COUNCIL  
OF EUROPE  
KONSEYĐ  
EUROPEAN COURT OF HUMAN RIGHTS  
AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ  
ĐKĐNCĐ D A ĐRE  
GÖKHAN YILDIRIM – TÜRKĐYE DAVASI  
(B a ꢀvuru no. 31950/05)  
KARAR  
STRAZBURG  
23 ꢀubat 2010  
Đꢀbu karar AĐHS’nin 44/2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde  
kesinleꢀecektir. ꢁekli düzeltmelere tâbi olabilir.  
______________________________________________________________________________________  
© T.C. Dışişleri Bakanlığı, 2010. Bu gayrıresmi özet çeviri Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan  
Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri, davanın  
adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile Dışişleri  
Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak suretiyle ticari  
olmayan amaçlarla alıntılanabilir.  
GÖKHAN YILDIRIM – TÜRKĐYE KARARI  
USUL  
Türkiye Cumhuriyeti aleyhine açılan 31950/05 no’lu davanın nedeni Gökhan Yıldırım  
adlı T.C. vatandaꢁının (“baꢁvuran”) Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi’ne (“AĐHM”) 4  
Temmuz 2005 tarihinde, Đnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına Đliꢁkin  
Sözleꢁme’nin (“AĐHS”) 34. maddesi uyarınca yapmıꢁ olduğu baꢁvurudur.  
Baꢁvuran, AĐHM önünde Kayseri Barosu avukatlarından U. Altun tarafından temsil  
edilmiꢁtir.  
OLAYLAR  
DAVA OLAYLARI  
Baꢁvuran 1976 doğumludur ve Kayseri’de yaꢁamaktadır.  
A. Kötü muamele iddiası  
ꢀubat 2001’de Kayseri Emniyet Müdürlüğü Asayiꢁ ꢀubesi’ne, dolandırıcılık yaptığı  
belirtilen bir ꢁahsın adresi ihbar edilmiꢁtir. Belirtilen adreste ailesi ile birlikte kalan  
baꢁvuranın bu ꢁahıs olduğundan ꢁüphelenilmiꢁtir.  
22 ꢀubat 2001 tarihinde polis ekibi binaya geldiğinde baꢁvuran kaçmaya çalıꢁmıꢁ ve  
yan daireye girerek komꢁularını rehin almıꢁtır. Polise direniꢁ gösterdiği polis raporunda  
belirtilen baꢁvuran, güç kullanarak yakalanmıꢁ, olay yerinde bir adet ruhsatsız silah ve  
mermileri bulunmuꢁtur.  
Aynı gün baꢁvuran doktor muayenesinden geçmiꢁ, vücudunda kötü muamele izine  
rastlanmamıꢁtır. Daha sonra polis karakoluna götürülmüꢁ, baꢁvuranın gözaltında dövüldüğü  
iddia edilmiꢁtir.  
Aynı gün polisin düzenlediği ve baꢁvuranın imzasını taꢁımayan bir raporda baꢁvuranın  
kendisine zarar verdiği belirtilerek Kayseri Devlet Hastanesi’ne tekrar muayene edilmek  
üzere götürülmüꢁ, hazırlanan doktor raporunda baꢁvuranın endiꢁe içerisinde, huzursuz ve  
zayıf göründüğü ve alnında, künt cisim darbesi ile oluꢁmuꢁ kızarıklık ve sıyrık bulunduğu  
belirtilmiꢁtir.  
Asker kaçağı olduğu tespit edilen baꢁvuran, 23 ꢀubat 2001 tarihinde askeri makamlara  
teslim edilmiꢁ, aynı gün baꢁvuran tekrar muayeneden geçmiꢁ, muayenede baꢁvuranın  
vücudunda yeni kötü muamele izi tespit edilmemiꢁtir.  
Baꢁvuran aynı gün savcı önüne çıkarılmıꢁ, burada avukatının nezaretinde verdiği  
ifadesinde polis aracında ve karakolda 7-8 polis memuru tarafından dövüldüğünü, idrarından  
kan geldiğini ve kendisini nezarethaneye koyan polis memurunun bu duruma ꢁahit olduğunu  
söylemiꢁtir.  
