COUNCIL  
AVRUPA  
OF EUROPE  
KONSEYĐ  
AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ  
ĐKĐNCĐ DAĐRE  
DUR/TÜRKĐYE  
(Baꢀvuru no. 34027/03)  
KARAR  
STRAZBURG  
18 Eylül 2008  
Đꢀbu karar AĐHS’nin 44/2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecektir. ꢁekli  
düzeltmelere tabi olabilir.  
1
_____________________________________________________________________________________________  
© T.C. Dıꢀiꢀleri Bakanlığı, 2008. Bu gayrıresmi özet çeviri Dıꢀiꢀleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve Đnsan Hakları Genel  
Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmı olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri, davanın adının tam olarak  
belirtilmi olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması ko ulu ile Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi  
ve Đnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.  
USULĐ ĐꢀLEMLER  
Türkiye Cumhuriyeti Devleti aleyhine açılan 34027/03 no’lu davanın nedeni T.C.  
vatandaꢀı Hadiye Dur’un (“baꢀvuran”), Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi’ne 27 Mayıs 2003  
tarihinde Avrupa Đnsan Hakları ve Temel Özgürlükler Sözleꢀmesi’nin (“AĐHS”) 34. maddesi  
uyarınca yapmıꢀ olduğu baꢀvurudur.  
Baꢀvuran, Đstanbul Barosu avukatlarından F. Karakaꢀ Doğan ve E. Keskin tarafından  
temsil edilmiꢀtir.  
OLAYLAR  
I. DAVA KOꢀULLARI  
Baꢀvuran, 1973 doğumludur ve Almanya’nın Köln kentinde yaꢀamaktadır.  
A. Baꢁvuranın yakalanması ve kendisine karꢁı aꢁırı güç kullanımına iliꢁkin sağlık  
raporları  
1. Baꢀvuranın sunduğu ꢀekliyle olaylar  
27 Ekim 1998 saat 13.00’da aralarında baꢀvuranın da bulunduğu “Barıꢀ Anneleri”ne  
mensup 43 kadın, partinin il sorumluları ile görüꢀmek üzere Anavatan Partisi (ANAP)  
Đstanbul il baꢀkanlığına gelmiꢀlerdir. Kendilerini binanın giriꢀinde karꢀılayan iki kadın, devam  
etmekte olan bir basın toplantısı olduğu cihetle binanın üçüncü katında, solda bulunan  
bekleme salonunda beklemelerini istemiꢀler ve gitmiꢀlerdir.  
Beꢀ ila on dakika sonra polis memurları, bekleme salonuna gelmiꢀler ve sis bombası  
atarak içeri girmiꢀlerdir. Bir polis memuru, elindeki copla baꢀvuranın baꢀının arka kısmına  
vurmuꢀ ve saçından tutarak merdivenlerden aꢀağı sürüklemiꢀtir. Baꢀvuran, daha sonra bir  
polis aracına bindirilerek Beyoğlu polis karakoluna götürülmüꢀtür.  
Aynı gün 15.30’da baꢀvuran, diğer 42 kadınla birlikte Adli Tıp Kurumu Đstanbul  
ꢀubesi doktoru tarafından muayene edilmiꢀtir. Sağlık raporuna göre, baꢀvuranın boynunda ve  
kafa derisinde ödemler bulunmaktadır. Doktor, baꢀvurana üç gün iꢀgöremezlik raporu  
vermiꢀtir  
Baꢀvuran geceyi polis karakolundaki diğer 10 kadınla birlikte bir hücrede geçirmiꢀtir.  
Polis memurları iki ya da üç kez hücreye gelmiꢀler ve her defasında tutuklulara hakaret  
ederek onları dövmüꢀlerdir.  
28 Ekim 1998’de baꢀvuranı muayene eden Adli Tıp Kurumu Beyoğlu ꢀubesi doktoru,  
baꢀvuranın bedeninde yeni yaraların oluꢀmadığını belirtmiꢀtir.  
