CONSEIL

DE L’EUROPE

AVRUPA

KONSEYİ

AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ

ÜÇÜNCÜ DAİRE

Erdal TAŞ -TÜRKİYE DAVASI ( n^o3)

(Başvuru no:17445/02)

KARARIN ÖZET ÇEVİRİSİ

STRAZBURG

20 Eylül 2007

İşbu karar AİHS’nin 44/2 maddesinde belirtilen koşullar çerçevesinde kesinleşecektir. Şekli

düzeltmelere tabi olabilir.

______________________________________________________________________________________

Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,

davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile

Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak

suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.

Türkiye Cumhuriyeti aleyhine açılan (17445/02) başvuru no’lu davanın nedeni bu ülke

vatandaşı olan Erdal Taş’ın ( başvuran ), 10 Nisan 2002 tarihinde Avrupa İnsan Hakları

Mahkemesi’ne ( AİHM) Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (“Sözleşme”) İnsan Hakları

ve Temel Özgürlükleri güvence altına alan 34. maddesi uyarınca yapmış olduğu başvurudur.

Başvuran, AİHM önünde İstanbul Barosu avukatlarından İ. Bilmez ve O. Yıldız

tarafından temsil edilmektedir.

OLAYLAR

I. DAVANIN UNSURLARI

Başvuran, 1974 yılı doğumludur ve Fribourg’da (İsviçre) ikamet etmektedir. Olayların

meydana geldiği dönemde başvuran “2000’de Yeni Gündem” isimli günlük gazetede sorumlu

yazı işleri müdürüydü.

“2000’de Yeni Gündem” isimli gazete, 20 Mart 2001 tarihinde, sırasıyla “Yeni oyunlar

oynanıyor” ve “Barış güneş gibi ısıtacak” başlıklı makaleleri yayımlamıştır. Sözkonusu

makaleler sırasıyla, PKK Başkanlık Konseyi üyesi Osman Öcalan ve Abdullah Öcalan’ın

açıklamalarını aktarmaktadır.

İstanbul Devlet Güvenlik Mahkemesi Cumhuriyet Savcılığı, 28 Mart 2001 tarihinde,

sorumlu yazı işleri müdürü sıfatıyla başvuranı, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu’nun

6/2. ve 6/4. maddeleri uyarınca, terör örgütü yöneticilerinin açıklamalarını yayımlamakla

suçlamıştır.

Devlet Güvenlik Mahkemesi, 19 Haziran 2001 tarihinde, başvuranı üzerine atılı

olaylardan suçlu bulmuş ve 684.450.000 TL ( yaklaşık 655 Euro) para cezasına çarptırmıştır.

Devlet Güvenlik Mahkemesi, ayrıca, 5680 sayılı yasanın ek 2/1. maddesi uyarınca gazetenin

beş gün süreyle kapatılmasına karar vermiştir.

Cumhuriyet Başsavcısı’nın başvurana bildirilmeyen görüşü ışığında Yargıtay, 24

Aralık 2001 tarihinde, ilk derece mahkemesinin kararını onamıştır.

Belirtilmeyen bir tarihte, başvuran İsviçre’ye yerleşmiş ve sözkonusu günlük gazete

faaliyetlerine son vermiştir. Başvuran, para cezasını ödememiştir.

HUKUK AÇISINDAN

I. AİHS’NİN 10. MADDESİNİN İHLAL EDİLDİĞİ İDDİASI HAKKINDA

Başvuran, cezai mahkumiyetinin, ifade özgürlüğü hakkını ihlal ettiğini iddia

etmektedir. Başvuran, bu bağlamda, AİHS’nin 10. maddesine atıfta bulunmaktadır.

Hükümete göre, sözkonusu makalenin terör örgütü PKK’nın propagandasını yapması

nedeniyle, dava konusu müdahale, AİHS’nin 10/2. maddesi uyarınca haklı görülmektedir.