Baꢁvuran daha sonra Kayseri Sulh Ceza Mahkemesi’nde hakim önüne çıkarılmıꢁ,  
burada asker kaçağı olduğu için kaçmak zorunda olduğunu, polislerin ona silah doğrulttuğu  
için onun da polislere bıçak doğrulttuğunu söylemiꢁ, komꢁularını rehin aldığını reddetmiꢁtir.  
1
GÖKHAN YILDIRIM – TÜRKĐYE KARARI  
Aynı gün savcı baꢁvuranı Kayseri Adli Tıp Kurumu’na sevk etmiꢁ, yapılan muayenede  
baꢁvuranın alnında 5 x 3 cm’lik bir deri lezyonu ve her iki bileğinde çizikler bulunduğu tespit  
edilmiꢁtir. Baꢁvuran aynı zamanda yere yatırıldığını ve üzerine basıldığını öne sürmüꢁtür.  
Baꢁvuran 23 ꢀubat ile 28 ꢀubat 2001 tarihleri arasında askeri bir nezarethanede  
tutulmuꢁtur. Bu süre içerisinde üç kez tıbbi muayeneye tâbi tutulmuꢁ olup vücudunda  
rastlanılan tek bulgu alnındaki hafif kabuk bağlamıꢁ, 0.5 x 2 cm’lik yaradır.  
28 ꢀubat 2001 tarihinde Sivas Askeri Hastanesi’nde yapılan muayenede baꢁvuranın  
alın, gözkapakları ve bileklerinde ꢁiꢁme ile sırtında 10 x 15 cm’lik kızarıklık tespit edilmiꢁtir.  
28 ꢀubat – 2 Mart 2001 tarihleri arasında baꢁvuran, mikrohematüri ve renal travma  
teꢁhisiyle bir askeri hastanenin üroloji kliniğinde tedavi görmüꢁtür.  
17 Haziran 2002 tarihinde baꢁvuranın kronik antisosyal kiꢁilik bozukluğu nedeniyle  
askerliğe elveriꢁli olmadığı tespit edilmiꢁtir.  
B. Baꢀvuranın kötü muamele gördüğü iddiası hakkında yürütülen ceza  
soruꢀturması  
26 Mart 2001 tarihinde baꢁvuranın babası karakolda görev yapan polis memurları  
hakkında suç duyurusunda bulunmuꢁ, polisin binada bulunan silahla ilgili sorumluluğu  
üstlenmesi için kendisine ve oğluna baskı yaptığını ve oğlunun bu nedenle iꢁkence gördüğünü  
iddia etmiꢁtir.  
20 Mart 2001 tarihinde Kayseri savcısı, 22 ve 23 ꢀubat 2001 tarihli doktor raporlarında  
herhangi bir kötü muamele izi tespit edilmediğinden kovuꢁturmaya yer olmadığına karar  
vermiꢁ, 31 Mayıs 2001 tarihinde Boğazlıyan Ağır Ceza Mahkemesi baꢁvuranın itirazını  
reddederek savcının kararını onamıꢁtır.  
Baꢁvuranın 2 Temmuz 2001 tarihinde yaptığı baꢁvuru üzerine Adalet Bakanlığı yazılı  
bir emir yayınlayarak Yargıtay’ın Boğazlıyan Ağır Ceza Mahkemesi kararını bozmasını  
sağlamıꢁtır.  
22 Ocak – 12 ꢀubat 2002 tarihleri arasında savcı olay zamanında karakolda görevli altı  
polis memurunun ifadesini almıꢁ, polisler kötü muamele iddialarını reddederek baꢁvuranın  
hücresinin demir parmaklıklarına kafasını vurduğunu savunmuꢁtur.  
Savcı, 5 ꢀubat 2002 tarihinde baꢁvuranın anne-babasının ifadesine baꢁvurmuꢁtur.  
Baꢁvuranın babası, karakola gittiklerinde polis ꢁefinin, bulunan silahın kendilerine ait  
olduğunu kabul etmemelerinin kötü sonuçlar doğuracağını söylediğini, daha sonra polislerin  
baꢁvuranı getirdiğini, baꢁvuranın alnında yara olduğunu, güçlükle yürüdüğünü, baꢁvuranın  
dövüldüğünü söylediğini, baꢁvuranı döverek geri götürdüklerini ve oğlunun çığlıklarını  
duyduğunu ifade etmiꢁtir. Baꢁvuranın annesi de benzer ꢁekilde oğlunun kötü muameleye  
maruz kaldığını iddia etmiꢁtir.  
