CONSEIL

AVRUPA

DE L’EUROPE

KONSEYĐ

AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ

FARUK DENĐZ -TÜRKĐYE DAVASI

(Baꢀvuru no: 19646/03)

KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ

STRAZBURG

12 ꢁubat 2008

Đꢀbu karar AĐHS’nin 44§2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecektir. ꢁekli

düzeltmelere tabi olabilir.

______________________________________________________________________________________

Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri, davanın

adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile Dışişleri

Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak suretiyle ticari

olmayan amaçlarla alıntılanabilir.

USUL

Türkiye Cumhuriyeti Devleti aleyhine açılan (19646/03) no’lu davanın nedeni (T.C.

vatandaꢀı) Faruk Deniz’in (baꢀvuran) Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi’ne 20 Aralık 2002

tarihinde Temel Đnsan Hakları ve Özgürlüklerini güvence altına alan Avrupa Đnsan Hakları

Sözleꢀmesi’nin (AĐHS) 34. maddesi uyarınca yapmıꢀ olduğu baꢀvurudur.

Baꢀvuran, Đzmir Barosu avukatlarından S. Pekdaꢀ tarafından temsil edilmektedir.

OLAYLAR

I. DAVANIN KOꢁULLARI

Baꢀvuran, 1972 yılı doğumludur ve Manisa’da ikamet etmektedir.

27 Aralık 1995 tarihinde, baꢀvuran, Manisa Emniyet Müdürlüğü Terörle Mücadele ꢁubesi

ekipleri tarafından yakalanmıꢀ ve gözaltına alınmıꢀtır. Baꢀvuran, yasadıꢀı bir örgüt olan

DHKP/C üyesi olmakla suçlanmıꢀtır.

5 Ocak 1996 tarihinde, baꢀvuran, Đzmir Devlet Güvenlik Mahkemesi nöbetçi hakimi karꢀısına

çıkarılmıꢀ ve hakim, baꢀvuranın tutuklanmasına karar vermiꢀtir.

25 Mart 1998 tarihinde, Devlet Güvenlik Mahkemesi, baꢀvuranı serbest bırakmıꢀtır.

28 Kasım 2000 tarihinde, Devlet Güvenlik Mahkemesi, baꢀvuranın beraatına karar vermiꢀ, bu

karar 6 Aralık 2000 tarihinde nihai hale gelmiꢀtir.

2 Mart 2001 tarihinde, 466 sayılı yasa uyarınca, baꢀvuran, 27 Aralık 1995 ve 25 Mart 1998

tarihleri arasında özgürlüğünden mahrum bırakılması nedeniyle maruz kaldığı zarardan dolayı

Manisa Ağır Ceza Mahkemesi’nde tazminat davası açmıꢀtır. . Baꢀvuran, 10.000.000.000 TL

[yaklaꢀık 11.765 Euro] maddi tazminat ve 100.000.000.000 TL manevi tazminat [yaklaꢀık

117.674 Euro] manevi tazminat talebinde bulunmuꢀtur.

17 Nisan, 26 Nisan, 21 Haziran ve 28 Haziran 2001 tarihleri arasında, Ağır Ceza Mahkemesi,

üç hakimli dört duruꢀma gerçekleꢀtirmiꢀtir. Đkinci duruꢀma sırasında, mahkeme, davayı

soruꢀturmak ve rapor hazırlamak için üyelerinden birini murahhas üyesi olarak atamıꢀtır.

Üçüncü duruꢀma sırasında, mahkeme, baꢀvuranın maddi kaybının hesaplanması için re’sen

bir bilirkiꢀi görevlendirmiꢀtir. 28 Haziran 2001 tarihli son duruꢀma sırasında, bilirkiꢀi,

raporunu Ağır Ceza Mahkemesine sunmuꢀ ve Cumhuriyet Baꢀsavcısı’ndan da, baꢀvuranın

talebine iliꢀkin yazılı görüꢀlerini sunması istenmiꢀtir. Bilirkiꢀi raporu baꢀvurana tebliğ

edilmemiꢀtir.

