CONSEIL  
AVRUPA  
DE L’EUROPE  
KONSEYĐ  
AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ  
ĐKĐNCĐ DAĐRE  
EMĐNE YAꢀAR -TÜRKĐYE DAVASI  
(Baꢁvuru no: 863/04)  
KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ  
(Esas)  
STRAZBURG  
9 ꢀubat 2010  
Đꢀbu karar AĐHS’nin 44/2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecektir. ꢁekli  
düzeltmelere tabi olabilir.  
1
______________________________________________________________________________________  
© T.C. Dışişleri Bakanlığı, 2010. Bu gayrıresmi özet çeviri Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan  
Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,  
davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile  
Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak  
suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.  
USUL  
Türkiye Cumhuriyeti Devleti aleyhine açılan (863/04) no’lu davanın nedeni T.C. vatandaꢀı  
Emine Yaꢀar’ın (baꢀvuran) Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi’ne 7 Kasım 2003 tarihinde  
Đnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına iliꢀkin Sözleꢀmenin (Avrupa Đnsan  
Hakları Sözleꢀmesi - AĐHS) 34. maddesi uyarınca yapmıꢀ olduğu baꢀvurudur.  
Baꢀvuran Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi (AĐHM) önünde Đstanbul Barosu avukatlarından  
F. Karakaꢀ Doğan tarafından temsil edilmektedir.  
OLAYLAR  
I. DAVANIN KOꢀULLARI  
Baꢀvuran 1976 doğumlu olup Đstanbul’da ikamet etmektedir.  
7 Ekim 2001 günü, aralarında baꢀvuranın da yer aldığı yaklaꢀık kırk kadından oluꢀan bir  
grup, Đstiklâl Caddesi yaya yolu üzerindeki Özgürlük ve Demokrasi Partisinin binasının  
önünde toplanmıꢀtır. Grup, 11 Eylül 2001'deki olaylardan sonra Amerika Birleꢀik  
Devletlerinin savaꢀ ilân edeceğine yönelik söylentiler üzerine bir basın açıklaması yapmayı  
plânlamaktadır.  
7 Ekim 2001 tarihinde yerel saatle 13.30’da düzenlenen tutanağa göre, grup, Emniyet  
müdür muavini tarafından eylemlerinin 2911 sayılı Kanun’a aykırı olduğu konusunda  
uyarılarak dağılmaları yönünde ihtarda bulunulmuꢀ, aksi takdirde polisin toplantıyı zor  
kullanarak dağıtmak zorunda kalacağı bildirilmiꢀtir. Otuz yedi kadın bu ihtara uymayıp  
hoparlörle "biz kadınlar savaꢀ istemiyoruz, barıꢀ istiyoruz hemen ꢀimdi" diye slogan atarak  
"sesimizi dünyadaki savaꢀ karꢀıtı tüm seslerle birleꢀtirmek için buradayız" baꢀlıklı basın  
açıklamalarını okumaya ve dağıtmaya teꢀebbüs etmiꢀlerdir. Grup zor kullanılarak  
engellendikten sonra gözaltına alınmıꢀtır.  
Baꢀvuran, polislerin kimlik tespiti sırasında kendisini dövdüğünü iddia etmektedir.  
Aynı gün düzenlenen sağlık raporunda, ꢀikâyetçinin solunum güçlüğü çektiği ve genel  
cerrahî bölümünde muayene edilmesi gerektiği belirtilmektedir.  
Yine 7 Ekim 2001 günü cerrahî servisinde de bir sağlık raporu düzenlenmiꢀtir. Raporda,  
baꢀvuranda (kaburga seviyesinde) bir yumuꢀak doku travması tespit edilmekle birlikte cerrahî  
müdahale bulunmadığı bildirilmektedir. Hastanın sekiz saat nezaret altında tutulması gerekli  
görülmüꢀtür.  
Baꢀvuran, 19 ꢁubat 2002 tarihine kadar farklı tarihlerde Bakırköy Hastanesi Fizik Tedavi  
ve Rehabilitasyon Merkezinde tedavi görmüꢀtür.  