2

A. Kabuledilebilirlik Hakkında

1. “ Yeni oyunlar oynanıyor” başlıklı makale

AİHM, dava konusu mahkumiyet kararının, AİHS’nin 10/1. maddesinin güvence

altına aldığı başvuranın ifade özgürlüğü hakkına müdahale oluşturmasının taraflar arasında

ihtilafa neden olmadığını kaydetmektedir. Üstelik müdahalenin kanun tarafından

öngörüldüğüne ve 10/2. maddesi uyarınca ulusal güvenlik, kamu düzenin korunması ve toprak

bütünlüğü gibi yasal amaç güttüğüne itiraz edilmemektedir. ( Bkz. Yağmurdereli-Türkiye,

başvuru no: 29590/96, 4 Haziran 2002) Uyuşmazlık sözkonusu tedbirin “demokratik bir

toplumda gerekli” olup olmadığının tespit edilmesine dayanmaktadır.

AİHM, bu bağlamda demokratik bir toplumda basının başlıca rolünü hatırlatmaktadır

(Bkz. 27 Mart 1996 tarihli Goodwin –Birleşik Krallık kararı, Bladet Tromsø ve Stensaas-

Norveç, başvuru no: 21980/93). Basın, görev ve sorumlulukları çerçevesinde, kamu yararına

ilişkin tüm sorunlar hakkında bilgi ve fikirler sunmakla yükümlüdür. Bununla birlikte,

basının, terör tehdidi, milli güvenlik, toprak bütünlüğü gibi devletin yaşamsal çıkarları

sözkonusu olduğunda veya kamu düzeninin korunması, suçun engellenmesi için birtakım

sınırları aşmaması gerekmektedir.( Sürek ve Özdemir – Türkiye, başvuru no: 23927/94 ve

24277/94, 8 Temmuz 1999).

Bu özgürlüğe getirilen kısıtlamayı haklı çıkaracak zorunlu bir sosyal ihtiyacın olup

olmadığını değerlendirme görevi öncellikle ulusal makamlara aittir. Ulusal makamlar bu

görevi yerine getirirken geniş bir takdir hakkına sahiptir. Dava konusu sözler bir birey, bir

kamu görevlisi veya nüfusun bir kesimine karşı şiddete teşvik ettiği durumlarda Devlet

otoriteleri, ifade özgürlüğüne ilişkin müdahale gereğinin incelenmesinde daha geniş bir takdir

payına sahiptir ( Sürek-Türkiye ( n^o1), 26682/95).

Denetimini yaparken, AİHM’nin ulusal mahkemelerin yerini alma gibi bir görevi

yoktur. Ancak AİHM, ulusal mahkemelerin kendi takdir yetkileri gereğince verdikleri

kararları, AİHS’nin 10. maddesi açısından inceleyip uygunluğunu tespit etmektedir. Bunun

için AİHM, dava konusu müdahaleyi, davanın tümü ışığında (Bkz. diğerleri arasında, 8

Temmuz 1986 tarihli Lingens ve Avusturya kararı) özellikle suç unsuru yazıda kullanılan

ifadeler bakımından, yayımlandığı bağlam açısından ve terörle mücadeleye bağlı zorlukları

dikkate alarak değerlendirmelidir ( Bkz. İbrahim Aksoy- Türkiye, başvuru numaraları:

28635/95, 30171/96 ve 34535/97, 10 Ekim 2000).

Mevcut davada başvuran, terör örgütü liderinin açıklamalarını yayımlamaktan dolayı

mahkum edilmiştir. Sözkonusu makalede, PKK Başkanlık Konseyi üyesi, Osman Öcalan,

çatışmalara teşvik etmek amacıyla komplolar ileri sürmektedir.

Düşmanlık olarak

değerlendirdiği bir müdahalenin “ büyük kayıplara yol açan bir savaşa” veya “büyük bir

savaşa” neden olacağını belirtmekten de geri kalmayan Osman Öcalan’ın ifadelerinde, AİHM,

bir anlam belirsizliği not etmektedir.

