baꢀvuran lehindeki bir karar ilke olarak, sadece ulusal

makamlar açıkça ya da özü bakımından AĐHS’nin ihlâlini kabul edip daha sonra telafi ettiği

sürece “mağdur” sıfatını ortadan kaldırmak için yeterli olur (Bakınız, mutatis mutandis,

Fransa aleyhine Amuur davası, 25 Haziran 1996, prg. 36, Karar ve hükümlerin derlemesi

1996-III ; Türkiye aleyhine Ergin davası (n^o5), n^o63925/00, prg. 24, 16 Haziran 2005. Yine

bakınız, kararın ertelenmesi bağlamında Türkiye aleyhine Yaꢀar Kaplan davası, n^o56566/00,

prg. 32-34, 24 Ocak 2006, ve cezanın ertelenmesi bağlamında Türkiye aleyhine Aslı Güneꢀ

davası, n^o53916/00, prg. 26, 27 Eylül 2005).

AĐHM mevcut davada, cezanın kaldırıldığı tarihte baꢀvuranın üç aydan fazla bir süredir

hapis yattığını ve verilen para cezasını ödediğini, bütün bunlara Hükümetin bir itirazı

olmadığını gözlemlemektedir. Baꢀvuranın mağdur sıfatını taꢀıdığını tespit eden AĐHM,

Hükümetin itirazını reddetmektedir.

Hükümet, diğer taraftan, baꢀvuranın ꢀikayetlerini iç hukuk düzeyinde dile getirmediğini

ileri sürmektedir.

3

AĐHM, baꢀvuranın AĐHS’ye atıfta bulunarak ifade özgürlüğü hakkını sürdüğünü tespit

etmekte ve Hükümetin bu itirazını da reddetmektedir.

Ayrıca AĐHM, ꢀikâyetin baꢀka bir kabuledilemezlik gerekçesi bulunmadığını tespit

etmektedir. Bu itibarla, kabuledilebilir ilan edilmesi uygun olacaktır.

B. Esasa iliꢁkin

Baꢀvuran, 2000 yılında kurduğu «Demokrasi ve Kürt Sorununu Çözüm Giriꢀimi»

tarafından organize edilen bir konferans çerçevesinde düꢀüncelerini ifade ettiğini

hatırlatmaktadır. Baꢀvuran ifade özgürlüğünün, hiç kimsenin topluma iliꢀkin izlenimi veya

anlayıꢀı nedeniyle, kiꢀinin fikirlerinin bilinen ve kabul gören veya tam tersine kıꢀkırtıcı ve

marjinal olmalarından bağımsız olarak, rahatsız edilmemesini gerektirdiğini belirtmektedir

AĐHM, ihtilaflı önlemin baꢀvuranın AĐHS’nin 10/1 maddesiyle koruma altına alınan ifade

özgürlüğü hakkına bir müdahale teꢀkil ettiği ve bu müdahalenin yasayla öngörüldüğü

konusunda taraflar arasında bir fikir ayrılığı bulunmadığını kaydetmektedir.

AĐHM’nin görevi, söz konusu müdahalenin AĐHS’nin 10/2. maddesinde belirtilen meꢀru

amaçlara hizmet edip etmediğini ve « demokratik bir toplumda gerekli » olup olmadığını

belirlemektir.

AĐHS’nin 10.maddesinin 2. paragrafında belirtilen meꢀru amaçlarla ilgili olarak ise

Hükümet, silahlı terör örgütü PKK militanları tarafından iꢀlenen cinayetlere atıfta bulunarak

Türkiye’de «uzun yıllar boyunca endiꢀe verici boyutlara ulaꢀan bir olguya karꢀı mutlak

gereklilik » oluꢀturan terörle mücadele koꢀullarını hatırlatmaktadır. Hükümet, ihtilaflı

müdahalenin ulusal güvenlik ile kamu güvenliğinin sağlanması, kamu düzeninin korunması,

suç iꢀlenmesinin önüne geçilmesi ve baꢀkalarının hak ve özgürlüklerinin korunması gibi

birçok meꢀru amaca hizmet ettiğini savunmaktadır.