18 ꢀubat 2002 tarihinde Kayseri savcısı sözkonusu altı polis memuru hakkında Kayseri  
Ağır Ceza Mahkemesi’nde, suçunu itiraf ettirmek amacıyla baꢁvurana iꢁkence yaptıkları  
iddiasıyla TCK’nın 243/1 maddesi uyarınca dava açmıꢁtır.  
2
GÖKHAN YILDIRIM – TÜRKĐYE KARARI  
C. Polis memurları hakkında yürütülen ceza kovuꢀturması  
Sanık polis memurları hakkındaki ceza kovuꢁturması 4 Mart 2002 tarihinde Kayseri  
Ağır Ceza Mahkemesi önünde baꢁlamıꢁ, baꢁvuran davaya üçüncü ꢁahıs olarak dahil olmuꢁtur.  
8 Ocak 2003 tarihli ek iddianame ile, Kayseri savcısı iki baꢁka polis memuru hakkında,  
TCK’nın 243/1 maddesine göre, baꢁvurana suçunu itiraf ettirmek amacıyla iꢁkence yapmak  
suçuyla dava açmıꢁ, mahkeme sözkonusu davaları birleꢁtirmiꢁtir.  
Đlk derece mahkemesi, yargılama sırasında sanık polis memurları, baꢁvuran, baꢁvuranın  
anne-babası, baꢁvuranın evine girdiği iki komꢁusu, gözaltı sorumlusu, gözaltına alınan iki  
ꢁahıs, baꢁvuranı orduya teslim etmek için gelen asker, baꢁvuranı Kayseri Devlet  
Hastanesi’nde ve Kayseri Adli Tıp Kurumu’nda muayene eden doktorların ifadelerine  
baꢁvurmuꢁtur.  
Baꢁvuran, biri haricinde tüm sanıkların kendisini döven polis memurları olduğunu, yere  
düꢁene kadar yumruklandığını, gözlerinin bağlandığını, copa benzer bir cisimle dövüldüğünü,  
ayaklarından ve kollarından çekilerek yerlerde sürüklendiğini, bir polis memuru tarafından  
boğazının sıkıldığını, üzerine basıldığını ve tekmelendiğini savunmuꢁtur.  
Baꢁvuranın anne ve babası karakolda ziyaretine gittiklerinde oğullarının gözleri önünde  
dövüldüğünü ve bulunan silahın kendilerine ait olduğunu itiraf etmeye zorlandıklarını ifade  
etmiꢁtir.  
Sanık polis memurları baꢁvuranın saldırgan davranıꢁları ve hücrede kendine zarar  
vermesi nedeniyle ellerinin kelepçelendiğini iddia etmiꢁtir.  
Olay günü baꢁvuranı muayene eden doktor M.Y., baꢁvuranın baꢁındaki yaralanmanın  
baꢁa alınan bir darbe ya da kafanın vurulmasından kaynaklandığını, ikisinin ayrımının tıbben  
mümkün olmadığını belirtmiꢁtir. H.D. adlı bir doktor ise baꢁvuranın vücudundaki tüm izleri  
kaydettiğini ancak baꢁvuranın üzerine basıldığı iddiasına karꢁın sırtında herhangi bir lezyona  
rastlamadığını ifade etmiꢁtir. Baꢁvuranı karakoldan teslim almaya gelen görevli asker E.S. ise  
baꢁvuranın alnında sadece 3 x 3 cm’lik kızarık bölge bulunduğunu ve bileklerindeki yaraların  
kelepçelerden kaynaklandığını belirtmiꢁtir.  
Olay anında baꢁvuranla aynı hücrede gözaltında bulunan O.A. ve K.G. adlı ꢁüpheliler,  
baꢁvuranın sürekli küfrederek baꢁını duvarlara vurduğunu ve demir parmaklıkları  
tekmelediğini, baꢁvuranın dövüldüğünü görmediklerini ifade etmiꢁtir. Gözaltı sorumlusu D.Y.  
de baꢁvuranın kafasını demir parmaklıklara vurup kanattığını gördüğünü, hemen görevli polis  
memurlarına haber verdiğini ve baꢁvuranın hastaneye kaldırıldığını belirtmiꢁtir.  