AİHM’ye göre, ihtilaflı açıklamalar, açıklamayı yapanın kişiliğinden bağımsız olarak

değerlendiremez. Şayet bu koşulun kendisi, ihtilaflı müdahaleyi haklı gösteremiyorsa, ihtilaflı

bir örgütün etkili bir kişiliğine ait olduğundan aktarılan ifadelerin önemini tespit etmek

gerekmektedir. Böylece sözkonusu sözler, okuyucu için ayrı bir önem taşımaktadır ve

yalnızca silahlı eylemi meşrulaştırmak değil aynı zamanda gerekli görülebileceği durumlarda,

3

böyle bir eyleme teşvik etme eğilimindedirler. Ayrıca, güvenlik güçleri ve adı geçen örgütün

mensupları arasındaki düşmanlıkların, çok sayıda insan kaybına ve Güneydoğu Anadolu

Bölgesi’nin büyük bir kısmında bugün kaldırılmış olan olağanüstü halin ilan edilmesine neden

olduğunu da not etmek uygun olacaktadır.

Ayrıca, AİHM, ihtilaflı ifadelerin, gazete tarafından yorumsuz ve analiz edilmeden,

olduğu gibi aktarılmasının veya, bu ifadeler PKK’nın üst düzey bir yetkilisi tarafından

sarfedildiği cihetle, şiddet kullanımına, silahlı direnişe veya başkaldırıya teşvik edebileceğini

düşünmektedir. AİHM’ye göre bu durum dikkate alınacak temel unsurdur (Halis Doğan-

Türkiye ( n⁰3), başvuru no: 4119/02, 10 Ekim 2006).

Ayrıca başvuranın, suç unsuru makalede ifade edilen açıklamalara kişisel olarak bağlı

olmadığı doğru olsa da, başvuran, bu açıklamaların sahibine fırsat tanımış ve bu açıklamaları

yayımlamıştır. Böylece başvuran, görüşlerini kamuoyuna duyuran kişilerin “görev ve

sorumluluklarını” dolaylı olarak paylaşmaktadır ( Bkz. mutatis mutandis, Öztürk-Türkiye,

başvuru no: 22479/93). Haber verme hakkının, şiddete teşvik eden söylemlerin veya terörist

gruplarının açıklamalarının (Kaya-Türkiye, başvuru no:6250/02, 22 Mart 2007)

yayımlanmasında kullanılması mümkün olamayacağından, gazetenin yazı işleri müdürü olan

başvuran, makalenin içeriğine ilişkin sorumluluktan muaf tutulamaz (Sürek-Türkiye (n^o3),

başvuru no: 24735/94, 8 Temmuz 1999).

Son olarak, ifade özgürlüğüne yapılan müdahalenin orantılılığının belirlenmesinde

verilen cezanın niteliği ve ağırlığı da dikkate alınacak unsurlardır. Mevcut davada başvuran,

para cezasına çarptırılmış ve ulusal mahkemeler beş gün süreyle gazetenin geçici olarak

kapatılmasına karar vermişlerdir. Bu bağlamda AİHM, açıklamaların, şiddet, direniş ve

başkaldırıya teşvik oluşturduğunda, caydırıcı cezaların iç hukukta yer almasının gerekli

olabileceğini hatırlatmaktadır.

Böylece, AİHM, ulusal yetkililerin benzer durumda sahip olduğu takdir payını dikkate

alarak, başvuranın mahkumiyetinin yasal amaçlarla orantısız olduğunun düşünülemeyeceğine

kanaat getirmektedir. Sözkonusu şikayetin, açıkça dayanaktan yoksun olduğu ve AİHS’nin

35/ 3 ve 35/ 4. maddelerinin uygulanmasının reddedilmesi gerektiği sonucuna ulaşılmaktadır.

2. “ Barış güneş gibi ısıtacak” başlıklı makale

AİHM, sözkonusu şikayetin, AİHS’nin 35/3. maddesi bakımından açıkça dayanaktan

yoksun olmadığına kanaat getirmektedir. AİHM, ayrıca kabuledilemezliğe dair hiçbir gerekçe

bulunmadığını belirtmektedir. Böylece, sözkonusu şikayetin kabuledilebilir olduğunu ilan

etmek uygun olacaktır.

