COUNCIL  
A V R U P A  
OF E U R O P E  
KONSEYİ  
AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ  
ĐKĐNCĐ DAĐRE  
FĐKRET ÇETĐN – TÜRKĐYE DAVASI  
(Baꢀvuru no: 24829/03)  
KARAR  
STRAZBURG  
13 Ekim 2009  
Đꢀbu karar AĐHS’nin 44/2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecektir. ꢁekli  
düzeltmelere tabi olabilir.  
1
______________________________________________________________________________________  
© T.C. Dışişleri Bakanlığı, 2009. Bu gayrıresmi özet çeviri Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan  
Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri, davanın  
adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile Dışişleri  
Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak suretiyle ticari  
olmayan amaçlarla alıntılanabilir.  
USUL  
Türkiye Cumhuriyeti aleyhine açılan 24829/03 no’lu davanın nedeni, T.C. vatandaꢀı  
Fikret Çetin’in (“baꢀvuran”) Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi’ne, 7 Nisan 2003 tarihinde,  
Đnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına Dair Sözleꢀme ’ni n ( “AĐHS”) 34.  
ma d d e s i uya r ı nc a ya p mı ꢀ olduğu baꢀvurudur.  
Baꢀvuran, Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi (“AĐHM”) önünde, Diyarbakır Barosu  
avukatlarından Mahmut Vefa tarafından temsil edilmiꢀtir.  
OLAYLAR  
Baꢀvuran, 1969 doğumludur ve Diyarbakır’da ikamet etmektedir.  
A. Đlk yargılama  
1994 yılında, yasadıꢀı bir örgüt (PKK) üyesi olduğu suçlamasıyla Diyarbakır Devlet  
Güvenlik Mahkemesi (“ilk derece mahkemesi”) önünde baꢀvuran aleyhinde ceza yargılaması  
baꢀlatılmıꢀtır. Baꢀvuran, 15 Nisan 1999 tarihinde aleyhindeki suçlamalardan beraat etmiꢀtir.  
Đlk derece mahkemesi, beraat kararını verirken baꢀvuranın yasadıꢀı örgüt üyesi olduğunu  
kanıtlamak için yeterli delil bulunmadığı tespit etmiꢀtir. Ancak, mahkeme, baꢀvuranın örgüte  
y a r d ı m v e y a t a k l ı k e t t i ği konusunda yeterli delil bulunduğu sonucuna varmıꢀtır. Bununla  
birlikte, baꢀvuranın örgüt üyeleri tarafından yardım ve yataklık etmeye zorlandığını göz  
önünde bulunduran ilk derece mahkemesi, kastın bulunmadığı sonucuna vararak baꢀvuranın  
beraatına karar vermiꢀtir.  
Cumhuriyet Savcısı’nın baꢀvuranın beraatına karꢀı yapmıꢀ olduğu temyiz talebinin  
Yargıtay tarafından incelenmesinden önce, dava zamanaꢀımına uğramıꢀtır. Dolayısıyla, 1  
ꢁubat 2000 tarihinde Yargıtay baꢀvuran aleyhindeki ceza yargılamasını durdurmuꢀtur.  
B. Đk i n c i y a r g ı l a m a  
Baꢀvuran, 2 Haziran 2000 tarihinde yeniden yakalanmıꢀ ve Diyarbakır’da gözaltına  
alınmadan önce sağlık muayenesinden geçmiꢀtir. Sağlık raporuna göre, baꢀvuranın vücudunda  
herhangi bir yara izine rastlanmamıꢀtır.  
Baꢀvuran, gözaltındayken kötü muameleye maruz kaldığını iddia etmiꢀtir.  
5 Haziran 2000 tarihinde, polis memurları, baꢀvuranı Ergani yakınlarındaki bir  
kasabada bulunan ve 1993 yılında bombalanan iki mağaza ve bir kahvehaneye  
götürmüꢀlerdir. Bu ziyaretlerle ilgili olarak alınan ifadeye göre, baꢀvuran polise bombalama  
olaylarını baꢀka k i ꢀilerin yardımıyla gerçekleꢀtirdiğini anlatmıꢀtır.  
Aynı gün gözaltı sırasında baꢀvurandan alınan ifadede, baꢀvuranın PKK bünyesindeki  
eylemlerini ayrıntılı biçimde anlattığı kaydedilmiꢀtir.  
