CONSEIL

AVRUPA

DE L’EUROPE

KONSEYĐ

AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ

ĐKĐNCĐ DAĐRE

GEMĐCĐ -TÜRKĐYE DAVASI

(Baꢀvuru no: 25471/02)

KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ

STRAZBURG

2 Aralık 2008

Đꢀbu karar AĐHS’nin 44/2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecektir. ꢁekli

düzeltmelere tabi olabilir.

1

______________________________________________________________________________________

Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri, davanın

adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile Dışişleri

Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak suretiyle ticari

olmayan amaçlarla alıntılanabilir.

USUL

T.C. vatandaꢀı Ahmet Gemici (baꢀvuran) tarafından Türkiye Cumhuriyeti aleyhine, 3

Temmuz 2000 tarihinde Đnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına iliꢀkin

Sözleꢀme’nin (Avrupa Đnsan Hakları Sözleꢀmesi - AĐHS) 34. maddesi uyarınca yapılan

25471/02 numaralı baꢀvuru sonucu bu dava görülmektedir

Baꢀvuran Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi (AĐHM) önünde Đstanbul Barosu avukatlarından

K.T. Sürek tarafından temsil edilmektedir.

OLAYLAR

I. DAVANIN KOꢁULLARI

Baꢀvuran 1952 doğumlu olup Đzmir’de ikamet etmektedir. Olayların meydana geldiği

dönemde Emek Partisi’nin Narlıdere (Đzmir) Đlçe Teꢀkilatı’nın Baꢀkanıydı.

16 Kasım 1999 tarihinde arama izni olan polis, EMEP binasında arama gerçekleꢀtirmiꢀ ve

aynı gün Đzmir Sulh Mahkemesi emriyle satıꢀı ve dağıtılması yasaklanmıꢀ olan 443 adet parti

dergisine el koymuꢀtur.

23 Kasım 1999 tarihinde savcılık, EMEP büro sorumlusunu yasak dergi konusunda ifade

vermeye davet etmiꢀtir.

Baꢀvuran, 25 Ocak 2000 tarihinde el koyma olayıyla ilgili olarak polise ifade vermiꢀtir.

Baꢀvuran ifadesinde, söz konusu derginin yasaklandığından haberi olmadığını ileri sürmüꢀtür.

3 ꢁubat 2000 tarihinde Đzmir Cumhuriyet Savcısı, mahkemenin verdiği karara uymadığı ve

mahkemenin yasaklama kararını ihlâl ettiği gerekçesiyle Ceza Kanunu’nun 526. maddesinin

1. fıkrası uyarınca baꢀvuran hakkında kovuꢀturma baꢀlatmıꢀtır.

2 Mart 2000 tarihinde Đzmir Sulh Mahkemesi dava dosyasını inceleyerek baꢀvuranın

yasaklama emrine uymadığına karar vermiꢀ ve 105 000 000 Eski Türk Lirası (TRL) hafif para

cezasına mahkûm etmiꢀtir (olayın meydana geldiği dönemde yaklaꢀık 184 Amerikan Doları

USD). Mahkeme bu kararını bu tür suçlarda basitleꢀtirilmiꢀ yargılama usulü öngören Ceza

Muhakemesi Kanunu’nun 386. maddesine dayandırmıꢀtır.

Baꢀvuran, 26 Nisan 2000 tarihinde Đzmir Ceza Mahkemesi önünde bu mahkûmiyet

kararına itiraz etmiꢀtir. Baꢀvuran gerekçe olarak söz konusu belgelerin yasaklandığına dair

alınan karardan haberi olmadığını ileri sürmüꢀtür. Ceza mahkemesi duruꢀma yapmaksızın

aldığı 27 Nisan 2000 tarihli kararında itirazı reddetmiꢀ ve ceza kararnamesini onamıꢀtır.

3 Mayıs 2000 tarihinde Đzmir savcılığı, baꢀvuranın yazılı emir yoluyla verilen para cezasını

ödemesini istemiꢀtir. Đlgili ꢀahıs, 10 Temmuz 2000 tarihinde 170 USD değerindeki ceza

tutarını ödemiꢀtir.