B. Esas Hakkında

AİHM, dava konusu mahkumiyet kararının, AİHS’nin 10. maddesinin güvence altına

aldığı başvuranın ifade özgürlüğü hakkına müdahale oluşturmasının taraflar arasında ihtilafa

neden olmadığını kaydetmektedir. Üstelik müdahalenin kanun tarafından öngörüldüğüne ve

10/2. maddesi uyarınca ulusal güvenlik, düzenin korunması ve toprak bütünlüğü gibi yasal

amaç güttüğüne itiraz edilmemektedir. (sözü edilen, Yağmurdereli) Uyuşmazlık, müdahalenin

“demokratik bir toplumda gerekli” olup olmadığının bilinmesi sorununa dayanmaktadır.

4

AİHM, konuya ilişkin içtihadından doğan genel ilkeleri hatırlatmaktadır (Bkz.

diğerleri arasından, Ceylan Türkiye, başvuru no: 23556/94, sözü edilen Öztürk ve sözü edilen,

İbrahim Aksoy). AİHM, bu ilkeler ışığında davayı inceleyecektir.

AİHM, suç unsuru sayılan makalede kullanılan terimlere ve yayımlandıkları bağlama

özellikle dikkat etmiştir. Bu bağlamda AİHM, göreceği davanın bulunduğu koşulları, özellikle

terörle mücadeleye bağlı zorlukları göz önünde bulundurmuştur (Bkz. İbrahim Aksoy ve 9

Haziran 1998 tarihli İnal –Türkiye kararı).

Mevcut davada, başvuran, bir terör örgütü liderinin açıklamalarını yayımlamaktan

dolayı mahkum edilmiştir. Sözkonusu makalede, Abdullah Öcalan, Nevruz kutlamaları

dolayısıyla mesaj vermektedir.

AİHM, mevcut dava koşullarının, Halis Doğan-Türkiye (no:2) (başvuru no: 71984/01,

25 Temmuz 2006), Çapan-Türkiye (başvuru no: 71978/01, 25 Temmuz 2006), Yıldız ve Taş-

Türkiye (no:1), (no:2), (no:3) ve (no:4) (başvuru no: 77641/01, 77642/01, 477/02 ve 3847/02,

19 Aralık 2006) ve daha yakın zamanlı Demirel ve Ateş-Türkiye (başvuru no: 10037/03 ve

14813/03, 12 Nisan 2007) kararlarında belirtilen koşullarla benzerlik gösterdiğini not

etmektedir. AİHM, bilgilendirme görevinin kaçınılmaz olarak “ görev ve sorumluluklar”

içerdiğini ve basın kuruluşlarının kendiliklerinden uyması gereken sınırlamaları hatırlatmanın

yaralı olacağı kanaatindedir. Medyada yer alan bir yazı, kendilerini terörist örgütlerin birer

mensupları olarak tanıtan kişilerin açıklamalarını aktardığında ve böyle bir yayın, yazarlarına

şiddet içerikli ve demokrasinin reddine ilişkin fikirlerin yayılmasını sağlayabilecek nitelikte

olduğunda, sözkonusu hatırlatma özellikle yerinde olur (mutatis mutandis Stankov ve Ilinden

birleşik Makedon Örgütü-Bulgaristan, başvuru no: 29221/95 ve 29225/95, Demirel ve Ateş).

Mevcut davada, ulusal mahkemelerin kararlarında belirtilen gerekçeleri inceleyen

AİHM, yine de bu gerekçelerin, başvuranın ifade özgürlüğü hakkına yönelik yapılan

müdahaleyi haklı çıkarmak için yeterli olduklarının düşünülemeyeceğine kanaat

getirmektedir. Dava konusu açıklamalar, yazarının kişiliğinden bağımsız olarak

değerlendirilemese de bu koşulun kendisi ihtilaflı müdahaleyi haklı çıkaramamaktadır. (bu

bağlamda, bkz. diğerleri arasından, Halis Doğan-Türkiye (no:2), Çapan-Türkiye, Demirel

Ateş-Türkiye, sözü edilen bu davalarda, suçlu bulunan terör örgütü liderlerinin açıklamaları

söz konusudur).

