CONSEIL DE

L'EUROPE

AVRUPA

KONSEYĐ

AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ

ERTAꢀ AYDIN VE DĐĞERLERĐ - TÜRKĐYE DAVASI

(Baꢁvuru no: 43672/98)

KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ

STRAZBURG

20 Eylül 2005

Đꢀbu karar AĐHS’nin 44§2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecektir. ꢁekli

bazı düzeltmelere tabi olabilir.

1

______________________________________________________________________________________

Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,

davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile

Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak

suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.

Türkiye Cumhuriyeti Devleti aleyhine açılan 43672/98 baꢀvuru no’lu davanın nedeni,

Türk vatandaꢀları Bedriye Ertas Aydın, Sevgi Bingöm Zengin, Hafize Sidar Altındağ

Kahraman ve Yüksel Tekin’in (Baꢀvuranlar) Avrupa Đnsan Hakları Komisyonu’na

(Komisyon) 27 Haziran 1998 tarihinde Avrupa Đnsan Hakları Sözleꢀmesi’nin (AĐHS) eski 25.

maddesi uyarınca yapmıꢀ oldukları baꢀvurudur.

Baꢀvuranlar Diyarbakır Barosu avukatlarından M. Kilavuz tarafından temsil

edilmektedirler.

OLAYLAR

Baꢀvuranlar Bedriye Ertaꢀ Aydın, Sevgi Bingöm Zengin, Hafize Sidar Altındağ

Kahraman ve Yüksel Tekin, Kürt kökenli olup sırasıyla 1969, 1966, 1963 ve 1972 doğumlu

olup Yozgat, Zonguldak, Bartın ve Tokat’ta ikamet etmektedirler.

1. Bedriye Ertaꢀ Aydın

Baꢀvuran 1988 yılında Diyarbakır Devlet Hastanesi’nde hemꢀire olarak çalıꢀmaktaydı.

1993 yılında Sağlık ve Sosyal Hizmet Emekçileri Sendikası’na (SES) üye olmuꢀtur.

1996 yılında bu sendikanın Yönetim Kurulu üyeliğine seçilmiꢀtir.

20 Mart 1998 tarihli kararla, Olağanüstü Hal Bölge Valiliği’nin talebi ve 285 Sayılı

Kanun Hükmünde Kararname’nin 4 (g) maddesi gereğince Yozgat iline tayin edilmiꢀtir.

2. Sevgi Bingöm Zengin

Baꢀvuran 1987 yılında Siirt Devlet Hastanesi’nde laboratuar teknik personeli olarak

görev yapmaktaydı. 1989 tarihinde isteği üzerine Diyarbakır’a tayin edilmiꢀtir.

1991 yılında baꢀvuran SES’e üye olmuꢀtur.

1993 yılında bir öğretmenle evli olduğu halde Amasya’ya tayin edilmiꢀtir. 1994

yılında yetkili makamlardan defalarca talep etmesinin ardından Diyarbakır’a tayin edilmiꢀtir.

1996 yılında SES’in Yönetim Kurulu üyeliğine seçilmiꢀtir.

Mayıs 1998 tarihinde, OHAL Bölge Valiliği’nin talebi ve 285 sayılı Kanun Hükmünde

Kararname’nin 4 (g) maddesine dayanarak Zonguldak iline tayin edilmiꢀtir.

3. Hafize Sidar Altındağ Kahraman

Baꢀvuran 1988 yılında Diyarbakır Devlet Hastanesi’nde laboratuar teknik personeli

olarak görev yapmaktaydı.

11 Ocak 1991 tarihinde SES’e üye olmuꢀtur.

2

Baꢀvuran sendikal faaliyetlerinden dolayı 1992 yılında, kendisinin ve eꢀinin

Diyarbakır Emniyet Müdürlüğü’nde on yedi gün boyunca gözaltında tutulduklarını ve

ardından haklarında herhangi bir iꢀlem yapılmadan serbest bırakıldıklarını iddia etmektedir.

Aralık 1992’de baꢀvuran Tokat iline, bundan sekiz ay sonra ise ꢁanlıurfa’ya tayin

edilmiꢀtir.

Eylül 1997’de baꢀvuran kendi isteği üzerine Diyarbakır’a tayin olmuꢀtur.