Baꢀvuran, PKK terör örgütüne karꢀı mücadele ederken Türk Devleti’nin kendisini

savunma ve ülke güvenliğini sağlamak için köklü tedbirler alma hakkına sahip olduğunu

düꢀündüğünü kabul etmektedir. Buna karꢀın baꢀvuran, kendisinin PKK terör örgütüyle

yakından uzaktan hiçbir bağlantısı olmadığını ve aksine adı geçen terör örgütünün

politikalarını birçok defa açıkça ve alenen eleꢀtirdiğini ve bunun herkes tarafından iyi

bilindiğini ileri sürmektedir. Baꢀvuran, mahkûmiyetinin meꢀru bir amacı olmadığını

savunmaktadır.

AĐHM’nin gözlemine göre, baꢀvuranın mahkûmiyetine dayanak olan eski 3713 sayılı

yasanın 8. madde 1. fıkrasında, « sınır bütünlüğünü » korumak meꢀru amaç bulunduğu açıkça

ifade edilmektedir. Bununla birlikte, mevcut davada, bu hükmün uygulamasındaki amacın

« meꢀru » sayılıp sayılamayacağını belirlemek gerekmektedir. AĐHM, bu son soruyla birlikte,

aralarındaki yakın iliꢀkiye binaen, daha geniꢀ bir kavram olan, demokratik bir toplumda bu

müdahalenin gerekli olup olmadığı sorusuna da cevap arayacaktır.

Mahkûmiyet kararında yer alan bölümlere atıfta bulunan Hükümet, bunların siyasi bir

tartıꢀmanın parçası olarak kabul edilemeyeceğini, içeriğinin halk arasında kin ve nefret

duyguları uyandırarak ꢀiddeti tetikleyecek nitelikte olduğunu savunmaktadır. Hükümet,

AĐHS’nin 17. maddesine atıfta bulunarak, ihtilaflı söylemin 10. maddenin koruması altında

olamayacağını ileri sürmektedir.

4

Baꢀvuran, Hükümetin bu analizinin saçma olduğunu değerlendirmekte ve ihtilaflı

ifadelerin Devletin geçmiꢀe yönelik sorumluluklarıyla yüzleꢀmesine ve birçok demokratik

ülkenin nitelediği gibi geçmiꢀte bir soykırım gerçekleꢀtirdiğini kabul etmesine yönelik

« uygar, ölçülü ve demokratik » bir çağrı olduğunu ileri sürmektedir. Baꢀvuran ayrıca

söyleminde, Türkiye’yi aynı hataya bir kez daha düꢀmeyerek « sınırları dahilinde yaꢀayan

yaklaꢀık 20 milyon nüfuslu bir Kürt ulusunun varlığını » kabul etmeye davet ettiğini

savunmaktadır.

Baꢀvuran, politikacı sıfatıyla Türk siyasi yaꢀamının bir aktörü olarak düꢀüncelerini ifade

ettiğini ve söylemini bir basın toplantısı sırasında gerçekleꢀtirdiğini, hiçbir surette ꢀiddet veya

silahlı direniꢀ çağrısı yapmadığını ve halkı ayaklanmaya teꢀvik etmediğini hatırlatmaktadır.

Baꢀvuran son olarak, kendisine takdir edilen cezaların Hükümetin atıfta bulunduğu meꢀru

amaçlar için oldukça sert ve orantısız olduğunu ileri sürmektedir.

AĐHM, ihtilaflı söylemin içeriğini ve anlatım tarzını daha iyi analiz edebilmek için, olaya

tarafların sunduğu açıdan bakmakta ve özellikle ulusal mahkemenin mahkûmiyet kararının

gerekçesine odaklanmaktadır.

AĐHM, ilk önce, Hükümetin iddiasının aksine olarak, ihtilaflı söylemin açıkça kamu

yararına bir tartıꢀma olduğunu gözlemlemektedir. Burada, hem Türkiye’nin sosyo-politik ve

tarihsel gündeminde sıcak bir tartıꢀma konusu olan « Kürt sorunu » hem yine aynı ülkede

ulusal düzeyde ve uluslararası platformlarda en çok tartıꢀılan konulardan biri olan « Ermeni

sorunu » söz konusudur. AĐHM, böylesine önemli bir konuda ifade özgürlüğü kısıtlamalarının

daha dar bir çerçevede yorumlanması gerektiği kanaatindedir .

