CONSEIL  
AVRUPA  
DE L’EUROPE  
KONSEYĐ  
AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ  
ĐKĐNCĐ DAĐRE  
GÖRKAN -TÜRKĐYE DAVASI  
(Baꢀvuru no: 13002/05)  
KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ  
STRAZBURG  
16 Mart 2010  
Đꢀbu karar AĐHS’nin 44/2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecektir. ꢁekli  
düzeltmelere tabi olabilir.  
1
______________________________________________________________________________________  
© T.C. Dışişleri Bakanlığı, 2010. Bu gayrıresmi özet çeviri Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan  
Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri, davanın  
adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile Dışişleri  
Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak suretiyle ticari  
olmayan amaçlarla alıntılanabilir.  
Türkiye Cumhuriyeti Devleti aleyhine açılan (13002/05) no’lu davanın nedeni T.C. vatandaꢀı  
Adnan Görkan’ın (baꢀvuran) Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi’ne 25 Mart 2005 tarihinde  
Đnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına iliꢀkin Sözleꢀme’nin (Avrupa Đnsan  
Hakları Sözleꢀmesi - AĐHS) 34. maddesi uyarınca yapmıꢀ olduğu baꢀvurudur.  
Baꢀvuran Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi (AĐHM) önünde Đzmir Barosu avukatlarından D.  
Güzel Gürbüz, Hasan Hüseyin Evin ve Zöhre Dalkıran tarafından temsil edilmektedir.  
OLAYLAR  
I. DAVANIN KOꢁULLARI  
Baꢀvuran, 1960 yılı doğumludur ve Aydın’da ikamet etmektedir.  
Baꢀvuran, 13 Haziran 2004 tarihinde Aydın ilinin merkezinde Günlük Evrensel isimli bir  
gazete satmaktaydı. Saat 11 civarında, baꢀvuran bir kafeteryada gazete satıꢀı yaptığı sırada,  
polisler gelmiꢀ ve baꢀvurandan kimliğini göstermesini istemiꢀlerdir.  
Baꢀvurana göre, polisler, merkez ile temas ederek, kendisinin aranan bir ꢀahıs olmadığını ve  
satıꢀını yapmakta olduğu gazete ile ilgili bir toplatma kararının da bulunmadığını  
öğrenmiꢀlerdir. Bununla birlikte polisler, baꢀvuranın elinde bulunan on adet gazeteyi  
kendilerine vermesini istemiꢀlerdir.  
Baꢀvuran, gazeteleri teslim ettiğine dair bir tutanak hazırlanmasını talep etmiꢀ, kafeterya  
sahibinin huzurunda tanık sıfatı ile imzaladığı bir tutanak hazırlanmıꢀtır; fakat baꢀvuran  
sözkonusu tutanağın bir nüshasını alamamıꢀtır.  
Baꢀvurana göre, daha sonradan kafeteryaya gelen komiser, polislere hitap ederek baꢀvuranla  
ilgili olarak “götürün onu” ifadesini kullanmıꢀtır. Hazırlanan tutanak polisler tarafından  
yırtılmıꢀ ve baꢀvuran karakola götürülmüꢀtür.  
13 Haziran 2006 tarihinde saat 12.15’te hazırlanan, baꢀvuran ve üç polis tarafından imzalanan  
tutanak uyarınca, telefonla gelen bir ihbar üzerine, polisler, bir kafeteryada bulunan  
baꢀvuranın kimlik kontrolünü yapmıꢀlardır. Baꢀvuranın kimliğini göstermesi üzerine,  
aranmakta olup olmadığı ve satmakta olduğu gazete sayısının toplatılmasına iliꢀkin bir kararın  
olup olmadığını kontrol etmek amacıyla bir ön çalıꢀma ve mülakat yapmak üzere baꢀvuran  
karakola çağırılmıꢀtır. Tutanakta, gazetelerden bir tanesine incelenmek üzere el konulduğunu,  
kalan dokuz gazetenin ise baꢀvurana teslim edildiği ifade edilmektedir.  
Baꢀvuran, 17 Haziran 2004 tarihinde Aydın Savcılığı’na baꢀvurarak 13 Haziran 2004  
tarihinde kendisini yakalayan polis memurları aleyhinde suç duyurusunda bulunmuꢀtur.  