Đlk derece mahkemesinin talebi ile, uzman görüꢁü bildirmek üzere toplanan Adli Tıp  
Kurumu Genel Kurulu, daha önce baꢁvuranla ilgili hazırlanmıꢁ tüm tıbbi raporları inceleyerek  
raporlarda tespit edilen bulguların 22 ꢀubat 2001 tarihinde meydana geldiğini, alındaki  
yaranın künt cisim darbesi ya da baꢁın demir parmaklıklara vurularak meydana geldiğini,  
ancak tıbben bunun ayrımının mümkün olmadığını, Sivas Askeri Hastanesi’nin cilt lezyonu  
ve hematüri bulgusunun baꢁvuranın doğrudan sert ve künt bir cisimle olmuꢁ olabilecek bir  
travmaya maruz kaldığını gösterdiğini, ancak travmanın oluꢁ zamanının tespitinin tıbben  
mümkün olmadığını bildirmiꢁtir.  
3
GÖKHAN YILDIRIM – TÜRKĐYE KARARI  
30 Mart 2004 tarihinde ilk derece mahkemesi, dava dosyasında yer alan bilgilere  
dayanarak sanık polis memurlarının atılı suçlardan beraatine karar vermiꢁtir. Mahkeme,  
baꢁvuranın baꢁını ve ellerini tutulduğu hücrenin demir parmaklıklarına vurduğunun tıbbi  
raporlar, sanık polis memurlarının ifadeleri ve tanık beyanlarıyla sabit olduğuna  
hükmetmiꢁtir. Bu bağlamda mahkeme, baꢁvuranın anne-babasının ifadelerini, baꢁvurana olan  
yakınlıkları ve polis memurlarının iꢁkence gibi ciddi bir suçu birinci derece akrabaların  
önünde iꢁlemeyeceği gerekçesiyle güvenilmez bularak reddetmiꢁtir. Ayrıca, 28 ꢀubat 2001  
tarihli raporda kaydedilen bulgulara iliꢁkin olarak, öncelikle baꢁvuran, 23 ꢀubat 2001  
tarihinde muayene edildiğinde bu tür bulgular tespit edilmemiꢁtir. Đkinci olarak baꢁvuranın  
idrarındaki hematüri, orduya teslim edilmesinden beꢁ gün sonra tespit edilmiꢁtir. Son olarak,  
baꢁvuranın hematüriye yol açan travmaya hangi tarihte maruz kaldığının belirlenmesi  
mümkün değildir. Bu nedenle travma, baꢁvuranın gözaltından çıkmasından sonra meydana  
gelmiꢁ olabilir. Mahkeme, “ꢁüpheden sanık yararlanır” ilkesini dikkate alarak dava  
dosyasındaki delillerin sanık polis memurlarının iꢁkence suçundan mahkûm edilmesi için  
yeterli olmadığını değerlendirmiꢁtir.  
Baꢁvuran kararı 7 Mayıs 2004 tarihinde temyiz etmiꢁtir. Yargıtay, Kayseri Ağır Ceza  
Mahkemesi kararını 5 Haziran 2006 tarihinde onamıꢁtır.  
D. Baꢀvuranın dolandırıcılık ve yalan beyanda bulunulduğu iddialarına iliꢀkin  
olarak yürütülen ceza soruꢀturması  
Bu arada baꢁvuran B.Ö. adlı polis memuru ile E.S. adlı askerin resmi evrakta sahtecilik  
ve O.A. adlı ꢁahsın yalan beyanda bulunmaktan yargılanmasını talep etmiꢁ ancak ceza  
soruꢁturması sonuç getirmemiꢁtir.  
E. Baꢀvuran hakkında yürütülen ceza kovuꢀturması  
23 Aralık 2002 tarihinde Kayseri Ceza Mahkemesi baꢁvuranı, polis memurlarına  
bıçakla direniꢁ göstermek ve komꢁusunun evine izinsiz girmekten suçlu bulmuꢁ ve 7 ay 17  
gün hapse mahkûm etmiꢁtir. Karar, Yargıtay tarafından 21 Mart 2005 tarihinde onanmıꢁtır.  
4 Nisan 2007 tarihinde Kayseri Ceza Mahkemesi baꢁvuranı ruhsatsız silah  
bulundurmaktan suçlu bularak bir yıl hapis ve para cezasına mahkûm etmiꢁtir.  