AĐHM, ulusal mahkemelerin ihtilaflı söylemde üzerinde durdukları en önemli noktanın

baꢀvuran tarafından Kürt ve Ermeni sorunu hakkında yapılan bazı eleꢀtiriler olduğunu

kaydetmektedir. Baꢀvuran, Türkiye Cumhuriyeti topraklarında yaꢀayan veya yaꢀamıꢀ olan

Ermeni ve Kürt halkını baꢀlı baꢀına ulusal bir halk olarak nitelendirmekte ve bu iki halktan

1915’te önce Ermenilerin ve daha ileri tarihlerde de Kürtlerin « zorla kendi topraklarından

uzaklaꢀtırıldıklarını » ileri sürmektedir. Konuꢀmasında söz konusu iki halkın baꢀına gelenlerin

benzerliğine dikkat çeken baꢀvuran, kendisini dinleyenlere önce « Ermenilere yapılan

haksızlığı » kabul etmeleri gerektiğini, zira kanaatince « Kürt sorununu » çözmek için bunun

bir ön ꢀart olduğunu vurgulamaktadır.

AĐHM, baꢀvuranın konuyla ilgili yaptığı analizin ulusal makamların düꢀüncelerine

uymadığını gözlemlemektedir. Bununla birlikte AĐHM, tartıꢀma kavramının genelde farklı

düꢀüncelerin karꢀı karꢀıya gelmesi olarak tanımlandığını hatırlatmaktadır. Eğer ihtilaflı

söylem, özellikle Devlet politikasını benimseyen bazı kimselerin düꢀünceleriyle çakıꢀan,

onları inciten ve hatta endiꢀelendiren sonuç ve öneriler içeriyorsa, AĐHM’nin daha önce de

birçok defa belirttiği gibi, bu tür düꢀünceler, bu kadarla sınırlı kaldığı sürece, ifade özgürlüğü

kapsamında mütalaa edilebilirler.

AĐHM, DGM’nin baꢀvuranı halkı ꢀiddet veya nefrete teꢀvik ettiği için değil, daha çok

Türkiye’de yaꢀayan Kürt ve Ermeni kökenli halkı baꢀlı baꢀına bir ulus olarak niteleyerek

bölücülük propagandası yaptığı için mahkûm ettiğini kaydetmektedir. Baꢀvuran, ayrıca

Türkiye’nin ulusal sınırları içerisindeki bir yeri tarif ederken « Kürdistan » kelimesini

kullanmıꢀtır.

5

Bu değerlendirme ulusal makamların öne sürdüğü meꢀru amaçlardan birine uygun olsa

bile, tek baꢀına baꢀvuranın ifade özgürlüğü hakkına yapılan müdahalenin haklı gösterilmesi

için yeterli değildir. (bakınız, mutatis mutandis, Türkiye aleyhine Sürek davası (n^o4) [GC],

n^o24762/94, prg. 58, 8 Temmuz 1999 ; Türkiye aleyhine Kızılyaprak davası, n^o27528/95,

prg. 40, 2 Ekim 2003).

AĐHM, söylemin bütününü ve özellikle mahkûmiyete gerekçe olarak gösterilen bölümünü

inceledikten sonra, baꢀvuranın ulusal makamların ülkenin güneydoğusundaki icraatlarını

eleꢀtirdiği ve özellikle siyasal ve tarihsel sorunların tartıꢀılmasını desteklediği sonucunu

çıkarmaktadır.

Buraya kadar elde edilen bilgiler ıꢀığında AĐHM, ulusal makamların mevcut davada,

kamuoyunun Türkiye’nin güneydoğusundaki duruma iliꢀkin farklı bir bakıꢀ açısı konusunda

bilgi alma ve ülkenin politika ve tarihi hakkında demokratik bir tartıꢀma yapma hakkına

yeterli ihtimamı göstermediği kanaatine varmaktadır (bakınız, mutatis mutandis, Sürek (n^o4)

ilgili bölüm, prg. 58).

AĐHM, müdahalenin orantılılığını belirlemek için, verilen cezaların niteliğinin ve

ağırlığının da dikkate alınması gerektiğini kaydetmektedir. Bu konuyla ilgili olarak AĐHM,

baꢀvuranın baꢀlangıçta bir yıl hapis ve ayrıca para cezasına mahkûm edildiğini ve baꢀvuran üç

ay hapis cezası çektikten sonra ulusal mahkemelerin bu mahkûmiyeti kaldırdıklarını

hatırlatmaktadır.