Baꢀvuran, ifadesini tekrarlamıꢀ ve yakalanması ile üç saat boyunca gözaltında tutulmasının  
yasadıꢀı ve keyfi nitelikli olduğunu belirtmiꢀtir. Baꢀvuran, yakalandığına daire bilgi verilen A.  
K. isimli arkadaꢀının 13:20 civarında kendisini ziyaret ettiğini ve saat 14 civarında da serbest  
bırakıldığını ifade etmektedir. Baꢀvuran AĐHS’ye atıfta bulunarak, güvenlik hakkını ve bilgi  
iletme hakkını dile getirmiꢀtir.  
6 Ağustos 2004 tarihinde, Savcılık tarafından ifadesi alınan A. U. isimli komiser, bir ꢀahsın  
Evrensel gazetesi satmakta olduğuna dair bir ihbar aldıklarını, bunun üzerine de sözkonusu  
kafeteryaya bir ekip yönlendirdiğini ifade etmiꢀtir. Kafeterya müꢀterilerinin, sözkonusu  
2
gazetenin satıꢀı karꢀısında gösterebilecekleri tepkiler nedeniyle ortaya çıkabilecek olası  
olayları önlemek amacıyla komiser de kafeteryaya gitmiꢀtir. Komiser, kafeterya sahibi ile  
görüꢀmüꢀ, kafeterya sahibi ise herhangi bir ꢀikayet veya olayın meydana gelmediğini  
belirtmiꢀtir. Bunun üzerine komiser, baꢀvuranı gerekli kontrollerin yapılması amacıyla  
karakola çağırmıꢀtır. Komiser, baꢀvuranın hiç direnmeden kendisini takip ettiğini ve hiçbir  
ꢀekilde bir gözaltı durumunun söz konusu olmadığını vurgulamıꢀtır.  
Olayın meydana geldiği sırada orada bulunan iki polis memuru da aynı ꢀekilde ifade  
vermiꢀlerdir.  
Baꢀvuranın, A. K. isimli arkadaꢀının, 9 Eylül 2004 tarihinde tanık sıfatıyla ifadesi alınmıꢀtır.  
A. K., baꢀvuranın komiserin odasında bulunduğunu ve gözaltına alınmadığını, komiser ile  
konuꢀtuğunu, komiserin baꢀvuranın gazete sattığı gerekçesiyle karakola getirildiğini ve  
sözkonusu gazete ile ilgili araꢀtırmalar biter bitmez de serbest bırakılacağını belirttiğini ifade  
etmiꢀtir. Tanık, baꢀvuran serbest bırakılmadan evvel karakoldan ayrılmıꢀtır. Tanığın  
ifadesinde herhangi bir saat ibaresi yer almamaktadır.  
Savcılık, sözkonusu suçu teꢀkil eden unsurların toplanmadığı gerekçesiyle muhakemenin  
men’i kararı vermiꢀtir. Savcılık, baꢀvuranın mülakatın gerçekleꢀtirilmesi amacıyla polis  
merkezine davet edilmesi üzerine oraya gittiğini ve sattığı gazetenin kontrolünün  
tamamlanması ile de serbest bırakıldığını belirtmektedir.  
Baꢀvuran, 18 Ekim 2004 tarihinde Nazilli Ağır Ceza Mahkemesi’ne baꢀvurarak muhakemenin  
men’i kararına itirazda bulunmuꢀtur. Baꢀvuran, her ne kadar yasal olarak gözaltı niteliğinde  
olmasa da yaklaꢀık üç saat boyunca karakolda tutulmuꢀ olmasının, en azından özgürlüğünden  
yasadıꢀı ve keyfi olarak yoksun bırakılmak anlamına geldiğini vurgulamaktadır. Baꢀvuran  
sözü edilen kontrollerin olayın meydana geldiği yer olan kafeteryada zaten yapıldığını ve olay  
yerine gelen komiserin talimatı uyarınca karakola götürüldüğünü belirtmektedir. Baꢀvuran  
bununla ilgili olarak, bilgilerin iletilmesi özgürlüğüne dikkat çekerek AĐHS’nin 5. ve 10.  
maddelerine atıfta bulunmaktadır.  
Ağır Ceza Mahkemesi, dosya incelemesi neticesinde 29 Kasım 2004 tarihinde baꢀvuran  
tarafından yapılan itirazı reddetmiꢀtir.  