Nisan 1998 tarihinde, OHAL Bölge Valiliği’nin talebi ve 285 sayılı Kanun Hükmünde

Kararname’nin 4 (g) maddesine dayanarak Bartın iline tayin edilmiꢀtir.

4. Yüksel Tekin

1992 tarihinde baꢀvuran Diyarbakır Devlet Hastanesi’nde ebe olarak çalıꢀmaktaydı.

Aynı yıl SES’e üye olmuꢀtur.

1996 yılında iki ayrı görevle bu sendikanın Yönetim Kurulu üyeliğine seçilmiꢀtir.

1997 yılında baꢀvuran Dicle Üniversitesi’nde ( Diyarbakır) Fars Dili ve Edebiyatı

Bölümü’nde derslere devam etmiꢀtir. Tayin edilmesi nedeniyle üniversite eğitimini bırakmak

zorunda kalmıꢀtır.

15 Ocak 1998 tarihinde, OHAL Bölge Valiliği’nin talebi ve 285 sayılı Kanun

Hükmünde Kararname’nin 4 (g) maddesine dayanarak Tokat iline tayin edilmiꢀtir.

HUKUK AÇISINDAN

I. HÜKÜMET’ĐN ĐTĐRAZI HAKKINDA

Hükümet

iç hukuk

yollarının

tüketilmediği

gerekçesiyle

baꢀvurunun

kabuledilemeyeceği itirazını yöneltmektedir. Hükümet, baꢀvuranlar tarafından sunulan

Diyarbakır Đdare Mahkemesi’nin 25 Eylül 1997 tarihli kararına gönderme yaparak

baꢀvuranların bu karar karꢀısında temyiz için baꢀvurmadıklarını ve bu kararın iç hukukta

ulusal makamlar tarafından verilen son karar olarak sunulamayacağını belirtmektedir.

Hükümet baꢀvuranların tayininin 657 sayılı Kanunun 72. ve 76. maddelerine

dayandığını ve ilgili kiꢀilerin ꢀikâyetlerini iç hukuk mercileri önünde dile getirmediklerini

savunmaktadır.

Baꢀvuranlar Hükümet’in iddialarına karꢀı çıkmaktadır ve 285 sayılı Kanun Hükmünde

Kararname’nin 7. maddesine göre haklarında verilen tayin kararlarına karꢀı iç hukukta itiraz

yollarına sahip olmadıklarını iddia etmektedirler.

AĐHM bu itirazın baꢀvuranların AĐHS’nin 11. ve 13. maddelerine uyarınca yapmıꢀ

oldukları ꢀikayetlere sıkı sıkıya bağlı olduğu tespitinde bulunmaktadır. AĐHM

kabuledilebilirliğine iliꢀkin kararında ꢀikayeti esasa birleꢀtirmeye karar verdiğini

hatırlatmaktadır.

3

II. AĐHS’NĐN 11. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA

Baꢀvuranlar tayin kararlarının dernek kurma özgürlüklerine karꢀı bir saldırı niteliğinde

olduğunu, Kürt kökenli olmalarından ve siyasi görüꢀlerinden dolayı bu kararların alındığını

iddia etmektedirler.

Baꢀvuranlar AĐHM’ye sundukları 1991/2000 dönemine ait tabloya gönderme yaparak,

elli sekiz kiꢀinin sürüldüğünü ve bazılarının gözaltına alındığını ya da kaybolduklarını ileri

sürmektedirler. Bedriye Ertaꢀ Aydın, AĐHM’ne eꢀinin kaybolmasına iliꢀkin 25660/94

numaralı baꢀvuru dilekçesi sunduğunu belirtmektedir. Baꢀvuranlar aynı zamanda sendikal

faaliyetlerinden dolayı disiplin müeyyidesine tabi tutulan memurların listesini de

sunmaktadırlar.

Baꢀvuranlar, sendika üyesi memurların tayinlerinin aleyhlerine yapıldığını ve

faaliyetlerini izlemelerini imkansız kılmak amacıyla sendikalarının ꢀubelerinin olmadığı

ꢀehirlere tayin edildiklerini iddia etmektedirler.