F. Müteakip geliꢀmeler  
Baꢁvuran, gözaltında uğradığı kötü muameleden halen mustarip olduğu iddiasıyla 13  
Mayıs 2009 tarihli bir MR raporu sunmuꢁtur. Rapora göre C3/4/5/6 bölgesinde annuler  
eğilme, omurilik düzleꢁmesi ve hafif unkovertebral dejenerasyon tespit edilmiꢁtir.  
HUKUK  
I. AĐHS’NĐN 3 VE 6. MADDELERĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI  
Baꢁvuran AĐHS'nin 3 ve 6. maddelerine dayanarak gözaltında iꢁkenceye uğradığını ve  
sanık polis memurları hakkında yapılan müteakip yargılamanın adil olmadığını öne  
sürmüꢁtür.  
4
GÖKHAN YILDIRIM – TÜRKĐYE KARARI  
AĐHM, sözkonusu ꢁikâyetlerin sadece 3. madde temelinde incelenmesi gerektiği  
kanaatindedir.  
A. Kabuledilebilirlik  
AĐHM, sözkonusu ꢁikâyetin AĐHS’nin 35. maddesinin 3. paragrafı çerçevesinde  
dayanaktan yoksun olmadığını, ꢁikâyetin baꢁka açılardan bakıldığında da kabuledilemezlik  
unsuru taꢁımadığını gözlemler. Bu nedenle ꢁikâyet kabuledilebilir niteliktedir.  
B. Esas  
1. Tarafların ifadeleri  
Hükümet, dava dosyasındaki doktor raporları ve iç hukuktaki yargılamanın sonucuna  
atıfta bulunarak baꢁvuranın kötü muamele iddialarını reddetmiꢁtir.  
Baꢁvuran iddialarında ısrarcı olmuꢁtur. Özellikle, yerde yatarken bir polis memurunun  
diziyle boynuna bastırması nedeniyle boynunda meydana gelen hasardan halen mustarip  
olduğunu ve idrarında kan tespit edilmesi dahil olmak üzere tıbbi kanıtların iddialarını  
destekler nitelikte olduğunu ifade etmiꢁtir.  
2. AĐHM'nin değerlendirmesi  
AĐHM, devletin AĐHS'nin 3. maddesine dayalı yükümlülüklerine iliꢁkin olarak  
kararlarında ortaya koyduğu temel ilkeleri hatırlatır (bkz. özellikle Erdoğan Yağız – Türkiye,  
no. 27473/02; Hacı Özen – Türkiye, no. 46286/99; Mouisel – Fransa; Salman – Türkiye [BD],  
no. 21986/93). AĐHM ayrıca, bir kiꢁinin sağlıklı olarak gözaltına alınıp tahliye olduğunda  
yaralanmıꢁ olduğu görüldüğünde sözkonusu yaralanmaların nasıl meydana geldiğine dair  
makul bir açıklama getirmenin ve baꢁvuranın iddialarına, özellikle de bunlar tıbbi raporlarla  
desteklenmiꢁse, ꢁüphe getirecek deliller ortaya koymanın, devletin görevi olduğunu yineler.  
Aksi halde AĐHS’nin 3. maddesine dayalı açık bir sorun ortaya çıkacaktır (bkz. Selmouni –  
Fransa [BD], no. 25803/94; Ribitsch – Avusturya, A Serisi no. 336).  
AĐHM, kanıtları değerlendirirken genellikle “makul ꢁüphenin ötesinde” standardını  
uygulamaktadır (bkz. Avꢀar – Türkiye, no. 25657/94). Ancak böyle bir kanıt yeterince güçlü,  
açık ve uyuꢁan çıkarımların veya çürütülemeyen benzer maddi karinelerin varlığı ile ortaya  
konabilir (bkz. Đrlanda – Đngiltere, A Serisi no. 25). Eğer sözkonusu olaylar, ꢁahsın gözaltında  
kendi kontrolleri altında olduğu durumdaki gibi, tamamıyla veya büyük oranda yetkililerin  
bilgisi dahilinde gerçekleꢁmiꢁse gözaltı sırasında meydana gelen yaralanmalarla ilgili güçlü  
maddi karineler ortaya çıkacaktır. Nitekim, tatminkâr ve ikna edici bir açıklama getirme  
yükümlülüğünün yetkililere ait olduğu söylenebilir (bkz. Salman, yukarıda anılan).  
