CONSEIL DE

L'EUROPE

AVRUPA

KONSEYİ

AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ

FATMA KAÇAR - TÜRKİYE DAVASI

(Başvuru no:35838/97)

NİHAİ KARARIN ÖZET ÇEVİRİSİ

STRASBOURG

15 Temmuz 2005

Türkiye Cumhuriyeti Devleti aleyhine açılan (35838/97) başvuru no’lu davanın nedeni,

bu ülke vatandaşı Fatma Kaçar’ın (başvuran) Avrupa İnsan Hakları Komisyonu’na (Komisyon) 18

Şubat 1997 tarihinde Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) eski 25. maddesi uyarınca

yapmış olduğu başvurudur.

Başvuran, Diyarbakır Barosu avukatlarından M. Vefa tarafından temsil edilmektedir.

Başvuran AİHS’nin 2. maddesiyle güvence altına alınan yaşam hakkının korunmasına

aykırı olarak eşinin yargısız infaz sonucu öldürüldüğünü iddia etmektedir. Başvuran ayrıca

eşinin ölümü üzerine yürütülen resmi soruşturmanın yetersizliğinden ve Diyarbakır Cumhuri-

yet Savcılığı tarafından açılan ceza soruşturmasının sonucunun kendisine bildirilmediğinden

şikayetçi olmaktadır.

______________________________________________________________________________________

Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,

davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile

Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak

suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.

OLAYLAR

Davanın Koşulları

1968 doğumlu olan başvuran Diyarbakır’da ikamet etmekte olup ölen Halis Kaçar’ın

eşidir.

A. Başvuranın eşinin öldürülmesi

11 Mart 1994 tarihinde saat 7:30’a doğru evinden çıkan Halis Kaçar, uğradığı silahlı

saldırı sonucu ölmüştür.

Bu olayın ardından aynı gün Türk makamları soruşturma açmışlardır. 12 Kasım 1996

tarihinde başvuran Diyarbakır Cumhuriyet Savcılığı’na soruşturma hakkında bilgi istemiştir.

Başvuran özellikle olay yerine gelen polislerin etkili bir soruşturma yapmadıklarını

belirtmiştir.

Aynı gün Cumhuriyet Savcısı ön soruşturmanın devam ettiğini ve faillerin henüz

bulunamadığını bildirmiştir.

Başvuran avukatına verdiği ifadesinde, eşinin cesedini almak için hastaneye gittiğinde

hastane önündeki sivil polislerin kendisine “bir terörist öldürdük” dediklerini belirtmiştir.

B. Ulusal merciler tarafından yürütülen soruşturma

1. Diyarbakır Cumhuriyet Savcılığı tarafından yürütülen ön soruşturma

11 Mart 1994 tarihinde polis tarafından hazırlanan tutanaklarda, manavın önündeki

kan birikintisinden bahsedilmiş ve 9 mm çapında “makarov” marka mermi kovanı bulunduğu

belirtilmiştir. Mermi kovanı incelenmek üzere Diyarbakır Emniyet Müdürlüğü Terörle

Mücadele Şubesi’ne gönderilmiştir. Tutanağa göre sözkonusu kişi kimliği belirsiz kişiler

tarafından 11.07.1994 tarihinde öldürülmüştür. Aynı gün olay yerinin krokisi çizilmiş ve bir

doktor ile bir polis memuru tarafından birlikte imzalanan ve H.K.’nın öldüğünü tespit eden bir

tutanak düzenlenmiştir.

11 Mart 1994 tarihli otopsi raporuna göre H.K. vücudunun çeşitli yerlerine aldığı üç

kurşun sonucu yaşamını yitirmiştir. Aynı tarihte Diyarbakır Cumhuriyet Savcılığı defin izni

çıkarmıştır.

Yine aynı tarihte Diyarbakır Şehitler Polis Karakolu Komiseri tarafından dinlenen

tanık Ali Aslan ifadesinde, manavdayken üç el ateş edildiğini duyduğunu ve Benüsen deresi

yönüne doğru kaçan iki kişi gördüğünü belirtmiştir. Kaçan kişileri arkalarından gördüğü için

tarif edemeyeceğini ifade etmiştir.

16 Mart 1994 tarihli balistik inceleme raporunda, her üç merminin de aynı silahtan

çıktığı, fakat silah türünün belirlenmesi için ek bir inceleme yapılması gerektiğinden

sözedilmiştir.

1 Nisan 1994 tarihinde Cumhuriyet Savcılığı’na Emniyet Müdürü Ramazan Sürücü

tarafından gönderilen “gizli” ibareli yazıda, 1991 yılında Diyarbakır’da yapılan arşiv

incelemeleri sonucunda, Halis Kaçar’ın Milliyetçi Çalışma Partisi Merkez İlçe Kurucu üyesi

olduğu, PKK’yı öven konuşmalar yaptığı ve soruşturma dosyasının 25 Mart 1994 tarihinde

Diyarbakır DGM Cumhuriyet Savcılığı’na gönderildiği belirtilmiştir.

6 Nisan 1994 tarihinde Diyarbakır Cumhuriyet Savcılığı soruşturma dosyasını

Diyarbakır DGM Cumhuriyet Savcılığı’na göndermiştir.

7 Nisan 1994 tarihinde Diyarbakır DGM Cumhuriyet Savcısı Emniyet

Müdürlüğü’nden H.K.’nın ölümü hakkında yürütülen ceza soruşturması konusunda bilgi

istemiştir.

13 Nisan 1994 tarihinde Diyarbakır Cumhuriyet Savcılığı kendi birimleri tarafından

yürütülen ön soruşturmalar ile Emniyet Müdürlüğü tarafından yürütülen soruşturmayı

birleştirme kararı alarak soruşturmanın takibini üstlenmiştir.