1. Baꢀvuranın tutukluluk koꢀulları hakkındaki cezaî soruꢀturma  
Baꢀvuran, 21 Mart 2002 tarihinde Beyoğlu Cumhuriyet Savcılığına müracaat ederek,  
kendisine kötü muamelede bulundukları gerekçesiyle, tutuklanmasından sorumlu olan polis  
memurları aleyhinde suç duyurusunda bulunmuꢀtur.  
2
21 Mayıs 2002 tarihinde Emniyet Müdürlüğünde müdür muavini tarafından ifadesi  
alınmıꢀtır.  
Baꢀvuran ifadesinde, basın açıklaması yapmak isteyen kadın grubuna katıldığını ve polis  
memurlarının hiçbir ihtarda bulunmadan grubu çembere aldığını söylemiꢀtir.  
Đstanbul Valisi, 30 Mayıs 2002 günü yaptığı açıklamada polis memurlarının 2911 sayılı  
Kanun uyarınca ve ihtarda bulunduktan sonra güç kullandığını gerekçe göstererek, polis  
memurları hakkında soruꢀturma baꢀlatılmasına izin vermeyi reddetmiꢀtir.  
Baꢀvuran 17 Haziran 2002 günü bu idarî karara karꢀı Đstanbul Bölge Đdare Mahkemesine  
("mahkeme") itiraz etmiꢀtir. Baꢀvuran itirazında, 2911 sayılı Kanun’un ihlâli söz konusu ise,  
dava ihbar edilen polis memurlarının idarî değil, adlî bir iꢀlemde bulunduklarını ileri  
sürmüꢀtür. Baꢀvuran, bu kiꢀiler hakkındaki cezaî takibatın idarî bir izne bağlı olmadığını  
iddia etmektedir.  
Mahkeme 19 Eylül 2002 tarihinde baꢀvuran lehine karar vererek itiraz edilen kararı iptal  
etmiꢀtir.  
Vali, 31 Ekim 2002 tarihinde Emniyet Müdür Muavinine ön soruꢀturma yapılması  
talimatını vermiꢀtir.  
8 Kasım 2002 günü bir kimlik tespit tutanağı düzenlenmiꢀtir. Baꢀvuran iki polis memurunu  
fotoğraflarından teꢀhis etmiꢀtir.  
12 Kasım 2002 günü, ön soruꢀturmayı yapmakla görevlendirilen müdür muavini tarafından  
söz konusu iki polis memurunun ifadesine baꢀvurulmuꢀtur. Polis memurları, gruba  
toplanmaya son vermeleri ihtarında bulunduklarını ve gösterinin yasa dıꢀı olduğunu  
bildirdiklerini ifade etmiꢀlerdir. Göstericilere seslendiklerini ancak göstericilerin itaat etmeyi  
reddettiklerini eklemiꢀledir. Baꢀvuranı tanımadıklarını da belirtmiꢀlerdir.  
Vali soruꢀturma dosyasını inceledikten sonra 27 Kasım 2002 günü, iki polis memuru  
aleyhinde adlî soruꢀturma açılmasına izin vermeme kararı vermiꢀtir.  
Baꢀvuranın itirazı mahkeme tarafından19 Mart 2003 tarihinde reddedilmiꢀtir.  
7 Mayıs 2003 günü Cumhuriyet Savcısı tarafından sorguya alınan Baꢀvuran, savcının  
huzurunda 21 Mayıs 2002 tarihli ifadesini aynen tekrarlamıꢀtır.  
29 Mayıs 2003 tarihinde Cumhuriyet Savcısı tarafından takipsizlik kararı alınmıꢀtır. Savcı  
bu kararında 2911 sayılı Kanun’un 24. maddesi hükümlerine atıfta bulunmuꢀtur.  
Takipsizlik kararı, 9 Temmuz 2003 tarihinde Đstanbul Ağır Ceza Mahkemesi tarafından  
onaylanmıꢀtır.  