Kuşkusuz, Abdullah Öcalan’ın mesajı gazetecilik bağlamında hiçbir yorum

yapılmaksızın olduğu gibi yayımlanmıştır. Bununla birlikte, AİHM, Abdullah Öcalan’ın

açıklamalarında hiçbir anlam belirsizliğine rastlamamıştır. Nevruz kutlaması dolayısıyla

yayımlanan mesajı, şiddet kullanımına, direnişe ve başkaldırıya ilişkin hiçbir çağrıda

bulunmamaktadır ve nefret içeren bir söylem söz konusu değildir, bu, AİHM’ye göre dikkate

alınacak temel unsurdur (Bkz. a contrario, Sürek (no:1), Gerger-Türkiye, başvuru no:

24919/94, 8 Temmuz 1999).

Son olarak, yapılan müdahalenin orantılılığının belirlenmesinde verilen cezanın

niteliği ve ağırlığı da göz önüne alınacak unsurlardır. Mevcut davada, başvuran, para cezasına

çarptırılmış ve ulusal mahkemeler sözkonusu günlük gazeteyi beş gün süreyle kapatmışlardır.

Para cezasının ödenmemiş olması, ihtilaflı müdahalenin önemini hiçbir bakımdan

azaltmamaktadır.

5

Bu durumda AİHM, başvuranın mahkumiyetinin izlenen amaçlarla orantısız olduğunu

ve “demokratik bir toplumda gerekli” olmadığını düşünmektedir. Böylece, AİHS’nin 10.

maddesi ihlal edilmiştir.

II. AİHS’NİN 6. MADDESİNİN İHLAL EDİLDİĞİ İDDASI HAKKINDA

Başvuran, Yargıtay Başsavcısı’nın kendisine bildirilmeyen görüşüne cevap

veremediğinden şikayetçi olmaktadır. Bu bağlamda başvuran, AİHS’nin 6. maddesine atıfta

bulunmaktadır.

A. Kabuledilebilirlik Hakkında

AİHS’nin 35. maddesinin 3. paragrafı çerçevesinde başvurunun dayanaktan yoksun

olmadığını kaydeden AİHM, ayrıca, başvuruda başka açılardan bakıldığında da

kabuledilemezlik unsuru olmadığını tespit eder. Bu nedenle başvuru kabuledilebilir

niteliktedir.

C. Esas Hakkında

AİHM, başvuranın sunduğu şikayete benzer bir şikayeti daha önce incelediğini ve

Cumhuriyet Başsavcısı’nın gözlemlerinin niteliği ve yargılanan kişinin yazılı olarak bunlara

cevap verme olanağının bulunmamasını göz önüne alarak, Cumhuriyet Başsavcısı’nın

görüşünün tebliğ edilmemesinden dolayı AİHS’nin 6/1. maddesinin ihlal edildiği sonucuna

ulaştığını hatırlatmaktadır (Bkz. Göç-Türkiye, başvuru no: 36590/97).

AİHM, mevcut davayı incelemiştir. AİHM, Hükümet’in mevcut durumda farklı bir

sonuca ulaştıracak ikna edici ne bir olay ne de bir argüman sunduğunu düşünmektedir.

Bu durumda AİHM, AİHS’nin 6/1. maddesinin ihlal edildiği sonucuna ulaşmaktadır.

III. 1 NO’LU EK PROTOKOL’ÜN 1. MADDESİNİN İHLAL EDİLDİĞİ

İDDİASI HAKKINDA

Başvuran, gazetenin geçici olarak kapatılması tedbirinin, 1 No’lu Ek Protokol’ün 1.

maddesini ihlal ettiği kanaatindedir.

AİHM, başvuranın şikayetçi olduğu tedbirin, AİHM’nin AİHS’nin 10. maddesinin

ihlali tespitine vardığı başvuranın mahkumiyetinin ihtiyari bir etkisi olduğunu

gözlemlemektedir. Bu durumda AİHM, bu şikayetin ayrı olarak incelenmesine gerek olmadığı

kanısındadır ( Bkz. sözü edilen, Öztürk).

IV. AİHS’NİN 41. MADDESİNİN İHLAL EDİLDİĞİ İDDİASI HAKKINDA

A. Tazminat

Başvuran, maruz kaldığı maddi zararın 10.000 Euro değerinde olduğunu iddia

etmektedir. Başvuran, çok sayıdaki mahkumiyetin ardından, gazetenin faaliyetlerine

tamamen son vermek zorunda kaldığını ve kendisinin, çarptırıldığı para cezasını ödeyecek

6

güçte olmadığından Türkiye’yi terk etmek ve yurtdışına yerleşmek zorunda bırakıldığını

belirtmektedir. Başvuran ayrıca manevi tazminat olarak 10.000 Euro talep etmektedir.