18 Mart 1996 tarihinde Diyarbakır DGM Cumhuriyet Savcılığı Emniyet

Müdürlüğü’nden 7 Nisan tarihli talebine cevap alamadığını ileterek bu konuda her üç ayda bir

kendilerine bilgi gönderilmesini istemiştir. Bunun üzerine Emniyet Müdürlüğü 28 Mart

tarihinde soruşturmanın devam ettiğini ve failler yakalandığında kendilerine bildirileceğini

belirtmiştir.

12 Kasım 1996 tarihinde Diyarbakır DGM Cumhuriyet Savcısı Emniyet

Müdürlüğü’nden, 18 Mart tarihli taleplerine atıfta bulunarak H.K.’ya yapılan saldırının

faillerinin araştırılmasını ve her üç ayda bir bu konu hakkında kendilerine bilgi verilmesini

istemiştir.

Tarihi belirtilmeyen bir yazıyla Diyarbakır DGM Cumhuriyet Savcısı Emniyet

Müdürlüğü’ne, 7 Nisan ve 12 Kasım tarihli taleplerine cevap alamadıklarını ve H.K.’nın

ölümü üzerine başlatılan soruşturmanın gidişatından haberdar edilmediklerini bildirmiştir.

7 ve 12 Mayıs 1998 tarihlerinde Emniyet Müdürlüğü Diyarbakır DGM Cumhuriyet

Savcılığı’na, cinayetin failleri hakkında başlatılan soruşturmanın devam ettiğini bildirmiştir.

2. H.K. cinayetinin failleri hakkında başlatılan ceza muhakemesi usul işlemleri

17 Aralık 1998 tarihinde Hizbullah’a yönelik olarak gerçekleştirilen operasyonda İdris

Hasar isminde bir örgüt üyesi yakalanmıştır.

11 Mart 1994 tarihli ifadesinde İ.Hasar, Ubeydullah isminde bir kişiyle H.K.’nın

bulunduğu Çarkanat apartmanına geldiklerini ve Ubeydullah’ın H.K.’ya iki metre yakından

silahla ateş ettiğini belirtmiştir. İ. Hasar, H.K.’nın PKK üyesi olarak tanındığından

öldürüldüğünü eklemiştir.

25 Aralık 1998 tarihinde Emniyet Müdürlüğü Diyarbakır DGM Cumhuriyet

Savcılığı’na başlatılan ceza soruşturması hakkında bilgi vermiştir. Hamza kod adlı Hizbullah

üyesi İ.H. 11 Mart 1994 tarihinde, Hizbullah’ın emri üzerine Ubeydullah adlı bir kişi ile

birlikte H.K. cinayetine karıştığını itiraf etmiştir. Ateş eden Ubeydullah iken İ.H. gözcülük

etmiştir.

Diyarbakır DGM Cumhuriyet Savcılığı 6 Ocak 1999 tarihinde İ.H.’ye Hizbullah’a üye

olmak suçundan ve H.K. cinayetinden ötürü T.C.K.’nın 146. maddesi uyarınca dava açmıştır.

21 Nisan ve 19 Temmuz 1999 tarihlerinde Diyarbakır DGM, Diyarbakır Cumhuriyet

Savcılığı’ndan Diyarbakır Cezaevi’nde tutuklu bulunan İ.H.’nin duruşmalara getirilmesini

istemiştir.

7 Eylül 1999 tarihinde başvuran davaya müdahil taraf olarak katılmıştır.

Diyarbakır DGM çeşitli tarihlerde Elazığ Cezaevi Müdürlüğü’nden İ.H.’nin

duruşmalara gönderilmesini istemiştir.

5 Nisan 2001 tarihinde Emniyet Müdürlüğü Diyarbakır DGM Cumhuriyet Savcılığı’na

ceza soruşturmasının halen devam ettiğini bildirmiştir.

11 Haziran 2001 tarihinde yakalanan Hasan Gündüz isimli bir kişi 19 Haziran’da

verdiği ifadesinde, Said adlı bir kişi aracılığıyla Hizbullah’tan, Mehmet Emin Güçlü’nün

yardımıyla H.K.’yı öldürme emri aldığını belirtmiştir. T.C.K.’nın 146. maddesi uyarınca

Savcılık Hasan Gündüz aleyhine iddianame hazırlamıştır.

Diyarbakır DGM 17 Ekim 2002 tarihli kararıyla Mehmet Emin Gündüz’ü H.K.

cinayetine karışmak ve Hizbullah’a üye olmak suçlarından ömür boyu ağır hapis cezasına

çarptırmıştır. Mahkeme H.K. cinayetinin, Said kod adlı Hizbullah üyesi tarafından planlanıp

yönetildiğine, Hasan gündüz’ün cinayetin faili olduğuna ve Mehmet Emin Güçlü’nün

gözcülük yaptığına hükmetmiştir.

25 Mart 2001 tarihinde Yargıtay bu kararı onamıştır.

14 Ağustos 2001 tarihinde Diyarbakır DGM Elazığ Cezaevi Müdürlüğü’nden İ.H.’nın

11 Ekim 2001 tarihli duruşmaya gönderilmesini istemiş, Cezaevi Müdürlüğü ise İ.H.’nın,

H.K.’yı Ubeydullah kod adlı Ümit adlı bir şahıs tarafından öldürüldüğünü itiraf ettiğini

bildirmiştir.

3 Ağustos 2002 tarihinde Emniyet Müdürlüğü Diyarbakır DGM’ye Ubeydullah ve

Said kod adlı kişilerin yakalanmadığını bildirmiştir.

