COUNCIL

AVRUPA

OF EUROPE

KONSEYİ

AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ

ÜÇÜNCÜ DAĐRE

ERDEM – TÜRKĐYE

(Baꢀvuru no. 42234/02)

KARAR

STRAZBURG

17 Temmuz 2008

Đꢀbu karar AĐHS’nin 44/2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecektir. ꢁekli

düzeltmelere tabi olabilir.

______________________________________________________________________________________

Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,

davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile

Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak

suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.

USUL

Türkiye Cumhuriyeti aleyhine açılan 42234/02 baꢀvuru numaralı davanın nedeni T.C.

vatandaꢀı Mehmet Ümit Erdem’in (“baꢀvuran”) Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi’ne 7 Ekim

2002 tarihinde Avrupa Đnsan Hakları Sözleꢀmesinin (“Sözleꢀme”) 34. maddesi uyarınca

yapmıꢀ olduğu baꢀvurudur.

Baꢀvuran, Đstanbul Barosu avukatlarından A.T. Ocak tarafından temsil edilmiꢀtir.

OLAYLAR

I. DAVANIN KOꢁULLARI

Baꢀvuran 1976 doğumludur ve avukat olarak çalıꢀtığı Đstanbul’da ikamet etmektedir.

A. 14 Ekim 2001 tarihinde gerçekleꢀen olaylar

Polis kamerasındaki verilerin çevriyazımının da aralarında bulunduğu resmi belgelere

göre, birtakım siyasi parti ve sivil toplum örgütleri, 14 Ekim 2001 tarihinde Đstanbul ꢁiꢀli

Meydanı’nda savaꢀ karꢀıtı gösteri düzenlemek istemiꢀlerdir. Ancak, Đstanbul Valisi buna izin

vermemiꢀtir. Söz konusu tarihte, saat 11:30 civarında, söz konusu partilerin bayraklarını

taꢀıyan yaklaꢀık 500 kiꢀilik bir grup, Kadıköy Meydanı’ndaki vapur iskelesine doğru

yürümeye baꢀlamıꢀtır. Organizatörler, megafonlarla, gösterinin yasadıꢀı olduğu, bulundukları

yerde basın açıklaması yapamayacakları ve dağılmamaları halinde polisin kuvvete baꢀvurmak

zorunda kalacağı konusunda uyarılmıꢀlardır. Kalabalık, “Yankee evine dön”, “Emperyalist ve

sömürgeci savaꢀa hayır”, “Terörist Amerika”, “Savaꢀ için değil; Eğitim ve sağlık için para”,

“Ortadoğu emperyalizmin mezarı olacak” gibi sloganlar atmıꢀtır. EMEP Partisi’nin baꢀkanı

L.T., uyarılara rağmen, sözlü basın açıklaması yapmaya devam ettiği için Çevik Kuvvet

müdahalede bulunmuꢀ ve dağılmayı reddeden kırk altı kiꢀiyi yakalamıꢀtır.

Baꢀvuran, baꢀvuru formunda, Çevik Kuvvet polis memurlarının kalabalık üzerinde

aꢀırı güç kullandığı sırada kendisinin de kalabalık arasında bulunduğunu iddia etmiꢀtir. Karꢀı

koymadığı halde, polisin, herhangi bir ön uyarıda bulunmadan, suratına biber gazı sıktığını,

coplarıyla kendisine vurduğunu ve tekme attığını belirtmiꢀtir. Biber gazı sıkılması sonucunda,

baꢀvuranın gözlerinde ve yüzünde yanma hissi oluꢀmuꢀ ve nefes almakta güçlük çekmiꢀtir.

Tekmelendikten ve coplarla dövüldükten sonra kollarında, bacaklarında, göğsünde ve

kaburgalarında ağrı hissetmiꢀtir. Daha sonra, baꢀvuran, yaralılara yardımcı olmak ve gözaltına

alınan kiꢀilerin isimlerini kaydetmek için Kadıköy’de kalmıꢀtır. Bu sırada, yüksek rütbeli bir

polis memurunun bir kiꢀiyi dövdüğüne ve gözaltına aldığına tanıklık etmiꢀtir. Aynı polis

memuru, daha sonra baꢀvurana küfretmeye baꢀlamıꢀ ve onu itmiꢀtir. Daha sonra bazı polis

memurları baꢀvuranı bölgeden uzaklaꢀtırmıꢀtır.