6 Haziran 2000 tarihinde serbest bırakılan baꢀvuran, sorgulanmak üzere önce  
Cumhuriyet Savcısı daha sonra hakim önüne çıkartılmıꢀtır. Baꢀvuran, polis tarafından önceki  
gün alınan ifadesini inkar etmiꢀ ve herhangi bir bombalama eylemine karıꢀma d ı ğını  
belirtmiꢀtir. Baꢀvuran, hakime, ifadeyi imzalamayı reddetmesi halinde polis tarafından kötü  
2
mu a me l e ye ma r u z ka l ac a ğı korkusuyla gözaltındayken vermiꢀ olduğu ifadeyi imzaladığını  
söylemiꢀtir. Baꢀvuran, 1993 yılında PKK adına tehditle para topladığını, gösterilere katıldığını  
ve örgütü desteklemek adına bildiri dağıttığını, ancak söz konusu eylemler için zaten  
y a r g ı l a n ı p c e z a e v i n d e y a t t ı ğını ifade etmiꢀtir. Hakim, baꢀvuranın tutuklanmasına karar  
vermiꢀtir. Aynı gün, baꢀvuran doktor muayenesinden geçmiꢀ ve baꢀvuranın vücudunda  
herhangi bir yara izine rastlanmadığı kaydedilmiꢀtir.  
Baꢀvuran, önce polis memurları, daha sonra Cumhuriyet Savcısı ve hakim tarafından  
sorgulanırken avukat tarafından temsil edilmemiꢀtir.  
1 Ağustos 2000 tarihinde, Diyarbakır Devlet Güvenlik Mahkemesi Cumhuriyet  
Savcısı, baꢀvuranı ülke topraklarını bölmek amacıyla eylemlerde bulunmakla suçlayan bir  
iddianame ile aynı mahkemede dava açmıꢀtır.  
Đlk derece mahkemesi önündeki yargılama sırasında, baꢀvuran avukat tarafından temsil  
edilmiꢀtir. Baꢀvuran, yargılama sırasında sürekli olarak polis ifadesini inkar etmiꢀ ve ilk  
derece mahkemesine ifadesinin “yoğun baskı” altında alındığını ifade etmiꢀtir.  
6 Kasım 2001 tarihinde, ilk derece mahkemesi, baꢀvuranı yasadıꢀı bir örgüte üye  
olmak ve patlayıcı döꢀemek suçlarından mahkum etmiꢀtir. Baꢀvuran, 17 yıl 4 ay 10 gün hapis  
cezasına çarptırılmıꢀtır. Đlk derece mahkemesi, mahkumiyet kararını baꢀvuranın gözaltı  
sırasında alınan ifadesine dayandırmıꢀtır. Đlk derece mahkemesi, baꢀvuranın avukatının  
baꢀvuranın aynı suçlamayla iki kez yargılandığı yönündeki ifadesine cevaben, kararında  
önceki yargılamanın bombalama olaylarıyla ilgili olmadığını belirtmiꢀtir.  
13 Kasım 2001 tarihinde, baꢀvuran mahkumiyet kararını temyiz etmiꢀ ve diğer  
hususlar meyanında gözaltındayken kötü muameleye maruz kaldığını ve bazı belgeleri  
imzalamaya zorlandığını iddia etmiꢀtir.  
Cumhuriyet Savcısı, Yargıtay’a sunduğu tebliğnamede, baꢀvuranın kötü muamele  
iddialarına atıfta bulunmuꢀ ve polis memurlarının baꢀvuranı kahvehaneye götürdükleri sırada  
çekilen video kaydının ilk derece mahkemesi tarafından göz önünde bulundurulmadığı  
hususuna Yargıtay’ın dikkatini çekmiꢀtir. Cumhuriyet Savcısı’nın tebliğnamesi baꢀvurana  
tebliğ edilmemiꢀtir.  
Yargıtay, baꢀvuranın talebi üzerine, temyize iliꢀkin karar vermeden önce duruꢀm a  
y a p m ı ꢀtır. Bununla beraber, ne baꢀvuran ne de avukatı duruꢀma ya ka t ı l mı ꢀtır. 20 Haziran  
2002 tarihinde, Yargıtay temyiz talebini reddetmiꢀ ve mahkumiyet kararını onamıꢀtır. Söz  
konusu karar, 16 Aralık 2002 tarihinde ilk derece mahkemesinin sekretaryası tarafından  
kaydedilmiꢀtir.  
HUKUK  
I.  