13 Kasım 2003 tarihinde Diyarbakır DGM İ.H.’den esas hakkında savunmasını

hazırlamasını istemiştir. 15 Ocak 2004 tarihli duruşmada İ.H. daha önce vermiş olduğu

ifadesini yineleyeceğini beyan etmiştir.

Tutuklu yargılanması devam eden İ.H. 1 Aralık 2004 tarihli duruşmada aleyhinde delil

olmadığını belirtmiştir.

Yapılan yasal düzenlemelerden sonra Diyarbakır DGM’nin yerini alan Diyarbakır

Ağır Ceza Mahkemesi 4. Dairesi İ.H. hakkındaki ceza davasını devralmıştır. Şu anda dava

halen bu mahkeme tarafından görülmektedir.

C. Tarafların sunduğu belgeler

Taraflar H.K.’nın ölümüyle ve Hizbullah’a yönelik yürütülen operasyonla ilgili olarak

farklı belgeler sunmuşlardır:

-

16 Mart 1994 tarihli ekspertiz raporu

olay yeri krokisi

-

11 Mart 1994 günü saat 08:30’da düzenlenen olay yeri tutanağı

Dava dosyasının Diyarbakır Emniyet Müdürlüğü’nden Diyarbakır DGM

Cumhuriyet Savcılığı’na gönderildiğine ilişkin 25 Mart 1994 tarihli tutanak

Diyarbakır DGM Cumhuriyet Savcılığı’nın kendi ceza soruşturmasını Diyarbakır

Cumhuriyet Savcılığı’nınki ile birleştirmesine ilişkin 13 Nisan 1994 tarihli karar

Olay yerinde bulunan dört mermi kovanının yed-i emine verildiğine dair 17 Mart

1994 tarihli tutanak

Diyarbakır Kriminoloji Laboratuarı tarafından yapılan balistik incelemeye ait 2

Eylül 2002 tarihli rapor

Hizbullah’a karşı yürütülen operasyon ve bu çerçevede düzenlenen yakalama ve

duruşma tutanakları konusunda Emniyet Müdürlüğü tarafından hazırlanan 20

Haziran 2001 tarihli tutanak

-

Hizbullah’ın gerçekleştirdiği cinayetler, bunların maksadı ve işleyişini açıklayan

Emniyet Müdürlüğü’nün 24 Aralık 1998 tarihli tutanağı

Diyarbakır DGM’de görülen duruşmalara ait tutanaklar

HUKUK AÇISINDAN

I. HÜKÜMET’İN İTİRAZI HAKKINDA

Hükümet iç hukuk yollarının tüketilmediği gerekçesiyle başvurunun

kabuledilemeyeceği itirazını yöneltmektedir.

Başvuran, dava konusu olayların üzerinden iki yıl geçmesine karşın yürütülen ceza

soruşturmasının, eşinin öldürülmesinden sorumlu olan kişi veya kişilerin tespit edilmesine

olanak sağlamadığından ötürü AİHM’ye başvuruda bulunduğunu belirtmektedir.

AİHM kabuledilebilirlik kararında, davanın koşulları dikkate alındığında Hükümet’in

ön itirazının, başvuranın AİHS’nin 2. maddesine dayanan şikayeti ile ortaya çıkan sorularla

yakından bağlı soruları gündeme getirdiği kanaatine varmış olduğunu hatırlatır.

II. AİHS’NİN 2. MADDESİNİN İHLAL EDİLDİĞİ İDDİASI HAKKINDA

Başvuran yaşama hakkına aykırı olarak eşinin yargısız infaz sonucu öldürüldüğünü

ileri sürerek, AİHS’nin 2. maddesinin ihlal edildiğinden şikayetçi olmaktadır.

A. Tarafların iddiaları

Başvuran ancak başvurusunun AİHM tarafından Hükümet’e iletilmesinden sonra

ulusal makamların harekete geçtiğini ileri sürmektedir. Başvuran böylelikle yetkililerin

soruşturmayı yeniden ele aldıklarını ve eşinin öldürülmesine karışan bir kişinin yakalandığını

belirtmektedir. Bununla birlikte başvuran dava gizli yürütülüyormuş gibi soruşturmanın

gidişatından haberdar edilmemiş, dolayısıyla İdris Hasar’a karşı açılan ceza davasına

“müdahil taraf” olarak katılamamıştır. Bu itibarla başvuran benzer davalarda yetkili

mercilerin ilgili kişileri bilgilendirmemesine sıkça rastlandığını belirtmektedir.

Başvuran, eşinin öldürülmesi karıştığı gerekçesiyle bir kişinin yakalanması konusunda

ise burada sözkonusu olanın fail zanlılarından sadece birisi olduğunu ve bu kişinin de

olaylarla bir ilgisi olmadığını belirtip ifadesinin işkence altında alındığını söylediğini dile

getirmektedir. Başvuran eşini öldüren kişi veya kişilerin hala bulunamadığını ileri sürmektedir.

Hükümet başvuranın eşini öldürmekle suçlanan kişiye karşı açılan ceza davasının

halen ulusal mahkemelerce görülmekte olduğunu yinelemektedir.

Hükümet, başvuranın Diyarbakır Cumhuriyet Savcılığı’na verdiği şikayet dilekçesinde

yalnızca eşinin ölümü üzerine açılan soruşturmanın sonucundan haberdar edilmek istediğini

dile getirdiğini ve dilekçede açıkça ya da zımnen herhangi bir devlet memurunun bu ölüm

olayına karışmış olabileceği düşüncesinin ileri sürülmediğini belirtmektedir. Hükümet bu

yöndeki bir iddianın, yalnızca başvuranın AİHM’ye yaptığı başvurunun ekinde yer alan

avukatına verdiği ifadesinde geçtiğini bildirmektedir. Hükümet bu türden bir beyanın,

Cumhuriyet Savcılığı gibi ulusal bir merci önünde yapılmadığından hukuken delil teşkil

etmediğini ileri sürmektedir.