HUKUK  
I. DAVA KONUSU HAKKINDA  
Baꢀvuran öncelikle yasadıꢀı ve keyfi olarak üç saat boyunca özgürlüğünden yoksun  
bırakılması nedeniyle AĐHS’nin 5. maddesinin ihlal edildiğini ileri sürmektedir.  
Baꢀvuran ayrıca maruz kaldığı özgürlükten yoksun bırakılma eyleminin, satmakla yükümlü  
olduğu gazeteyi dağıtmasına engel teꢀkil ettiği gerekçesiyle bilgilerin iletilmesi özgürlüğünün  
ihlali niteliğinde olduğunu iddia etmektedir. Baꢀvuran bununla ilgili olarak AĐHS’nin 10.  
maddesine atıfta bulunmaktadır.  
AĐHS’nin 6. ve 13. maddelerine atıfta bulunan baꢀvuran, muhakemenin men-i kararının ve  
yapılan itirazın, Ağır Ceza Mahkemesi tarafından reddedilmesinin, olaydan sorumlu olan  
polis memurlarının yargılanmasını imkânsız kıldığı gerekçesiyle, özgürlüğünden yoksun  
3
bırakılmasından sorumlu olan polis memurları aleyhinde açtığı dava çerçevesinde mahkemeye  
baꢀvurma hakkının ihlal edildiğini iddia etmektedir. Baꢀvuran ayrıca, yetkili mercilerin,  
ꢀikayetleri çerçevesinde uygun ve etkili nitelikte bir soruꢀturma yürütmediklerini de ileri  
sürmektedir.  
Mevcut dava koꢀullarında, AĐHM baꢀvuruların tamamının, AĐHS’nin 10. maddesi  
kapsamında incelenmesinin uygun olacağı kanaatindedir (Kamil Uzun-Türkiye, no:37410/97,  
10 Mayıs 2007).  
II. AĐHS’NĐN 10. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA  
A. Kabuledilebilirliğe iliꢀkin  
Hükümet, baꢀvuranın bilgi iletme özgürlüğüne yönelik hiçbir müdahalede bulunulmadığı  
gerekçesiyle baꢀvurunun bu kısmının, açıkça dayanaktan yoksun olduğunu belirtmektedir.  
ꢁikayetin esası ile doğrudan ilintili olduğundan AĐHM, Hükümet’in tüm iddialarını ꢀikayetin  
esastan incelenmesi sırasında inceleyecektir, dolayısıyla ꢀikayetin kabuledilebilir ilan edilmesi  
uygun olacaktır.  
B. Esas Hakkında  
Hükümet, Evrensel gazetesinin sol görüꢀlü TDKP Partisinin resmi gazetesi olduğunu ileri  
sürmekte ve bu gazetenin diğer gazeteler gibi bayilerde satılmadığını belirtmektedir.  
Hükümet’e göre, gazetenin ”sol görüꢀün sözcüsü” niteliğinde olması sebebiyle ꢀüphelerin  
meydana gelmesi makuldür. Gazete ile ilgili olarak daha önceki zamanlarda çok sayıda  
yasaklama kararının alındığı bilinmektedir. Hükümet, tüm bu haklı ꢀüphelerin polisi, baꢀvuran  
ve baꢀvuranın sattığı gazete ile ilgili olarak rutin kontroller yapmaya ittiğini belirtmektedir.  
Hükümet bununla ilgili olarak hiçbir yasal hükme atıfta bulunmamaktadır.  
Hükümet, olayın meydana geldiği günün tatil günü olan Pazar günü olduğunu ve sözkonusu  
kontrollerin ancak polis merkezinde yapılabileceğini de eklemektedir.  
Hükümet, baꢀvuranın satmıꢀ olduğu gazetenin diğer nüshaları ile beraber saat 12:15’te  
karakoldan ayrıldığına da dikkat çekmektedir. Hükümet, baꢀvuranın karakolda geçirmiꢀ  
olduğu yaklaꢀık bir saatlik zaman diliminin çok kısa olduğunu ve ilgilinin hiçbir ꢀekilde bir  
“yakalanma” ya da “gözaltına alınma” durumunun sözkonusu olmadığını ifade etmektedir.  