AĐHS’NĐN 3. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI  
Baꢀvuran, gözaltındayken kötü muameleye maruz kaldığı konusunda ꢀikayetçi olmuꢀ  
ve bu ꢀikayetini AĐHS’nin 3. maddesine dayandırmıꢀtır.  
Hükümet, bu iddiaya itiraz etmiꢀtir.  
3
Kabuledilebilirlik  
Hükümet, diğer hususlar meyanında, baꢀvuranın kötü muamele iddialarını destekleyen  
herhangi bir kanıt bulunmadığını ifade etmiꢀtir. Baꢀvuran, medeni ve idari hukuk yollarından  
y a r a r l a n m a m ı ꢀtır. Son olarak, baꢀvuranın iddialarını 2001 yılına kadar ulusal makamlar  
önünde dile getirmemesi nedeniyle altı ay kuralına uyulmamıꢀtır.  
Baꢀvuran, AĐHS’nin 35. maddesi uyarınca kabuledilebilirlik ꢀartlarını yerine  
getirdiğini ve Yargıtay’ın 20 Haziran 2002 tarihli kararının tebliğ edilmesinden itibaren altı ay  
içerisinde baꢀvuruda bulunduğunu ileri sürmüꢀtür.  
A ĐHM, aꢀağıda belirtilen nedenlerden dolayı baꢀvurunun bu kısmının kabuledilemez  
olduğu gerekçesiyle baꢀvuranın altı ay kuralına uyup uymadığının veya iç hukuk yollarını  
tüketip tüketmediğinin belirlenmesine gerek olmadığı kanaatindedir.  
A ĐHM, kötü muamele iddialarının uygun delillerle desteklenmesi gerektiğini hatırlatır  
(Tanrıkulu ve Diğerleri / Türkiye, no . 4 5 9 0 7 /9 9 ) . B u n ed e n l e , A ĐHM, gözaltı sürecinin  
sonunda hazırlanan sağlık raporunda baꢀvuranın gözaltında kötü muamele gördüğüne dair  
herhangi bir bulguya rastlanmadığını kaydeder. Bu bağlamda, AĐHM, baꢀvuranın yerel  
ma hke me l e r ve ya AĐHM önünde sağlık raporunun doğruluğuna itiraz etmediğini  
gözlemlemektedir. Ayrıca, dava dosyasında, baꢀvu r a nı n g ö za l tı s o nr a s ı n d a b ir b a ꢀka doktora  
mu a ye ne ol ma k i s t e d i ğini ancak söz konusu talebin reddedildiğini gösteren herhangi bir bilgi  
bulunmamaktadır.  
Son olarak, AĐHM, baꢀvuranın ulusal makamlar ve AĐHM önünde kötü muameleye  
ma r uz ka ld ı ğı iddiası dıꢀında ne ꢀekilde kötü muameleye maruz kaldığına dair herhangi bir  
bilgi vermediğini kaydeder.  
A ĐHM, yukarıda anlatılanlara dayanarak, baꢀvuranın gözaltındayken kötü muameleye  
ma r uz ka l d ı ğına dair savunulabilir bir iddia ortaya koymadığı sonucuna varır. AĐHM,  
A ĐHS’nin 35. maddesinin 3. ve 4. paragrafları uyarınca dayanaktan yoksun olduğu  
gerekçesiyle baꢀvurunun bu kısmının reddedilmesine karar verir.  
II.  
AĐHS’NĐN 6. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐALARI  
Baꢀvuran, gözaltı sırasında ve polis memurları tarafından kahvehaneye ve mağazalara  
götürülürken avukat yardımından yararlanamadığı konusunda ꢀikayetçi olmuꢀ ve bu ꢀikayetini  
A ĐHS’nin 6/1 ve 6/3(c) maddelerine dayandırmıꢀtır. Baꢀvuran, ayrıca, Cumhuriyet Savcısı  
tarafından Yargıtay’a sunulan tebliğna me n i n k e n d i s i n e t eb l i ğ edilmediğini iddia ederek  
A ĐHS’nin 6/1 maddesinin ihlal edildiği konusunda ꢀikayetçi olmuꢀtur.  
Hükümet, baꢀvuranın iddialarına itiraz etmiꢀtir.  