Aynı gün baꢀvuran ve diğer 42 kadın, Beyoğlu Sulh Ceza Mahkemesi önüne  
çıkarılmıꢀtır. Kahve satıꢀ büfesinde görevli Y.U.’yu rehin alıp almadıkları ve kendilerini  
yakalayan polis memurlarına direnip direnmediklerine iliꢀkin sorgulanmıꢀlardır. Y.U.’yu  
rehin almadıklarını ve kendilerini yakalayan polis memurlarına direnmediklerini ileri  
sürmüꢀlerdir. Mahkeme, kadınlardan beꢀinin tutuklu olarak yargılanmasına ve diğerlerinin  
serbest bırakılmasına karar vermiꢀtir.  
2
2. Hükümet’in sunduğu ꢀekliyle olaylar  
27 Ekim 1998’de baꢀvuranın da aralarında bulunduğu 43 kadın, parti baꢀkan  
yardımcısı tarafından düzenlenen bir basın toplantısı ardından Anavatan Partisi (ANAP)  
Đstanbul il baꢀkanlığı binasına girmiꢀtir. Bu binada düzenlenecek ve parti mensuplarının  
katılacak olduğu bir toplantıyı protesto amacıyla binayı iꢀgal etmiꢀlerdir. Güvenlik güçleri,  
parti mensupları ile olası bir çatıꢀmaya engel olmak için kadınları bina dıꢀına çıkarmaya  
teꢀebbüs etmiꢀtir. Baꢀvuranın da aralarında bulunduğu üç kadın, polise karꢀı koymuꢀlar ve  
fiziksel güç kullanmıꢀlardır. Daha sonra sözkonusu 43 kadın yakalanmıꢀ ve muayene edilmek  
üzere Adli Tıp Kurumu Beyoğlu ꢀubesine götürülmüꢀtür. Müteakiben, Beyoğlu polis  
karakoluna götürülmüꢀlerdir.  
Polis, binayı iꢀgal eden kadınların dört parti mensubunu dövdüğünü ve kendisini rehin  
aldığını ileri süren Y.U.’nun ifadesini almıꢀtır. Y.U. ayrıca kadınların, yakalanmaları sırasında  
polis memurlarına direndiklerini belirtmiꢀtir.  
B. Baꢁvuran aleyhindeki cezai takibat  
2 Kasım 1998’de Beyoğlu Cumhuriyet Savcısı, Beyoğlu Ağır Ceza Mahkemesi  
önünde bir iddianame sunmuꢀ ve sözkonusu 43 kadını, ideolojik sebeplerle polise direnmek  
ve Y.U.’yu rehin almakla suçlamıꢀtır.  
4 Kasım 1999’da Beyoğlu Ağır Ceza Mahkemesi, baꢀvuranın ve diğer sanıkların  
beraatine karar vermiꢀtir. Mahkeme, kararında itham edilen kadınların, “Barıꢀ Anneleri”ne  
mensup olduğunu ve Anavatan Partisi’ni, sorunlarını bildirmek üzere parti mensupları ile bir  
toplantı yapmak amacıyla ziyaret ettiklerini belirtmiꢀtir. Mahkeme ayrıca dava dosyasında,  
“Barıꢀ Anneleri” mensuplarının bir suç iꢀlediğine iliꢀkin delil bulunmadığını belirtmiꢀtir.  
Özellikle de Y.U.’yu rehin almamıꢀlar ya da binaya zarar vermemiꢀlerdir. Ayrıca üzerlerinde  
suç iꢀlemelerine olanak verecek materyaller bulunmamaktadır. Kadınlar tarafından dövüldüğü  
iddia edilen parti mensupları, kadınların aleyhinde ꢀikayette bulunmamıꢀtır. Mahkeme,  
yakalanma sırasında hiçbir polis memurunun yaralanmaması nedeniyle sanığın, polise  
direndiğine iliꢀkin delil bulunmadığını gözlemlemiꢀtir. Aksine, baꢀvuranın da aralarında  
bulunduğu kadınlardan bazıları yaralanmıꢀtır.  