B. Baꢀvuranın kötü muamele ꢀikayetine yönelik cezai soruꢀturma

Olaydan yaklaꢀık iki saat sonra, baꢀvuran Kadıköy Savcılığı’na gitmiꢀ, polis

memurları tarafından maruz kaldığı muamele hakkında resmi ꢀikayette bulunmuꢀ ve bir

hastaneye sevk edilme talebinde bulunmuꢀtur. Bilhassa, basın bildirisi okunduğu sırada,

Çevik Kuvvet’in, herhangi bir ön uyarıda bulunmadan, biber gazı sıkmaya ve kendilerine

vurmaya baꢀladığını ifade etmiꢀtir. Sırtına darbeler aldığını ve tekmelendiğini belirtmiꢀtir.

Polis memurlarının yüzlerinde maskeler olduğu için failleri teꢀhis etmesinin mümkün

olmadığını ileri sürmüꢀtür.

Aynı tarihte, baꢀvuran, Numune Hastanesi’nde bir doktor tarafından muayene

edilmiꢀtir. Doktor, baꢀvuranın sırtının sağ kısmında yer alan bir bölgede 3x15 cm çapında

hiperemi (kan hücumu), sağ uyluk kemiğinde hassasiyet ve sağ omzunda ağrı tespit etmiꢀtir.

Baꢀvuran, sağ kolunda ve sırtında ekimotik bölgeler olduğunu kaydeden bir ortopediste

gönderilmiꢀtir. Baꢀvuran ayrıca baꢀka bir hastanede görevli bir doktor tarafından muayene

edilmiꢀ ve doktor baꢀvuranın sağ kolunda ve kaburga-omurga bölgesinde hiperemik alanlara

rastlamıꢀtır. Aynı tarihte birtakım röntgenler çekilmiꢀtir.

Ertesi gün, baꢀvuran, Adli Tıp Kurumu’nun Kadıköy ꢀubesi tarafından muayene

edilmiꢀtir. Doktor, baꢀvuranın sağ omzundaki ağrı dıꢀında bir travmaya rastlamamıꢀtır.

22 Ekim 2001 tarihinde, baꢀvuranın röntgenlerini inceleyen bir doktor, sağ tarafında

on birinci kaburga kıkırdağında kapalı kırık olduğunu kaydetmiꢀtir.

5 Kasım 2001 tarihinde, Kadıköy Cumhuriyet Savcısı, baꢀvurana yapılan kötü

muameleden sorumlu olduğu iddia edilen polis memurları hakkında yargılama yapabilmek

için Đstanbul Valisi’nden yetki talep etmiꢀtir. Bu talep, 4483 sayılı Memurlar ve Diğer Kamu

Görevlilerinin Yargılanması Hakkında Kanun uyarınca yapılmıꢀtır.

19 Kasım 2001 tarihinde, baꢀvuran, kendisinin bel ağrısı çektiğini tespit eden ve on

günlük istirahat veren bir doktor tarafından muayene edilmiꢀtir.

11 Aralık 2001 tarihinde, Đstanbul’da görevli bir komiser yardımcısı, Vali adına,

baꢀvuranın kötü muamele iddialarına yönelik ön soruꢀturma yürütmekle görevlendirilmiꢀtir.

Aynı tarihte, komiser yardımcısı, raporunu hazırlamıꢀ ve Valiliğe teslim etmiꢀtir.

Rapor, yargılama yetkisinin reddedilmesi gerektiğini tavsiye etmiꢀtir. Rapordan, raporun

hazırlanması esnasında komiser yardımcısının, kalabalığı dağıtmakta görev alan polis

memurları tarafından düzenlenen 14 Ekim 2001 tarihli olay raporunu ve olayın video

görüntüsünün ayrıntılı kaydını dikkate aldığı anlaꢀılmaktadır. Komiser yardımcısının raporuna

göre, göstericiler dağılma emrine uymadıklarından polis memurları göstericileri dağıtmak için

kuvvete baꢀvurmak zorunda kalmıꢀlardır. Baꢀvuran, “olaylardan sonra göz altına alınan

kiꢀilerden birisi” değildi. Rapor, ayrıca, olayda yer alan polis memurlarına, o olaydan bu

yana, bir gösteri sırasında görevlerini nasıl yerine getirmeleri gerektiğinin hatırlatıldığını ifade

etmiꢀtir.