A. Kabuledilebilirlik  
Hükümet, baꢀvuranın altı ay kuralına uymadığı kanaatindedir. Hükümet, 26 Haziran  
2002 tarihinde Yargıtay tarafından baꢀvuranın davasına iliꢀkin nihai kararın verildiğini, ancak  
baꢀvuranın 7 Nisan 2003 tarihine kadar (altı ayı aꢀkın bir süre) baꢀvuruda bulunmadığını ifade  
4
etmiꢀtir. Hükümet, ayrıca, baꢀvuranın söz konusu ꢀikayetleri yerel mahkemeler önünde dile  
getirmemesi nedeniyle iç hukuk yollarını tüketmediğini iddia etmiꢀtir.  
A ĐHM, iç hukuk yollarının tüketilmesi konusunda, benzer davalarda Hükümet’in ön  
itirazını inceleyip reddettiğini hatırlatır (Taꢀçıgil / Türkiye, no. 16943/03). AĐHM, söz konusu  
davada, Taꢀçıgil kararında yapmıꢀ olduğu tespitlerden ayrılmasını gerektirecek herhangi bir  
özel koꢀul bulunmadığı kanaatindedir.  
Hükümet’in altı ay kuralına iliꢀkin ifadesiyle ilgili olarak, AĐHM, Türk Ceza  
Kanunu’nun 33. maddesinde mahkeme hüküm ve kararlarının taraflara temyiz edilmesinin  
öngörülmesine rağme n, o la yl a r ı n ya ꢀandığı sırada Yargıtay Ceza Dairelerinin kararlarını  
davalılara temyiz etmediklerini gözlemlemektedir (Seher Karataꢀ / Türkiye, no. 33179/96).  
A n c a k , s a n ı k v e y a a v u k a t ı , Y a r g ı t a y k a r a r ı i l k d e r e c e m a h k e m e s i n i n s e k r e t a r y a s ı n a  
gönderildiğinde kararın bir kopyasını talep edebilirdi.  
Bu davada, Cumhuriyet Savcısı’nın tebliğnamesi, ilk derece mahkemesinin  
sekretaryasına gönderildiği 16 Aralık 2002 tarihinden itibaren baꢀvuran ile avukatının  
tasarrufundaydı. Altı aydan kısa bir süre içerisinde, 7 Nisan 2003 tarihinde AĐHM’ye  
baꢀvuruda bulunulmuꢀtur.  
Sonuç olarak, AĐHM, Hükümet’in yukarıda bahsedilen iki ön itirazını da reddeder.  
A ĐHS’nin 35/3 maddesi uyarınca bu ꢀikayetlerin açıkça dayanaktan yoksun olmadığını  
kaydeden AĐHM, ayrıca baꢀka a ç ı la r d a n b a k ı l d ı ğında da kabuledilemezlik unsuru  
bulunmadığını tespit eder. Bu nedenle söz konusu ꢀikayetler kabuledilebilir niteliktedir.  
B. Esas  
1. Ceza yargılamansın ilk aꢀamalarında adli yardım sağlanmadığına iliꢀkin ꢀikayet  
A ĐHM, Salduz / Türkiye (no. 36391/02) davasında belirlediği temel ilkeleri hatırlatır.  
A ĐHM, söz konusu davayı bu ilkeler ıꢀığında inceleyecektir.  
A ĐHM, söz konusu davada, baꢀvuranın avukata eriꢀim hakkına getirilen kısıtlamanın  
sistematik olduğunu ve Devlet Güvenlik Mahkemelerinin yetki alanına giren suçlar nedeniyle  
göz atında tutulan herkese uygulandığını hatırlatır. Baꢀvuran sürekli olarak avukat yardımı  
almadan verdiği ifadeleri inkar ettiği halde, Diyarbakır Devlet Güvenlik Mahkemesi  
ma hku mi ye t k a r ar ı nı ver ir ke n sö z ko n us u i fad el er i kul l a nmı ꢀtır. Dolayısıyla, söz konusu  
davada, baꢀvuranın avukata eriꢀim hakkının kısıtlanmasından etkilendiği açıktır. Bu nedenle,  
ne sonradan sağlanan avukat yardımı ne de sonraki yargılamanın çekiꢀm e l i n i t e l i ği daha önce  
y a p ı l a n h a t a l a r ı t e l a f i e d e b i l i r .  
Özetle, baꢀvuranın yargılama veya temyiz aꢀamasında aleyhindeki delillere itiraz etme  
imkanı bulunsa da, gözaltındayken avukat yardımından yararlanamaması baꢀvuranın savunma  
haklarını telafi edilemez bir ꢀekilde etkilemiꢀtir.  