Dava dosyasında yer alan bilgilere göre, 4 Kasım 1999 tarihli karar temyiz  
edilmemiꢀtir.  
C. Baꢁvuranın kötü muamele iddialarına iliꢁkin soruꢁturma  
19 Mart 1999’da baꢀvuran, Beyoğlu Cumhuriyet Savcılığı’na ꢀikayette bulunarak  
polis memurlarının, kendisini yakaladıkları sırada fiziksel güç kullandıklarını ileri sürmüꢀ ve  
soruꢀturma baꢀlatılmasını talep etmiꢀtir.  
Belirsiz bir günde Beyoğlu Cumhuriyet Savcısı soruꢀturma baꢀlatmıꢀtır. Bu  
soruꢀturma kapsamında, 26 Mayıs 1999’da baꢀvuran, Cumhuriyet Savcısı’na ifade vermiꢀ ve  
iddialarını yinelemiꢀtir. Aynı gün, bedeninde yaralanma bulunmadığını belirten bir doktor  
tarafından muayene edilmiꢀtir. 30 Eylül 1999’da Cumhuriyet Savcısı, baꢀvuranın kötü  
muameleye maruz kaldığı iddialarını reddeden polis memuru F.M.S.’nin ifadesini almıꢀtır.  
3
8 Ekim 1999’da Beyoğlu Cumhuriyet Savcısı, baꢀvuranın iddiası hususunda F.M.S.  
aleyhinde kovuꢀturma baꢀlatmama kararı almıꢀtır. Kararında F.M.S.’nin, yasadıꢀı bir  
gösteriye katılan ve polise direnen baꢀvuranı kötü muameleye maruz bıraktığını ileri sürmek  
için yeterli delil bulunmadığını belirtmiꢀtir. Cumhuriyet Savcısı, polisin kullandığı gücün aꢀırı  
olmadığı ve görevleri kapsamında hareket ettikleri kanısındadır.  
8 Ekim 1999 tarihli karar, baꢀvurana ya da yasal temsilcilerine bildirilmemiꢀtir.  
Baꢀvuranın yasal temsilcilerinden biri, 2002 Ekim ayında Fatih Cumhuriyet Savcılığı’ndan  
kararın bir nüshasını almıꢀtır.  
31 Ekim 2002’de baꢀvuran, 8 Ekim 1999 tarihli karara itiraz etmiꢀtir.  
31 Mart 2003’te Đstanbul Ağır Ceza Mahkemesi, 8 Ekim 1999 tarihli kararın kanuna  
uygun olduğu sonucuna vararak baꢀvuranın itirazını reddetmiꢀtir.  
HUKUK  
I. AĐHS’NĐN 3., 6. VE 13. MADDELERĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI  
Baꢀvuran, yakalandığı sırada maruz bırakıldığı muamelenin AĐHS’nin 3. maddesinin  
ihlaline neden olduğu hususunda ꢀikayette bulunmuꢀtur. Ayrıca, AĐHS’nin 3., 6. ve 13.  
maddeleri uyarınca kötü muamele iddialarına iliꢀkin yeterli ve etkili bir soruꢀturma  
yapılmadığını ileri sürmüꢀtür.  
Mahkeme, sözkonusu ꢀikayetleri müstakilen AĐHS’nin 3. maddesi uyarınca  
incelemenin uygun olduğuna karar vermiꢀtir.  
A. Kabuledilebilirlik  
Hükümet, baꢀvuranın AĐHS’nin 35/1 maddesi kapsamında mevcut olan iç hukuk  
yollarını tüketmemiꢀ olduğunu ileri sürmüꢀtür. Bu bağlamda, hukuk mahkemelerinde ya da  
idari mahkemelerde dava açarak uğradığını iddia ettiği zararın telafisini arayabileceğini ancak  
aramadığını ileri sürmüꢀtür.  
