C O N S E I L D E  
L ' E U R O P E  
AVRUPA  
KONSEYĐ  
AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ  
ESKĐ ĐKĐNCĐ DAĐRE  
FENER RUM PATRĐKLĐĞĐ - TÜRKĐYE  
(B a ꢀvuru no: 14340/05)  
KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ  
STRAZBURG  
8 Temmuz 2008  
Đꢀbu karar AĐHS’nin 44/2. maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecek olup bazı  
ꢀekli düzeltmelere tabi olabilir.  
1
______________________________________________________________________________________  
© T.C. Dışişleri Bakanlığı, 2008. Bu gayrıresmi özet çeviri Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan  
Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri, davanın  
adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile Dışişleri  
Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak suretiyle ticari  
olmayan amaçlarla alıntılanabilir.  
USUL  
Türkiye Cumhuriyeti Devleti aleyhine açılan (14340/05) no’lu davanın nedeni Fener Rum  
Patrikliği’nin (baꢀvuran) Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi’ne (AĐHM) 19 Nisan 2005  
tarihinde Avrupa Đnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunması Sözleꢀmesi’nin (AĐHS)  
34. maddesi uyarınca yapmıꢀ olduğu baꢀvurudur.  
OLAYLAR  
I. DAVANIN KOꢀULLARI  
Fener Rum Patrikliği Ortodoks dünyasının en öndegelen ve inisiyatif ve eꢀgüdüm rolünü haiz  
Đstanbul’da kain Ortodoks kilisesidir. Fener Rum Patrikliği halihazırda, Türkiye’deki  
Ortodoks azınlığı bir araya getirmekte ve temsil etmektedir. Fener Rum Patrikliği  
“Ekümenik” Patrik 1. Bartolemeos tarafından temsil edilmektedir.  
Baꢀvuran 6 Ocak 1902 tarihli satıꢀ sözleꢀmesi gereğince 246.650 Sterlin karꢀılığında bir  
taꢀınmaz satın almıꢀtır. Bu taꢀınmaz 23.255 m² yüzölçümünde bir arsa olup Büyükada’daki en  
yüksek tepenin zirvesinde bulunmaktaydı. Bu arsa üzerinde, baꢀlangıçta otel olarak hizmet  
vermesi için tasarlanmıꢀ beꢀ katlı bir ana bina ile iki katlı müꢀtemilat bulunmaktaydı.  
Sözkonusu tarihte taꢀınmazların durumunu düzenleyen Osmanlı Kanunu’na göre sözkonusu  
taꢀınmazın baꢀvurana devrine çıkarılan bir padiꢀah fermanıyla (vakıf senedi) resmiyet  
kazanmıꢀ ve tahrir defterine kaydedilmiꢀtir.  
1903 yılında, bu mülkün kullanım hakkı Ortodoks azınlığının bir vakfı olan “Büyükada Rum  
Erkek Yetimhanesi Vakfı”’na (Yetimhane Vakfı) verilmiꢀtir. Ayrıca tapu sicilinde bu  
taꢀınmazdan ‘Ahꢀap Rum yetimhanesi’ olarak bahsedilmektedir. Baꢀlangıçta Đstanbul  
Yedikule’de bulunan bir binada hizmet veren yetimhane, binanın yıkılmasına yol açan bir  
depremin ardından faaliyetlerini durdurmak zorunda kalmıꢀtır.  
13 Haziran 1935 tarihinde vakıflar kanununun (2762 sayılı Kanun) yürürlüğe girmesiyle  
birlikte Yetimhane Vakfı’nın tüzel kiꢀiliği resmen tanınmıꢀtır. Yetimhane Vakfı sözkonusu  
taꢀınmazı bu kanunun geçici 1. maddesi gereğince 1936 yılında verdiği beyannamede  
belirtmiꢀtir. Bu beyanname uyarınca Vakıf ‘Rum erkek yetimhanesini’ idare etmekteydi.  
1964 yılında baꢀta yangın riski olmak üzere güvenlik nedeniyle, Türk makamları  
Yetimhane’ye binaların tahliye edilmesi talimatı vermiꢀtir. Baꢀvuran, sözkonusu taꢀınmaz  
malın sahipliğini ve idaresini aynı yıl geri aldığını iddia etmektedir.  
Baꢀvuran, binaların bakım ve onarımı için mali destek bulmak amacıyla 1995 yılında özel bir  
Türk ꢀirketiyle (Büyükada Turizm ve Ticaret Anonim ꢁirketi) anlaꢀma yapmıꢀtır. Bu  
anlaꢀmada adıgeçen ꢀirketin 49 yıllığına binaların iꢀletmeciliğini yapması öngörülmüꢀtü.  
Ancak idari makamların itirazı nedeniyle bu anlaꢀma hiçbir zaman yürürlüğe girememiꢀtir.  
A. Yetimhane Vakfı’na iliꢁkin idari ve adli süreç  
Vakıflar Genel Müdürlüğü 22 Ocak 1997 tarihinde 2762 sayılı Kanun’un 1. maddesine atfen  
aldığı bir kararla o tarihe kadar mülhak vakıflar kategorisine giren Yetimhane Vakfını mazbut  
vakıf olarak nitelendirmiꢀtir. Aynı kararla, hayri bir hizmeti kalmadığı gerekçesiyle  
2
Yetimhane Vakfı’nın yönetim kurulu azledilmiꢀ ve vakfın idaresi Ankara’daki Vakıflar Genel  
Müdürlüğü’ne geçmiꢀtir.  
Yetimhane Vakfı sözkonusu kararın iptali istemiyle 4 Nisan 1997 tarihinde Đstanbul Đdare  
Mahkemesi’ne baꢀvurmuꢀtur.  
12 Mart 1998 tarihli bir kararla Mahkeme, sözkonusu talebi reddetmiꢀtir. 19 ꢁubat 2001  
tarihinde, Danıꢀtay, bu kararı bozmuꢀtur.  
3 Nisan 2002 tarihli bir kararla Mahkeme, Yetimhane’nin talebini reddetmiꢀtir. Danıꢀtay, 19  
Kasım 2003 tarihinde kararı onamıꢀtır. Dosyadan Yetimhane Vakfı tarafından yapılan karar  
düzeltme baꢀvurusunun halen derdest olduğu sonucuna ulaꢀılmaktadır.  