Dolayısıyla, AĐHS’nin 6/1 maddesi ile birlikte 6/3(c) maddesi ihlal edilmiꢀtir.  
2. Cumhuriyet Savcısı’nın tebliğnamesinin baꢀvurana tebliğ edilmediğine iliꢀkin ꢀikayet  
5
Hükümet, Yargıtay önünde derdest olan bütün dosyaların tarafların eriꢀimine açık  
olması nedeniyle baꢀvuranın tebliğnameden haberdar olabileceğini belirtmiꢀtir.  
A ĐHM, Göç / Türkiye (no. 36590/97) kararında aynı ꢀikayeti incelediğini ve AĐHS’nin  
6/1 maddesinin ihlalini tespit ettiğini hatırlatır.  
A ĐHM, baꢀvuranın ꢀikayetini incelemiꢀ ve söz konusu davada, yukarıda adı geçen  
davada yapmıꢀ olduğu t e sp i t ler d e n a yr ı l ma s ı n ı g e r e k t ir e ce k he r h a n g i b i r ö z e l ko ꢀul  
bulunmadığı sonucuna varmıꢀtır.  
Dolayısıyla, Cumhuriyet Savcısı tarafından hazırlanan tebliğnamenin baꢀvurana tebliğ  
edilmemesi nedeniyle AĐHS’nin 6/1 maddesi ihlal edilmiꢀtir.  
III.  
ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐA EDĐLEN DĐĞER AĐHS MADDELERĐ  
Baꢀvuran, son olarak, savunmasını hazırlaması için kendisine yeterli zaman ve  
kolaylığın sağlanmadığı ve aynı suçtan iki kez yargılandığı gerekçesiyle AĐHS’nin 6/1, 6/3(a)  
ve 6/3(b) maddelerinin ihlal edildiği konusunda ꢀikayetçi olmuꢀtur. Baꢀvuran, bu  
ꢀikayetleriyle ilgili olarak baꢀvurabileceği etkili bir iç hukuk yolu bulunmadığı gerekçesiyle  
A ĐHS’nin 13. maddesinin ihlal edildiğini ileri sürmüꢀtür.  
Dava olaylarını, tarafların ifadelerini ve AĐHS’nin 6. maddesinin ihlal edildiği  
y ö n ü n d e k i t e s p i t l e r i n i g ö z ö n ü n d e b u l u n d u r a n A ĐHM, söz konusu baꢀvu r ud a o r t a ya k o n a n  
temel hukuki sorunu incelediği kanaatindedir. Bu nedenle, AĐHM, baꢀvuranın AĐHS’nin 6. ve  
13. maddeleri uyarınca yapmıꢀ olduğu diğer ꢀikayetlerle ilgili olarak ayrı bir karar vermesine  
gerek olmadığı sonucuna varır (mutatis mutandis, Kamil Uzun / Türkiye, no. 37410/97).  
IV.  
AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI  
AĐHS’nin 41. maddesine göre:  
“ M a h k e m e i ꢀbu Sözleꢀme ve protokollerinin ihlal edildiğine karar verirse ve ilgili Yüksek Sözleꢀmeci  
Tarafın iç hukuku bu ihlali ancak kısmen telafi edebiliyorsa, Mahkeme, gerektiği takdirde, hakkaniyete uygun  
bir surette, zarar gören tarafın tatminine hükmeder.”  
A. Tazminat  
Baꢀvuran, maddi tazminat olarak 4,500 Euro, manevi tazminat olarak 10,000 Euro  
talep etmiꢀtir.  
Hükümet, baꢀvuranın taleplerinin aꢀırı ve dayanaktan yoksun olduğunu iddia etmiꢀtir.  
Talep edilen maddi tazminat ile tespit edilen ihlal arasında illiyet bağı bulunmadığını  
kaydeden AĐHM söz konusu talebi reddeder. Öte yandan, AĐHM, manevi tazminat olarak  
baꢀvurana 2,000 Euro ödenmesine karar verir.  
A ĐHM, ayrıca, AĐHS’nin 6/1 maddesinin ihlaline karꢀılık en uygun telafi yolunun,  
mü mk ün o la b i ld i ği kadarıyla baꢀvuran için söz konusu hükmün göz ardı edilmediği bir durum  
y a r a t m a k o l d u ğunu hatırlatır. Sonuç olarak, AĐHM, en uygun telafi yolunun baꢀvuranın talep  
6
etmesi halinde AĐHS’nin 6/1 maddesinin gereklerine uygun olarak yeniden yargılanması  
olacağı kanaatindedir (Salduz).  