Hükümet, hiçbir zaman baꢀvurana gazetesini dağıtmasını engelleyecek bir yasaklama  
uygulanmadığını belirtmektedir. Dolayısıyla baꢀvuranın, AĐHS’nin 10. maddesi ile kendisine  
tanınan özgürlük haklarına hiçbir ꢀekilde müdahale sözkonusu olmamıꢀtır.  
Baꢀvuran, Hükümet’in tüm iddialarını reddetmektedir. Baꢀvuran öncelikle Evrensel  
gazetesinin yasal bir gazete olduğunu ve yasadıꢀı bir örgüt olan TDKP’nin sözcülüğünü de  
yapmadığını belirtmektedir. Baꢀvuran, böyle bir durumun olması halinde, gazetenin  
yayınlanmasının ve dağıtılmasının yasaklanması ve sorumluların ise cezalandırılması  
gerektiğini ifade etmektedir. Baꢀvuran Evrensel’in de diğer gazeteler gibi bayilerde satıldığını  
ve okuyucularının da tıpkı kendisinin yaptığı gibi gönüllü olarak satıꢀını da yaptıklarını dile  
getirmektedir.  
4
Baꢀvuran ayrıca gazetenin herhangi bir sayısının satıꢀının veya dağıtımının yasaklanması  
halinde ise yasaklama kararının dağıtımdan önce polis merkezine bildirildiğini ve gazetenin  
dağıtımının o anda engellendiğini vurgulamaktadır. Baꢀvuran bu nedenle yetkililer tarafından  
alınan tedbirin, mevcut davada geçerli bir gerekçesinin olmadığını, dolayısıyla da keyfi  
nitelikte olduğunu belirtmektedir.  
Baꢀvuran, polis merkezine gönüllü olarak gitme sebebini, aksi durumda kuvvete baꢀvurulması  
ve gözaltına alınması tehlikesi ile karꢀı karꢀıya kalabileceği ihtimali ile açıklamaktadır.  
Üstelik böyle bir durumda, polise direnmek suçundan, hakkında soruꢀturma açılma ihtimali  
bulunduğunu bilmekteydi.  
AĐHM, AĐHS’nin 10. maddesine iliꢀkin içtihadından kaynaklanan temel ilkeleri  
hatırlatmaktadır, bu ilkeleri Yalçın Küçük-Türkiye (no:28493, 5 Aralık 2002), Sunday Times-  
Birleꢀik Krallık (no:1) (26 Nisan 1979), Öztürk-Türkiye (no:23118/93) ve Nilsen ve Johnsen-  
Norveç (no:23118/93) kararlarında da tekrarlamıꢀtır.  
AĐHS’nin 10/2 maddesindeki anlamıyla “zorunlu” ifadesi, “zorlayıcı bir toplumsal ihtiyaç”ın  
varlığını gerektirmektedir. Baꢀka bir ifade ile ifade özgürlüğüne yönelik bir müdahalenin  
“gerekliliği”, ikna edici bir ꢀekilde ortaya konmalıdır. Hiç kuꢀkusuz burada öncelikle bu  
müdahaleyi haklı çıkaracak bir gerekliliğin var olup olmadığının değerlendirmesini ulusal  
mercilerin yapması gerekmektedir ve bu nedenle böyle bir ihtiyacın varlığını tespit ederken  
belirli bir takdir payları bulunmaktadır. Ulusal yetkililerin bu takdir yetkilerini kullanmalarını  
gerektiren ve bir müdahaleyi teꢀkil eden durumlarda AĐHM’nin denetimi ikiye  
katlanmaktadır.  
AĐHM’nin görevi hiçbir ꢀekilde, bu denetimi yerine getirirken, iç hukukun yerini almak değil,  
fakat sözkonusu yargı mercilerinin takdir yetkilerini kullanarak verdikleri kararların, baꢀka bir  
ifade ile müdahaleyi teꢀkil eden “kısıtlama” ya da “yaptırımın”, AĐHS’nin 10. maddesi ile  
güvence altına alınan ifade özgürlüğü hakkı ile bağdaꢀıp bağdaꢀmadığını denetlemektir.  
AĐHM’nin sözkonusu müdahaleyi, dava olaylarının bütün ıꢀığında değerlendirmesi  
gerekmektedir (Bkz., diğerleri arasında, Lingens-Avusturya, 8 Temmuz 1986, ve Rizos ve  
Daskas-Yunanistan, no: 65545/01, 27 Mayıs 2004).  