Hükümet AĐHS’nin 11. maddesinin bir sendika kurma ve sendikaya üye olma hakkını

içerdiğininin altını çizmektedir ve baꢀvuranların sendika üyesi oldukları gözönüne alınırsa bu

hakkın ihlal edilmediğini belirtmektedir. Bir sendika üyesi olmak, kamu çalıꢀanlarının

atamalarında engel teꢀkil etmemektedir. Bunun dıꢀında baꢀvuranlar tayin oldukları ꢀehirlerde

aynı sendikaya üye olmaya devam edebilirler. Hükümet AĐHM’ye, Yüksel Tekin’in 26 Kasım

2001 tarihinde Ankara ꢀubesi üyesi olduğu SES’in, 73 ilde faaliyet gösterdiğini ve ilgili

kiꢀilerin sendikal faaliyetlerini engelleyici hiçbir unsur bulunmadığını belirten bir liste

sunmaktadır.

Hükümet, baꢀvuranların AĐHS’nin 14. maddesine iliꢀkin, dayanaktan yoksun bulduğu

ꢀikayetlerini, kesin olarak reddetmektedir. Her memur tayin olabilir. Ayrıca baꢀvuranların

tayinleri Kürt kökenli olmalarından, siyasi düꢀüncelerinden ya da bir sendikaya üye

olmalarından dolayı olmamıꢀtır.

AĐHM, AĐHS’nin 11§1 maddesinin sendika kurma özgürlüğünü, dernek kurma

özgürlüğünün özel bir ꢀekli veya yönü olarak gösterdiğini hatırlatmaktadır; bu madde sendika

üyelerine devlet tarafından farklı bir muamele ve üyelerinin tayin olmaması gibi bir uygulama

sağlamadığını ifade etmektedir (Bkz. Belçika Polisi Ulusal Sendikası- Belçika, 27 Ekim 1975,

A serisi no: 19, s. 17, § 38).

AĐHM, kiꢀisel baꢀvuru sonucunda açılan davada, mümkün olduğu kadar genel metnin

dıꢀına çıkmadan, kendisine baꢀvurulan somut olayla dile getirilen sorunları incelemekle

yetinmek gerektiğini belirtmektedir (Bkz., diğerleri arasında, Guzzardi-Đtalya, 6 Kasım 1980

tarihli karar, A serisi no:39, s. 31-32, § 88, ve Young, James ve Webster-Đngiltere, 13 Ağustos

1981 tarihli karar, A serisi no:44,§ 52). Bundan dolayı tayin kararının olduğu ꢀekliyle

uygunluğunu AĐHS bakımından takdir etme hakkı düꢀmemektedir. AĐHM’nin amacı

AĐHS’nin 11. maddesinde belirtilen, baꢀvuranların sendikal faaliyetlerde bulunma hakkına

iliꢀkin böylesi bir kararın sonuçlarını incelemektir.

AĐHM 285 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 4 (g) maddesine dayanarak,

baꢀvuranların OHAL Bölge Valisi tarafından aleyhlerine alınan tayin kararlarının 11.

maddenin hükümlerini tanımadığından ꢀikayetçi olduklarını belirtmektedir. Daha sonra bu

kararların kanun tarafından öngörüldüğünü gözlemlemektedir. Ayrıca baꢀvuranların

4

konumlarının 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’nda belirtilmiꢀ olduğu konusuna itiraz

edilmemektedir.

Bu durumda AĐHM ilgili kiꢀilerin konumlarının, ilke olarak kamu hizmetinin

ihtiyaçlarına göre baꢀka bir ꢀehre ya da baꢀka bir göreve tayin edilebilme olasılığını

öngörmekte olduğunu tespit etmektedir. Bu bakımdan sözkonusu tayin kararları ilke olarak

ilgili kiꢀilerin bir sendikaya katılma, sendika ve dernek kurma özgürlüğünü kullanma ya da bu

haklardan faydalanma haklarına yönelik bir engel ya da sınırlama teꢀkil etmemektedir.

Sendika ve dernek kurulmasına iliꢀkin bireysel özgürlükleri konusunda ise, dava konusu

kararlara rağmen sendikalarına üyeliklerinin devam ettiği göz önüne alınırsa bu haklarından

faydalanmıꢀlardır (Bkz. örneğin, Schmidt veDahlström- Đsveç, 6 ꢁubat 1976 tarihli karar, A

serisi no: 21).