24 Aralık 2001 tarihinde, Đstanbul Valisi, komiser yardımcısının raporu ve ifadelerinde

yer alan bilgilere dayanarak, polis memurlarının yargılanmasına iliꢀkin gerekli yetkiyi

vermeyi reddetmiꢀtir.

18 Ocak 2002 tarihinde, zamanaꢀımı süresi içinde, baꢀvuran, Bölge Đdare

Mahkemesi’nde, Vali’nin kararına itirazda bulunmuꢀtur. Baꢀvuran, diğer hususların yanı sıra,

polis memurları tarafından bölgeden zorla uzaklaꢀtırılmasının öncesinde Çevik Kuvvet

ꢀeflerinden bir tanesinin kendisine küfrettiğini ve bir daha görmesi halinde söz konusu kiꢀiyi

tanıyacağını belirtmiꢀtir. Sağlık raporlarına iꢀaret eden baꢀvuran, halen tedavi altında

olduğunu ileri sürmüꢀtür.

Bu süre içinde, 8 Ocak 2002 tarihinde, Kadıköy Savcısı, Vali’nin 21 Kasım 2001

tarihli kararına dayanarak, Đstanbul Emniyet Müdürlüğü Çevik Kuvvet ꢁubesi’nde görevli

güvenlik güçleri hakkında cezai kovuꢀturma baꢀlatmama kararı vermiꢀtir. Baꢀvuranın bu

karara itirazı, Üsküdar Ağır Ceza Mahkemesi tarafından 15 Mart 2002 tarihinde

reddedilmiꢀtir.

2 Mayıs 2002 tarihinde, Đstanbul Bölge Đdare Mahkemesi, Đstanbul Valisi’nin kararını

onamıꢀtır.

HUKUK

I. AĐHS’NĐN 3. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI

Baꢀvuran, 14 Ekim 2001 tarihinde maruz kaldığı muamelenin, AĐHS’nin 3. maddesine

aykırı olarak, insanlık dıꢀı ve onur kırıcı muamele oluꢀturduğu konusunda ꢀikayetçi olmuꢀtur.

Söz konusu madde ꢀöyledir:

“Hiç kimse iꢀkenceye, insanlık dıꢀı ya da onur kırıcı ceza veya iꢀlemlere tabi tutulamaz.”

A. Kabuledilebilirliğe iliꢀkin

AĐHS’nin 35. maddesinin 3. paragrafı çerçevesinde baꢀvurunun dayanaktan yoksun

olmadığını kaydeden AĐHM, ayrıca, baꢀvurunun baꢀka açılardan bakıldığında da

kabuledilemezlik unsuru taꢀımadığını tespit etmiꢀtir. Bu nedenle baꢀvuru kabuledilebilir

niteliktedir.

B. Esas

1. Tarafların görüꢀleri

Hükümet, ilk olarak, baꢀvuranın gerçekten gösteride yer aldığının ve polis memurları

tarafından kullanılan kanuni güç sonucu yaralandığının kanıtlanmadığını ileri sürmüꢀtür.

Đkinci olarak, baꢀvuran polis memurları tarafından yaralanmıꢀ olsa dahi, olay günü

düzenlenen sağlık raporlarında yer alan bulguların baꢀvuran üzerinde aꢀırı güç kullanıldığını

ortaya koymadığını kaydetmiꢀtir. Hükümet, ek olarak, dava koꢀullarına yönelik etkili bir

soruꢀturmanın yürütüldüğünü ileri sürmüꢀtür. Bu bağlamda, yetkililer tarafından alınan

önlemlere iꢀaret etmiꢀtir.