B. Baꢁvuran hakkındaki hukuki süreç  
16 Mart 1999 tarihinde, Yetimhane Vakfı adına hareket eden Vakıflar Genel Müdürlüğü,  
Adalar Asliye Hukuk Mahkemesi’ne baꢀvuranın tapusunun iptal edilmesi ve Yetimhane Vakfı  
adına tescil edilmesi amacıyla baꢀvuruda bulunmuꢀtur.  
18 Aralık 2002 tarihli bir kararla, Asliye Hukuk Mahkemesi, Vakıflar Genel Müdürlüğü’nün  
talebini kabul etmiꢀ ve ihtilaf konusu taꢀınmazın, 1997 yılından beri Genel Müdürlüğün  
yönetiminde bulunan Yetimhane Vakfı adına kaydedilmesine karar vermiꢀtir. Bu bağlamda  
Mahkeme, Yetimhane Vakfı’nın “mazbut” vakıf olarak sayıldığını hatırlatarak sözkonusu  
taꢀınmazın adı geçen kurum tarafından 1936 beyannamesinde beyan edildiğini tespit etmiꢀtir.  
Ayrıca, Mahkeme, Patrikhanenin, uluslararası çapta önemi haiz tarihi binanın bakımı için  
hiçbir çalıꢀma yapmadığını da göz önüne almıꢀtır.  
30 Eylül 2003 tarihinde, Yargıtay, usul hatasından dolayı sözkonusu kararı bozmuꢀtur.  
18 Aralık 2002 tarihli kararında ifade edilen gerekçeleri geliꢀtirerek Asliye Hukuk  
Mahkemesi, 25 ꢁubat 2004 tarihinde, bir kez daha baꢀvuranın tapusunun iptaline ve  
taꢀınmazın Yetimhane Vakfı adına tescil edilmesine karar vermiꢀtir.  
Baꢀvuran, karara itiraz etmek için Yargıtay’a temyiz baꢀvurusunda bulunmuꢀ ve duruꢀma  
yapılmasını talep etmiꢀtir.  
21 Ekim 2004 tarihinde, Yargıtay itiraz edilen kararı onamıꢀ ve ilgili yargılama masraflarının  
karꢀılanmadığı gerekçesiyle duruꢀma talebini reddetmiꢀtir. Yargıtay, Yetimhane Vakfı’nın  
1936 beyannamesini beyan etmesinden beri ihtilaflı taꢀınmazın Yetimhane Vakfı’nın  
mameleki olduğu ve artık baꢀvurana ait olmadığı kanaatine varmıꢀtır.  
7 ꢁubat 2005 tarihli bir karar ile Yargıtay karar düzeltme talebini reddetmiꢀtir.  
C. Baꢁvuran tarafından sunulan belgeler  
Baꢀvuran, vergi dairesi tarafından kabul edilen iki kararı AĐHM’nin dikkatine sunmaktadır. 18  
Temmuz 1944 tarihli ilk kararında, vergi dairesi, sözkonusu 135 daireli binanın Yetimhane  
Vakfı tarafından kullanılmamasından dolayı, ihtilaflı taꢀınmazın sahibi ve vergi mükellefi  
olarak baꢀvuranın vergi ödemesi gerektiğine karar vermiꢀtir. Ancak, vergi kararları hakkında  
yapılan itirazları incelemekle yükümlü daire tarafından 18 Haziran 1945 tarihinde alınan  
3
karardan da anlaꢀılacağı üzere, sözkonusu daire, Yetimhane olarak kullanılmayan yerlerin  
gelir elde etmek amacıyla da kullanılmaması nedeniyle baꢀvuranın vergi ödeme  
yükümlülüğünün bulunmadığına kanaat getirmiꢀtir.  
Ayrıca, 1 Aralık 1959 tarihli bir yazı ile Đstanbul Büyükꢀehir Belediyesi Đmar Müdürlüğü,  
baꢀvuranın Patrikhanenin tahtı tasarrufunda bulunan Yetimhane binasının restorasyon  
çalıꢀmalarını baꢀlatabileceğini ifade etmiꢀtir. Đkinci binanın yapımına iliꢀkin olarak yapılan  
talep ile ilgili olarak ise Belediye, baꢀvuranın Đçiꢀleri Bakanlığı’na müracaat etmesi  
gerektiğini belirtmiꢀtir.  
Belediye, 5 Kasım 1962 tarihli bir karar ile sözü edilen yazının içeriğini teyit etmiꢀtir. Ayrıca  
9 ꢁubat 2004 tarihli bir yazı ile de Adalar Belediyesi, yangın tehlikesine karꢀı alınan tedbirler  
konusunda baꢀvuranı bilgilendirmiꢀtir.  
Son olarak 4 Kasım 2004 tarihinde de Đstanbul Büyükꢀehir Belediyesi, yangın tehlikesine  
karꢀı alınan tedbirler konusunda baꢀvuranı bir kez daha bilgilendirmiꢀtir.  
HUKUK  
1 No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesine atıfta bulunan baꢀvuran, ulusal makamların mülkünün  
Yetimhane Vakfı adına tescil ettirilmesi talimatı vermek suretiyle mülkiyet haklarını ihlal  
ettiklerini iddia etmektedir.  
A. Tarafların savları  
1. Baꢀvuran  
Baꢀvuran, kendisine ait mülkü Vakıflar Genel Müdürlüğü tarafından idare edilen Yetimhane  
Vakfı adına tescil ettirmek suretiyle ulusal mahkemelerin mülkiyet hakkını ihlal ettiklerini  
ileri sürmektedir. Baꢀvurana göre, 1 No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesinin birinci fıkrasının  
ikinci cümlesi anlamında bu mülkiyet hakkından yoksun bırakma iꢀlemi kamu yararı amacı  
taꢀımayıp yasadıꢀı koꢀullarda meydana gelmiꢀtir. Bu iꢀlem ayrıca uluslararası hukukun genel  
ilkelerine de aykırıdır.  
Baꢀvuran, ihtilaf konusu taꢀınmaz malı yasaya uygun surette aldığını, ayrıca Osmanlı  
döneminde tahrir defterlerine uygun surette kaydettirdiğini de beyan etmektedir. Baꢀvuran bu  
taꢀınmazı aynı ꢀekilde 1929 yılında Cumhuriyet dönemindeki tapu siciline de kaydettirdiğini  
belirtmektedir. Baꢀvuran o tarihten bu yana, yangına karꢀı korunması da dahil olmak üzere  
bakımı ve resmi iꢀlemler yapılması noktasında mülkiyet haklarını tam manasıyla kullandığını  
ifade etmektedir. 10 Haziran 1953 tarihli bir Yargıtay kararına atıfta bulunan baꢀvuran, mülk  
edinimlerini onayan Padiꢀah fermanlarının Türkiye’deki mevcut kamu düzeninde halen  
yürürlükte olduğunu iddia etmektedir.  