AĐHM, takdirine sunulan unsurlardan hareketle, baꢀvuranların sözkonusu kararların

AĐHS’nin 11. maddesinin yer verdiği ꢀekliyle toplantı ve dernek kurma özgürlüğüne iliꢀkin

haklarının özünü ilgilendiren yaptırım veya ihlali oluꢀturduğunu yeteri kadar ikna edici

ꢀekilde desteklemediklerini gözlemlemektedir. Ayrıca baꢀvuranların yeni görevlerinde ya da

tayin yerlerinde sendikal faaliyetlerde bulunmalarının engellenebileceği konusunda da ikna

olmamıꢀtır.

Her ne kadar tayin kararları baꢀvuranlar tarafından, ulusal makamların sendikal

faaliyetlerde bulunma haklarına bir müdahalesi olarak değerlendirilse de, AĐHM bu

tedbirlerin Devletin kamu hizmetinin en iyi ꢀekilde yönetilmesi çerçevesinde değerlendirildiği

görüꢀündedir. Ulusal makamlar ilgili kiꢀilerin baꢀka bir bölgeye ya da baꢀka bir ꢀehre tayin

kararlarını verirken takdir hakları çerçevesinde hareket etmiꢀlerdir. Baꢀvuranların tayinlerine

bağlı zararın dıꢀındaki diğer zararları makamların baꢀvuranlara vermediği, öyle ki kamu

hizmetinin en iyi ꢀekilde idare edilmesi ve baꢀvuranların sendikal faaliyetlerde bulunma hakkı

gibi mevcut farklı çıkarlar arasında dengeyi sağladıkları sonucu çıkmaktadır.

Bu nedenle, iꢀbu davanın koꢀullarının tümü ıꢀığında AĐHM baꢀvuranların aleyhlerine

alınan tayin kararlarının sendikal faaliyetlerde bulunulmasına yönelik herhangi bir müdahale

teꢀkil ettiğini ispat etmediklerini tespit etmiꢀtir.

Sonuç olarak AĐHS’nin 11. maddesi ihlal edilmemiꢀtir.

III. AĐHS’NĐN 13. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA

Baꢀvuranlar OHAL Bölge Valisi tarafından aleyhlerine alınan kararlara itiraz

edilebilecek bir baꢀvuru yolunun bulunmamasından dolayı ꢀikayet etmektedirler. AĐHS’nin

13.maddesine gönderme yapmaktadırlar.

Baꢀvuranlar OHAL Bölge Valisi’nin kararıyla tayin olan iki memurun iptale iliꢀkin

baꢀvurularına gönderme yapmaktadırlar, bu baꢀvuru 285 sayılı Kanun Hükmünde

Kararname’nin 7. maddesine dayanarak reddedilmiꢀtir. Baꢀvuranlar sonuç itibariyle ulusal

makamlar nezdinde sözkonusu kararlar karꢀısında etkili baꢀvuru yolunun mevcut olmadığını

iddia etmektedirler.

Mahkemenin bu yöndeki yerleꢀik içtihadına göndermede bulunan Hükümet

baꢀvuranların itirazlarının “salt”, “ekonomik gerekçelere” dayalı hakları içermediğini fakat

atama iꢀlemlerinin yasanın uygulanması ve Devletin takdir yetkisini kullanması yönünde

5

olduğunu savunmaktadır. Baꢀvuranların yapmıꢀ oldukları ꢀikayetler Sözleꢀmenin güvence

altına aldığı haklar alanına girmemektedir. Baꢀvuranlar devlet memuru olmayı kabul ederek,

kamu görevlilerinin tabi olduğu 657 sayılı Kanun uyarınca atanabileceklerini biliyorlardı.

Devlet memurları da idarenin eylemlerine karꢀı diğer vatandaꢀlar gibi koruma altındadırlar.

Đdarenin bu hakları tanımaması durumunda hukuki baꢀvuru yolları mevcuttur. Anayasa ayrıca

idarenin eylemlerinin ve almıꢀ olduğu önlemlerin hukuki denetime tabi tutulmasını

öngörmektedir.