2

HUKUK

I. AĐHS’NĐN 6. MADDESĐNĐN 1. FIKRASININ ĐHLÂL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI

HAKKINDA

Baꢀvuran, yargılamanın duruꢀmasız yapıldığını ve dolayısıyla davasının adil bir ꢀekilde

görülmediğini iddia etmekte ve AĐHS’nin 6. maddesinin 1. fıkrasına atıfta bulunmaktadır.

A. Kabuledilebilirliğe iliꢀkin

Hükümet, baꢀvuranın savcıdan yazılı emir yoluyla « kanun yararına bozma » baꢀvurusunda

bulunmasını istemediği için iç hukuk yollarının tüketilmediğinden kabuledilebilirlik itirazında

bulunmaktadır.

Baꢀvuran bu iddiaya itiraz etmekte ve yazılı emirle « kanun lehine bozma » yolunun

herkese açık bir itiraz yolu olmadığını ileri sürmektedir.

AĐHM, Hükümet’in değindiği iç hukuk yolunun Türk hukuku bağlamında olağanüstü

bir iç hukuk yolu olduğunu kaydetmektedir. Eski Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 343.

maddesi uyarınca Yargıtay Cumhuriyet Baꢀsavcısı, bir davayı Yargıtay’a gönderme yetkisine

sahip olmakla birlikte, bunu ancak Adalet Bakanı’nın resmi talimatı üzerine yapabilmektedir.

Bu nedenle sözkonusu iç hukuk yolu, davalarına bakılmakta olan kiꢀiler için doğrudan

eriꢀilebilir değildir. Sonuç olarak, uluslararası hukukun genel olarak kabul edilmiꢀ kuralları

göz önüne alınırsa, AĐHS’nin 35. maddesinin gereklerini yerine getirmiꢀ olmak için bu iç

hukuk yoluna baꢀvurmayı gerekmemektedir (Türkiye aleyhine Karahanoğlu davası, ilgili

bölüm, prg. 33). Dolayısıyla AĐHM, Hükümet’in bu itirazını reddetmektedir.

AĐHS’nin 35. maddesinin 3. paragrafı çerçevesinde baꢀvurunun dayanaktan yoksun

olmadığını kaydeden AĐHM, ayrıca baꢀka açılardan bakıldığında da kabuledilemezlik unsuru

bulunmadığını tespit etmektedir. Bu nedenle baꢀvurunun kabuledilebilir ilan edilmesi uygun

olacaktır.

B. Esasa iliꢀkin

Baꢀvuran duruꢀma hakkından mahrum edildiğini ve bu nedenle gereği gibi savunma

yapamadığını ileri sürmektedir.

Hükümet baꢀvuranın bu iddiasını reddetmekte ve ceza kararnamesinin adil bir

yargılama sonucunda hukuk kurallarına uygun olarak verildiğini savunmaktadır. Hükümet,

sözkonusu yargılama usulünün mahkemeler üzerindeki iꢀ yükünün azaltılması ve ikinci

derecede önemi olan davalarda yargılamanın kolaylaꢀtırılması amacıyla birçok ülkede

uygulanan olağan bir yargılama usulü olduğunu ileri sürmektedir. Hükümet, Türk hukuk

sisteminin çıkarılan ceza kararnamelerine karꢀı ceza mahkemeleri önünde etkin bir itiraz yolu

sunduğunu belirtmektedir. Son olarak Hükümet, yeni Türk Ceza Kanunu ve 1 Haziran 2005

tarihinde yürürlüğe giren Ceza Muhakemeleri Kanunu ile ceza kararnameleri uygulamasının

kaldırıldığını hatırlatmaktadır.

AĐHM, duruꢀmaların kamuya açık yapılmasının AĐHS’nin 6. maddesinin 1. fıkrasında

yer alan temel bir ilke olduğunu hatırlatmaktadır. Açık duruꢀma gerçekleꢀtirme, halkın

denetimini aꢀan gizli bir adalete karꢀı yargılanabilirleri korumakta ve böylece mahkemelere

duyulan güvenin sürdürülmesine katkı sağlamaktadır. Açık duruꢀma sayesinde adalet ꢀeffaf

3

bir ꢀekilde tecelli etmekte, böylece 6. maddenin amacı olan ve demokratik toplumlarda

güvence altına alınması temel bir ilke olan, adil yargılanma ilkesi yerine getirilmektedir (San

Marino aleyhine Stefanelli davası, n^o35396/97, prg. 19 CEDH 2000-II ; Çek Cumhuriyeti

aleyhine Malhous davası [GC], n^o33071/96, prg. 55, 12 Temmuz 2001).