Aynı gün, Cumhuriyet Baꢀsavcısı görüꢀlerini sunmuꢀtur. Baꢀsavcının görüꢀleri de baꢀvurana

tebliğ edilmemiꢀtir.

Yine 28 Haziran 2001 tarihinde, Baꢀsavcının görüꢀüne dayanarak Ağır Ceza Mahkemesi,

baꢀvurana, 368.531.000 TL [yaklaꢀık 340 Euro] maddi tazminat ve 750.000.000 TL [yaklaꢀık

692 Euro] manevi tazminat ödenmesine karar vermiꢀtir. Ağır Ceza Mahkemesi, diğer

taleplerin dayanaktan yoksun olduğu ve iddia edilen kayıpların hukuki mesnedinin

bulunmadığı kanaatindedir.

2

11 Temmuz 2001 tarihinde, baꢀvuran temyiz yoluna baꢀvurmuꢀtur. Baꢀvuran, ödenen

miktarın yetersiz olduğunu ve Ağır Ceza Mahkemesi’nin, gecikme faizine iliꢀkin talebi

hakkında bir karar almadığını, bilirkiꢀi raporunun kendisine tebliğ edilmediğini ve duruꢀma

yapılmadığını savunmuꢀtur. Baꢀvuran, AĐHS’nin 6. maddesine ve 1 No’lu Ek Protokol’ün 1.

maddesine atıfta bulunmuꢀ ve duruꢀma yapılmasını talep etmiꢀtir.

6 Kasım 2001 tarihinde, Yargıtay Savcısı, baꢀvurunun esasına iliꢀkin görüꢀünü sunmuꢀtur.

Tebliğnamesinde, Savcı, baꢀvuranın sosyal ve ekonomik durumu, atılı suçun niteliği ve 818

günlük tutukluluk süresini göz önüne alarak ödenmesine hükmedilen manevi tazminat

miktarının yetersizliğine kanaat getirmesi nedeniyle yetkili Yargıtay Dairesi’nden tazminat

davasına bakan mahkemenin kararını bozmasını talep etmiꢀtir. Bu görüꢀ baꢀvurana tebliğ

edilmemiꢀtir.

29 Kasım 2001 tarihinde, Yargıtay, yemin ve bilirkiꢀi imzası gibi tutanak düzenlenmesindeki

bazı formalitelerin tamamlanmamıꢀ olması nedeniyle itiraz edilen hükmü bozmuꢀtur.

29 Ocak 2002 tarihinde, Ağır Ceza Mahkemesi, tarafların hazır bulunmadığı üç hakimli bir

duruꢀma gerçekleꢀtirmiꢀtir. Mahkeme, Yargıtay kararına uygun olarak hareket etme kararı

almıꢀtır. Cumhuriyet Baꢀsavcısı’ndan baꢀvuranın talebine iliꢀkin yazılı görüꢀlerini sunması

istenmiꢀtir. Aynı gün, Cumhuriyet Baꢀsavcısı, görüꢀlerini Ağır Ceza Mahkemesi’ne

sunmuꢀtur. Bu görüꢀ baꢀvurana tebliğ edilmemiꢀtir.

Yine 29 Ocak 2002 tarihinde, Baꢀsavcının görüꢀlerine dayanarak Ağır Ceza Mahkemesi,

baꢀvurana, 368.531.000 TL [yaklaꢀık 324 Euro] maddi tazminat ve 2.000.000.000 TL

[yaklaꢀık 1.757 Euro] manevi tazminat ödenmesine karar vermiꢀtir.

7 ꢁubat 2002 tarihinde baꢀvuran temyize baꢀvurmuꢀtur. Baꢀvuran, ilk temyiz baꢀvurusu

vesilesiyle ifade ettiği argümanlarını yinelemiꢀtir.

1 Mayıs 2002 tarihinde, Yargıtay Savcısı, baꢀvurunun esasına iliꢀkin görüꢀünü sunmuꢀtur.

Görüꢀünde Savcı, ilk görüꢀünde belirttiği nedenlerden dolayı, yetkili Yargıtay Dairesi’nden

tazminat davasına bakan mahkemenin kararını bozmasını talep etmiꢀtir.