Baꢀvuran ayrıca, yetkili makamların 1940’tan bu yana kendisine gönderdikleri mektupların da  
sözkonusu taꢀınmazın yegâne maliki olduğu hususunu itiraza mahal bırakmayacak ꢀekilde  
teyid ettiğine dikkat çekmektedir.  
Baꢀvuran ayrıca, Hükümetin sözkonusu taꢀınmazın Yetimhane Vakfı namına satın alındığı  
yönündeki argümanına karꢀı çıkmaktadır. Baꢀvurana göre bu taꢀınmazın kullanım hakkı 1903  
yılında Yetimhane Vakfı’na devredilmiꢀ ve Yetimhane Vakfı de bu taꢀınmaz üzerinde hiçbir  
4
zaman bir mülkiyet iddiasında bulunmamıꢀtır. Ayrıca, 1964 yılından itibaren Yetimhane  
Vakfı faaliyetlerini baꢀka yerlerde sürdürmüꢀtür.  
Baꢀvuran ayrıca, Türkiye’deki gayrimüslimlerin taꢀınmaz mallarının korunmasının Lozan  
Anlaꢀması’nın 44. maddesinin 2. paragrafından ve AĐHS’den kaynaklanan uluslararası  
sözleꢀme hukukunun bir yükümlülüğü olmasına karꢀın yetkili makamların mülkiyet  
hakkından yoksun bırakma iꢀlemini herhangi bir kamu yararı amacına dayandırmadıklarını  
ileri sürmektedir. Baꢀvuran bu nedenle sözkonusu yoksun bırakma iꢀleminin keyfi olduğunu  
ve dini bir topluluğun haklarını kısıtlamaktan baꢀka bir amaç taꢀımadığını iddia etmektedir.  
Baꢀvuran ayrıca, Hükümetin, ihtilaf konusu mülkün 1936 yılında Yetimhane Vakfı tarafından  
kendi mal varlığına dahil olduğunun ‘beyan edildiği’ ve beyannamenin açıkça mülkün  
Yetimhane Vakfı’na devredildiğini teyid ettiği yönündeki savına itiraz etmektedir. Esasen bu  
beyannamede sözkonusu taꢀınmaz maldan açıkça söz edilmemiꢀ olup sözkonusu beyanname  
asla bir senet yahut Yetimhane Vakfı’nın ihtilaf konusu mülkün tescili yönündeki bir talebi  
olarak değerlendirilemez. Bu tür beyannameler ilgili vakıfların mali durumlarına dair hesap  
vermeleri amacına matuf olarak verilmektedir. Bu itibarla, sözkonusu vakıfların bu  
beyannameyi vermelerini ꢀart koꢀan 2762 sayılı kanun ‘eriꢀilebilir’, ‘açık’ ve ‘öngörülebilir’  
bir kanun değildi.  
Baꢀvurana göre, bu müdahale hiçbir kamu yararı amacı taꢀımamaktadır. Gayrimüslim  
vakıfların mülkiyet hakkına iliꢀkin davalarda Türk mahkemeleri ulusal güvenlik gerekçelerini  
öne sürmüꢀlerdir. Ancak bu gerekçe, makul bir temelden yoksun olduğu cihetle mevcut  
davada kabuledilemez bir gerekçedir.  
Baꢀvuran mağduru olduğu mülkiyetten yoksun bırakma iꢀleminin, herhangi bir tazminat  
ödenmeden ve haklı bir gerekçeye dayandırılmadan gerçekleꢀtirildiği cihetle açıkça orantısız  
olduğunu değerlendirmektedir.  
2. Hükümet  
Đhtilaf konusu taꢀınmaz malın baꢀvurana değil Yetimhane Vakfı’na ait olduğunu  
değerlendiren Hükümet bu nedenle sözkonusu taꢀınmazın 1 No’lu Ek Protokol’ün 1.  
maddesiyle güvence altına alınan ‘mülk’ kavramı kapsamında değerlendirilemeyeceği  
kanaatindedir. Hükümete göre bu hüküm yalnızca mevcut mal ve mülkleri kapsamakta olup  
baꢀvuranın tapu senetlerinin iptali sadece bir tescil hatasının düzeltilmesinden ibarettir.  
Hükümet, ihtilaf konusu taꢀınmazın tabi olduğu hukuki rejim incelenirken yalnızca medeni  
kanun hükümlerine değil Osmanlı Hukukunun özelliklerine de bakılması gerektiğini  
savunmaktadır. Bu çerçevede Hükümet, çok sayıda olayın da iꢀaret ettiği üzere burada sui  
generis bir hukuki rejimin sözkonusu olduğunu bildirmektedir. Đlk olarak Osmanlı  
Hukukunda dini makamlar, dini cemaatlerin mal varlıklarına iliꢀkin çıkarlarını temsil  
etmekteydiler. Bu çerçevede sözkonusu cemaatlerin kullanımına tahsis edilmiꢀ çok sayıda  
taꢀınmaz mal dini makamlar adına tescil edilmiꢀ bulunuyordu. Bu uygulama hayır vakıflarının  
tüzel kiꢀiliğinin bulunmamasından kaynaklanıyordu. Böylece taꢀınmazlar tapu sicil  
kayıtlarında bu taꢀınmazların idaresini denetleyen dini kurumlar adına tescil edilmekteydi.  
Aynı durum, 1902 yılında baꢀvuran adına tescil edilmiꢀ olan ihtilaf konusu taꢀınmaz için de  
geçerlidir. Đkinci olarak Osmanlı dönemindeki vakıflar hukuku uyarınca mülkiyet hayır  
vakıfları ile bağlantılıydı. Adıgeçen vakıf bu taꢀınmazın yetimhane olarak idare edilmesi  
amacıyla kurulmuꢀtu. Hayır amacına tahsis edilmiꢀ olan bir taꢀınmazın bu niteliğinin  
5
değiꢀtirilmesi mümkün olmadığı gibi taꢀınmazın kendisini de bu vakıflardan ayrı  
değerlendirilemezdi. Bu duruma padiꢀahın dahi müdahalesi mümkün değildi. Dolayısıyla  
yapılan tahsis tapu kütüğüne iꢀlenmiꢀti ki, bu durum, taꢀınmazın tapu sicilinde belirtilenden  
baꢀka bir amaca tahsisini yasaklamaktaydı. Sehzade Sultan Mehmet Vakfı’na mukataalı olan  
bu taꢀınmazın devri baꢀvuran adına yapılmıꢀtı. Bu devrin yegane amacı yetimhane kurulması  
idi ve bu husus tapu sicilinde açıkça belirtilmiꢀti. Bu itibarla Hükümet, sözkonusu taꢀınmazın  
asıl malikinin ab initio (baꢀından beri) Fener Rum Patrikliği değil Yetimhane Vakfı olduğu  
sonucuna varmaktadır.  