Yukarıdaki unsurları dikkate alan AĐHM, baꢀvuranın DGM tarafından mahkûm edilmesi

sonucu AĐHS’nin 10. maddesinin ihlâl edildiğini kaydetmektedir.

II. AĐHS’NĐN 6. MADDESĐNĐN ĐHLÂL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA

Baꢀvuran, AĐHS’nin 6. maddesine atıfta bulunarak, devlet güvenlik mahkemesinin

bünyesinde askeri bir hakim bulunması dolayısıyla bağımsız ve tarafsız bir mahkeme

tarafından yargılanmadığına ve Yargıtay’da duruꢀma yapılmadığına iliꢀkin iki ꢀikayette

bulunmaktadır.

Kabuledilebilirliğe iliꢁkin

Birinci ꢀikâyetle ilgili olarak AĐHM, mevcut davada, (Anayasanın 143. maddesinin 18

Haziran 1999 tarih ve 4338 sayılı yasayla değiꢀtirilmesinden sonra) Devlet Güvenlik

Mahkemesi’nin bünyesinde hiçbir askeri hakimin yer almadığını, bu nedenle de bağımsız ve

tarafsızlığının oluꢀtuğunu kaydetmektedir. Ayrıca, hakimlerin statüleri anayasal ve yasal

düzenlemelerle teminat altına alınmıꢀtır (bakınız, mutatis mutandis, Türkiye aleyhine Đmrek

davası (karar), n^o57175/00, 28 Ocak 2003).

Đkinci ꢀikâyetle ilgili olarak AĐHM, 6. maddenin, karara bağlanacak davanın cinsine

bakmaksızın, her zaman kamuya açık bir duruꢀma öngörmediğini hatırlatmaktadır.

Dolayısıyla, dava ilk derece mahkemesinde görülürken kamuya açık duruꢀmalar yapıldıysa,

ikinci ve üçüncü derece mahkemelerinde duruꢀma yapılmaması, söz konusu yargılamanın

niteliği göz önüne alınarak, makul kabul edilebilir. Bu ꢀekilde özellikle olguların değil

hukukun tartıꢀılmasına ayrılan duruꢀmalar, Yargıtay baꢀvurana mahkeme önünde savunma

hakkı vermemiꢀ olsa dahi, 6. maddenin ꢀartlarını yerine getirmiꢀ sayılır (bakınız, diğerleri

arasından, Đsveç aleyhine Ekbatani davası, 26 mayıs 1988, prg. 31, seri A n^o134 ; Đsveç

6

aleyhine Jan-Ake Andersson davası, 29 Ekim 1991, prg. 27-28, seri A n^o212-B kararları, ve

Türkiye aleyhine Hasan Celal Güzel davası (karar), n^o54479/00, 10 Haziran 2003).

AĐHM, mevcut davada Yargıtay’ın davaya esastan bakmadığını ve yalnızca hukuk

kurallarını yorumladığını ve bir ilk derece mahkemesi olan DGM’deki duruꢀmaların kamuya

açık görüldüğünü hatırlatmaktadır (bakınız, a contrario, Türkiye aleyhine Göç davası [GC],

n^o36590/97, CEDH 2002-V). Bu itibarla AĐHM’nin kanaatine göre, ikinci derece

mahkemede duruꢀmaların kamuya açık yapılmaması, AĐHS’nin 6. maddesinde öngörülen adil

yargılama ilkesini zedelemez.

AĐHM, AĐHS’nin 6. maddesi anlamında dile getirilen ꢀikâyetlerin açıkça dayanaktan

yoksun olduğu kanaatindedir. Bu nedenle, AĐHS’nin 35. maddesinin 3. ve 4.maddeleri

gereğince kabuledilemez ilan edilmeleri uygun olacaktır.

III. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI

A. Tazminat

Baꢀvuran 35.426,88 Euro maddi tazminat talep etmektedir. Bu miktarın dağılımını ꢀu

ꢀekilde sıralamaktadır: para cezası için ödediği 875 Euro, mahkeme masrafları için 51,88

Euro, avukatlık yapamadığı üç aylık dönemde uğradığı gelir kaybı için 33.000 Euro, 3713

sayılı Kanun’un 8/1 maddesinin yürürlükten kaldırılması ile serbest bırakılması arasında

geçen, günlüğü 500 Euro’dan üç günlük çalıꢀma ücreti olarak 1.500 Euro.