Baꢀvuran, polis memurlarının, barıꢀçıl bir gösteriye katılan kiꢀiler üzerinde aꢀırı güç

kullandığını ileri sürmüꢀtür. Bu bağlamda, söz konusu gün gördüğü muamelenin iꢀkence ve

onur kırıcı muamele oluꢀturduğunu iddia etmiꢀtir. Ayrıca, yetkililerin, olaya yönelik düzgün

bir soruꢀturma yürütmediklerini belirtmiꢀtir. Bilhassa, ꢁükrü isimli polis memurunun fillerine

yönelik bir soruꢀturma yürütülmemiꢀtir.

2. AĐHM’nin değerlendirmesi

AĐHM, kötü muamele iddialarının uygun delillerle desteklenmesi gerektiğini

yinelemiꢀtir. AĐHM, delilleri değerlendirmek maksadıyla “her türlü makul ꢀüpheden uzak”

delil ölçütüne baꢀvurmaktadır (bkz. Talat Tepe – Türkiye, no. 31247/96, 21 Aralık 2004).

Bununla birlikte, böyle bir delil, yeterli derecede kuvvetli, belirli ve tutarlı bir göstergeler

demetinden yahut çürütülemeyen karineler demetinden doğabilmektedir (bkz., Labita – Đtalya

[BD], no. 26772/95).

AĐHM, baꢀvuranın yaralarının, ister polis ister bir baꢀkası tarafından gerçekleꢀtirilmiꢀ

olsun, 3. madde kapsamına girecek ölçüde ciddi olduğu kanaatindedir. Bu yaralardan 3.

madde uyarınca Devlet’in sorumlu tutulması gerekip gerekmediği değerlendirilmelidir. Somut

davada, Hükümet, baꢀvuranın, polisin kuvvete baꢀvurduğu gösterinin gerçekleꢀtiği yerde

bulunduğuna itiraz etmiꢀtir (bkz., örneğin, karꢀıt olarak, Necdet Bulut – Türkiye, no.

77092/01, 20 Kasım 2007; Eser Ceylan – Türkiye, no. 14166/02, 13 Aralık 2007; yukarıda

anılan Balçık ve Diğerleri). Baꢀvuran, iddiaları haricinde, tanık ifadeleri gibi, olay yerinde

bulunduğunu destekleyici, aksi kanıtlanıncaya kadar geçerli olan bir kanıt sunmamıꢀtır.

Yukarıda belirtilenler ıꢀığında ve dava dosyasında baꢀvuranın bulunduğunu iddia ettiği yerde

olduğunu kanıtlayan belgelerin mevcut olmaması karꢀısında, AĐHM, “her türlü makul

ꢀüpheden uzak” olarak baꢀvuranın 14 Ekim 2001 tarihinde aldığı yaralardan Devlet’in

sorumlu olduğu kararına varabilmek için olaylara ve delillere iliꢀkin yeterli dayanağın mevcut

olmadığını değerlendirmiꢀtir (bkz., yukarıda anılan Balçık ve Diğerleri).

Ancak, AĐHM, AĐHS’nin 3. maddesinin, “savunulabilir” olduğu ve “makul ꢀüphe

uyandırdığı” sürece, özel ꢀahıslar tarafından gerçekleꢀtirilmiꢀ olsa dahi, kötü muamele

iddialarına yönelik yetkililerin soruꢀturma yürütmesini gerektirdiğini yinelemiꢀtir (bkz.,

özellikle, Ay – Türkiye, no. 30951/96, 22 Mart 2005). AĐHM içtihadı tarafından belirlenen

geçerli asgari standartlar, soruꢀturmanın bağımsız, tarafsız, kamuya açık olmasını ve yetkili

makamların örnek titizlikle ve çabuklukla hareket etmelerini gerektirmektedir (bkz., örneğin,

Çelik ve Đmret – Türkiye, no. 44093/98, 26 Ekim 2004). Buna ek olarak, bir soruꢀturmanın

etkili sayılabilmesi için, yetkililer, olaya iliꢀkin delilleri (baꢀka delillerin yanı sıra, mağdur

durumda olduğu iddia edilen kiꢀinin iddialarına iliꢀkin ayrıntılı ifade, görgü tanığı ifadesi, adli

tıp delilleri, ve uygun olduğu hallerde ek sağlık raporları) ele geçirmek için alabilecekleri

makul olan tüm önlemleri almalıdırlar (bkz., özellikle, Batı ve Diğerleri – Türkiye, no.