2. Baꢀvuran aleyhine açılan ceza davası  
Bu arada, Beyoğlu Cumhuriyet Savcısı tarafından hazırlanan 7 Nisan 2001 tarihli  
iddianame ile aralarında Baꢀvuranın da bulunduğu göstericiler hakkında 2911 sayılı Toplantı  
ve Gösteri Yürüyüꢀleri Kanuna muhalefet suçlamasıyla kamu davası açılmıꢀtır.  
3
Baꢀvuran Ceza Mahkemesine çıkarılmıꢀtır. Hâkim huzurunda ꢀu ifadeyi vermiꢀtir:  
«HADEP Đstanbul Đl Baꢀkanlığı Genel Kurul üyesiyim (...) Bir basın açıklaması yapmak  
üzereyken, ꢀiddete maruz bırakıldım. Đki kaburga kemiğim kırıldı. Bu konuyla ilgili bir sağlık  
raporum var. ꢁikâyetçi olmak istiyorum.»  
Hâkim tüm göstericileri dinledikten sonra salıverilmelerine karar vermiꢀtir.  
Ceza Mahkemesi 22 Haziran 2004 tarihinde, eylemlerinin izin alınmasını gerektiren bir  
gösteri değil sadece basın açıklaması yapmak amacına yönelik olduğu gerekçesiyle tüm  
sanıkların beraatına karar vermiꢀtir. Mahkeme ayrıca sanıkların yasadıꢀı herhangi bir gösteri  
yapmamalarına rağmen zor kullanılarak dağıtıldığını da belirtmiꢀtir.  
HUKUK  
I. AĐHS’NĐN 13. MADDESĐYLE BAĞLANTILI OLARAK 3., 10. VE 11.  
MADDELERĐNĐN ĐHLÂL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA  
Baꢀvuran, savaꢀ karꢀıtı bir basın açıklaması yapmak isteyen, aralarında kendisinin de yer  
aldığı kadın grubunun dağıtılması sırasında polis tarafından kötü muameleye maruz  
bırakıldığından ꢀikâyet etmektedir. Baꢀvuran ayrıca mahkemelerin de ihbar edilen polis  
memurlarını cezasız bıraktıklarını ileri sürmüꢀtür. Baꢀvuran bu bağlamda, AĐHS’nin 13.  
maddesiyle bağlantılı olarak 3., 10. ve 11. maddelerine atıfta bulunmaktadır.  
AĐHM, bu tür durumlarda ꢀikâyet konusu olayların temelinde yatan gerçeklerin bir bütün  
olarak değerlendirilmesi gerektiği düꢀüncesindedir. ꢁikâyet konusu olayların AĐHS’nin 13.  
maddesiyle bağlantılı olarak 3., 10. ve 11. maddeleri açısından irdelenmesinin yerinde olduğu  
kanaatini taꢀımaktadır.  
A. Kabul Edilebilirliğe Dair  
Hükümet, ꢀikâyet konusu olayların bütünü itibarıyla iç hukuk yollarının tüketilmediğini  
iddia etmektedir.  
AĐHS’nin 3. maddesi ile ilgili olarak, baꢀvuranın zarar ziyan tazminatı için idarî ve medenî  
hukuk yollarına baꢀvurmadığını vurgulamaktadır.  
AĐHM bu itirazı daha önceki benzer davalarda birçok defa reddettiğini belirtir (diğer  
birçoğunun yanı sıra Güzel ꢁahin ve Diğerleri - Türkiye arasındaki davaya bkz., Dosya No.:  
68263 / 01, Paragraf 36, 21 Aralık 2006). Bu nedenle Hükümetin itirazı reddedilmiꢀtir.  
Hükümet, AĐHS’nin 11. maddesi ile ilgili olarak, baꢀvuranın iç hukuk yollarını  
tüketmediğini, öyle ki, Baꢀvuranın mahkemeye götürdüğü cezaî takibatın hiçbir aꢀamasında  
AĐHS’nin 11. maddesinde öngörülen barıꢀçıl toplanma özgürlüğüne atıfta bulunmadığını ileri  
sürmektedir.  