Baꢀvuran manevi tazminat olarak 93.000 Euro talep etmektedir. Baꢀvuran bu rakam ile

ilgili olarak ꢀu gerekçeleri saymaktadır: bir yıl hapis cezasına mahkum edilmesi ve üç gün

fiilen hapis yatması, olayların meydana geldiği dönemdeki yaꢀı dikkate alındığında çekmiꢀ

olduğu sıkıntı ve üzüntüler, kötü muamele görmesi, ailesinden ayrı kalması ve profesyonel iꢀ

yaꢀamında kaybettiği itibar.

Hükümet bu meblağların dayanaksız olduğunu savunmaktadır.

Yukarıda dile getirilen çeꢀitli unsurlar ıꢀığında ve hakkaniyete uygun olarak AĐHM,

baꢀvurana uğradığı tüm zarar için 5.000 Euro ödenmesini uygun görmektedir.

B. Yargılama masraf ve giderleri

Baꢀvuran iç hukuktaki mahkemeler nezdinde ve AĐHM’de yapmıꢀ olduğu yargılama

giderleri için 13.825 Euro talep etmektedir. Baꢀvuran öncelikli olarak ulaꢀım ve Türkiye’deki

iki avukatın giderlerini hesaba katmaktadır. Baꢀvuran bunlara eꢀinin hapishane ziyareti için

yaptığı giderleri eklemektedir. Baꢀvuran ikinci olarak avukatlık ücretini, tercüme masraflarını,

avukatının Türkiye’deki konaklama ve haberleꢀme giderlerini eklemektedir. Baꢀvuran ekte

avukatı tarafından hazırlanan 5.000 Euro’luk gider makbuzu ile 239,02 Euro’luk tercüme

faturasını ve ayrıca bunlara iliꢀkin 100 ve 150 Euro’luk iki tercüme faturasını sunmaktadır.

Hükümet bu talebin dayanaksız ve aꢀırı olduğunu savunmaktadır.

AĐHM’nin yerleꢀik içtihadına göre bir baꢀvuran gerçekliğini, gerekliğini kanıtladığı makul

miktarlardaki yargı giderlerini elde edebilir. Bu baꢀvuruda mahkemede sunulan belgeler ve

sözü edilen kıstaslar ıꢀığında AĐHM, baꢀvuranın ulusal mahkemeler nezdinde yapmıꢀ olduğu

7

yargı giderlerine iliꢀkin talebini reddetmiꢀ ve baꢀvurana AĐHM önündeki yargılama masraf ve

giderleri için 2.000 Euro ödenmesini kararlaꢀtırmıꢀtır.

C. Gecikme Faizi

Gecikme faizi Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi faizlerine uyguladığı orana üç

puanlık bir artıꢀ eklenerek belirlenecektir.

BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK, AĐHM, OYBĐRLĐĞĐYLE,

1. AĐHS’nin 10. maddesi hakkındaki baꢀvurunun kabuledilebilir, bunun dıꢀında kalanların

kabuledilemez olduğuna;

2. AĐHS’nin 10. maddesinin ihlal edildiğine;

3. a) AĐHS’nin 44 / 2 maddesi gereğince kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç ay içinde,

miktara yansıtılabilecek her türlü vergi ve masraflarla birlikte, ödeme tarihindeki döviz kuru

üzerinden TL’ ye çevrilmek üzere Savunmacı Hükümet tarafından baꢀvurana uğradığı bütün

zararların karꢀılığında toplam 5.000 (beꢀ bin) Euro ve yargılama giderleri için 2.000 (iki bin)

Euro ödenmesine;

b) sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapıldığı tarihe kadar Hükümet

tarafından, Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan faiz oranının üç puan

fazlasına eꢀit oranda faiz uygulanmasına;

4. Adil tatmine iliꢀkin diğer taleplerin reddine;

KARAR VERMĐꢀTĐR.

Đꢀbu karar Fransızca olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM’nin iç tüzüğünün 77. maddesinin 2. ve 3.

paragraflarına uygun olarak 10 ꢁubat 2009 tarihinde yazılı olarak bildirilmiꢀtir.

8

9