33097/96 ve no. 57834/00).

AĐHM, baꢀvuranın tanıklığının, iddialarının ciddiyetinin ve aldığı yaraları doğrulayan

sağlık raporlarının, iddia edildiği gibi kötü muameleye maruz kalmıꢀ olabileceğine dair makul

ꢀüphe uyandırdığı görüꢀündedir. Dolayısıyla, soruꢀturma gerekli olmuꢀtur.

AĐHM, somut davada, Cumhuriyet Savcısı tarafından açılan soruꢀturma dosyasının,

4483 sayılı Kanun hükümleri uyarınca Đstanbul Valiliği’ne geçtiğini kaydetmiꢀtir. Bir komiser

yardımcısı tarafından ön soruꢀturma yapılmıꢀtır. Bu bağlamda, AĐHM, komiser yardımcısının,

görevlendirildiği gün içinde ön soruꢀturmayı tamamlayıp tavsiye raporunu sunmasını ꢀaꢀırtıcı

bulmuꢀtur. Vali, müteakiben, ön soruꢀturma zarfında toplanan bilgilere dayanarak, sanık polis

memurları hakkında takipsizlik kararı almıꢀtır.

AĐHM, Valilik gibi idari bir kurum tarafından yürütülen bir soruꢀturmanın,

baꢀkanlığını dava konusu fiili iꢀleyen güvenlik güçlerinden sorumlu olan vali yapacağından,

bağımsız olarak kabul edilemeyeceği ꢀeklindeki geçmiꢀ davalardaki kararını yineler. Ayrıca,

baꢀlattıkları soruꢀturmalar, çoğu kez, olayda yer alan birimlerle hiyerarꢀik yönden bağlantılı

güvenlik güçleri tarafından yürütülmektedir (bkz., diğer kararların yanı sıra, Kurnaz ve

Diğerleri – Türkiye, no. 36672/97, 24 Temmuz 2007; ve bu kararda anılan davalar). AĐHM,

somut davada farklı bir karara varmak için bir gerekçe görmemiꢀtir. AĐHM, güvenlik

güçlerinin olaya iliꢀkin sorumluluğuna yönelik soruꢀturma yürütme görevinin Valiliğe

verilmesi kararının, söz konusu tarihte ne olduğu hakkında bağımsız karar verebilme

olasılığına iliꢀkin ꢀüphe uyandırması gerektiği görüꢀündedir.

AĐHM, yukarıda belirtilenler ıꢀığında, yerel makamların, 14 Ekim 2001 tarihinde

baꢀvuranın yaralanması sırasında mevcut olan koꢀullara yönelik bağımsız bir soruꢀturma

yürütemedikleri kararına varmıꢀtır.

Dolayısıyla, AĐHS’nin 3. maddesi ihlal edilmiꢀtir.

II. AĐHS’NĐN 10. VE 11. MADDELERĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI

Baꢀvuran, ayrıca, yukarıda belirtilen olayların, bilhassa güvenlik güçleri tarafından

kullanılan aꢀırı kuvvetin, AĐHS’nin 10. ve 11. maddeleri uyarınca olan haklarının ihlalini

oluꢀturduğu konusunda ꢀikayetçi olmuꢀtur.

AĐHM, bu ꢀikayetlerin sadece AĐHS’nin 11. maddesi açısından değerlendirilmesi

gerektiği kararını vermiꢀtir.

AĐHM, yukarıdaki çıkarımları karꢀısında, somut dava koꢀullarında, baꢀvuranın, bu

baꢀlık altındaki haklarına müdahale yapıldığını kanıtladığı konusunda ikna olmamıꢀtır.

AĐHM, baꢀvurunun bu kısmının açıkça dayanaktan yoksun olduğu ve AĐHS’nin 35.

maddesinin 3. ve 4. paragrafları gereğince reddedilmesi gerektiği kararını vermiꢀtir.

III. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI

AĐHS’nin 41. maddesi ꢀöyledir:

“Mahkeme iꢀbu Sözleꢀme ve protokollerinin ihlal edildiğine karar verirse ve ilgili Yüksek

Sözleꢀmeci Tarafın iç hukuku bu ihlali ancak kısmen telafi edebiliyorsa, Mahkeme, gerektiği takdirde,

hakkaniyete uygun bir surette, zarar gören tarafın tatminine hükmeder.”

A. Tazminat

Baꢀvuran, toplam olarak, 31.320 Euro maddi ve manevi tazminat talebinde

bulunmuꢀtur. Maddi tazminat talebine destek olarak, 27.000.000 Türk Lirası (yaklaꢀık 19

Euro) tutarında iki hastane faturası sunmuꢀtur.

Hükümet, bu miktara karꢀı çıkmıꢀtır.

AĐHM, talep edilen maddi tazminat ile tespit edilen ihlal arasında illiyet bağı

görmemiꢀ ve bu nedenle bu talebi reddetmiꢀtir. Diğer taraftan, baꢀvurana, 5.000 Euro manevi

tazminat ödenmesine karar vermiꢀtir.

B. Yargılama masraf ve giderleri

Baꢀvuran, ayrıca, AĐHM’de yapılan yargılama masraf ve giderlerine karꢀılık 6.644

Euro talep etmiꢀtir. Yasal temsilcisi tarafından düzenlenen bir maliyet dökümü ve bir posta

makbuzu sunmuꢀtur.

Hükümet bu miktara karꢀı çıkmıꢀtır.

Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi içtihadına göre, baꢀvuran, ancak mahkeme

masraflarının zorunlu olarak ve gerçekten yapıldığı ve miktarının makul olduğu kanıtlandığı

durumda mahkeme masraflarının ödenmesi hakkına sahiptir. Bu davada, sahip olduğu

bilgileri ve yukarıda belirtilen kriterleri göz önünde tutan Mahkeme, AĐHM’de yapılan

yargılama masraf ve giderlerine karꢀılık 500 Euro ödenmesine karar vermiꢀtir.

C. Gecikme faizi

Gecikme faizi Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı

orana üç puanlık bir artıꢀ eklenerek belirlenecektir.

BU GEREKÇELERE DAYANARAK, AĐHM OYBĐRLĐĞĐ ĐLE

1. AĐHS’nin 3. maddesi uyarınca olan ꢀikayetin kabuledilebilir; baꢀvurunun geri kalanının

kabuledilemez olduğuna;

2. Baꢀvuranın 14 Ekim 2001 tarihinde aldığı yaralara iliꢀkin olarak AĐHS’nin 3. maddesinin

ihlal edilmediğine;

3. Baꢀvuranın 14 Ekim 2001 tarihinde yaralanması sırasında mevcut olan koꢀullara yönelik

yetkililerin bağımsız bir soruꢀturma yürütmemesine iliꢀkin olarak AĐHS’nin 3. maddesinin

ihlal edildiğine;

4. a) AĐHS’nin 44. maddesinin 2. paragrafı gereğince kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç

ay içinde, ödeme tarihindeki döviz kuru üzerinden Yeni Türk Lirası’na çevrilmek üzere

Savunmacı Hükümet tarafından baꢀvurana aꢀağıdaki miktarların ödenmesine;

(i) Manevi tazminat olarak 5.000 Euro (beꢀ bin Euro) ile birlikte bu miktara tabi

olabilecek her türlü vergi;

(ii) Yargılama masraf ve giderleri olarak 500 Euro (beꢀ yüz Euro) ile birlikte bu

miktara tabi olabilecek her türlü vergi;

b) Söz konusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapılmasına kadar, Avrupa

Merkez Bankası’nın o dönem marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı faiz oranının üç

puan fazlasına eꢀit oranda faiz uygulanmasına;

5. Adil tatmine iliꢀkin diğer taleplerin reddine

KARAR VERMĐꢁTĐR.

Đꢀbu karar Đngilizce olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM Đç Tüzüğü’nün 77. maddesinin 2. ve

3. paragrafları gereğince 17 Temmuz 2008 tarihinde yazılı olarak bildirilmiꢀtir.

Stanley Naismith

Katip Yardımcısı

Josep Casadevall

Baꢀkan