Baꢀvuran, Hükümet’in iddiasına itiraz etmiꢀtir.  
AĐHM, benzer davalarda Hükümet’in ilk itirazlarını incelemiꢀ ve reddetmiꢀ olduğunu  
yinelemektedir (bkz., örneğin, Balçık ve Diğerleri, 22. paragraf; Eser Ceylan/Türkiye, no.  
14166/02, 23. paragraf, 13 Aralık 2007). Sözkonusu davada yukarıda kaydedilen baꢀvurularda  
vardığı sonuçlardan farklı bir sonuca varmasını gerektirecek özel koꢀullar bulunmamaktadır.  
Sonuç olarak, Hükümet’in ilk itirazının sözkonusu kısmını reddetmektedir.  
Hükümet ayrıca Beyoğlu Cumhuriyet Savcısı tarafından yürütülen soruꢀturmadaki  
geliꢀmelere iliꢀkin bilgi almadan önce üç yıl beklemesi nedeniyle baꢀvuranın iddialarının  
aldatıcı olduğunu belirtmiꢀtir. 8 Ekim 1999 tarihli kararın Cumhuriyet Savcılığı kayıtlarından  
bulunabileceğini ileri sürmüꢀ ve baꢀvuranın neden 2002 Ekim ayından önce haberdar  
olmadığını sormuꢀtur. Baꢀvuranın, baꢀvurusunu yakalanmasından itibaren altı ay içerisinde  
sunması gerektiğini ileri sürmüꢀtür.  
4
Hükümet, görüꢀlerinde her ne kadar baꢀvuranın baꢀvurusunu zamanında yapmadığını  
değil baꢀvuranın dayanaktan yoksun olduğunu iddia etmiꢀse de AĐHM, yukarıdaki  
argümanların baꢀvuranın AĐHS’nin 35/1 maddesi bağlamındaki altı ay kuralına uymasına  
iliꢀkin olduğu kanısındadır.  
Bu bağlamda AĐHM, baꢀvuranın ex officio nihai yerel kararın yazılı bir nüshasının  
kendisine tebliğ edilmesine hakkı olduğu hallerde, AĐHS’nin 35/1 maddesinin amaç ve  
kapsamının, en iyi ꢀekilde, altı aylık sürenin yazılı kararın tebliğ edilme tarihinden itibaren  
iꢀlemeye baꢀladığının kabul edilmesi ile yerine getirildiğini yinelemektedir.  
Sözkonusu davada, baꢀvuranın Beyoğlu Cumhuriyet Savcısı’nın kararından Ekim  
2002’de haberdar olduğu konusunda bir tereddüt bulunmamaktadır. Sözkonusu tarihte  
yürürlükte olan ve Cumhuriyet savcılarının takipsizlik kararlarını sanıklara ve davacılara  
bildirmelerini öngören eski CMK’nın 164. maddesi aksine, sözkonusu karar baꢀvurana ya da  
yasal temsilcilerine tebliğ edilmemiꢀtir. Ayrıca Hükümet, AĐHM’ye bu konuda herhangi bir  
açıklama yapmamıꢀtır. Aksine, baꢀvuranın gereken özeni göstermediğini belirtmiꢀtir.  
Ayrıca Đstanbul Ağır Ceza Mahkemesi, baꢀvuranın itirazını gereğinden geç sunulduğu  
gerekçesiyle reddetmemiꢀ, itirazının esasına iliꢀkin bir soruꢀturma baꢀlatmıꢀtır. Bu nedenle  
AĐHM, AĐHS’nin 35/1 maddesi bağlamındaki “nihai karar”ın, Đstanbul Ağır Ceza  
Mahkemesi’nin 31 Mart 2003 tarihli kararı olduğu ve baꢀvuranın, baꢀvurusunu 27 Mayıs  
2003 tarihinde sunarak altı ay kuralına uymuꢀ olduğu kanısındadır. Sonuç olarak, Hükümet’in  
ilk itirazının sözkonusu kısmını reddetmektedir.  