Laik Cumhuriyetin ilan edilmesini müteakip cemaatlerin bu yetkileri feshedilmiꢀtir. Dini  
azınlıklara ait vakıfların durumunu düzenleyen vakıflar kanunu hükümleri gereğince 1936  
yılında adıgeçen vakıf tarafından verilen beyanname, tapu sicilinde baꢀvuranın isminin  
geçmesinin baꢀından beri yok hükmünde olduğunu itiraza mahal vermeyecek ꢀekilde ortaya  
koymaktadır. Yetimhane Vakfı 1936 yılında verdiği beyannamede bu taꢀınmazın zilyetliğinin  
kendisinde olduğunu açıkça belirtmiꢀtir. Dolayısıyla tapu senedinin iptal edilmesi bir hatanın  
düzeltilmesinden ibarettir.  
Hükümet ayrıca, baꢀvuranın tapu sicilindeki tahsisata asla itiraz etmediğine dikkat  
çekmektedir. Hükümet, bir kamusal kullanım sözkonusu olduğu cihetle tahsis edilen amaçta  
bir değiꢀiklik yapılamayacağı kanısındadır. Bu itibarla Patrikliğin ihtilaf konusu taꢀınmaz  
üzerindeki yetkileri ‘murakıp’ yahut ‘mutemet’ sıfatına tekabül etmekte olup kesinlikle  
mülkiyete karꢀılık gelmemektedir.  
Hükümet Vakıflar Genel Müdürlüğü’nün vakıfların faaliyetlerini denetlemekle yükümlü  
olduğunu ve bu çerçevede adıgeçen vakıftan kayıtlarını düzeltmesini istediğini belirtmektedir.  
Hükümete göre burada sözkonusu olanın müsadere ya da kamulaꢀtırma iꢀlemi değil bir kayıt  
hatasının düzeltilmesidir. Hükümet ayrıca tapu senedinin Hazine adına değil asıl malik adına  
tescil edildiğine dikkat çekmektedir.  
B. AĐHM’nin değerlendirmesi  
1. 1 No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesi anlamında bir ‘mülkün’ olup olmadığı hakkında  
AĐHM, Ek 1 No’lu Protokol’ün 1. maddesinin ilk bölümünde yer alan «mülk» kavramının iç  
hukuktaki resmi tanımlamalardan bağımsız otonom bir özellik taꢀıdığını anımsatır (bkz.  
Beyeler - Đtalya kararı no: 33202/96, prg. 100). Filhakika, davanın koꢀullarını, bir bütün  
olarak değerlendirildiğinde, baꢀvuranı 1 No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesi çerçevesinde  
korunan ciddi bir çıkarın sahibi kılıp kılmadığını incelemek gerekmektedir. Bu optikten  
bakarak, AĐHM aꢀağıda belirtilen hukuki ve olgusal unsurların dikkate alınmasının yerinde  
olacağı kanaatine varmaktadır.  
AĐHM evvela, Hükümetin, sözkonusu döneme ait senetlere göre asıl malikin Fener Rum  
Patrikliği değil Yetimhane Vakfı olduğu cihetle baꢀvuranın herhangi bir mülke sahip olmadığı  
yönündeki savını kabul etmeyecektir. Đhtilaf konusu taꢀınmazın baꢀından beri belli bir  
kullanıma yönelik olarak tahsis edildiği doğruysa da AĐHM bu tür bir tahsisin hangi nedenle  
baꢀvuranın bu taꢀınmazın maliki olmasına engel teꢀkil edeceğini anlayamamaktadır.  
Bu çerçevede AĐHM, baꢀvuranın 1902 yılında ihtilaf konusu taꢀınmazı kendi parasıyla  
ödeyerek satın aldığını gözlemlemektedir. Ayrıca Hükümet, 1902 yılından bu yana malik  
sıfatıyla, ihtilaf konusu taꢀınmazı gerçek anlamda bu taꢀınmazdan yararlanan Yetimhane  
6
Vakfı’na devrettiğini ya da bağıꢀladığını gösteren herhangi bir belge sunmamıꢀtır. Hükümet  
tarafından sunulan tapu sicil kayıtları bu taꢀınmazın Yetimhane Vakfı’nın kullanımına tahsis  
edildiğini göstermekteyse de baꢀvurandan daima sözkonusu taꢀınmazın ‘maliki’ olarak  
bahsedildiğini de kanıtlamaktadır. Öte yandan, yetkili makamlar, defaatle taꢀınmazın ‘maliki’  
sıfatıyla baꢀvuranı muhatap almıꢀlardır.  
Ayrıca, Asliye Hukuk Mahkemesi 25 ꢁubat 2004 tarihinde verdiği kararda baꢀvuranı ihtilaf  
konusu taꢀınmazın meꢀru maliki olarak değerlendirmiꢀtir. Bu çerçevede, malik tarafından  
yapılması gereken binanın sağlamlaꢀtırma çalıꢀmalarının yapılmamasının baꢀvuranın tapu  
senedinin iptalinin gerekçelerinden biri olarak ileri sürüldüğünü tespit etmek yeterli olacaktır.  
AĐHM, böylesi bir hükme ancak baꢀvuranın ihtilaf konusu taꢀınmazın maliki olduğu  
ilkesinden hareketle varılabileceği kanaatindedir. ꢁayet bu taꢀınmaz baꢀvurana ait olmamıꢀ  
olsaydı ya da mülkiyeti 1936 yılında Yetimhane Vakfı malik olacak ꢀekilde devredilmiꢀ  
olsaydı bu gerekçelerin hiçbir dayanağı kalmazdı.  