20 Mayıs 2002 tarihinde, baꢀvurana tebliğ edilmeyen Yargıtay Savcısı’nın görüꢀünü

incelemesinin ardından Yargıtay, Ağır Ceza Mahkemesi’nin kararını onamıꢀtır. Mahkeme,

duruꢀma gerçekleꢀtirmemiꢀtir.

24 Haziran 2002 tarihinde Yargıtay kararı baꢀvurana tebliğ edilmiꢀtir.

Hükümet tarafından sunulan bilgilere göre, baꢀvuran hiçbir zaman, Ağır Ceza Mahkemesi

tarafından hükmedilen tazminatın ödenmesi talebinde bulunmamıꢀtır.

HUKUK

I. AĐHS’NĐN 6/1. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA

Baꢀvuran, mahkemede ve Yargıtay’da adil bir yargılama yapılmadığını iddia etmektedir.

Baꢀvuran ayrıca Ağır Ceza Mahkemesi’nde duruꢀma yapılmamasının, bilirkiꢀi raporunun

tebliğ edilmemesinin ve Yargıtay Savcısı’nın görüꢀünün kendisine tebliğ edilmemesinin

“çekiꢀmeli yargılama” ve “silahların eꢀitliği” ilkelerini ihlal ettiğini ileri sürmektedir.

3

Baꢀvuran, bu çerçevede AĐHS’nin 6. maddesinin 1. ve 3. paragraflarına atıfta bulunmaktadır.

Hükümet, bu iddiaya karꢀı çıkmaktadır. Hükümet, 466 sayılı Kanun kapsamındaki davalarda

ilke olarak duruꢀma yapılmasının öngörülmediğini fakat ꢀayet, ulusal mahkemeler, baꢀvuranın

talebinin kamu yararına iliꢀkin önemli hususlar ortaya koyduğu kanaatine varırsa bir duruꢀma

yapılabileceğini hatırlatmaktadır. Hükümet, 466 sayılı Kanunun, tazminat taleplerinde

duruꢀma ile meydana gelebilecek masraf ve gecikmelere mahal vermekten kaçınarak ivedi bir

çözüm sunmayı amaçladığını belirtmektedir. Ayrıca, Hükümet, sürece iliꢀkin hiçbir kuralın

talep sahiplerinin görüꢀlerini veya bilirkiꢀi raporlarına iliꢀkin uygun gördükleri unsurları

dosyaya koymalarını engellemediğini söylemektedir.

Öte yandan, Hükümet, kanundıꢀı yakalanan ve tutuklanan kimselerin tazminat taleplerine

iliꢀkin anlaꢀmazlıklarda izlenecek prosedüre dair yapılan değiꢀiklikler hakkında da bilgi

vermektedir. 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe giren 4 Aralık 2004 tarihli Ceza

Muhakemeleri Usulü Kanunun 142/7. maddesi uyarınca, Mahkeme, davacı tarafı, baꢀsavcıyı

ve Hazine avukatını dinledikten sonra kararını vermektedir.

A. Kabuledilebilirliğe iliꢀkin

AĐHS’nin 35. maddesinin 3. paragrafı çerçevesinde baꢀvurunun dayanaktan yoksun

olmadığını kaydeden AĐHM, ayrıca, baꢀka açılardan bakıldığında da kabuledilemezlik unsuru

bulunmadığını tespit eder. Bu nedenle baꢀvuru kabuledilebilir niteliktedir.

B. Esas

1. Ulusal yargılama çerçevesinde duruꢀma yapılmaması

AĐHM yerleꢀik içtihadına göre, duruꢀma yapmamayı haklı gösteren istisnai durumlar

olmadığı sürece, ilk ve tek derece mahkemesinin huzurundaki yargılamalarda, AĐHS’nin 6/1.

maddesi uyarınca “açık duruꢀma hakkı” beraberinde “duruꢀma” isteme hakkını getirir (Bkz.