Ne var ki AĐHM, görevinin ikincil niteliklerine karꢁı duyarlıdır ve belli bir davanın  
koꢁullarında kaçınılmaz olmadığı durumlarda olayın birinci derece mercii rolünü üstlenmede  
dikkatli olması gerektiğini kabul eder (bkz. örneğin Solomou vd. – Türkiye, no. 36832/97).  
Ulusal yargılamanın yapılmıꢁ olduğu durumlarda AĐHM’nin görevi kendisinin olaylar  
hakkındaki değerlendirmesini ulusal mahkemelerinkinin yerine koymak değildir ve genel bir  
kural olarak sunulan delilleri değerlendirmek o mahkemelerin görevidir (bkz. Klaas –  
Almanya, A Serisi no. 269). AĐHM, ulusal mercilerin bulgularına tâbi olmamakla birlikte  
normal koꢁullarda bu mercilerin olaylara dair bulgularından sapmak için ikna edici ögelere  
ihtiyaç duyar (bkz. aynı karar, Selim Yıldırım vd. – Türkiye, no. 56154/00). Yine de,  
5
GÖKHAN YILDIRIM – TÜRKĐYE KARARI  
AĐHS’nin 2. ve 3. maddesine dayalı iddiaların ortaya atılması halinde AĐHM, iç hukuktaki  
belli soruꢁturma ve kovuꢁturmaların tamamlanmıꢁ olsa dahi tam bir titiz inceleme  
gerçekleꢁtirmelidir (bkz. mutatis mutandis, Ribitsch, yukarıda anılan; Avꢀar, yukarıda anılan).  
AĐHM somut davayı yukarıda belirtilen ilkeler ve taraflarca sunulan belgeye dayalı  
deliller; özellikle de baꢁvuranın iddiaları hakkında yürütülen adli soruꢁturmalara iliꢁkin  
belgeler ve tarafların esas hakkındaki görüꢁleri ıꢁığında inceleyecektir.  
Mevcut davada AĐHM, baꢁvuranın gözaltında tutulduğu sırada, 22 ꢀubat 2001 tarihinde  
çeꢁitli yaralanmalara maruz kaldığının tartıꢁmasız olduğunu kaydeder. Ancak taraflar,  
yaralanmaların nasıl meydana geldiği ve boyutuna iliꢁkin farklı beyanlar ortaya koymuꢁtur.  
AĐHM öncelikle belgeye dayalı delilleri, özellikle de doktor raporlarını dikkate alarak  
baꢁvuranın 7-8 polis memuru tarafından mazeretsiz bir ꢁekilde dövüldüğü ꢁeklindeki beyanını  
mesnetsiz bulmaktadır. Baꢁvuranın iddia ettiği ꢁekilde uygulanan bir kötü muamelenin,  
baꢁvuranın vücudunda, kendisini 22, 23, 27 ve 28 ꢀubat 2001 tarihlerinde muayene eden  
doktorların görebileceği, çok sayıda ciddi, belirgin izler bırakmıꢁ olması gerekir (bkz.  
Tanrıkulu vd. – Türkiye, no. 29918/96, 29919/96, 30169/96). Bu bağlamda AĐHM, baꢁvuranın  
gözaltında kaldığı sürede düzenlenen doktor raporlarının doğruluğuna itiraz etmesine karꢁın  
askeri gözaltı sırasında düzenlenen raporlara itiraz etmediğini kaydeder.  
Ayrıca AĐHM Hükümetin, Kayseri Devlet Hastanesi, Barbaros Kliniği ve Kayseri Adli  
Tıp Kurumu’nun 22 ve 23 ꢀubat 2001 tarihli tıbbi raporlarında kaydedilen, baꢁvuranın baꢁ ve  
bileklerindeki yaraların baꢁvuranın hücrede kafasını vurması ya da kelepçeler nedeniyle  
oluꢁtuğu tezinin, dava dosyasında yer alan dolaylı ve uyuꢁan deliller ıꢁığında, ilk bakıꢁta  
savunulamaz bulunarak reddedilemeyeceği kanaatindedir.  
Ancak AĐHM Hükümetin, Sivas Askeri Hastanesi’nde tespit edilen mikrohematüri ve  
renal travmanın nasıl meydana geldiğine dair inandırıcı bir açıklama getiremediğini kaydeder.  