Özellikle AİHS’nin 2. maddesi kapsamındaki şikayetle ilgili olarak, Hükümet ulusal

merciler tarafından yürütülen soruşturmanın etkili olduğunu, zira yetkililerin pasif kalmayıp

H.K. cinayetinin sorumlusunu saptadıklarını belirtmektedir. Hükümet, bu itibarla terör örgütü

Hizbullah’a karşı yürütülen operasyonu hatırlatmaktadır.

B. AİHM’nin Takdiri

1. Başvuranın eşinin ölümüne ilişkin koşullar hakkında

AİHM, AİHS’nin 2. maddesinin, Sözleşme’nin ana maddeleri arasında yer aldığını ve

sözkonusu maddenin, 3. madde ile birlikte Avrupa Konseyi’ni oluşturan demokratik

toplumların temel değerlerinden birini ifade ettiğini hatırlatır (Bkz., Çakıcı- Türkiye [GC],

n^o23657/94, § 86, CEDH 1999-IV, et Finucane – Birleşik Krallık, n^o29178/95, §§ 67-71,

CEDH 2003-VIII). Dahası AİHS’nin 2. maddesi ile tanınan güvencenin önemi dolayısıyla

AİHM, yaşam hakkına ilişkin şikayetleri son derece büyük bir titizlikle inceleyerek bir görüş

oluşturmak zorundadır (Bkz., Ekinci- Türkiye, n^o25625/94, § 70, 18 Temmuz 2000 ve

Tekdağ-Türkiye n^o27699/95, § 72, 15 Ocak 2004).

AİHM, ortaya çıkan soruları, başta yürütülen adli soruşturmalara ilişkin Hükümet

tarafından sunulan belgeler olmak üzere dava dosyasında yer alan yazılı belgeler ile tarafların

sunmuş olduğu gözlemler ışığı altında inceleyecektir.

AİHM başvuranın eşinin 11 Mart 1994 tarihinde gerçekleştirilen bir silahlı saldırıda

öldürüldüğünü belirtir. Dosyada yer alan unsurlardan 17 Aralık 1998 tarihinde yasadışı

Hizbullah terör örgütüne yönelik düzenlenen bir operasyonda polisin İdris Hasar adlı bir

kişiyi ele geçirdiği anlaşılmaktadır. İ.H. 25 Aralık 1998 tarihli ifadesinde, diğer itiraflarının

yanı sıra, örgütün emri üzerine Ubeydullah isimli bir kişi ile birlikte H.K.’nın öldürülmesine

katıldığını belirtmiştir. 6 Ocak tarihinde Diyarbakır Cumhuriyet Savcılığı tarafından İ.H.

aleyhine, özellikle H.K. cinayetinden dolayı ceza davası açılmıştır. 25 Ocak 1999 tarihinden

itibaren davaya Diyarbakır DGM bakmaya başlamıştır.

AİHM delilleri değerlendirirken “her türlü makul şüpheciliğin ötesinde” ilkesinden

yararlanmaktadır (Bkz., mutatis mutandis, Irlanda- Birleşik Krallık, 18 Ocak 1978, A serisi n^o

25, ss. 64-65, §§ 160-161). Fakat bu türden bir delil, yeteri kadar ciddi, açık ve birbiriyle

uyumlu bir dizi

emareden ya da çürütülemeyecek karinelerden oluşabilir (Bkz.,

Abdurrahman Orak- Türkiye, n^o31889/96, § 69, 14 Şubat 2002). Delillerin değerlendirilmesi

konusunda AİHM ikincil bir role sahiptir ve verili bir davanın koşulları kendisini bunu

yapmaya zorlamadığı sürece, olguları ele almakla yetkili olan ilk derece mahkemesinin rolünü

üstlenemez (Tahsin Acar-Türkiye [GC], no: 26307/95, § 213, 8 Nisan 2004).

Mevcut unsurlar ışığında AİHM, H.K.’nin güvenlik güçleri tarafından veya bunların

işbirliğiyle öldürülmüş olduğu yönünde bir sonucun, güvenilir emarelerden çok varsayımlara

ve spekülasyona dayandığı düşüncesindedir. Bu koşullarda AİHM, başvuranın eşinin

öldürülmesinde devletin sorumluluğunun her türlü makul şüphenin ötesinde ortaya

konmadığını tespit etmiştir.

Sonuç olarak bu bakımdan AİHS’nin 2. maddesi ihlal edilmemiştir.

2. Soruşturmanın yetersizliği iddiası hakkında

AİHM, AİHS’nin 2. maddesinde şart koşulan yaşam hakkının korunması

yükümlülüğünün, 1. madde ile Devletlere yüklenen “kendi yetki alanları içinde bulunan

herkese bu Sözleşme[de] .... tanımlanan hak ve özgürlükleri tanı[maları]” yükümlülüğü ile

birlikte, zora başvurmanın bir kişinin ölümüne neden olması halinde etkili bir soruşturma

yürütülmesini öngördüğünü ve bunu zorunlu kıldığını hatırlatır (Bkz., mutatis mutandis,

McCann ve diğerleri- Birleşik Krallık, 27 Eylül 1995 tarihli karar, A serisi n^o324, s. 49, § 161

ve Kaya- Türkiye, 19 Şubat 1998 tarihli karar, Derleme 1998-I, s. 329, § 105). Fail oldukları

iddia edilenler ister devlet görevlileri isterse üçüncü kişiler olsun, zor kullanımının bir kişinin

ölümüyle sonuçlandığı her durumda benzeri bir soruşturma yürütülmelidir (Bkz., Tahsin Acar,

adıgeçen karar, § 220). Soruşturmalar özellikle derin, tarafsız ve özenli olmalıdır (McCann ve

diğerleri- Birleşik Krallık, adıgeçen karar, s. 39, § 161-163 ve Çakıcı, adıgeçen karar, § 86).