Hükümetin, dini azınlıklara ait vakıflar tarafından kullanılan mallara uygulanan Osmanlı  
Hukukunun özel hükümleri yönünden ileri sürdüğü argümana iliꢀkin olarak AĐHM, bu  
imtiyazların cumhuriyetin ilanıyla birlikte kaldırıldığını tespit etmektedir. 4 Ekim 1926’da  
Medeni Kanun’un ve 13 Haziran 1935 tarihinde Vakıflar Kanunu’nun yürürlüğe girmesiyle  
birlikte bu vakıfların tabi olduğu hukuki rejim köklü bir değiꢀime uğramıꢀtır. Bu çerçevede  
AĐHM sözü edilen bu kanunların kabul edilmesini müteakip kamu makamlarının baꢀvuranın  
malik sıfatına hiç itiraz etmedikleri ve Yetimhane Vakfı’nın da herhangi bir ꢀekilde mülkiyet  
iddiasında bulunmadığı hususuna özel bir önem atfetmektedir.  
Yukarıda ifade olunanlar göz önünde bulundurulduğunda, AĐHM, sözkonusu taꢀınmazın özel  
bir rejime tabi olduğunu kabul etse dahi, neredeyse kamusal bir nitelik taꢀıdığı ve hiçbir  
zaman baꢀvurana ait olmadığı sonucuna varamaz. Bu itibarla AĐHM sözkonusu taꢀınmazın,  
baꢀvurana ait olduğu, 1 No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesi bakımından bir ‘mülk’ teꢀkil ettiği  
ve 1 No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesinin mevcut davada uygulanabilir olduğu hükmüne  
varmaktadır.  
2. 1 No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesine riayet edilip edilmediği hakkında  
a) Mülkiyet hakkına yönelik bir müdahalenin olup olmadığı hakkında  
Đhtilaf konusu taꢀınmazın baꢀvurana ait olduğunu kabul ettikten sonra AĐHM tapu senedinin  
iptalinin ilgilinin mülkiyet hakkına yönelik bir müdahale teꢀkil ettiği kanaatine varmaktadır.  
Bu çerçevede AĐHM, AĐHS’nin ‘somut ve etkili’ hakların korunmasını amaçlaması  
çerçevesinde sözkonusu durumun fiili bir kamulaꢀtırmaya tekabül edip etmediğinin  
incelenmesine önem atfettiğini anımsatır (Sporrong ve Lönnroth – Đsveç, 23 Eylül 1982 tarihli  
karar, prg. 63).  
Hükümet fiili ya da hukuki bir kamulaꢀtırmanın değil basit bir kayıt hatası düzeltilmesinin  
sözkonusu olduğunu belirtmektedir. Hükümet, sözkonusu taꢀınmazın bidayetteki tahsis  
amacının muhafazası maksadıyla tapu senedinin Hazine adına değil asıl malik adına tescil  
edildiğine dikkat çekmektedir.  
Bununla birlikte AĐHM ihtilaflı durumun gerçeklerini analiz etmesi gerektiği kanaatindedir.  
Bu doğrultuda AĐHM, baꢀvuranın tapu senedini iptal eden ulusal mahkemelerin mülkiyetin,  
artık hayır hizmeti yapmadığı gerekçesiyle Vakıflar Genel Müdürlüğü tarafından ‘mazbut’  
7
vakıf olarak nitelendirilen Yetimhane Vakfı’na devredilmesine karar vermiꢀtir. Bu itibarla,  
sözkonusu taꢀınmazın artık baꢀvurana ait olmadığı ve bundan sonra Baꢀbakanlığa bağlı bir  
kamu kuruluꢀu olan sözkonusu genel Müdürlük tarafından idare edileceği hususunda bir  
tereddüt bulunmamaktadır.  
Dolayısıyla baꢀvuranın mülkiyet hakkı 1 No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesinin birinci bendinin  
ikinci cümlesi anlamında mülkiyetten yoksun bırakma olarak değerlendirilmesi gereken bir  
müdahaleye maruz kalmıꢀtır.  
b) Eꢁitlik ilkesine riayet edilip edilmediği hakkında  
1 No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesi her ꢀeyden evvel, kamu otoritesinin mülkiyet hakkına  
yönelik müdahalesinin yasal olmasını zorunlu kılar. Demokratik bir toplumun temel  
ilkelerinden biri olan hukukun üstünlüğü ilkesi AĐHS maddelerinin tamamında mündemiçtir  
(Iatridis – Yunanistan, no: 31107/96, prg. 58). Yasallık ilkesi ulusal hukuk normlarının yeterli  
derecede eriꢀilebilir, açık ve öngörülebilir olmalarını öngörmektedir (Hentrich – Fransa, 22  
Eylül 1994 tarihli karar, prg. 42 ; Lithgow ve diğerleri – Birleꢀik Krallık, 8 Temmuz 1986  
tarihli karar, prg. 110 ; La Rosa ve Alba – Đtalya (no:1), no: 58119/00, prg. 76, 11 Ekim  
2005)  
Hükümet öncelikle, Medeni Kanunun 1024. ve 1025. maddeleri uyarınca, tescil iꢀleminin  
meꢀru dayanağı olmadan yapılmıꢀ olması ve asıl malikin haklarının ihlal edilmesi halinde  
tapu sicillerinin bir mahkeme kararıyla düzeltilebileceğini öngördüğünü belirtmektedir.  
Hükümet ulusal mahkemelerin, Yetimhane tarafından 1936 yılında verilen beyannamede  
sözkonusu taꢀınmazın bildirilmesine istinaden tapu kayıtlarını düzelttiklerini ileri sürmektedir.  
Baꢀvuran yapılan bu müsadere iꢀleminin hiçbir yasal dayanağının olmadığını iddia  
etmektedir.  
AĐHM, Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 25 ꢁubat 2004 tarihli kararında tapu iptaline gerekçe  
olarak, belirli bir kanun maddesine ya da ilgili uluslararası anlaꢀmaya atıfta bulunmaksızın  
‘Medeni Kanun, uluslararası anlaꢀmalar ve (…) Vakıflar Kanunu’ nu zikretmekle yetindiğini  
tespit etmektedir.  
Đlk derece mahkemesi tarafından ileri sürülen sözkonusu gerekçe her ne kadar muğlak ve  
farklı yorumlara açıksa da AĐHM, Yargıtay’ın 21 Ekim 2004 tarihli kararında Yetimhane  
Vakfı tarafından 1936 yılında verilen beyannameye ve bu beyannamenin sonuçlarına açıkça  
atıfta bulunduğunu gözlemlemektedir. Bu muhakeme tarzını göz önünde bulunduran AĐHM,  
baꢀvuranın tapu senedinin, 2762 sayılı kanunun sözü edilen hükümlerine istinaden iptal  
edildiği ilkesinden hareket edecektir.  