Mevcut davada AĐHM öncelikle Evrensel gazetesinin yasal olarak yayınlanan, dağıtılan ve  
satılan bir gazete olduğunu kaydetmektedir. Evrensel gazetesi yetkililerine uygulanan  
yaptırımlar, AĐHM’nin çok sayıda kararına konu olmuꢀtur (Bkz. diğerleri arasında, Fevzi  
Saygılı-Türkiye, no: 74243/01, 8 Ocak 2008, Saygılı ve Falakoğlu-Türkiye (no:2), no:  
38991/02, 17 ꢁubat 2009, Ali Erol-Türkiye (no:2), no: 47796/99, 27 Ekim 2005, ve  
Falakoğlu-Türkiye (no:3), no: 16229/03, 23 Ocak 2007).  
AĐHM ayrıca komiserin kafeteryaya geliꢀinden önce meydana gelen olaylara iliꢀkin çeliꢀkinin  
bulunduğunu not etmektedir.  
Polislerin baꢀvuranın gazeteyi sattığı sırada uygulanabilecek bir yasaklama kararının var olup  
olmadığına ve dolayısıyla baꢀvuranı beraberlerinde götürmeden bir kontrol yapılıp  
yapılamayacağına dair bilgiler elde edememiꢀ olsalar bile, bu türden bir kontrolün haklı  
kılınması gerekmektedir. AĐHM, yasal olarak yayınlanan bütün gazete dağıtıcılarının bu  
ꢀekilde kontrol edilmelerinin gerekli olduğu hususunu dayanaktan yoksun ve gerçekçi  
bulmamaktadır.  
5
Sözkonusu olan baꢀvuranın durumunun, bu ister kiꢀiliğine, ister sattığı gazeteye ya da satıꢀın  
kendisine bağlı olsun, bu türden bir kontrolü gerektirip gerektirmediğini incelemek  
gerekmektedir.  
Bununla ilgili olarak AĐHM, Hükümet’in görüꢀlerinin yalnızca bu unsurlardan bir tanesine,  
yani Evrensel gazetesine dayandığını kaydetmektedir.  
Gazetenin yasadıꢀı olduğuna dair iddia bir tarafa bırakılırsa, geriye bir tek gazetenin geçmiꢀte  
çok sayıda yasaklama kararına konu olmasının, bütün sayılarının satıꢀının polis tarafından  
kontrol edilmesi eyleminin yerinde olup olmadığının tespit edilmesi iꢀi kalmaktadır.  
AĐHM, Hükümet’in bu yöndeki iddiasının kabuledilemez olduğu ve mevcut davada suç  
iꢀlendiğine dair bir ꢀüphenin yetkilileri harekete geçirdiği kanaatindedir. Bu türden bir polis  
kontrolünü gerekli kılacak ꢀüphe, baꢀvuranın bilgi iletme özgürlüğüne hiç ꢀüphesiz aykırılık  
teꢀkil etmektedir.  
AĐHM, mevcut davada, baꢀvuranın karakola gelmesi yönündeki çağrıya uymaması halinde  
olabileceklerin ve karakolda tam olarak ne kadar süre kaldığının tespit edilmesinin gerekli  
olmadığı kanaatindedir. AĐHM, mevcut davada gerçekleꢀtirilen, zorlayıcı nitelikli olması  
sebebiyle, makul bir neden ya da mantıklı bir gerekçe olmaksızın, özgürlüğü kısıtlayıcı olarak  
nitelendirilebilecek “polis merkezine davetin” de yapıldığı bir polis kontrolünün, baꢀvuranın  
bilgi iletme özgürlüğüne yönelik bir müdahale teꢀkil ettiği görüꢀündedir.  
AĐHM, asgari düzeyde de olsa, ifade özgürlüğüne yönelik her türlü müdahalenin, bu  
özgürlüğün kullanımına olumsuz yönde etki etme ihtimalinin bulunduğunu müteaddit kez  
vurgulamıꢀtır (Bkz., diğerleri arasında, Desjardin-Fransa, no: 22567-03, 22 Kasım 2007).  