AİHM ayrıca, soruşturmanın etkinliğine ilişkin asgari kriteri karşılayan incelemenin

niteliği ve derecesinin davanın koşullarına bağlı olduğu düşüncesindedir. Bu koşullar ilgili

olguların tümü temelinde ve soruşturma çalışmalarının uygulamadaki gerçeklerine bakılarak

değerlendirilir. Ortaya çıkabilecek durumların çeşitliliğini, yalnızca soruşturmaya ilişkin

işlemler listesine veya basitleştirilmiş diğer kriterlere indirgemek mümkün değildir (Bkz.,

Tanrıkulu -Türkiye [GC], n^o23763/94, §§ 101-110, CEDH 1999-IV, Kaya, adıgeçen karar,

ss. 325-326, §§ 89-91, Güleç-Türkiye, 27 Temmuz 1998, Derleme 1998-IV, ss. 1732-1733, §§

79-81, Velikova- Bulgaristan, n^o41488/98, § 80, CEDH 2000-VI, ve Buldan -Türkiye, n^o

28298/95, § 83, 20 Nisan 2004).

Yürütülen soruşturma aynı zamanda sorumluların tespit edilip nihayetinde

cezalandırılmalarını sağlayacak şekilde etkili olmalıdır (Oğur-Türkiye, n^o21594/93, § 88,

CEDH 1999-III). Burada sözkonusu olan sonuca değil, araçlarla ilişkin bir yükümlülüktür.

Yetkili mercilerin, olaylara ilişkin delillerin toplanabilmesi için makul olarak kendilerine açık

olan tedbirleri almaları gerekmektedir (Tanrıkulu, adıgeçen karar, § 109, ve Salman-Türkiye

[GC], n^o21986/93, § 106, CEDH 2000-VII).

İvedi ve özenli olma zorunluluğu bu bağlamda zımnen mevcuttur. Özel bir durumda

soruşturmanın ilerlemesini önleyen engel veya güçlüklerin olabileceğinin elbette kabul

edilmesi gerekmektedir. Fakat ölümle sonuçlanan zor kullanımı üzerine yürütülen bir

soruşturma sözkonusu olduğunda, yetkililerin ivedilikle cevap vermesi, halkın yasallık

ilkesine uyulduğuna dair duyduğu güvenin korunması ve yasadışı faaliyetlere karışıldığı ya da

göz yumulduğu yönündeki her türlü izlenimin önüne geçilmesi açısından genellikle temel

önem arz etmektedir (McKerr-Birleşik Krallık, no: 28883/95, § 114, CEDH 2001-III).

Mevcut davada H.K.’nın öldürülmesine ilişkin soruşturma ölümünden hemen sonra

başlatılmış da olsa, AİHM dosyada yer alan unsurların tümünü dikkate aldığında, ulusal

merciler tarafından ceza soruşturması yürütülürken gereken özenin gösterilmediğini

saptamıştır. Dolayısıyla soruşturmanın ilk aşamasında, yani H.K.’nın ölümünden İ.H.’nin

yakalanmasına kadar olan süreçte, soruşturmada açıklama getirilmemiş edilgenlik süreçleri

mevcuttur. Örneğin 13 Nisan 1994’ten 18 Mart 1996’ya kadar soruşturma askıya alınmış gibi

görünmektedir. Ardından H.K.’nın ölümüyle eş zamanlı olarak Ali Aslan isminde bir tek

görgü tanığının davaya bakan Savcılık tarafından dinlenmesi AİHM’yi şaşırtmıştır. Maktulün

aile fertleri gibi diğer tanıkların Savcılık tarafından dinlenmemiş olması da şaşkınlık vericidir.

H.K.’nın ailesi gibi avukatı da soruşturmanın gidişatı hakkında bilgilendirilmemiş

görünmektedir. Savcılığın birçok kez taleplerini yinelemesinden ortaya çıktığı üzere Savcılık

da polis tarafından yürütülen ön soruşturmayı takip etmekte açıkça güçlükler yaşamıştır. Aynı

şekilde 16 Mart 1994 tarihli balistik inceleme raporu H.K.’nın öldürülmesinde kullanılan silah

tipini belirleyecek biçimde gerçekleştirilmemiştir. AİHM Hükümet’in 1 Nisan 1994 tarihli

yazısında belirttiği gibi, maktulün PKK üyesi olmasından ötürü Savcılığın soruşturmasını

siyasi alanda yürüttüğü argümanını inandırıcı bulmamıştır. Esasen bu argüman tüm alanlardan

yararlanılmaması sonucunu doğurmuş olacak kadar soruşturmayı tıkamış niteliktedir. Dahası

Savcılığın belirtilen alanı da derinleştirmediğini belirtmek gerekir.