AĐHM, eski Türk Ceza Muhakemesi Kanunu’nun ilgili hükümleri uyarınca hakimin bazı

suç kategorileri için, duruꢀma yapmaksızın dosya üzerinden ceza kararnamesi çıkarabildiğini

gözlemlemektedir. Para cezasına hükmedilen ceza kararnamelerine iliꢀkin olarak yapılan

itiraz da ağır ceza mahkemesi tarafından dosya üzerinden duruꢀma yapmaksızın

incelenmekteydi.

AĐHM, mevcut davada baꢀvuranın ulusal mahkemeler önünde yapılan yargılamanın hiçbir

safhasında açık duruꢀma hakkından yararlanamadığını gözlemlemektedir. Ne ceza

kararnamesi çıkarıp baꢀvuranı para cezasına çarptıran sulh ceza mahkemesi ne baꢀvuranın

itirazını inceleyen ve karara bağlayan ağır ceza mahkemesi duruꢀma yapmıꢀtır. Baꢀvurana

davasıyla ilgili karar verecek mahkemeler huzurunda kendisini bizzat veya bir avukat

vasıtasıyla savunma olanağı tanınmamıꢀtır.

AĐHM, Anayasa Mahkemesi’nin, sulh ceza mahkemesi önünde görülen davada duruꢀma

yapılmaması konusunu değerlendirdiğini ve kiꢀileri kamuya açık olarak yargılanmaktan

mahrum bırakmanın adil yargılanma ve savunma hakkını ihlal ettiği sonucuna vardığını

kaydeder. AĐHM, bu tespit ile birlikte yeni ceza kanunu ve yeni ceza muhakemesi kanununda

ceza kararnamesiyle ilgili bir düzenleme bulunmadığını da dikkate almaktadır.

Ancak yapılan bu değiꢀikliklerin baꢀvuranın davasına etkisi olmamıꢀtır. Bu nedenle

AĐHM, baꢀvuranın davasına bakan mahkemelerde duruꢀma yapılmamıꢀ olması dolayısıyla

AĐHS’nin 6. maddesinin 1. fıkrasının ihlâl edildiği sonucuna varmaktadır.

II. AĐHS’NĐN 10 MADDESĐNĐN ĐHLÂL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA

Baꢀvuran ifade özgürlüğü hakkının ihlâl edildiğinden ꢀikâyetçi olmaktadır. Bu

bağlamda AĐHS’nin 10 ve 11. maddelerine atıfta bulunmaktadır. AĐHM, bu ꢀikâyetlerin

10. maddesi bakımından incelenmesi gerektiğini kaydeder

A. Kabuledilebilirliğe iliꢀkin

AĐHS’nin 35. maddesinin 3. fıkrası çerçevesinde bu ꢀikayetin dayanaktan yoksun

olmadığını kaydeden AĐHM, ayrıca baꢀka bir gerekçe altında da kabuledilemezlik unsuru

bulunmadığını tespit etmektedir. Bu nedenle baꢀvurunun kabuledilebilir ilan edilmesi uygun

olacaktır.

B. Esasa iliꢀkin

Baꢀvuran, baꢀkanı olduğu siyasi partinin bürolarında bu partiye ait dergilerin bulunması

nedeniyle ceza mahkemesi tarafından mahkûm edilmesinin ifade özgürlüğü hakkının ihlâl

edilmesi anlamına geldiğini ileri sürmektedir.

Hükümet, baꢀvuranın ifade özgürlüğü hakkına müdahale edildiği iddialarını

reddetmektedir. Hükümet, baꢀvuranın mahkûm edilmesinin sebebinin sorumlusu olduğu

siyasi partinin bürolarında yasaklanmıꢀ belgelerin bulunması olduğunu ileri sürmektedir.