Bundan sonra, sözkonusu hukuki standardın eriꢀilebilirlik ve öngörülebilirlik koꢀullarını  
yerine getirip getirmediği meselesini incelemek gerekmektedir. Ancak, müdahalenin  
orantılılığı yönünden vardığı sonucu göz önünde bulunduran AĐHM, bu mesele hakkında bir  
hükme varmayı gereksiz bulmaktadır (aynı anlamda bkz., sözgelimi, Çetin ve diğerleri –  
Türkiye, no: 40160/98, prg. 44).  
c) Kamu yararı amacı  
8
AĐHM’nin, bu kez sözkonusu mülkiyetten yoksun bırakma iꢀleminin 1 No’lu Ek Protokol’ün  
1. maddesinde ifade edilen ikinci kural anlamında ‘kamu yararı amacı’ gibi meꢀru bir amaç  
taꢀıyıp taꢀımadığını incelemesi gerekmektedir.  
Hükümet baꢀvuranın tapu senedinin iptalinin ihtilaf konusu taꢀınmazın baꢀlangıçtaki tahsis  
amacının korunması ihtiyacından kaynaklandığını savunmaktadır. Hükümete göre bu nedenle  
sözkonusu karar meꢀru bir amaca matuftu.  
Hükümet tarafından ileri sürülen tahsis amacının artık bir manasının kalmadığını ileri süren  
baꢀvuran mülkiyetine el konulmasının hiçbir meꢀru bir amaç taꢀımadığını iddia etmektedir.  
Baꢀvuran, esasen Đstanbul’da çok az sayıda yetim Rum çocuğunun kaldığını, bunların da daha  
elveriꢀli binalarda barındırıldığını belirtmektedir. Đlgili ayrıca, vakfın amacının ortadan  
kalkmasına rağmen, mülk sahibini mülkünden mahrum etmenin kamu düzenine hangi ꢀekilde  
hizmet ettiği hususunun Hükümet tarafından izah edilmediği kanaatindedir.  
AĐHM, “kamu yararı” kavramını  
doğası niteliği hep geniꢀ bir kavram olarak  
değerlendirdiğini hatırlatır. Özellikle mülkiyetten yoksun bırakma hususundaki yasaların  
kabul edilmesi kararı, çoğu zaman politik, ekonomik ve sosyal sorunların incelenmesini  
kapsamaktadır. Ekonomik ve sosyal bir politika izlemek için yasa koyucunun geniꢀ bir  
özgürlüğünün olmasının normal olduğuna kanaat getiren AĐHM, yargısının makul bir  
dayanaktan yoksun olmaması kaydıyla, yasa koyucunun “kamu yararının” gereklerini  
belirleme ꢀekline saygı duymaktadır (James ve diğerleri-Birleꢀik Krallık, 21 ꢁubat 1986  
tarihli karar; Pressos Compania Naviera S.A. ve diğerleri-Belçika, 20 Kasım 1995 tarihli  
karar; Broniowski-Polonya, baꢀvuru no: 31443/96).  
AĐHM, her ꢀeyden önce, Adalar Asliye Hukuk Mahkemesi tarafından dava konusu  
müdahaleyi haklı kılmak için gösterilen gerekçelerden birinin, tarihi bir öneme sahip  
sözkonusu taꢀınmazı sağlamlaꢀtırmak için sahibinin gerekli tedbirleri almaması olduğunu  
gözlemlemektedir. Ancak mevcut dava bağlamında böyle bir amacın geçerli olmadığı  
anlaꢀılmaktadır, zira ne ulusal mahkemeler ne Hükümet, sözkonusu bina için de geçerli  
olduğu üzere kültürel, mimari veya tarihi bir değere sahip taꢀınmaz mallar sözkonusu  
olduğunda, özellikle mimari mirasın korunmasına yönelik olarak alınması gereken tedbirleri  
içeren koꢀulları belirleyen ilgili mevzuattan faydalanmıꢀtır (Bkz, mutatis mutandis, sözü  
edilen Beyeler; SCEA Ferme de Frensoy-Fransa, baꢀvuru no: 61093/00 son olarak  
Debelianovi-Bulgaristan, baꢀvuru no: 61951/00, 29 Mart 2007).  
AĐHM’nin, Türk Devletinin, vakıfların statüsüne ve sahip oldukları mallara iliꢀkin hukuki bir  
sorunu çözmek durumunda kaldığı hususunda tereddütü bulunmamaktadır. Nitekim, AĐHM,  
Sözleꢀmeci Devletlerin vakıflar gibi tüzel kiꢀiler tarafından taꢀınmaz mal edinilmesine iliꢀkin  
rejimi düzenleme konusunda geniꢀ bir takdir yetkisine sahip olduklarını hatırlatmaktadır. Bu  
durumda, Sözleꢀmeci Devletler, genel menfaate uygun olarak, açıklanan hedef ve amaçların  
gerçekleꢀmesini, kamu düzenini ve vakfın üyelerinin çıkarlarını gözetecek tedbirleri hayata  
geçirebilirler. (Fener Rum Erkek Lisesi Vakfı-Türkiye, baꢀvuru no: 34478/97).  
Sonuç olarak, 1936 beyannamesinden altmıꢀ bir yıldan fazla bir süre sonra 1997 yılında tapu  
iptal davasının açılması, ihtilaflı tedbirin alınmasını gerekli kılan gerekçelere iliꢀkin soru  
iꢀaretlerine neden olsa da, bu tek baꢀına, vakıflar kanununun “kamu yararı amacına” hizmet  
etme genel amacının meꢀruiyetini ortadan kaldırmaz. (Bkz. Yunanistan’ın Eski Kralı).  
d) Müdahalenin orantılılığı  
9
Mallara saygı hakkına yönelik bir müdahalenin, kamu yararının gerektirdikleri ile kiꢀinin  
temel haklarının korunması yükümlülükleri arasındaki adil dengeyi sağlaması gerekmektedir  
(bkz. diğerleri arasından, Sporrong ve Lönnroth). Bu tür bir dengenin sağlanması kaygısı, 1  
No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesinin yapısının tamamında, dolayısıyla, birinci cümlede  
güvence altına alınan prensiple bağlantılı okunması gereken ikinci cümlesinde de  
bulunmaktadır. Özel olarak da, bir kiꢀiyi mülkünden yoksun bırakan tedbir ile hedeflenen  
amaçla kullanılan araçlar arasında makul bir orantılılık bağının bulunması gerekmektedir  
(Prssos Compania Naviera S.A. ve diğerleri).  