örneğin, Hakansson ve Sturesson-Đsveç, 21 ꢁubat 1990 tarihli karar; Fredin-Đsveç (no:2), 23

ꢁubat 1994 tarihli karar, Allan Jacobsson-Đsveç (no:2), 19 ꢁubat 1998 tarihli karar, Göç).

AĐHM, baꢀvuranın davasının önce Manisa Ağır Ceza Mahkemesi ardından temyiz mercii

olarak Yargıtay yetkili dairesi tarafından görüldüğünü belirtmektedir. Yargılamanın hiçbir

safhasında, baꢀvurana, iddialarını ulusal mahkemeler nezdinde sözlü olarak ifade etme imkanı

sağlanmamıꢀtır.

Baꢀvuranın tazminat talebine iliꢀkin olarak duruꢀma yapılmamasını haklı kılacak istisnai

koꢀulların olup olmadığı konusunda ise AĐHM, Manisa Ağır Ceza Mahkemesi’nin baꢀvurana

ödenecek tazminat miktarının belirlenmesinde takdir yetkisi olduğunu gözlemlemektedir.

Hükümet, Ağır Ceza Mahkemesi’nin, yalnızca baꢀvuranın tutuklu olduğu gün sayılarını temel

alan maktu bir tarifeye dayanarak tazminat miktarını belirlediğini iddia etmemektedir. Aksine,

sözkonusu mahkeme, baꢀvuranın avukatı tarafından sunulan dilekçede yer alan ꢀikayetlerin

tamamını dikkate almıꢀ ve özellikle baꢀvuranın ekonomik ve sosyal durumu gibi birçok

kiꢀisel etken ile tutuklu bulunduğu sürece boyunca baꢀvuranın çekmiꢀ olduğu duygusal

acıların etkisini göz önüne almıꢀtır.

4

Baꢀvuranın tutuklanmasına neden olan olay ve tutukluluk süresi ile baꢀvuranın ekonomik ve

sosyal durumunun, baꢀvuranın dinlenmesine gerek olmadan raportör hakim tarafından

derlenen unsurlardan hareketle saptanabileceği doğru olsa bile baꢀvuran tarafından çektiği

iddia edilen duygusal acıların değerlendirilmesinde baꢀka mütalaalara da baꢀvurulmalıdır.

AĐHM’nin görüꢀüne göre, baꢀvurana, tutuklanmasının neden olduğu manevi zararı sözlü

olarak Ağır Ceza Mahkemesi’nde açıklama imkanı tanınmalıydı. Baꢀvuranın yaꢀadıklarının

esas olarak kiꢀisel niteliği ve uygun tazminat düzeyinin belirlenmesi, baꢀvuranın dinlenmesini

zorunlu kılar. Sadece dava dosyasına dayanarak tatmin edici ꢀekilde çözümlenebilecek teknik

nitelikli sorunların sözkonusu olduğu söylenemez. Aksine AĐHM’ye göre, mevcut davada,

ulusal mahkemelerde ve kamu kontrolünde gerçekleꢀtirilen bir duruꢀma sırasında, baꢀvurana

kiꢀisel durumunu açıklama imkanı tanınmıꢀ olsaydı, adalet daha iyi tecelli etmiꢀ ve devlet

sorumluluğunu daha iyi yerine getirmiꢀ olurdu. AĐHM’nin görüꢀüne göre, bu husus,

Hükümet’in 466 sayılı Kanun’un altında yattığını ifade ettiği ivedilik ve etkililik

unsurlarından daha önemlidir. (Göç,51; Özata-Türkiye, 19578/02, 20 Ekim 2005).

Bu nedenlerden dolayı AĐHM, duruꢀma yapılmamasını haklı çıkaracak istisnai hiçbir koꢀulun

mevcut bulunmadığı kanaatindedir. Bu nedenle, AĐHS’nin 6/1. maddesi ihlal edilmiꢀtir.