AĐHM bu bağlamda Adli Tıp Kurumu Genel Kurulu’nun tıbbi görüꢁlerine göre, travmanın  
meydana geldiği zamanın belirlenememiꢁ olmasına karꢁın yaralanmanın doğrudan sert ve  
künt cisim darbesi ile oluꢁtuğunun bildirildiğini, bunun da AĐHM'ye göre, baꢁvuranın,  
vücudunun çeꢁitli yerlerine copa benzer bir cisimle vurulduğu iddiası ile en azından tutarlı  
olduğunu kaydeder. AĐHM, bu sonuca ulaꢁırken yaralanmanın meydana geldiği bölge  
itibariyle, nezarethane gibi bir yerde, baꢁvuranın kendisinin sebep olma ihtimalini ortadan  
kaldırmasını ve baꢁvuranın 21-28 ꢀubat 2001 tarihleri arasında önce polis karakolunda,  
sonrasında da askeri gözaltında tutulmuꢁ olmasını göz önünde bulundurmuꢁtur. AĐHM aynı  
zamanda baꢁvuranın gözaltının sona erdiği 23 ꢀubat 2001 tarihinde idrarından kan geldiğini  
savcıya iletmiꢁ olmasına önem vermektedir. Sonuç olarak, böyle bir yaralanmanın daha  
önceki doktor raporlarında yer almamıꢁ ve baꢁvuranın sırtındaki 10 x 15 cm’lik kızarıklığın  
ilk kez Sivas Askeri Hastanesi’ndeki doktor tarafından kaydedilmiꢁ olmasına karꢁın AĐHM  
ulusal mahkemenin, sözkonusu travmanın baꢁvuranın polis karakolundaki gözaltından  
çıkmasından sonra meydana geldiği değerlendirmesini inandırıcı bulmamaktadır.  
Yetkililerin kendi kontrolleri altındaki ꢁahısların uğradığı bedensel zararlar konusunda  
hesap verme yükümlülüğünü hatırlatan AĐHM, sözkonusu polis memurlarının beraat  
ettirilmesinin devleti bu sorumluluktan kurtarmadığı görüꢁündedir (bkz. Yavuz – Türkiye, no.  
67137/01).  
6
GÖKHAN YILDIRIM – TÜRKĐYE KARARI  
Dava olayları bir bütün olarak değerlendirildiğinde ve bu sürenin tamamında çeꢁitli  
devlet kurumlarının kontrolü altında bulunan baꢁvuranın mustarip olduğu renal travmaya  
Hükümet tarafından inandırıcı bir açıklama yapılmaması karꢁısında AĐHM, bu hasarın  
Hükümetin sorumluluk taꢁıdığı bir muamelenin sonucu olduğunu tespit etmiꢁtir.  
Bu nedenle AĐHS'nin 3. maddesi ihlal edilmiꢁtir.  
II. AĐHS’NĐN DĐĞER MADDELERĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI  
26 ꢀubat ve 1 Mart 2005 tarihli iki mektupta baꢁvuran, ayrıca bir polis memuru, B.Ö.,  
bir askeri yetkili ve E.S.’nin resmi evrakta sahtecilik ve O.A.’nın yalan beyanda bulunma  
suçlarından yargılanmaması nedeniyle AĐHS'nin 6 ve 13. maddelerinin ihlal edildiğini öne  
sürmüꢁtür.  
Ancak elindeki deliller ıꢁığında AĐHM, baꢁvuranın yukarıda belirtilen iddialarının AĐHS  
ya da ek Protokollerde tanımlı hak ve hürriyetlere iliꢁkin herhangi bir ihlali ortaya  
çıkarmadığına karar vermiꢁtir. Baꢁvurunun bu kısmı, AĐHS'nin 35/4 ve 35/4 maddeleri  
uyarınca, açıkça dayanaktan olması nedeniyle reddedilmelidir.  
III. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI  
AĐHS’nin 41. maddesine göre:  
“Mahkeme iꢁbu Sözleꢁme ve Protokollerinin ihlal edildiğine karar verirse ve ilgili Yüksek  
Sözleꢁmeci Tarafın iç hukuku bu ihlali ancak kısmen telafi edebiliyorsa, Mahkeme, gerektiği takdirde,  
hakkaniyete uygun surette, zarar gören tarafın tatminine hükmeder.”  