AĐHM, iç hukuk yollarının tüketilmesi koꢀulunun, AĐHS’yi imzalayan ülkelere  
aleyhlerindeki ihlâl iddialarını mahkemeye götürülmeden önce önleme ve telâfi etme fırsatı  
tanıma amacına yönelik olduğunu hatırlatır (Fressoz ve Roire - Fransa davası [GC], Dosya  
No. 29183 / 95, Paragraf 37, CEDH 1999I)  
4
AĐHM, bu davada öncelikle grubun dağıtılması ve katılımcılardan bazılarının zor  
kullanılarak gözaltına alınması konusunda gösterilen yasal tepki itibarıyla, iç hukuk yollarının  
tüketilmesi ile ilgili meselelerin AĐHS’nin 3. ve 11. maddelerinde teminat altına alınan  
haklardan ayrı değerlendirilemeyeceğini not eder (Samüt Karabulut - Türkiye arasındaki  
dava, Dosya No.16999 / 04, Paragraf 26, 27 Ocak 2009)  
AĐHM ayrıca söz konusu toplantının dağıtılmasından ibaret olan 7 Ekim 2001 tarihli  
müdahalenin, aciliyeti itibarıyla hiçbir baꢀvuru yoluyla önlenemeyeceğini de belirtir.  
Aynı ꢀekilde, baꢀvuranın toplantıyı zor kullanarak dağıtan polis memurları aleyhinde  
yapmıꢀ olduğu suç duyurusunun, ꢀikâyetini dile getirmek için uygun bir baꢀvuru yolu  
olduğunu da vurgular. Baꢀvuran, AĐHS’nin 11. maddesinde teminat altına alınan hakkını  
ꢀeklen kullanmamıꢀ olsa bile, dava konusu, bir basın açıklaması okumayı plânlayan bir grup  
kiꢀinin zor kullanılarak dağıtılması suretiyle sübut bulmuꢀtur. Dolayısıyla iç yargı toplantının  
dağıtılmasının ve bunun için zor kullanılmasının gerekli olup olmadığı konusunu araꢀtırma  
fırsatına sahip olmuꢀtur. Aynı zamanda, polis memurları aleyhindeki cezaî takibat  
kapsamında iddia edilen ihlâlleri telâfi etme imkânına da sahip olmuꢀtur. AĐHM ayrıca  
göstericiler aleyhine açılan ve 22 Haziran 2004 tarihinde beraatla sonuçlanan ceza davasının  
aynı zamanda AĐHS’nin 11. maddesinde belirtilen müdahalenin gerekliliği konusunun, iç  
yargıda uygulama bulduğu ꢀekilde açıklığa kavuꢀturulmasına izin veren bir dava olduğunu  
değerlendirmektedir.  
AĐHM bu nedenle Hükümetin iç hukuk yollarının tüketilmediğine yönelik itirazını  
reddeder.  
Bunun yanı sıra baꢀvurunun AĐHS’nin 35. maddesinin 3. fıkrası anlamında açıkça  
dayanaktan yoksun olmadığını not eder ve baꢀka hiçbir kabul edilemezlik gerekçesi  
bulunmadığını vurgular. Dolayısıyla baꢀvurunun kabul edilebilir ilân edilmesi yerinde  
olacaktır.  
B. Esasa Dair  
AĐHM ilk olarak polis müdahalesinin davacının barıꢀçıl toplanma özgürlüğünü AĐHS’nin  
11. maddesi anlamında ihlâl edip etmediğini belirleyecektir. Daha sonra AĐHS’nin 3. maddesi  
ıꢀığında baꢀvuranın tutukluluk koꢀullarını inceleyecektir.  
1. Madde 11  
Hükümet, müdahalenin yasa dıꢀı gösteriler hakkındaki 2911 sayılı Kanunda öngörülmüꢀ  
olduğunu ileri sürerek, kamu düzenini korumak ve "karmaꢀayı önlemek" gibi meꢀru bir amacı  
taꢀıdığını belirtmektedir. Hükümet bu müdahalenin acil bir sosyal ihtiyaca cevap verdiği  
kanaatinde olduğunu belirtmekle birlikte mevcut davada bu tür bir ihtiyacın hangi koꢀullarda  
ortaya çıktığını açıklamamaktadır.  