4

Hükümete göre, ceza kararnamesinin ve ilgili ꢀahsın itirazı sonrasında ağır ceza mahkemesi

tarafından verilen kararın gerekçeleri okunduğunda, baꢀvuranın ifade özgürlüğüne hiçbir

surette müdahale edilmediği anlaꢀılmaktadır.

1. Müdahale olup olmadığı

Đfade özgürlüğü demokratik bir toplumun asli temellerinden olup toplumun ilerlemesinin

ve her bireyin geliꢀmesinin baꢀlıca koꢀullarından birini oluꢀturur. AĐHS’nin 10. maddesinin 2.

fıkrasına tabi olmak kaydıyla bu özgürlük, yalnızca olumlu karꢀılanan ya da zararsız veya

önemsiz olarak algılanan ‘bilgi’ ve ‘fikirler’ için değil; ꢀok edici, zedeleyici yahut kaygı verici

bilgi ve fikirler içinde geçerlidir. ‘Demokratik toplumun’ vazgeçilmezleri olan çoğulculuğun,

hoꢀgörünün ve açık fikirliliğin gerekleri bunlardır. (bakınız, diğerleri arasından, Đspanya

aleyhine Castells davası, 23 Nisan 1992, prg. 42, seri A n^o236 ; Almanya aleyhine Vogt

davası , 26 Eylül 1995, prg. 52, seri A n^o323).

Herkes için çok değerli olan ifade özgürlüğü, özellikle siyasi partiler ve onun aktif üyeleri

için ayrı bir önem taꢀımaktadır. Siyasi parti üyeleri seçenlerini temsil etmekte, onların

sorunlarını dile getirmekte ve onların çıkarlarını savunmaktadır (Türkiye aleyhine Incal

davası, 9 Haziran 1998, prg. 46, Karar ve hükümlerin derlemesi 1998-IV).

Mevcut davada, ꢀikâyet edilen kısıtlama, Hükümetin haklı olarak iꢀaret ettiği gibi,

baꢀvuranın söz konusu derginin hazırlanmasına katkıda bulunmasıyla değil, mahkemenin

yasaklama kararına uymaması nedeniyle verilen mahkûmiyetle ilgilidir. Ancak baꢀvuranın

mahkûm edilmesiyle onun fikir ve düꢀüncelerini baꢀkalarına iletme özgürlüğünün

kısıtlandığını kabul etmek gerekir. AĐHM’nin her ꢀekil altında, ifade özgürlüğüne bağlılığı ve

demokratik bir toplumun temel ve kurucu bir değeri olarak verdiği önem kayıtsız ve

ꢀartsızdır. Dolayısıyla AĐHM, dolaylı yollarla da olsa herhangi bir kısıtlama vasıtasıyla ifade

özgürlüğü ilkesinin manasının ortadan kaldırılmasına asla müsamaha gösteremez.

AĐHM, bir « kısıtlamanın » AĐHS’nin 10. maddesiyle koruma altına alınan ifade özgürlüğü

ile bağdaꢀıp bağdaꢀmadığına karar verebilecek en son mercidir (bakınız, diğerleri arasından,

Fransa aleyhine Lehideux ve Isorni davası, 23 Eylül 1998, prg. 51, Derleme 1998-VII ;

Fransa aleyhine Ekin Ortaklığı davası , n^o39288/98, prg. 56, CEDH 2001-VIII ; Đtalya

aleyhine Perna davası [GC], n^o48898/99, prg. 39, CEDH 2003-V).

Bu itibarla AĐHM, muhalefet partisine üye olan bir siyaset adamının mevcut davada

olduğu gibi dolaylı yollarla da olsa ifade özgürlüğüne yapılan bir müdahaleyi daha katı

değerlendirmelidir (Đspanya aleyhine Castells davası, ilgili bölüm, prg. 42). Ayrıca AĐHM,

daha önce de siyasi bültenlere el konulmasıyla ilgili davalara baktığını ve sözkonusu tedbirin

caydırıcı niteliğinin tek baꢀına 10. madde bakımından sorun yarattığı sonucuna vardığını

hatırlatmaktadır (Incal, ilgili bölüm, prg. 56).

Mevcut davada AĐHM, baꢀvuranın yasak dergileri bulundurduğu için mahkûm edilmesini,

AĐHS’nin 10. maddesiyle koruma altına alınan bilgi ve düꢀünce açıklama özgürlüğü hakkına

müdahale olarak değerlendirmektedir.