A. Tazminat  
Baꢁvuran maddi ve manevi tazminat olarak toplamda 200,000 Euro talep etmiꢁtir.  
Đꢁkence sırasında aldığı fiziksel ve ruhsal hasarlar nedeniyle iꢁsiz kaldığını iddia etmiꢁtir.  
Hükümet miktara itiraz etmiꢁtir.  
Baꢁvuran tarafından savunulan maddi hasara iliꢁkin olarak AĐHM, bu baꢁlık altındaki  
talebin yeterince desteklenmediği kanaatindedir. Bu nedenle talebi reddeder. Ancak AĐHM,  
baꢁvuranın sadece ihlal tespiti ile tazmin edilemeyecek acı ve sıkıntı yaꢁamıꢁ olması  
gerektiğini tespit eder. Somut davada tespit edilen ihlalin niteliğini dikkate alarak ve  
hakkaniyete uygun bir değerlendirme ile baꢁvurana 12,000 Euro manevi tazminat ödenmesini  
uygun bulmaktadır.  
B. Yargılama masraf ve giderleri  
Baꢁvuran ayrıca ulusal mahkemeler ve AĐHM önündeki masraf ve giderler için  
toplamda toplam 3,953 TL (yaklaꢁık 1,848 Euro) talep etmiꢁtir. Tercüme ve Türkiye’deki  
çeꢁitli büyükelçiliklere gönderilen mektuplar dahil olmak üzere posta masraflarına iliꢁkin  
belgeler ibraz etmiꢁtir.  
Hükümet miktarlara itiraz etmiꢁtir.  
7
GÖKHAN YILDIRIM – TÜRKĐYE KARARI  
Yargılama masraf ve giderlerine iliꢁkin olarak AĐHM, bir baꢁvuranın, ancak masrafların  
gerçekten ve gerektiği için yapıldığı ve miktarın makul olduğu kanıtlanmıꢁ ise bunları geri  
almaya hak kazandığını hatırlatır. Sözkonusu davada elindeki bilgileri ve yukarıdaki ölçütleri  
göz önünde bulundurarak AĐHM ulusal mahkeme masraflarının ödenmesi talebini reddeder  
ancak AĐHM önündeki masraflar için 150 Euro ödenmesini uygun bulmaktadır.  
C. Gecikme faizi  
AĐHM, gecikme faizi olarak Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi faizlerine  
uyguladığı orana üç puan eklemek suretiyle elde edilecek oranın uygun olduğuna karar  
vermiꢁtir.  
BU GEREKÇELERE DAYANARAK AĐHM OYBĐRLĐĞĐYLE,  
1. Kötü muamele iddiasına ve sanık polis memurları hakkında yapılan ceza yargılamasının  
adil olmayıꢁına iliꢁkin ꢁikâyetin kabuledilebilir, baꢁvurunun kalan kısmının kabuledilemez  
olduğuna;  
2. AĐHS’nin 3. maddesinin ihlal edildiğine;  
3. (a) Savunmacı devletin baꢁvurana, AĐHS’nin 44/2 maddesi uyarınca kararın kesinleꢁtiği  
tarihten itibaren üç ay içinde, ödeme tarihinde geçerli olan kur üzerinden Türk Lirasına  
çevrilmek ve uygulanabilecek tüm vergilerden muaf tutulmak üzere:  
(i) 12,000 (on iki bin) Euro manevi tazminat;  
(ii) 150 (yüz elli) Euro yargılama masraf ve giderleri ödemesine;  
(b) Sözkonusu sürenin bittiği tarihten ödemenin yapılmasına kadar geçen süre için Avrupa  
Merkez Bankası’nın marjinal kredilere uyguladığı faiz oranına üç puan eklemek suretiyle  
elde edilecek oranın gecikme faizi olarak uygulanmasına;  
4. Adil tatmine iliꢁkin diğer taleplerin reddine  
KARAR VERMĐꢀTĐR.  
Đꢁbu karar Đngilizce olarak hazırlanmıꢁ ve AĐHM Đç Tüzüğü’nün 77. maddesinin 2. ve 3.  
paragrafları uyarınca 23 ꢀubat 2010 tarihinde yazılı olarak tebliğ edilmiꢁtir.  
8