AĐHS’nin 35/3 maddesi çerçevesinde baꢀvurunun sözkonusu kısmının dayanaktan  
yoksun olmadığını kaydeden AĐHM, baꢀka açılardan bakıldığında da kabuledilemezlik unsuru  
taꢀımadığını tespit eder. Bu nedenle, baꢀvurunun bu kısmı kabuledilebilir niteliktedir.  
B. Esas  
1. Sorumlu Hükümet’in AĐHS’nin 3. maddesi kapsamında esas bakımından sorumluluğu  
(a) Tarafların görüꢁleri  
Baꢀvuran, polis memurlarının Anavatan Partisi Đl Baꢀkanlığı’na yapılan polis baskını  
sırasında fiziksel güç kullanmalarının, kötü muamele teꢀkil ettiğini ileri sürmüꢀtür. Bu  
bağlamda baꢀının arka kısmına copla vurulduğunu ve saçlarından tutularak merdivenlerden  
aꢀağı sürüklendiğini belirtmiꢀtir.  
Hükümet, baꢀvuran ve kadınlardan 42’sinin, güvenlik güçlerinin müdahalesini  
gerektirecek ꢀekilde ꢀiddet içeren bir gösteri baꢀlattıklarını ve yakalanmaya karꢀı  
direndiklerini ileri sürmüꢀtür. Baꢀvurana ve diğer kadınlara uygulanan gücün, bu tür  
koꢀullarda orantılı olduğunu ileri sürmüꢀtür.  
(b) AĐHM’nin değerlendirmesi  
AĐHM, 3. maddenin yakalama gibi belirli koꢀullar altında güç kullanımını  
yasaklamadığını yineler. Ancak, bu tür bir güç, yalnızca zaruri durumlarda kullanılabilir ve  
aꢀırı olmamalıdır.  
5
Sözkonusu davada baꢀvuran, polis memurlarından birinin baꢀının arka kısmına copla  
vurduğunu ve kendisini saçlarından tutarak merdivenlerden aꢀağı sürüklediğini ileri  
sürmüꢀtür. AĐHM, sağlık raporunda baꢀvuranın boynunda ve kafa derisinde ödemler olarak  
belirtilen bulguların, baꢀvuranın iddiaları ile tutarlı olduğu kanısındadır. Baꢀvuranın aldığı  
yaraların, 3. madde kapsamına girecek derecede ciddi olduğu sonucuna varmıꢀtır.  
AĐHM ayrıca baꢀvuranın aldığı yaraların, Devlet’in güvenlik güçlerinin görevlerini  
yerine getirirken güç kullanmaları sonucu oluꢀtuğunun taraflar arasında ihtilaflı olmadığını  
belirtir. Bu nedenle AĐHM, ikna edici iddialar ile kullanılan gücün zaruri ve yerinde olduğunu  
gösterme sorumluluğunun Hükümet’e ait olduğu kanısındadır.  
AĐHM bu bağlamda Hükümet’in sunduğu iddialarda ve dokümanlarda aralarında  
baꢀvuranın da yer aldığı 43 kiꢀilik grubun, Anavatan Partisi binasını iꢀgal ettiği, bir kiꢀiyi  
rehin aldığı ve diğer dört kiꢀiyi dövdüğünün görüldüğünü gözlemler. Ancak, olaylara iliꢀkin  
görüꢀleri, Beyoğlu Ağır Ceza Mahkemesi’nin 4 Kasım 1999 tarihli kararı ile çürütülmüꢀtür.  