Mevcut davada baꢀvuran, karꢀılıksız olarak mülkünden yoksun bırakılmıꢀtır. AĐHM yerleꢀik  
içtihadına göre, ꢀayet bir müdahale meꢀruiyet ilkesine riayet ediyorsa ve keyfi değilse,  
tazminat ödenmemesi eo ipso ve her zaman Devlet tarafından baꢀvuranların mallarına el  
konulmasını gayrımeꢀru kılmaz. (Bkz. Jahn ve diğerleri- Almanya; baꢀvuru no: 46720/99,  
72203/01 ve 72552/01). AĐHM, yukarıda baꢀvuranın mülkiyet hakkının, 1 No’lu Ek  
Protokol’ün 1. maddesinin ilk satırının ikinci cümlesi anlamında mülkünden mahrum kalma  
olarak değerlendirilecek bir müdahaleye maruz kaldığı sonucuna ulaꢀtığını hatırlatmaktadır.  
Bu durumda, baꢀvuranın, orantısız ve aꢀırı bir yüke katlanıp katlanmadığının araꢀtırılması  
gerekmektedir. Bu konuda AĐHM daha önce, değerine göre makul bir miktar ödenmeksizin  
mülkten yoksun bırakmanın, aꢀırı bir müdahale teꢀkil ettiğini ve tazminatın hiç  
ödenmemesinin ise 1 No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesi kapsamında yalnızca istisnai  
koꢀullarda haklı görülebileceğini belirtmiꢀtir.  
Hükümet, tapu iptalinin, yalnızca yanlıꢀ tescilin düzeltilmesini teꢀkil etmesi nedeniyle,  
baꢀvurana hiçbir tazminat ödenmemesinin tamamen meꢀru olduğunu ifade etmektedir.  
Baꢀvuran, tazminat ödenmeksizin malına el koyulmasının kesinlikle orantısız olduğunu ileri  
sürmektedir. Bir kiꢀi tarafından yasal olarak edinilen bir malın belirli bir kullanım amacıyla  
tahsis edilmesi sözkonusu malın değerini tazminat ödenmeksizin elde edilmesi kadar  
düꢀürmez. Orantılılık ilkesi gereği, malın edinilme ꢀekli ne olursa olsun malının kaybından  
dolayı mal sahibinin zararının adil olarak tazmin edilmesi gerekmektedir.  
Mevcut davada AĐHM, tazminat ödemeksizin baꢀvuranın malından yoksun bırakmayı haklı  
kılmak için Hükümetin ileri sürdüğü, sözkonusu taꢀınmazın aslında Yetimhane Vakfı’na ait  
olduğunu ve baꢀvuranın hakkının “murakıp” veya “mutemet” statüsüne tekabül ettiği  
argümanına katılmamaktadır. Zira AĐHM’nin daha önce de belirttiği gibi, sözkonusu  
taꢀınmazı baꢀvuranın kendi kaynakları ile edindiği hususuna itiraz edilmemiꢀtir. Satın  
almasının hemen ardından, sözkonusu taꢀınmazın belli bir kullanım amacına tahsis edilmesine  
rağmen, baꢀvuran hep bu malın sahibi olarak muamele görmüꢀtür. Ayrıca 18 Temmuz 1944  
ve 18 Haziran 1945 tarihlerinde vergi dairesi tarafından kabul edilen kararlarda da görüldüğü  
üzere, binanın yalnızca bir kısmı sözü edilen kullanıma tahsis edilmiꢀti.  
Ayrıca, AĐHM’nin elinde bulunan dosyadan, ne 1902 tarihinde satın alınmasından ne 1936  
beyannamesinin ardından, iptal davasının açıldığı 1997 tarihine kadar, baꢀvuranın tapusunun  
mahkemeler veya idari merciler tarafından tartıꢀma konusu yapıldığı sonucuna ulaꢀılmaktadır.  
Aynı durum, güvenlik nedenleriyle taꢀınmazın boꢀaltıldığı tarih olan 1964 yılı ile 1997  
arasında geçen dönem için de geçerlidir. Zira 1964’ten sonra uygulamada binanın tahsis  
edildiği amacın varlığı son bulmuꢀtur.  
10  
Ayrıca, 1903 yılında ihtilaflı taꢀınmazı edindiğinden beri Yetimhane Vakfı, 1936  
beyannamesi sırasında veya sonrasında 1995 yılında Vakıflar Genel Müdürlüğü tarafından  
“mazbut” olarak nitelendirilene kadar hiçbir zaman taꢀınmazın sahibi olduğunu ileri  
sürmemiꢀtir. Sadece bu tarihte, Yetimhane Vakfı adına hareket eden Vakıflar Genel  
Müdürlüğü 1936 beyannamesine dayanarak taꢀınmazın tapusunu istemiꢀtir. Bu bağlamda,  
sözkonusu beyannamede, Yetimhane Vakfı’nın, herhangi bir mal “sahipliği” sıfatına atıfta  
bulunmaksızın, “Rum Erkek Yetimhanesini” yönettiğini beyan ettiğini belirtmek gerekir.  
Ayrıca ilgili mevzuat vakıflara “gelirlerinin niteliğini ve kaynağını, harcamalarını, gelir ve  
giderlerinin miktar ve niteliğini” belirttikleri bir beyanname sunma yükümlülüğü  
getirmekteydi. AĐHM’ye göre, Yargıtay kararının aksine, sözkonusu iki metnin, ipso facto,  
sözkonusu beyannamede belirtilen amaca göre yönetilmesi ile yükümlü Yetimhane Vakfı’na  
mülkün devredilmesinin teyidi olduğu sonucuna güçlükle ulaꢀılmaktadır.  
1936 beyannamesi konusunda ise AĐHM, dini azınlıklara ait vakıflar tarafından 1936 yılında  
verilen beyannamelerin, bu vakıfların “vakıf senedi” yerine geçtiğine iliꢀkin 1974 tarihli  
içtihadın uygulanmasının “öngörülebilirlik” gereği ile bağdaꢀmadığı sonucuna ulaꢀtığını  
hatırlatır (Fener Rum Erkek Lisesi Vakfı, paragraf 57). Oysa ki, Yetimhane Vakfı’nın 1936  
beyannamesinde atıfta bulunmakla malın sahibi olduğu yönündeki sonucun sözkonusu  
içtihata dayandığı anlaꢀılmaktadır.  