2. Yargıtay Savcısı’nın görüꢀünün tebliğ edilmemesi hakkında

AĐHM, baꢀvuranın sunduğu ꢀikayete benzer bir ꢀikayeti daha önce incelediğini ve Yargıtay

Savcısı’nın görüꢀlerinin niteliğini ve yargılanan kiꢀinin yazılı olarak bunlara cevap verme

olanağının bulunmadığını göz önüne alarak Yargıtay Savcısı’nın görüꢀünün tebliğ

edilmemesinden dolayı AĐHS’nin 6/1. maddesinin ihlal edildiği sonucuna ulaꢀtığını

hatırlatmaktadır (Bkz. sözü edilen Göç, Sağır-Türkiye, baꢀvuru no: 37562/02, 19 Ekim 2006;

Ayçoban ve diğerleri-Türkiye, baꢀvuru numaraları: 42208/02, 43491/02 ve 43498/02, 22

Aralık 2005).

AĐHM, Hükümet’in bu davada farklı bir sonuca ulaꢀmasını sağlayacak ikna edici hiçbir tespit

ve delil sunmadığı kanaatindedir. Bu nedenle, AĐHS’nin 6/1. maddesinin ihlal edilmiꢀtir.

3. Bilirkiꢀi raporunun tebliğ edilmemesi

Yukarıda sözü edilen gerekçelerden dolayı baꢀvuranın adil yargılanma hakkının ihlal edildiği

sonucunu göz alan AĐHM, bilirkiꢀi raporunun tebliğ edilmemesi nedeniyle adil yargılama

hakkının ihlali iddiasının ayrı olarak incelenmesine gerek olmadığına hükmeder.

II. 1 NO’LU EK PROTOKOL’ÜN 1. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI

HAKKINDA

Baꢀvuran, tazminatının gecikme faizi ile birlikte ödenmemesinden ꢀikayetçidir. Baꢀvuran, 1

No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesine atıfta bulunmaktadır.

A. Kabuledilebilirliğe iliꢀkin

Hükümet’e göre, baꢀvuran, cebri icra iꢀlemi baꢀlatmaması nedeniyle, AĐHS’nin 35/1. maddesi

uyarınca iç hukuk yollarını tüketmemiꢀtir.

AĐHM, adli bir süreç sonunda Devlet karꢀısında alacaklı konuma gelen bir kimsenin tazminat

alabilmesi için icra takibi baꢀlatmasının ꢀart koꢀulmasının uygun bulunmadığına dair

5

içtihadını hatırlatmaktadır (Metaxas-Yunanistan, baꢀvuru no: 8415/02, 27 Mayıs 2004,

Mehmet Sait Kaya-Türkiye, baꢀvuru no: 17747/03, 25 Temmuz 2006). Sonuç olarak,

sözkonusu itiraz kabuledilemez niteliktedir.

AĐHS’nin 35. maddesinin 3. paragrafı çerçevesinde baꢀvurunun dayanaktan yoksun

olmadığını kaydeden AĐHM, ayrıca, baꢀka açılardan bakıldığında da kabuledilemezlik unsuru

bulunmadığını tespit eder. Bu nedenle baꢀvuru kabuledilebilir niteliktedir.

B. Esas

Hükümet, baꢀvuranın, Ağır Ceza Mahkemesi tarafından ödenmesine hükmedilen tazminatın

ödenmesini hiçbir zaman makamlardan talep etmediğini belirtmektedir.

AĐHM, mevcut davada, 20 Mayıs 2002 tarihinde nihai hale gelen 29 Ocak 2002 tarihli Ağır

Ceza Mahkemesi kararının, 1 No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesi uyarınca, baꢀvuran yararına,

kesin, talep edilebilir ve “mülk” olarak nitelendirilebilecek bir alacağı oluꢀturduğunu

saptamaktadır (Angelov-Bulgaristan, baꢀvuru no: 44076/98, 22 Nisan 2004). Bununla birlikte,

baꢀvurana ödeme yapılmamıꢀtır. Ayrıca, olayların meydana geldiği dönemde, yıllık

enflasyon oranı %12’ye ulaꢀmıꢀken, ulusal mahkemeler tarafından gecikme faizine

hükmedilmemiꢀtir. (Ertuğrul Kılıç-Türkiye, no: 38667/02, 12 Aralık 2006).