AĐHM, AĐHS’de yer alan hak ve özgürlükler iç hukukta ne ꢀekilde tanınmıꢀ olursa

olsun, Sözleꢀme’nin 13. maddesinin, bu hak ve özgürlüklerden iç hukukta yararlanılmasını

sağlayacak yolların varlığını güvence altına aldığını hatırlatır. Dolayısıyla sözkonusu hüküm,

AĐHS’ye dayalı “savunulabilir bir ꢀikayetin” içeriğinin incelenmesini ve uygun bir telafinin

sunulmasını sağlayacak bir iç hukuk yolunu zorunlu kılmaktadır (Bkz, diğerleri arasında,

Kulda-Polonya [GC], no: 30210/96, § 157, CEDH 200-XI).

Sözleꢀmeci devletlere yüklenen AĐHS’nin 13. maddesinden doğan yükümlülüğün

kapsamı, baꢀvuranın yaptığı ꢀikayetin niteliğine bağlı olarak değiꢀmektedir. Bununla birlikte

13. maddenin gerektirdiği baꢀvuru yolu hukuken olduğu kadar uygulamada da “etkili”

olmalıdır ( Bkz, örneğin, Đlhan-Türkiye [GC], no:22277/93, § 97, CEDH 2000-VII). Bir

“baꢀvuru” nun 13. madde kapsamında “etkili” olup olmadığı baꢀvuranın lehine bir sonuç

çıkıp çıkmayacağına bağlı değildir. Bununla birlikte sözkonusu hükmün bahsettiği

Mahkemenin adli bir kurum olması gerekmemektedir. Ancak, kendisine yapılan baꢀvurunun

etkililiğini değerlendirmek için sahip olduğu yetkileri ve verdiği güvenceleri de gözönünde

bulundurmak gerekir. Diğer yandan iç hukukun sağladığı baꢀvuru yollarının tümü, içlerinden

hiçbiri kendi baꢀına hepsine cevap vermese de 13. maddenin gerekliliklerini yerine

getirebilmektedir ( Bkz. diğerleri arasında, Silver ve diğerleri-Birleꢀik Krallık 25 mart 1983

tarihli karar, A serisi no: 61, s. 42, § 113, ve Chahal-Birleꢀik Krallık, 15 Kasım 1996 tarihli

karar, Derleme 1996-V, s.1869–1870, § 145).

Bu durumda AĐHM dosyadaki verilerin baꢀvuranların dernek kurma ve toplantı

özgürlüğüne iliꢀkin haklarının ihlal edildiğine dair karar verilmesi için sebep teꢀkil etmediğini

düꢀünmektedir. Bu durum, 11. maddeye iliꢀkin ꢀikayetin savunulabilirliğine engel değildir

(Boyle ve Rice-Birleꢀik Krallık, 27 Nisan 1988 tarihli karar, A serisi no:131, s.23.§ 52).

AĐHM’nin esas hakkında vardığı sonuç bir ulusal mahkeme önünde etkili bir baꢀvuru

zorunluluğunu geçersiz kılmamaktadır.

AĐHM, OHAL Bölge Valisi’ne tayin konusunda geniꢀ ayrıcalıklar tanıyan 285 sayılı

Kanun Hükmünde Kararnamenin 4 (g) maddesine dayanarak, Valinin kamu sektörü

personelinin baꢀka bir bölgeye tayinini isteyebileceğini hatırlatmaktadır. Buna benzer ölçüsüz

olarak değerlendirilebilecek ayrıcalıklar karꢀısında, baꢀvuranların tayini konusunda adli

denetim yoksunluğunun, muhtemel suiistimalleri engellemek veya bu ꢀekilde alınan kararların

sadece meꢀruluğunu denetlemeyi sağlamak için yeterli teminatları sunmadığını tespit etmek

gerekir. AĐHM, daha önce, OHAL Bölge Valisi’ne yetki veren hükümleri kadar bu mevzuatın

uygulanmasının da adli denetime tabi olmadığını vurgulama olanağı bulmuꢀtur (Bkz. Đç

Hukukun ilgili bölümleri, özellikle, §§ 34 ve 36 ve Çetin ve diğerleri, adı geçen, § 61). Sonuç

itibariyle, OHAL Bölge Valisi’nin iꢀlediği fiiller için yapılan adli baꢀvurular, 13. maddenin

amaçlarına uygun olarak “etkililik” kriterini yerine getirmemektedir, zira istenilen baꢀvuru ne

hukuki olarak ne de uygulamada “etkili” değildir (Bkz. diğerleri arasında mutatis mutandis,

sözüedilen Güneri ve diğerleri, § 88, sözüedilen Çetin ve diğerleri, § 66 ve sözüedilen Doğan

ve diğerleri, § 110 ve 164).