Sözkonusu karara göre, baꢀvuran ya da diğer kadınlar Y.U.’yu rehin almamıꢀ ya da iddia  
edildiği gibi kimseyi dövmemiꢀtir. Anavatan Partisi’ne, polis memurlarına saldırmamıꢀ ya da  
karꢀı koymamıꢀlardır. Sivil toplum hareketi haklarını kullanarak parti mensupları ile  
görüꢀmek üzere gitmiꢀlerdir. Dava koꢀullarını ve özellikle de Beyoğlu Ağır Ceza  
Mahkemesi’nin vardığı sonuçları göz önüne alan AĐHM, Hükümet’in baꢀvurana karꢀı  
kullanılan gücün zaruri olduğunu açıklamak ya da göstermek için ikna edici iddialarda  
bulunmadığı kanısındadır.  
AĐHM, Devlet’in AĐHS’nin 3. maddesi bağlamında baꢀvuranın 27 Ekim 1998’de  
aldığı yaralardan sorumlu olduğu sonucuna varmıꢀtır. Bu nedenle AĐHS’nin 3. maddesi, esas  
bakımından ihlal edilmiꢀtir.  
2. Sorumlu Hükümet’in AĐHS’nin 3. maddesi kapsamında usul bakımından sorumluluğu  
(a) Tarafların görüꢁleri  
Baꢀvuran yetkili makamların, 27 Ekim 1998 tarihli sağlık raporu ile desteklenen ciddi  
nitelikteki iddialarına iliꢀkin etkili bir soruꢀturma yürütmediklerini ileri sürmüꢀtür. Beyoğlu  
Cumhuriyet Savcısı’nın ve Đstanbul Ağır Ceza Mahkemesi’nin Beyoğlu Ağır Ceza  
Mahkemesi önündeki dava dosyasını incelememelerinin, yerel makamların polis tarafından  
maruz bırakıldığı kötü muameleye göz yumduğunu gösterdiğini belirtmiꢀtir.  
Hükümet cevaben Beyoğlu Cumhuriyet Savcısı’nın baꢀvuranın iddialarına iliꢀkin bir  
soruꢀturma baꢀlattığını, ilgili delilleri topladığını ve araꢀtırma yaptığını belirtmiꢀtir.  
(b) AĐHM’nin değerlendirmesi  
AĐHM, bir kiꢀinin polis ya da Devlet görevlilerince, 3. maddeyi ihlal edecek ꢀekilde  
kötü muameleye maruz bırakıldığını iddia ettiği durumlarda, Devlet’in AĐHS’nin 1. maddesi  
bağlamındaki “kendi yetki alanları içinde bulunan herkese bu Sözleꢀme’nin birinci  
bölümünde açıklanan hak ve özgürlükleri tanı[ma]” görevi ile birlikte yorumlanan sözkonusu  
maddenin, etkili bir resmi soruꢀturma baꢀlatılmasını öngördüğünü yinelemektedir. 2. madde  
kapsamındaki soruꢀturma gibi sorumlu kiꢀilerin tespitine ve cezalandırılmasına olanak  
vermeli ve ꢀikayetçinin dava dosyasına kolayca eriꢀimine imkan tanımalıdır.  
6
AĐHM öncelikle baꢀvuranın, mevcut baꢀvuruya yol açan olaydan hemen sonra  
muayene edildiğini gözlemlemektedir. Baꢀvuranı muayene eden doktorun hazırladığı  
rapordan baꢀvuranın boynunda ve kafa derisinde ödemler bulunduğu anlaꢀılmaktadır. Ancak,  
Beyoğlu Cumhuriyet Savcılığı, eski CMK’nın, savcıya, herhangi bir suretle bir suçun  
iꢀlendiği izlenimi verecek bir durumdan haberdar olur olmaz kamu davası açmağa mahal  
olup olmadığına karar vermek üzere hemen iꢀin hakikatini araꢀtırma zorunluluğu getiren 153.  
maddesine rağmen baꢀvuranın aldığı yaralar hususunda bir soruꢀturma baꢀlatmamıꢀtır. Ancak  
beꢀ ay sonra baꢀvuran tarafından yapılan ꢀikayet üzerine Beyoğlu Cumhuriyet Savcısı,  
baꢀvuranın kötü muamele iddialarına iliꢀkin bir soruꢀturma baꢀlatmıꢀtır.  