AĐHM’nin görüꢀüne göre, baꢀvuranın alacağının gerçek değeri, ödemenin yapılmamıꢀ olması

ve bu dönemdeki enflasyon oranı ile birlikte değerlendirildiğinde gözle görülür bir biçimde

azalmıꢀtır. Baꢀvuranın alacağının, Yargıtay karar tarihindeki değeri ile ꢀimdiki değeri

arasındaki fark, baꢀvuranı önemli bir zarara uğratmıꢀtır (Bkz. mutatis, mutandis, Aka-Türkiye,

23 Eylül 1998; Akkuꢀ-Türkiye, 9 Temmuz 1997). Yalnızca idarenin eksiklilerine isnat

edilebilecek bu ödeme yapılmayan süre, AĐHM’yi baꢀvuranın, mahkemece hükmedilen

miktara göre orantısız bir yüke katlanmak zorunda kaldığı yönünde düꢀünmeye sevk

etmektedir.

Bu durumda, 1 No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesi ihlal edilmiꢀtir.

III. AĐHS’NĐN 13. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA

Baꢀvuran, Türk Hukuku’nda ihtilaflı durumu çözüme kavuꢀturacak mercilerin bulunmaması

nedeniyle, 1 No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesi ile birlikte AĐHS’nin 13. maddesinin ihlal

edildiğini ileri sürmektedir.

Yukarıda ulaꢀılan sonucu göz önüne alarak AĐHM, sözkonusu ꢀikayetin, bu hüküm

çerçevesinde incelenmesine gerek olmadığı kanaatindedir.

IV. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI HAKKINDA

A. Tazminat

Baꢀvuran, maruz kaldığı maddi ve manevi zarar için 50.000 Euro talep etmektedir.

Hükümet, bu iddiaya karꢀı çıkmaktadır. Hükümet, baꢀvuranın tutukluluk süresi ve

ꢀikayetin kabuledilebilir nitelikte olması nedeniyle AĐHS’nin 5/3. maddesinin ihlalinden

ꢀikayetçi olduğu Göktaꢀ vd.-Türkiye davası (dostane çözüm, no: 31787/96, 25 Eylül 2001)

6

çerçevesinde tarafların üzerinde uzlaꢀtığı dostane çözüm vesilesiyle, baꢀvuranın 95.000

Fransız Frankı [yaklaꢀık 14.000 Euro] aldığını hatırlatmaktadır. Hükümet, talebin aynı

gözaltı süresini içermesinden dolayı baꢀvuranın talebinin mükerrer bir talep olduğunu

belirtmektedir ve AĐHM’nin daha önce ödenen meblağları göz önüne alarak mevcut

baꢀvuruda sözkonusu talebi reddetmesi gerektiğini savunmaktadır.

AĐHM, baꢀvurana yukarıda sözü edilen miktarın ödendiği Göktaꢀ vd., davasındaki dostane

çözümün, AĐHS’nin 5/3. maddesi uyarınca gözaltı süresi ile ilgili olduğunu oysa mevcut

baꢀvurunun, ulusal mahkemeler nezdinde adil yargılamayı ve 466 sayılı Kanun uyarınca,

baꢀvurana karꢀı açılan ceza davasının beraat ile sonuçlanmasından dolayı kanun dıꢀı

tutuklanma nedeniyle verilmesine hükmedilen tazminatın gecikmeli olarak ödenmesini

içerdiğini tespit etmektedir. AĐHS’nin 6. ve 13. maddeleri ve 1 No’lu Ek Protokol’ün 1.

maddesi uyarınca yapılan mevcut baꢀvuruda, baꢀvuranın AĐHS’nin 5/3. maddesi

kapsamında da yaptığı ꢀikayet, 19 Eylül 2006 tarihli bir karar ile kabuledilemez ilan

edilmiꢀtir. Ayrıca mevcut davada, dava konusu yargılama ve ulusal mahkemelerce

ödenmesine hükmedilen meblağlar, yalnızca baꢀvuranın gözaltı süresini değil (27 Aralık

1995 tarihinden 5 Ocak 1996 tarihine kadar) aynı zamanda tutuklu yargılanmayı (5 Ocak

1996 tarihinden 25 Mart 1998 tarihine kadar) da içermektedir.