6

O halde baꢀvuranların iç hukuk yollarını tüketmek zorunluluğundan bağıꢀık

tutuldukları düꢀünülebilir. Bu nedenle AĐHM Hükümetin itirazını kabul etmemektedir.

Sonuç olarak AĐHM, OHAL Bölge Valisi tarafından baꢀvuranların aleyhlerine alınan

tayin kararlarına karꢀı ulusal mahkemeler önünde itiraz olanağı sağlayan bir iç hukuk yolunun

bulunmayıꢀından dolayı 13. maddenin ihlal edildiği kararına varmıꢀtır.

IV. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI HAKKINDA

A. Tazminat, masraf ve harcamalar

Baꢀvuranlar Sevgi Bingöm Zengin, Hafize Sidar Altındağ Kahraman ve Bedriye Ertaꢀ

Aydın masraf ve harcamalar dahil, manevi tazminat için 8.000 Euro (sekiz bin) talep

etmektedirler.

Yüksel Tekin masraf ve harcamalar dahil, manevi tazminat için 5.000 Euro (beꢀ bin)

talep etmektedir.

AĐHM, OHAL Bölge Valisi tarafından aleyhlerine alınan tayin kararlarına itiraz

edilmesini sağlayacak ulusal mahkeme önünde bir iç hukuk yolunun bulunmayıꢀından dolayı

baꢀvuranların manevi zarara uğradıklarını düꢀünmektedir. Bu nedenle baꢀvuranlardan her

birine 500 Euro (beꢀ yüz) ödenmesini uygun görmektedir.

AĐHM, baꢀvuranların AĐHS’nin ilgili mercileri nezdinde yapılan masraflara iliꢀkin

hiçbir fatura sunmadıklarını tespit etmektedir. Bununla birlikte AĐHM önünde bir avukat

tarafından temsil edilen baꢀvuranların buna bağlı olarak bir takım masraflar yapmak zorunda

olduklarını düꢀünmektedir. ( I.R.S. ve diğerleri- Türkiye ( adil tazmin), no:26338/95, § 32, 31

Mayıs 2005) Đꢀbu davanın koꢀulları dikkate alındığında baꢀvuranlara toplu olarak 2.000 Euro

(iki bin) ödenmesinin uygun olacağını düꢀünmektedir.

B. Gecikme Faizi

AĐHM, Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı faiz

oranına üç puanlık bir artıꢀın ekleneceğini belirtmektedir.

BU GEREKCELERE DAYALI OLARAK AĐHM OYBĐRLĐĞĐYLE

1. Hükümetin itirazını reddetmeye;

2. AĐHS’nin 11. maddesinin ihlal edilmediğine;

3. AĐHS’nin 13. maddesinin ihlal edildiğine;

4. a) AĐHS’nin 44 § 2 maddesi gereğince kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç ay

içinde, ödeme tarihindeki döviz kuru üzerinden TL’ye çevrilmek üzere Savunmacı

Hükümet’in baꢀvuranlara,

i. manevi tazminat için baꢀvuranların her birine 500 Euro (beꢀ yüz)

ödenmesine;

7

ii. masraf ve harcamalar için baꢀvuranlara toplu olarak 2.000 Euro (iki bin)

ödenmesine;

iii. yukarıdaki miktarların her türlü vergiden muaf tutulmasına;

b) Sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ve ödemenin yapılmasına kadar,

Hükümetin, Avrupa Merkez Bankasının o dönem için geçerli faizinin üç puan fazlasına eꢀit

oranda faiz uygulamasına;

5. Adil tazmine iliꢀkin diğer taleplerin reddine;

karar vermiꢀtir.

Đꢀbu karar Fransızca olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM’nin iç tüzüğünün 77§§ 2 ve 3

maddesine uygun olarak 20 Eylül 2005 tarihinde yazıyla bildirilmiꢀtir.

Mevcut karar ekinde AĐHS’nin 45§ 2 ve iç tüzüğünün 74§ 2 maddelerine uygun olarak

Sn. Cabral Barreto’nun ayrık oy görüꢀü yer almaktadır.

8