AİHM için katil zanlılarından biri olan İdris Hasar hakkında başlatılan ceza davasının

halen sürdüğünün belirtilmesi önemlidir. Silahla ateş açan Ubeydullah ismindeki diğer

zanlının ise hala bulunamadığını kaydetmekte fayda vardır. Daha sonra dosyadaki unsurlardan

11 Haziran 2001 tarihide Hasan Gündüz isimli bir şahsın yakalandığı anlaşılmaktadır.

Adıgeçen kişi Said adlı birinin aracılığıyla Hizbullah örgütünden Mehmet Emin Güçlü’nün

yardımıyla H.K.’yı öldürme emri aldığını ifade etmiştir. Hasan Gündüz’e karşı açılan ceza

davası İdris Hasar hakkında yürütülenle birleştirilmemiş olup, halen Diyarbakır DGM

tarafından görülmektedir.

Yukarıda anlatılanlar ışığında AİHM, yetkililer tarafından H.K.’nın katil zanlıları

hakkında ceza soruşturması başlatılmış olmasına karşın bunların tümünün bulunamadığını

saptamıştır. Hükümet’in verdiği bilgilere göre 17 Ekim 2002 tarihinde ömür boyu ağır hapis

cezasına mahkum edilen Mehmet Emin Güçlü dışında bulunabilen zanlılar hakkında açılan

ceza davası ilk derece mahkemesi tarafından halen sonuca ulaştırılmamıştır. Dava şu ana

kadar on yıldan fazla sürmüş ve bu konuya Hükümet tarafından bir açıklama getirilmemiştir

(Ceyhan Demir ve diğerleri- Türkiye, n^o34491/97, § 110, 13 Ocak 2005, ve Tahsin Acar,

adıgeçen karar, §§ 223-224).

Özetle yukarıda ortaya konan eksiklikler gözönünde bulundurulduğunda AİHM,

H.K.’nın ölümünü çevreleyen koşullar hakkında ulusal merciler tarafından yürütülen

soruşturmaların etkili kabuledilemeyeceği sonucuna varmıştır. Dolayısıyla Hükümet’in iç

hukuk yollarının tüketilmediği itirazının kabul edilemez bulunmasının uygun olduğuna kanaat

getirilmiştir.

Sonuç olarak AİHM Hükümet’in itirazını reddetmiş ve AİHS’nin 2. maddesi

gereğince Devletlere düşen usulü yükümlülüklerin yerine getirilmediğine karar vermiştir.

III. AİHS’NİN 13. MADDESİNİN İHLAL EDİLDİĞİ İDDİASI HAKKINDA

Başvuran eşinin ölümünden sonra yürütülen resmi soruşturmanın yetersizliğinden ve

Diyarbakır Cumhuriyet Savcılığı tarafından açılan ceza soruşturmasının sonucu hakkında

kendisine bilgi verilmemesinden şikayetçi olmakta ve AİHS’nin 6. ve 13. maddelerine atıfta

bulunmaktadır. AİHM bu şikayetleri Sözleşme’nin 13. maddesi açısından incelemeye karar

vermiştir.

A. Tarafların Argümanları

Başvuran polis tarafından eşi PKK üyesi olarak tanıtıldığı için ölümünün ardından iç

makamlar tarafından ciddi bir soruşturma yürütülmediğini ileri sürmektedir. Gerçekten de

sadece bir görgü tanığı, bir bakkal dükkanının sahibi, dinlenmiş ve başta aile fertleri olmak

üzere diğer hiç kimse dinlenmemiştir. Başvuranın 12 Kasım 1996 tarihli talebi üzerine

Savcılık kendisine eşinin ölümünden sorumlu olanların bulunamadığı ve dosyanın Diyarbakır

Cumhuriyet Savcılığı’na gönderildiği bilgisini vermiştir.

Başvuran eşinin ölümünün ardından bir çok kez yazılı ve sözlü olarak soruşturmanın

gidişatı hakkında bilgilendirilmek için yetkili mercilere başvurduğunu belirtmektedir. Her

seferinde yetkililer kendisine soruşturmanın devam ettiğini belirtmişlerdir. Başvuran son

olarak 12 Kasım 1996 tarihinde Diyarbakır Cumhuriyet Savcılığı’na başvurduğunda kendisine

yine soruşturmanın devam ettiği cevabı verilmiştir. Başvuranın eşinin ölümünden iki yıl

geçtikten sonra da ön soruşturmada ilerleme katedilmemesi üzerine başvuran AİHM’ye

başvuru yapmaya karar vermiştir.

Başvuran AİHM’nin dikkatini, 1 Nisan 1994 tarihinde Diyarbakır Emniyet Müdürü

Ramazan Sürücü tarafından “gizli” olarak tasnif edilen bir belgeye çekmektedir. Başvuran

eşinin politik görüşleri nedeniyle soruşturmanın hiçbir zaman ciddiyetle yürütülmediğini iddia

etmektedir. İdris Hasar olayların üzerinden altı yıl geçtikten sonra ancak yakalanmış, o da

Ubeydullah isimli bir kişini kocasını öldürdüğünü söylemiştir. Bu itibarla başvuran eşinin

öldürülmesinden sorumlu olan kişinin hala bulunamadığına işaret etmektedir.

Başvuran Diyarbakır DGM’de İdris Hasar’a karşı açılan ceza davası sürecinde

İ.H.’nin, kocasını öldürenin kendisi olmadığını söyleyip sözkonusu cinayetin faillerini bulmak

zorunda olan polislerin kendisini bu cinayetten sorumlu tuttuklarını anlattığını belirtmektedir.

Başvuran ayrıca, İdris Hasar’ın cinayete karışmış olduğu varsayılsa bile ne bu kişinin

yakalandığı ne de ön soruşturma veya bu kişiye açılan ceza davası hakkında kendisine bilgi

verilmediğini vurgulamaktadır.