Sonuç olarak, sözkonusu taꢀınmazın, uzun seneler boyunca belirli bir kullanım amacına tahsis  
edildiği göz önüne alınsa bile, hiçbir halde, sözkonusu tahsisin, mülkiyet hakkının içeriğinin  
boꢀaltılmasını gerektirdiğini düꢀündürecek bir durum bulunmamaktadır. Savunmacı  
Hükümet’in sözkonusu taꢀınmazın tahsis edildiği amacını korumak istemesi kendi baꢀına bir  
sorun teꢀkil etmemekle beraber, AĐHM, Türk yetkililerin, baꢀvurana uygun bir tazminat  
ödemeksizin baꢀvuranı bu ꢀekilde malından yoksun bırakamayacaklarına kanaat  
getirmektedir. Zira mevcut davada baꢀvuranın hiçbir ꢀekilde tazminat almadığını saptamak  
gerekmektedir.  
Bu koꢀullarda, mülkten yoksun bırakmanın yasa ile öngörülmüꢀ olduğunu ve kamu yararı  
amacına hizmet ettiğinin ispat edildiği varsayılsa dahi AĐHM, mülkiyet hakkının korunması  
ile kamu yararının gerekleri arasında hüküm sürmesi gereken adil dengenin bozulduğu ve  
baꢀvuranın alıꢀılmıꢀın dıꢀında ve ölçüsüz bir yüke katlanmak zorunda kaldığı kanaatindedir.  
Bu durumda, 1 No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesi ihlal edilmiꢀtir.  
II. AĐHS’NĐN 6. MADDESĐNĐN VE 1 NO’LU EK PROTOKOL’ÜN 1. MADDESĐ ĐLE  
BĐRLĐKTE 14. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA  
AĐHS’nin 6/1 maddesine atıfta bulunan baꢀvuran, iç hukukta yapılan hatalardan dolayı ulusal  
mahkemeler nezdinde adil bir yargılamadan yararlanamadığını ileri sürmektedir. Baꢀvuran,  
ayrıca, Yargıtay kararının yeterince gerekçelendirilmediğini de ileri sürmektedir. Baꢀvuran,  
Yargıtay nezdinde duruꢀma yapılması talebinin reddedilmesi nedeniyle savunma hakkının  
ihlal edilmesinden de ꢀikayetçi olmaktadır.  
Ayrıca baꢀvurana göre, taꢀınmazın tapu kaydının, halihazırda Türk idari makamları tarafından  
yönetilmekte olan Yetimhane Vakfı adına tescil edilmesi keyfi bir el koyma iꢀlemi teꢀkil  
etmekte olup AĐHS’nin 14. maddesi ile birlikte 1 No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesinde  
güvence altına alınan haklarını ihlal etmektedir.  
11  
Hükümet bu iddialara karꢀı çıkmaktadır.  
AĐHM, sözkonusu ꢀikayetin yukarıda incelediği ꢀikayetle bağlantılı dolaysıyla kabuledilebilir  
nitelikte olduğunu belirtmektedir.  
Bununla birlikte, 1 No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesine iliꢀkin olarak ulaꢀtığı tespiti göz  
önünde alarak AĐHM, sözkonusu ꢀikayetlerin ayrı olarak incelenmesine gerek olmadığına  
kanaat getirmektedir.  
III. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI HAKKINDA  
Baꢀvuran, neden olunan zararın giderilmesi için Hükümet tarafından uygulanacak en uygun  
yolun ihtilaflı taꢀınmazın tamamının kendisine iade edilmesi olduğunu belirtmektedir.  
Hükümetin sözkonusu taꢀınmazı iade edememesi durumda, baꢀvuran zararının tazmin  
edilmesini kabul etmeye hazır olduğunu ifade etmekte ve taꢀınmazın piyasa değerine tekabül  
eden meblağı talep etmektedir. ꢁayet bu da mümkün değilse, baꢀvuran, 80.000.000 Euro  
değerinde tazminat talep etmektedir.  
Baꢀvuran, manevi zarar için de 10.000 Euro talep etmektedir. Ayrıca, ulusal mahkemeler ve  
AĐHS organları önünde yapmıꢀ olduğu yargılama masraf ve giderleri için de 50.000 Euro  
talep etmektedir.  
Hükümet, makul olmadığına kanaat getirerek bu iddialara karꢀı çıkmaktadır. Yargılama  
masraf ve giderlerine iliꢀkin olarak ise Hükümet, talep edilen miktarın aꢀırı olduğu ve  
yeterince belgelendirilmediği kanaatindedir. Ayrıca Hükümet, Yetimhanenin “mazbut vakıf”  
olarak değerlendirilmesine iliꢀkin karar düzeltme baꢀvurusunun ulusal mahkemelerde halen  
devam ettiğini ve yargılamanın sonucunun iꢀbu dava için belirleyici olabileceğini  
belirtmektedir.  
Mevcut dava koꢀullarında Savunmacı Devlet ile baꢀvuranlar arasında olası bir uzlaꢀma  
ihtimalini göz önünde bulunduran AĐHM, 41. maddenin uygulanmasının bu aꢀamada saklı  
tutulmasının uygun olacağına kanaat getirmektedir.  
BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK, AĐHM, OYBĐRLĐĞĐYLE,  
1. 1 No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesinin ihlal edildiğine;  
2. AĐHS’nin 6. maddesi ve 1 No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesi ile birlikte AĐHS’nin 14.  
maddesi kapsamında yapılan ꢀikayetlerin ayrı olarak incelenmesine gerek olmadığına;  
3. AĐHS’nin 41. maddesinin uygulanması hususunun  
a) saklı tutulmasına;  
b) Hükümet ve baꢀvuranların, AĐHS’nin 44/2 maddesi uyarınca kararın  
kesinleꢀmesinden itibaren altı ay içinde bu mesele hakkındaki görüꢀlerini yazıyla  
kendisine bildirmeye ve bilhassa aralarında varacakları her türlü uzlaꢀmadan kendisini  
haberdar etmeye davet edilmesine;  
c) Sonraki sürecin saklı tutulmasına ve gerektiğinde daire baꢀkanının izlenecek süreci  
belirlemeye yetkili kılınmasına;  
12  
KARAR VERMĐꢀTĐR.  
Đꢀbu karar Fransızca olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM’nin iç tüzüğünün 77. maddesinin 2. ve 3.  
paragraflarına uygun olarak 8 Temmuz 2008 tarihinde yazılı olarak bildirilmiꢀtir.  
Đꢀbu kararda AĐHS’nin 45/2 ve AĐHM iç tüzüğünün 74/2 maddesi uyarınca Yargıç Baka,  
Yargıç Ugrekhelidze ve Yargıç Mularoni’nin mutabakat ꢀerhi bulunmaktadır.  
13