AĐHM öncelikle 11. madde ile ilgili içtihatlarından doğan iki temel ilkeye atıfta bulunur  
(Djavit An - Türkiye arasındaki dava, No. 20652/92; Paragraf 56 57, AĐHM 2003 III ve  
Piermont - Fransa arasındaki dava, 27 Nisan 1995, Paragraf 76 77, Seri A No. 314 ve  
Plattform "Ärzte für das Leben" Avusturya, 21 Haziran 1988, Paragraf 32, Seri A No. 139).  
Ayrıca, müdahalenin gerekliliğinin aralarında baꢀvuranın da yer aldığı göstericiler  
aleyhinde açılan ceza davası kapsamında iç hukuk tarafından AĐHS’nin 11. maddesi açısından  
5
incelendiğini de not eder. Ceza Mahkemesi, tüm sanıklar hakkında beraat kararı vermeden  
önce göstericilerin toplantısının meꢀru olduğunu, mevcut davada 2911 sayılı Kanun’un  
uygulanamayacağını ve polisin müdahalesinin gereksiz olduğunu vurgulamıꢀtır (yukarıda 27.  
paragrafa bkz.). AĐHM, bu mahkemenin kararına katılmamak için herhangi bir neden  
görmemektedir. Sonuç itibarıyla, Baꢀvuranın barıꢀçıl toplanma özgürlüğü hakkına müdahale  
edilmesinin hiçbir acil sosyal ihtiyaca cevap vermediği ve demokratik bir toplum için  
gereklilik arz etmediği kanaatindedir.  
Dolayısıyla, AĐHS’nin 11. maddesi ihlâl edilmiꢀtir.  
Tarafların yukarıdaki iddiaları dikkate alındığında, AĐHM baꢀvuranın AĐHS’nin 11.  
maddesi uyarınca ꢀikâyetini dile getirmek için AĐHS’nin 13. maddesi anlamında iç hukuk  
yollarında daha etkili bir baꢀvuruda bulunup bulunamayacağı hususunun ayrıca incelenmesine  
yer olmadığını düꢀünmektedir.  
2. Madde 3  
Baꢀvuran, tutuklanması sırasında kendisine zor kullanan polis memurlarının  
kaburgalarındaki kırıklardan sorumlu olduklarını iddia etmektedir. Polisin göstericilerin ꢀiddet  
içeren hiçbir tepkisine maruz kalmaması nedeniyle, kullanılan gücün yasal ve orantılı  
olmadığını savunmaktadır. Ayrıca, polisin grubu kaba kuvvet kullanarak dağıtmadan önce  
hiçbir uyarıda bulunmadığını da belirtmektedir.  
Hükümet, AĐHM içtihatlarında AĐHS’nin 3. maddesinin uygulanması için gerekli görülen  
"asgari ciddiyet düzeyinin" mevcut davada aꢀılmadığı kanaatindedir. 7 Ekim 2001 tarihli  
sağlık raporunda baꢀvuranın vücudunda ne herhangi bir kırıktan, ne de ciddî bir ekimoz  
oluꢀumundan bahsedildiğini ileri sürmektedir. Hükümet, baꢀvuranın bir fizik tedavi kliniğinde  
tedavi gördüğüne yönelik ifadesi ile ilgili olarak, ꢀikâyetçinin söz konusu tedavi ve 7 Ekim  
2001 tarihinde polis memurları tarafından gerçekleꢀtirilen sözde güç kullanımı arasındaki  
nedensel bir bağlantının varlığını kanıtlayamadığını vurgulamaktadır.  
Ayrıca, baꢀvuranın ꢀikâyetlerini dile getirebilmek için baꢀvuru yollarından etkili bir ꢀekilde  
yararlandığını, ulusal makamların, baꢀvuranın ꢀikâyetinden hemen sonra harekete geçerek ön  
soruꢀturma baꢀlatmasının bunun bir kanıtı olduğunu belirtmektedir. Baꢀvuranın kendisine  
karꢀı zor kullanmakla itham ettiği polis memurlarının teꢀhis edildiğini, fakat baꢀvuranın kötü  
muamele iddialarının kanıtlanamadığını ve polisler hakkında takibat yapılmadığını  
eklemektedir.  