Hükümet, bu iddialara karşı çıkmaktadır.

İddia edilen maddi tazminata ilişkin olarak, AİHM, sunulan delillerin, maddi zararın

AİHS’nin 10. maddesinden kaynaklandığını açık bir şekilde belirleme olanağı tanımadıklarını

düşünmektedir (aynı anlamda, Bkz. Karakoç ve diğerleri-Türkiye, başvuru numaraları:

27692/95, 28138/95 ve 28498/95). Para cezası hususunda ise, başvuranın bu cezayı hiçbir

zaman ödemediği görülmektedir. Bu durumda, AİHM, bu talebi reddetmektedir.

Buna karşılık, AİHM, manevi tazminat olarak başvurana 1.000 Euro ödenmesi

gerektiğini düşünmektedir.

B. Masraf ve Harcamalar

Başvuran, AİHM önünde yapmış olduğu masraf ve harcamalar için 2.500 Euro talep

etmektedir. Bununla birlikte başvuran, bu hususta herhangi bir belge sunmamaktadır.

Hükümet, bu iddialara karşı çıkmaktadır.

AİHM içtihadına göre, bir başvuran masraf ve harcamaların geri ödemesini ancak

gerçekliği, gerekliliği ve makul oranda oldukları ortaya konulduğu sürece elde edebilir.

Mevcut davada AİHM, başvuranın, avukatların gerçekleştirdiği işe ilişkin ödeme

makbuzlarını sunmadığından sözü geçen harcamaların hiçbirini belgelendirmediğini tespit

etmektedir. AİHM, yine de başvuranın başvurusunu sunmak için kesinlikle masraf ve

harcamalarda bulunduğu kanısındadır ve bu nedenle masraf ve harcamalara ilişkin olarak en

fazla 500 Euro ödenmesinin uygun olacağına kanaat getirmektedir. Dolayısıyla AİHM, bu

miktarı AİHM önündeki dava için ödemektedir.

C. Gecikme Faizi

AİHM, Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı faiz

oranına üç puanlık bir artışın eklenmesinin uygun olacağına hükmeder.

BU GEREKÇELERLE, AİHM,

1. Oybirliğiyle, başvurunun, (Barış güneş gibi ısıtacak başlıklı makale ile ilgili olarak)

AİHS’nin 6/1. ve 10. maddeleri kapsamındaki şikayetine ilişkin kısmının kabuledilebilir ve

oyçokluğuyla, başvurunun geri kalan kısmının kabuledilemez olduğuna;

2. Oybirliğiyle, AİHS’nin 10. maddesinin ihlal edildiğine;

3. Oybirliğiyle, AİHS’nin 6/1. maddesinin ihlal edildiğine;

7

4. Oybirliğiyle, 1 No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesi kapsamındaki şikayetin ayrı

olarak incelenmesine gerek olmadığına;

5. Oybirliğiyle;

a) AİHS’nin 44/2. maddesi uyarınca kararın kesinleştiği tarihten itibaren üç ay

içinde, Savunmacı Devlet tarafından başvurana ödeme tarihindeki döviz kuru üzerinden YTL’

ye çevrilmek üzere:

i. manevi tazminat için 1.000 Euro (bin Euro) ödenmesine;

ii masraf ve harcamalar için 500 Euro (beş yüz) ödenmesine;

iii. yukarıdaki miktarın her türlü vergiden muaf tutulmasına;

b) sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapılmasına kadar, Avrupa

Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan faiz oranının üç puan fazlasına eşit oranda eşit

oranda basit faizin uygulanmasına;

6. Oybirliğiyle, adil tazmine ilişkin diğer tüm taleplerin reddine;

KARAR VERMİŞTİR.

İşbu karar Fransızca olarak hazırlanmış ve AİHM iç tüzüğünün 77/2. ve 77/3.

maddelerine uygun olarak 20 Eylül 2007 tarihinde yazıyla bildirilmiştir.

8