AĐHM, baꢀvuranın bilgi iletme özgürlüğüne yönelik olarak yapılan müdahalenin, 10/2  
maddede ifade edilen hiçbir meꢀru amaçla veya hiçbir toplumsal ihtiyaçla  
gerekçelendirilmediğini tespit etmektedir. Bu nedenle, sözkonusu müdahale demokratik bir  
toplumda gereklilik arz etmemektedir.  
Sonuç olarak, AĐHS’nin 10. maddesi ihlal edilmiꢀtir.  
III. DĐĞER ĐHLALLER HAKKINDA  
Baꢀvuran, son olarak, genel bir ifade ile, Türkiye’de görev yapan mahkemelerin bağımsız ve  
tarafsız olmadıklarını zira bu mahkemelerde görev yapan hakimlerin, kararlarına itiraz  
edilmesi mümkün olmayan Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu tarafından  
görevlendirildiklerini ileri sürmektedir. Baꢀvuran bu itibarla AĐHS’nin 6. Maddesine atıfta  
bulunmaktadır.  
AĐHM, ꢀikayetin genel nitelikli ve belirsiz olduğunu tespit etmektedir. AĐHM dolayısıyla bu  
ꢀikayetin AĐHS’nin 35/3 maddesi uyarınca dayanaktan yoksun olduğu kanaatindedir.  
6
IV. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI HAKKINDA  
A. Tazminat  
Baꢀvuran maruz kaldığını iddia ettiği manevi zarar olarak 5.000 Euro talep etmektedir.  
Hükümet bu talebin gerekçelendirilmediğini belirtmektedir.  
AĐHM, baꢀvurana 1.800 Euro manevi tazminatın ödenmesinin uygun olacağına kanaat  
getirmektedir.  
B. Yargılama masraf ve giderleri  
Baꢀvuran, AĐHM önünde yapmıꢀ olduğu yargılama masraf ve giderleri için 1.525 Euro talep  
etmektedir. Baꢀvuran bu miktarı Đzmir Barosunun avukatlık ücret tarifesine dayandırmaktadır.  
Hükümet, bu talebin hiçbir belgeye dayandırılmadığını belirtmektedir.  
AĐHM içtihadına göre, bir baꢀvuran yargılama masraf ve harcamaların geri ödemesini ancak  
gerçekliği, gerekliliği ve makul oranda olduğu ortaya konulduğu sürece elde edebilir. Mevcut  
davada sahip olduğu unsurları ve sözü edilen kriterleri göz önüne alarak AĐHM, baꢀvuranın  
yargılama masraf ve giderlerine iliꢀkin talebini reddetmektedir.  
C. Gecikme faizi  
Gecikme faizi Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı orana üç  
puanlık bir artıꢀ eklenerek belirlenecektir.  
BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK, AĐHM,  
1. Oyçokluğuyla, AĐHS’nin 10. maddesi hakkındaki baꢀvurunun kabuledilebilir, bunun  
dıꢀında kalanların kabuledilemez olduğuna;  
2. Đkiye karꢀı beꢀ oyla, AĐHS’nin 10. maddesinin ihlal edildiğine;  
3. Đkiye karꢀı beꢀ oyla;  
a) AĐHS’nin 44/2 maddesi gereğince kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç ay içinde,  
miktara yansıtılabilecek her türlü vergiden muaf tutularak ödeme tarihindeki döviz kuru  
üzerinden TL’ ye çevrilmek üzere, Savunmacı Devlet tarafından baꢀvurana 1.800 (bin sekiz  
yüz) Euro manevi tazminat ödenmesine;  
b) sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapılmasına kadar Hükümet  
tarafından, Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan faiz oranının üç puan  
fazlasına eꢀit oranda basit faiz uygulanmasına;  
4. Adil tatmine iliꢀkin diğer tüm taleplerin reddine;  
7
KARAR VERMĐꢁTĐR.  
Đꢀbu karar Fransızca olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM’nin iç tüzüğünün 77. maddesinin 2. ve 3.  
paragraflarına uygun olarak 16 Mart 2010 tarihinde yazılı olarak bildirilmiꢀtir.  
Mevcut karar ekinde AĐHS’nin 45/2 ve Đçtüzüğün 74/2 maddesine uygun olarak Yargıçlar  
Jociene ve Karakaꢀ’ın ayrı oy görüꢀü yer almaktadır.  
8