AĐHM, kötü muamelelerin 3. madde kapsamında değerlendirilebilmeleri için asgarî bir  
ciddiyet düzeyine sahip olması gerektiğini hatırlatır. Bu asgarî ciddiyet düzeyi göreceli olup,  
kötü muamelenin süresi veya fiziksel ya da psikolojik etkileri ve bazı durumlarda kurbanın  
yaꢀı ve sağlık durumu gibi davanın kendine özgü koꢀullarının birlikte değerlendirilmesine  
bağlıdır. Bir bireyin özgürlüğünden yoksun bırakıldığını, ya da daha genel olarak, tamamen  
kendi davranıꢀı nedeniyle gerekli hâle gelmemesine rağmen kolluk kuvvetleri tarafından  
kendisine karꢀı fiziksel güç kullanıldığını düꢀünmesi, insan haysiyetini zedeleyicidir ve esas  
itibarıyla AĐHS’nin 3. maddesiyle teminat altına alınan hakkın ihlâli niteliğindedir (Labita -  
Đtalya arasındaki dava [GC], No. 26772 / 95, Paragraf 120, AĐHM 2000 - IV).  
AĐHM, bu davada, Hükümetin, polis memurlarının aralarında baꢀvuranın da yer aldığı  
göstericilerin gözaltına alınması için zor kullandığı iddialarını reddettiğini not eder.  
6
Bununla birlikte, ꢀikâyetçinin gözaltına alındıktan sonra bir sağlık muayenesinden  
geçtiğini ve bu muayenede kaburga seviyesinde yumuꢀak doku travması tespit edildiğini  
belirtir. Bu travma, baꢀvuranın tutuklanma koꢀulları ile ilgili ifadesiyle örtüꢀmektedir.  
Baꢀvuranın hekim tarafından rapor edilen travmayı dava konusu olaylardan önce geçirmiꢀ  
olabileceği ihtimalinin, ulusal makamlarca kanıtlanamadığı -hatta böyle bir varsayımın ima  
dahi edilmemiꢀ olduğu- nazarı itibara alındığında, AĐHM’de hâsıl olan kanaate göre polis  
memurları tarafından baꢀvurana uygulanan ꢀiddetten kaynaklanan bu travma konusundaki  
açıklama yükümlülüğü de ulusal makamlara aittir.  
Bu nedenle, bu davadaki güç kullanımının gerekli olup olmadığının incelenmesi  
gerekmektedir. Bu bağlamda, AĐHM sebebiyet verilen yaralanmalara ve bunların meydana  
geldiği koꢀullara özel önem vermektedir.  
AĐHM, iç yargıda da ifade bulduğu üzere, Hükümet tarafından, baꢀvuranın ꢀiddet  
uyguladığına hatta direndiğine yönelik bir iddiada bulunulmadığına iꢀaret eder. Bu nedenle,  
kolluk kuvvetleri tarafından baꢀvurana uygulanan ve 7 Ekim 2001 tarihli sağlık raporunda  
belirtilen travmaya sebebiyet veren ꢀiddetin, polis memurlarının meꢀru tepkisi olarak  
onaylanamayacağı görüꢀündedir. Baꢀvuranın birçok kaburga kemiğinin kırılıp kırılmadığının  
veya daha sonra görmüꢀ olduğu fizyoterapinin gerçekten de bu travma ile bağlantılı olup  
olmadığının ayrıca araꢀtırılmasına gerek olmadığını değerlendirmektedir.  
AĐHM, baꢀvuranın ꢀikâyeti üzerine müdür muavini tarafından yürütülen cezaî takibat  
konusunda ise söz konusu takibatın suç niteliği taꢀıyan unsurların bulunmadığını ve ilgili  
kanun hükümleri gerekçe gösterilerek sınırlı tutulduğunu, buna rağmen göstericilere  
kullanılan gücün gerekliliğinin araꢀtırılmadığını değerlendirmektedir (diğerlerinin yanı sıra  
bkz., Karatepe ve Diğerleri - Türkiye arasındaki dava, No. 33112 / 04, 36110 / 04, 40190 /  
04, 41469 / 04 ve 41471 / 04, Paragraf 32, 7 Nisan 2009)  
Dolayısıyla, AĐHS’nin 3. maddesi ihlâl edilmiꢀtir.  
II. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI HAKKINDA  
A. Tazminat  
Baꢀvuran manevî zarar için 15.000 Euro ve maddî zarar için 5.000 Euro tazminat talep  
etmektedir. Sağlık giderlerini gerekçe gösterdiği ikincisi için herhangi bir kanıt  
sunmamaktadır.  
Hükümet bu taleplerin haksız ve aꢀırı olduğunu ileri sürmektedir.  
AĐHM tespit edilen ihlâl ile iddia edilen maddî zarar arasında herhangi bir illiyet bağı  
kuramadığından bu talebi reddetmektedir. Buna karꢀılık, baꢀvurana maddî tazminat olarak  
12.000 Euro ödenmesinin hakkaniyete uygun ve makul olduğunu düꢀünmektedir.  
B. Yargılama masraf ve giderleri  
Baꢀvuran, aynı zamanda iç hukuk sürecindeki ve AĐHM nezdindeki yargılamanın masraf  
ve giderleri için 6.500 Euro talep etmektedir. Baꢀvuran bu talebine Đstanbul Barosunun  
Avukatlık Ücret Tarifesi ile kendisi ve avukatı tarafından imzalanmıꢀ olan 15 Eylül 2007  
7
tarihli bir ücret protokolünü eklemiꢀtir; 9.500 Türk Lirası (yaklaꢀık 5 400 Euro) tutarındaki bu  
protokolde, vekâlet ücretinin AĐHM’deki davanın sonuçlanmasından sonra ödenmesi  
öngörülmektedir.  
Hükümet, bir ödeme belgesiyle kanıtlanmadığını gerekçe göstererek talebin reddedilmesi  
gerektiğini ileri sürmektedir.  
AĐHM’nin yerleꢀik içtihadına göre bir baꢀvuran gerçekliğini, gerekliliğini kanıtladığı  
makul miktarlardaki yargı giderlerini elde edebilir. AĐHM, bu dava ile ilgili olarak elindeki  
mevcut belgeler ile yukarıda belirtilen kıstasları dikkate alarak, buradaki dava süreci için  
baꢀvurana götürü olarak 1.000 Euro ödenmesinin makul olduğu kanaatindedir.  
C. Gecikme faizi  
AĐHM gecikme faizi olarak Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına  
uyguladığı orana üç puanlık bir artıꢀın ekleneceğini kaydetmektedir.  
BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK, AĐHM, OYBĐRLĐĞĐYLE,  
1. Baꢀvurunun kabuledilebilir olduğuna;  
2. AĐHS’nin 11. maddesinin ihlal edildiğine;  
3. AĐHS’nin 3. maddesinin ihlal edildiğine;  
4. AĐHS’nin 11. maddesiyle bağlantılı olarak 13. maddesine yönelik ꢀikayetin ayrıca  
incelenmesine gerek olmadığına;  
5. a) AĐHS’nin 44/2 maddesi gereğince kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç ay içinde,  
miktara yansıtılabilecek her türlü vergiden muaf tutularak ödeme tarihindeki döviz kuru  
üzerinden TL’ ye çevrilmek üzere, Savunmacı Devlet tarafından baꢀvurana;  
(i) 12. 000 (on iki bin) Euro manevi tazminat ödenmesine;  
(ii) yargılama masraf ve giderleri için 1.000 (bin) Euro ödenmesine;  
b) sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapılmasına kadar Hükümet  
tarafından, Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan faiz oranının üç puan  
fazlasına eꢀit oranda basit faiz uygulanmasına;  
6. Adil tatmine iliꢀkin diğer tüm taleplerin reddine;  
KARAR VERMĐꢀTĐR.  
Đꢀbu karar Fransızca olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM’nin iç tüzüğünün 77. maddesinin 2. ve 3.  
paragraflarına uygun olarak 9 ꢁubat 2010 tarihinde yazılı olarak bildirilmiꢀtir.  
8