B. Yargılama masraf ve giderleri  
Baꢀvuran, ayrıca, yerel mahkemeler ve AĐHM önünde yapmıꢀ olduğu yargılama  
ma s r a f ve gid e r le r i i ç i n 3, 92 3 E uro ta l e p e t mi ꢀtir. Baꢀvuran, bu miktarı belirlerken Diyarbakır  
Barolar Birliği tarafından önerilen asgari ücreti göz önünde bulundurmuꢀtur.  
Hükümet, yargılama masraf ve giderlerine iliꢀkin talebin herhangi bir delille  
desteklenmediğini gözlemlemiꢀ ve AĐHM’yi söz konusu talebi reddetmeye çağırmıꢀtır.  
A ĐHM’nin içtihadına göre, bir baꢀvuran gerçekliğini ve gerekliğini kanıtladığı makul  
mi kt a r l a rd a ki ya r gı gi d erl er i n i e lde e d eb i l ir . Söz k o nus u da vad a , b a ꢀvuran iddia ettiği yargı  
giderlerinin gerçekliğini kanıtlamamıꢀtır. Baꢀvu r a n , a v u ka t lı k ü c r e t i ne i li ꢀkin talebini  
desteklemek üzere kontrat, ücret sözleꢀme s i ve ya a vuk at ı n ı n da va yl a i l gi l i o lar a k ka ç s aa t  
çalıꢀtığını gösteren herhangi bir döküm sunmamıꢀtır. Buna göre, AĐHM, yargılama masraf ve  
giderlerine iliꢀkin olarak herhangi bir ödeme yapılmamasına karar verir.  
C. Ge c i kme F a iz i  
A ĐHM, gecikme faizinin, Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına  
uyguladığı faiz oranına üç puanlık bir artıꢀ eklenerek belirlenmesini uygun görmektedir.  
BU GEREKÇELERE DAYANARAK AĐHM, OYBĐRLĐĞĐ ĐLE  
1. Ceza yargılamasının ilk aꢀamalarında avukat yardımı sağlanmadığına ve Cumhuriyet  
Savcısı’nın tebliğnamesinin baꢀvurana tebliğ edilmediğine iliꢀkin ꢀikayetlerin  
kabuledilebilir olduğuna, 3. madde uyarınca yapılan ꢀikayetin ise kabuledilemez  
olduğuna;  
2. A ĐHS’nin 6. ve 13. maddeleri uyarınca yapılan ꢀikayetlerin ayrıca incelenmesine  
gerek olmadığına;  
3. Ceza yargılamasının ilk aꢀamalarında baꢀvurana avukat yardımı sağlanmaması  
nedeniyle AĐHS’nin 6/1 maddesi ile birlikte 6/3(c) maddesinin ihlal edildiğine;  
4. Cumhuriyet Savcısı’nın tebliğnamesinin baꢀvurana tebliğ edilmemesi nedeniyle  
A ĐHS’nin 6/1 maddesinin ihlal edildiğine;  
5. (a)AĐHS’nin 44. maddesinin 2. paragrafı gereğince kararın kesinleꢀtiği tarihten  
itibaren üç ay içinde, ödeme tarihindeki döviz kuru üzerinden Türk Lirası’na  
çevrilmek üzere ve her türlü vergi ve kesintiden muaf tutularak Savunmacı Hükümet  
tarafından baꢀvurana manevi tazminat olarak 2,000 Euro (iki bin Euro) ödenmesine;  
(b)Yukarıda belirtilen üç aylık sürenin sona erdiği tarihten itibaren ödemenin  
y a p ı l m a s ı n a k a d a r , A v r u p a M e r k e z B a n k a s ı ’ n ı n o d ö n e m i ç i n g e ç e r l i o l a n m a r j i n a l  
kredi kolaylığı oranının üç puan fazlasına eꢀit oranda basit faiz uygulanmasına;  
6. A d i l t a t m i n e i l i ꢀkin diğer taleplerin redded ilmesine karar vermi ꢀtir.  
7
Đꢀbu karar Đngilizce olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM Đçtüzüğü’nün 77. maddesinin 2. ve 3.  
paragrafları gereğince 13 Ekim 2009 tarihinde yazılı olarak bildirilmiꢀtir.  
8