Sonuç olarak, AĐHM, mevcut baꢀvurunun özü itibariyle sözü edilen Göktaꢀ ve diğerleri

baꢀvurusu ile aynı olmadığı kanaatindedir ve önceden ödenen miktarların dikkate

alınmamasına karar vermektedir.

Konuya iliꢀkin AĐHM içtihadı ıꢀığında (Aka ve Akkuꢀ) ve sahip olduğu ilgili ekonomik

veriler ıꢀığında kendi hesaplama yöntemine baꢀvurarak, AĐHM, baꢀvurana 2.480 Euro

maddi tazminat ödenmesine karar vermektedir.

Manevi tazminata iliꢀkin olarak, AĐHM, mevcut dava koꢀullarında baꢀvurana 3.000 Euro

ödenmesinin uygun olacağı kanaatindedir.

B. Yargılama masraf ve giderleri

Baꢀvuran, yerel mahkemeler ve AĐHM önünde yapmıꢀ olduğu masraf ve harcamalar için

1.000 Euro talep etmektedir.

Hükümet, hukuki mesnedi bulunmadığı gerekçesiyle bu iddialara karꢀı çıkmaktadır.

AĐHM yerleꢀik içtihadına göre, AĐHS’nin 41. maddesi uyarınca, masraf ve harcamaların

ödenmesi, gerçekliğinin, gerekliliğinin ortaya konulmasını ve miktarlarının makul oranda

olmasını öngörmektedir (Iatridis-Yunanistan (adil tatmin), baꢀvuru no: 31107/96).

AĐHM, baꢀvuranların yapmıꢀ oldukları masraf ve giderleri belgelendirmediklerini

gözlemlemekte ve bu durumda bu taleplerinin reddedilmesine karar vermektedir.

C. Gecikme faizi

Gecikme faizi Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı orana

üç puanlık bir artıꢀ eklenerek belirlenecektir.

7

BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK, AĐHM, OYBĐRLĐĞĐYLE,

1. Baꢀvurunun geri kalan kısmının kabuledilebilir olduğuna;

2. Ulusal mahkemeler önünde duruꢀma yapılmaması nedeniyle AĐHS’nin 6/1.

maddesinin ihlal edildiğine;

3. Yargıtay Savcısı’nın görüꢀünün tebliğ edilmemesi nedeniyle AĐHS’nin 6/1.

maddesinin ihlal edildiğine;

4. Bilirkiꢀi raporunun tebliğ edilmemesi hakkında yapılan ꢀikayetin ayrı olarak

incelenmesine gerek olmadığına;

5. 1 No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesinin ihlal edildiğine;

6. AĐHS’nin 1 No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesi ile birlikte 13. maddesi kapsamında

yapılan ꢀikayetin ayrı olarak incelenmesine gerek olmadığına;

7. a) AĐHS’nin 44/2 maddesi gereğince kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç ay içinde,

miktara yansıtılabilecek her türlü vergiden muaf tutularak ödeme tarihindeki döviz

kuru üzerinden YTL’ ye çevrilmek üzere, Savunmacı Devlet tarafından baꢀvurana

2.480 Euro (iki bin dört yüz seksen Euro) maddi tazminat ve 3.000 Euro (üç bin Euro)

manevi tazminat ödenmesine;

b) sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapılmasına kadar Hükümet

tarafından, Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan faiz oranının üç

puan fazlasına eꢀit oranda basit faiz uygulanmasına;

8. Adil tatmine iliꢀkin diğer tüm taleplerin reddine;

KARAR VERMĐꢁTĐR.

Đꢀbu karar Fransızca olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM’nin iç tüzüğünün 77. maddesinin 2. ve

3. paragraflarına uygun olarak 12 ꢁubat 2008 tarihinde yazılı olarak bildirilmiꢀtir.

8