Böyle bir müdahale, “yasa ile öngörülmedikçe”, AĐHS’nin 10. maddesinin 2. paragrafı

uyarınca meꢀru amaç ya da amaçlar izlemedikçe ve sözkonusu amaçlara ulaꢀmak için

“demokratik bir toplumda gerekli olmadıkça” AĐHS’nin 10. maddesine aykırıdır.

5

2. Müdahale yasayla öngörülmüꢀ müdür ?

AĐHM, yerleꢀik içtihadına atıfta bulunarak, “yasayla öngörülme” ifadesinin, ihtilaflı

tedbirin iç hukukta bir dayanağı olmasını gerektirmekle kalmayıp, ilgili kiꢀi için eriꢀilebilir ve

etkilerinin öngörülebilir olmasını gerektirdiğini hatırlatarak, sözkonusu yasanın niteliğine de

vurgu yapmaktadır (bakınız, diğerleri arasından, Birleꢀik Krallık aleyhine Sunday Times

davası (n^o1), 26 Nisan 1979, prg. 49, seri A n^o30; Romanya aleyhine Rotaru davası [GC], n^o

28341/95, prg. 52, CEDH 2000-V).

AĐHS’nin 10/2 maddesi uyarınca, ancak vatandaꢀa davranıꢀını düzenleme imkanı tanımak

amacıyla yeterli açıklıkla düzenlenmiꢀ bir kural kanun olarak kabuledilebilir; vatandaꢀ

gerektiğinde uzman görüꢀü alarak, dava koꢀullarında belirli bir eylemin yol açabileceği

sonuçları makul bir ölçüde öngörebilmelidir. Sonuçların nihai bir kesinlikle öngörülmesi

gerekmez. Kesinlik, istenen bir durum olsa da, bazen aꢀırı katıcılığı da beraberinde

getirebilir; oysa hukukun farklı durumlara adapte olmayı bilmelidir. Bu nedenle çok sayıda

yasa, eꢀyanın tabiatı gereği, günün ꢀartlarına göre yorumlanabilmelerine ve uygulanmalarına

imkân tanımak üzere az çok muğlak hükümler içermektedir (Fransa aleyhine Editions Plon

davası, n^o58148/00, prg. 26, CEDH 2004-IV).

Meꢀruiyet ilkesi değerlendirilirken, ulusal mahkemeler tarafından iç hukukun uygulanma

ve yorumlanma ꢀeklinin, AĐHS ilkelerine uygun sonuçlar doğurup doğurmadığının kontrol

edilmesi gerekmektedir (Türkiye aleyhine Apostolidi ve diğerleri davası, n^o45628/99, prg. 70,

27 Mart 2007 ; Türkiye aleyhine Karademirci ve diğerleri davası n^o37096/97 ve 37101/97,

prg. 42, CEDH 2005-I).

Mevcut davada, baꢀvuranın eski Türk Ceza Kanunu’nun 526. maddesi uyarınca mahkum

edilmesi nedeniyle müdahalenin iç hukukta bir dayanağı bulunmaktaydı. Sözkonusu yasanın

eriꢀebilirlik gereğine de riayet edilmiꢀtir.

Öngörülebilirlik ilkesiyle ilgili olarak AĐHM, Đzmir Sulh Ceza Mahkemesinin baꢀvuranı

Eski Ceza Kanunu’nun 526. maddesine dayanarak mahkûm ettiğini tespit etmektedir. Bu

hüküm uyarınca, yetkili bir makamın çıkardığı bir ceza emrine veya aynı makam tarafından

alınan bir önleyici tedbire itaat etmemek hapis ve para cezasıyla cezalandırılır. Ulusal

mahkemeler baꢀvuranın mahkeme kararıyla yasaklanan yayınları bulundurduğu için bu

hükmü çiğnediğine karar vermiꢀlerdir Dolayısıyla burada söz konusu olan, Đzmir Sulh

Mahkemesi’nin verdiği 16 Kasım 1999 tarihli yasaklama kararıdır. AĐHM, aramanın yapıldığı

gün alınan bu karardan baꢀvuranın haberi olduğunu gösteren bir kanıt bulunmadığını ve dava

dosyasında bu yönde bir iddia olmadığını tespit etmektedir. Bu bakımdan AĐHM, adli bir

karara itaatsizliğin cezalandırılması için bu kararın ilgili ꢀahısa bildirilmesi gerektiği

kanaatindedir. AĐHM ayrıca, ulusal mahkemelerin baꢀvuranın bu yöndeki itirazlarını dikkate

almadıklarını gözlemlemektedir.