Hükümet AİHM içtihatlarına gönderme yaparak (Akdivar ve diğerleri, adıgeçen karar,

s. 1211, § 68, ve Aytekin- Türkiye, 23 Eylül 1998, Derleme 1998-VII, § 86), başvuranın

davasının görülmesini sağlamak için adli merciler önünde etkili başvuru yollarına sahip

olduğunu savunmaktadır. Güvenlik güçleri aleyhinde herhangi bir şikayet ya da karine

bulunmadığından Savcılık araştırma yapma gereği duymamıştır. Diyarbakır Emniyet

Müdürlüğü Terörle Mücadele Şubesi tarafından yürütülen soruşturma üzerine 1 Nisan 1994

tarihinde Savcılık, maktulün PKK üyesi olduğunu gözönünde bulundurarak kendi

soruşturmasını politik alana yönlendirmiştir.

B. AİHM’nin Takdiri

AİHM, AİHS’de yer alan hak ve özgürlükler iç hukukta ne şekilde tanınmış olursa

olsun, Sözleşme’nin 13. maddesinin, bu hak ve özgürlüklerden iç hukukta yararlanılmasını

sağlayacak yolların varlığını güvence altına aldığını hatırlatır. Dolayısıyla Sözleşmeci

Devletler, bu hükmün kendilerine getirdiği yükümlülüklere ne şekilde uydukları konusunda

belli bir takdir payından yararlanma hakkına sahip olsalar da, sözkonusu hüküm, AİHS’ye

dayalı “savunulabilir bir şikayetin” içeriğinin incelenmesini ve uygun bir telafinin

sunulmasını sağlayacak bir iç hukuk yolunu zorunlu kılmaktadır. AİHS’nin 13. maddesinden

doğan yükümlülüğün kapsamı, başvuranın Sözleşme uyarınca yaptığı şikayetin niteliğine

bağlı olarak değişmektedir. Bununla birlikte bu maddenin gerektirdiği başvuru yolu hukuken

olduğu kadar pratikte de “etkili” olmalı ve özellikle bu başvuru yolunun kullanılması,

Savunmacı Devlet’in yetkili mercilerinin fiilleri tarafından haksız bir biçimde

engellenmemelidir (Bkz., Aksoy – Türkiye, adıgeçen karar, s. 2286, § 95, Aydın-Türkiye, 25

Eylül 1997 tarihli karar, Derleme 1997-VI, ss. 1895-1896, § 103 ve Kaya, adıgeçen karar, ss.

329-330, § 106 ve Abdurrahman Orak, adıgeçen karar, § 97).

Yaşam hakkının korunmasının arz ettiği temel önem dikkate alındığında, AİHS’nin

13. maddesi, gerektiğinde tazminat ödenmesinin yanı sıra, ölümden sorumlu olanların tespit

edilmesi ve cezalandırılmasına yönelik derin ve etkili araştırmalar yapılmasını şart koşmakta

ve şikayetçinin soruşturma usulüne etkin bir şekilde erişebilmesini içermektedir (Kaya,

adıgeçen karar, ss. 330-331, § 107).

Mevcut davada AİHM, başvuranın eşinin Devlet görevlileri tarafından öldürüldüğüne

dair her türlü makul şüphenin ötesinde delille kanıtlanmadığı sonucuna varmıştır. Bu durum

yine de, AİHS’nin 2. maddesine dayanan şikayeti, 13. madde açısından “savunulabilir”

olmaktan yoksun bırakmamaktadır (Bkz. Boyle ve Rice- Türkiye, 27 Nisan 1988, A serisi n^o

131, s. 23, § 52, Kaya, adıgeçen karar, ss. 330-331, § 107, ve Yaşa- Türkiye, 2 Eylül 1998,

Derleme 1998-VI, s. 2442, § 113). AİHM’nin esas hakkındaki kararı, yukarıda belirtilen

nedenler dolayısıyla savunulabilir olduğu kabul edilmiş olan sözkonusu şikayetin özüne

ilişkin etkili bir soruşturma yürütüme yükümlülüğünü geçersiz kılmamaktadır.

AİHM daha önceden de yetkili mercilerin H.K. cinayetinin meydana geldiği koşullar

hakkında etkili bir soruşturma yürütüme yükümlülüğüne sahip olduklarını ortaya koymuştur.

Oysa birkaç yıldır fail zanlılarına karşı açılan soruşturmalar henüz sonuçlandırılmamıştır.

Yukarıda belirtilen nedenlerden ötürü Savunmacı Devlet’in, AİHS’nin 2. maddesinden

kaynaklanan soruşturma yükümlülüğünün daha ötesinde şartlar taşıyan 13. maddede

öngörüldüğü gibi etkili bir soruşturma yürütmüş olduğu kabul edilemez (Kaya, adıgeçen

karar, ss. 330-331, § 107).

Sonuç olarak AİHS’nin 13. maddesi ihlal edilmiştir.

IV. AİHS’NİN 41. MADDESİNİN UYGULANMASI HAKKINDA

AİHS’nin 41. maddesinde belirtilen unsurlar.

A. Maddi Tazminat

Başvuran 69.182 Euro değerinde gelir kaybına uğradığını iddia etmekte ve bu talebini

AİHM’ye sunduğu bir uzman raporuna dayandırmaktadır. Başvuran ölmeden önce minibüs

şoförü olarak çalışan eşinin otuzbir yaşında olduğunu ve ayda yaklaşık 250.000.000 Türk

Lirası (TL) kazandığını belirtmektedir. Bu dönemde Türkiye’deki ortalama yaşam beklentisi

dikkate alındığında tablolara göre yapılan hesaplama yukarıda belirtilen miktarı vermiştir.