AĐHM, mevcut dava koꢀullarında, baꢀvuranın ihtilaflı dergileri bulundurmanın Eski Ceza

Kanunu’nun 526. maddesi uyarınca mahkum olabileceğini « makul bir seviyede »

öngöremeyeceği kanaatindedir. Bu ꢀartlar altında AĐHM, öngörülebilirlik koꢀulunun yerine

getirilmediği ve dolayısıyla müdahalenin yasayla öngörülmediği sonucuna varmaktadır. Bu

nedenle AĐHS’nin 10. maddesi ihlâl edilmiꢀtir.

Sözkonusu koꢀullar ıꢀığında, AĐHM, meꢀru bir amacın mevcudiyeti ve demokratik bir

toplumda gerekli olması gibi AĐHS’nin 10. maddesinin 2. paragrafı ile istenen diğer koꢀullara

riayet edilip edilmediğinin tespit edilmesine gerek olmadığı kanaatindedir.

6

III. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI HAKKINDA

A. Tazminat

Baꢀvuran manevi tazminat olarak 5.000 Euro talep etmektedir.

Hükümet bu miktara karꢀı çıkmaktadır.

AĐHM baꢀvuranın ödemesine hükmedilen 105.000.000 TL’lik (eski Türk Lirası) para cezasını

ödediğini not etmektedir. Hakkaniyete uygun olarak, kendisine sunulan bilgiler ıꢀığında ve

özellikle bu meblağın ödenmesinde yürürlükte bulunan ve değiꢀen pariteyi dikkate alarak

baꢀvurana 180 Euro maddi tazminat ve 1.000 Euro manevi tazminat ödenmesini uygun

görmektedir.

B. Yargılama masraf ve giderleri

Baꢀvuran yargılama masraf ve giderleri için 2.000 Euro talep etmektedir. Baꢀvuran bu isteğini

ispat edici herhangi bir belge sunmamıꢀtır.

Hükümet bu miktara karꢀı çıkmaktadır.

AĐHM’nin yerleꢀik içtihadına göre bir baꢀvuran gerçekliğini, gerekliğini kanıtladığı makul

miktarlardaki yargı giderlerini elde edebilir. AĐHM bu baꢀvuruda sözü edilen kıstas ıꢀığında

ve kanıtlayıcı belgenin yokluğunda baꢀvuranın yargılama giderleri talebini reddetmektedir.

BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK, AĐHM, OYBĐRLĐĞĐYLE,

1. Baꢀvurunun kabuledilebilir olduğuna;

2. Đç hukuktaki yargı süreci çerçevesinde duruꢀma yapılmaması nedeniyle AĐHS’nin 6/1

maddesinin ihlal edildiğine;

3. AĐHS’nin 10. maddesinin ihlal edildiğine;

4. AĐHS’nin 44/2 maddesi gereğince kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç ay içinde,

miktara yansıtılabilecek her türlü vergiden muaf tutularak ödeme tarihindeki döviz kuru

üzerinden TL’ ye çevrilmek üzere, Savunmacı Devlet tarafından baꢀvurana maddi tazminat

olarak 180 (yüz seksen) Euro ve manevi tazminat olarak 1000 (bin) Euro ödenmesine;

b) sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapılmasına kadar Hükümet

tarafından, Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan faiz oranının üç puan

fazlasına eꢀit oranda basit faiz uygulanmasına;

5. Adil tatmine iliꢀkin diğer tüm taleplerin reddine;

KARAR VERMĐꢁTĐR.

Đꢀbu karar Fransızca olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM’nin iç tüzüğünün 77. maddesinin 2. ve 3.

paragraflarına uygun olarak 2 Aralık 2008 tarihinde yazılı olarak bildirilmiꢀtir.

7