Hükümet bu talebin fahiş tutarda olduğunu ve haklı bir gerekçeye dayanmadığını

düşünmektedir.

Mahkeme içtihatlarına göre başvuran tarafından iddia edilen zarar ile AİHS’nin ihlali

arasında açık bir nedensellik bağı olmalıdır ve bu gerektiğinde gelir kaybının tazminini

içermelidir (Bkz., Barberà, Messegué ve Jabardo - İsopanya (50. madde), 13 Haziran 1994, A

serisi n^o285-C, ss. 57-58, §§ 16-20). AİHM yukarıda H.K.’nın Devlet görevlileri tarafından

veya bunların işbirliğiyle öldürüldüğünün yönünde bir tespitin yapılmayacağını saptamıştır.

Bu koşullarda AİHS’nin 2. maddesinin esastan ihlali ile maktulün dul eşi ve çocuklarına

sağlamış olduğu maddi gelirin kaybı arasında doğrudan bir nedensellik bağı

bulunmamaktadır. Sonuç olarak AİHM başvuran tarafından talep edilen maddi tazminatın

tamamını reddetmiştir (Bkz. Çakıcı, § 127, Önen - Türkiye, n^o22876/93, § 115, 14 Mayıs

2002, ve Buldan, adıgeçen karar).

B. Manevi Tazminat

Başvuran babalarının ölümüyle yetim kalan çocukları ve kendisi adına uğradıkları

manevi zararın tazmini için 100.000 Euro talep etmektedir.

Hükümet talep edilen miktara karşı çıkmıştır.

AİHM, AİHS’nin 2. maddesiyle şart koşulan usulü yükümlülüğe ve 13. maddeye

aykırı olarak yetkili mercilerin, H.K.’nın ölümü hakkında etkili bir soruşturma

yürütmediklerini ve etkili başvuru yolu sunmadıkları sonucuna vardığını hatırlatır. Bu

durumda Mahkeme, başvuranın ve çocuklarının maruz kaldıkları zararın hakkaniyete uygun

olarak tazmini için 10.000 Euro ödenmesine karar vermiştir.

C. Masraf ve Harcamalar

Başvuran AİHM’deki yargılama sürecinde yaptığı masraf ve harcamalar ile stajyer

avukat ücreti olarak 7.952 Euro talep etmektedir. Bu tutarın dağılımı, 5.080 Euro esas

avukatlık ücreti; 1.456 Euro stajyer avukat giderleri; 240 Euro çeviri ücreti; 950 Euro posta,

telefon ve sekreterli işleri; ve 226 Euro ise uzmana yapılan ödeme şeklindedir.

Hükümet bu tutarlara haklı bir gerekçeye dayanmadığı düşüncesiyle itiraz etmektedir.

AİHM’de adli yardımdan yararlanmış olan başvuran, uzmana yapılan ödemeyi

gösteren bir fatura ile avukatının bu dava için kaç saat çalıştığını belirten bir çizelge dışında

yapılan harcamaları ve avukatlık ücretlerini gösteren herhangi bir belge sunmamıştır.

AİHM’ye göre, bir ihlal tespiti ile sonuçlanacak olan şikayetlerin dile getirilmesi için stajyer

avukatın yardımı zorunlu değildir. İlgilinin AİHM’deki yargılama sürecinde bazı harcamalar

yapmış olduğu muhakkaktır; bu durumda AİHM, başvurana 3.000 Euro ödenmesinin makul

olduğuna ve bu miktarın Avrupa Konseyi’nin adli yardım olarak verdiği 625,04 Euro’nun

düşülerek ödenmesine karar vermiştir.

C. Gecikme Faizi

AİHM, Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı % 3 'lük

bir faiz oranının uygulanacağını belirtmektedir.

BU GEREKÇELERLE AİHM,

1. Oybirliği ile, Hükümet’in ön itirazının reddine;

2. Oybirliği ile, AİHS’nin 2. maddesinin esastan ihlal edilmediğine;

3. Bire karşı altı oyla, AİHS’nin 2. maddesinin usulden ihlal edildiğine;

4. Bire karşı altı oyla, AİHS’nin 13. maddesinin ihlal edildiğine;

5. Bire karşı altı oyla,

a) AİHS’nin 44 § 2 maddesi gereğince kararın kesinleştiği tarihten itibaren üç ay

içinde, ödeme tarihindeki döviz kuru üzerinden TL’ye çevrilmek üzere Savunmacı

Hükümet tarafından başvurana,

i. Halis Kaçar’ın dul eşi ve yetim kalmış üç çocuğu için manevi tazminat olarak

10.000 (on bin) Euro ödenmesine,

ii. masraf ve harcamalar için 3.000 (üç bin) Euro verilmesine ve bu miktarın adli

yardım olarak verilen 625, 04 Euro (altıyüz yirmi beş euro dört cent) düşülerek

ödenmesine,

iii. yukarıdaki miktarların her türlü vergiden muaf tutulmasına;

b) sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapılmasına kadar Hükümet

tarafından, Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan faiz oranının üç

puan fazlasına eşit oranda basit faizi ödenmesine;

6. Adil tazminata ilişkin diğer taleplerin reddine;

karar vermiştir.

İşbu karar Fransızca olarak hazırlanmış ve AİHM’nin iç tüzüğünün 77 §§ 2 ve 3

maddesine uygun olarak 15 Temmuz 2005 tarihinde yazıyla bildirilmiştir.

AİHS’nin 45 § 2 maddesi ile AİHS İç Tüzüğü’nün 74 § 2 maddesine uygun olarak Sn.

Türmen mevcut karara kısmi muhalefet şerhi koymuştur.