Beyoğlu Cumhuriyet Savcısı baꢀvuranın ve baꢀvuranın yakalandığı sırada görevde  
olan polis memuru F.M.S.’nin ifadelerini almıꢀtır. Ayrıca baꢀvuranın muayene edilmesini  
öngörmüꢀtür. Soruꢀturma, Ağır Ceza Mahkemesi’nin Cumhuriyet Savcısı’nın takipsizlik  
kararını onaylaması ile sona ermiꢀtir.  
Ancak AĐHM, soruꢀturmanın yürütülmesi aꢀamasında aksaklıklar olduğunu  
gözlemlemiꢀtir. Öncelikle, Cumhuriyet Savcısı olay sırasında Anavatan Partisi binasında  
bulunan diğer kadınların ifadelerini almaya teꢀebbüs etmemiꢀtir. Görevde olan diğer polis  
memurlarını çağırmamıꢀ ya da Y.U. dıꢀında Anavatan Partisi Đstanbul Đl Baꢀkanlığı’nda  
çalıꢀan olası görgü tanıklarını tespit etmemiꢀtir. Ayrıca Cumhuriyet Savcısı, Beyoğlu Ağır  
Ceza Mahkemesi baꢀvuranın beraat etmesi kararını vermeden önce 8 Ekim 1999’da F.M.S.  
aleyhinde takibat yapmama kararı almıꢀtır. AĐHM, Beyoğlu Cumhuriyet Savcısı’nın  
baꢀvuranın yasadıꢀı bir gösteriye katıldığına, polise direndiğine ya da baꢀvuranın iddialarına  
iliꢀkin cezai takibat baꢀlatmama kararı vermeden önce baꢀvuran aleyhindeki cezai takibatın  
sonuçlanmasını beklemesi gerektiği kanısındadır. AĐHM ayrıca Đstanbul Ağır Ceza  
Mahkemesi’nin, sözkonusu tarihte bir diğer ceza mahkemesinin, olayları çevreleyen koꢀulları  
tespit etmesine ve baꢀvuranın ve diğer kadınların, yasadıꢀı bir gösteriye katılmadıkları ya da  
polise direnmedikleri sonucuna varmasına rağmen Beyoğlu Cumhuriyet Savcısı’nın kararını  
onaylamasını dikkat çekici bulmaktadır.  
AĐHM, yukarıda kaydedilenler ıꢀığında, baꢀvuranın kötü muamele iddialarına iliꢀkin  
soruꢀturmanın yeterli olmadığı ve bu nedenle Devlet’in AĐHS’nin 3. maddesi bağlamındaki  
usuli yükümlülüklerinin ihlaline yol açtığı sonucuna varmıꢀtır.  
Bu nedenle AĐHS’nin 3. maddesi usul bakımından ihlal edilmiꢀtir.  
II. AĐHS’NĐN 13. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI  
Baꢀvuran, AĐHS’nin 13. maddesine dayanarak etkili bir soruꢀturma yapılmaması  
nedeniyle kendisini kötü muameleye maruz bırakan polis memurları aleyhinde tazminat  
davası açma fırsatı olmadığını ileri sürmüꢀtür.  
Hükümet, bu iddiaya itiraz etmiꢀtir.  
AĐHM bu ꢀikayetin yukarıda incelenen ꢀikayetlerle bağlantılı olduğunu ve aynı ꢀekilde  
kabuledilebilir olduğuna karar verilmesi gerektiğini belirtmektedir.  
Ancak, dava koꢀullarını, tarafların görüꢀlerini ve AĐHS’nin 3. maddesinin esas ve usul  
bakımından ihlal edildiği tespitini göz önüne alan AĐHM, mevcut baꢀvuruda ortaya konan  
7
yasal konuları incelemiꢀ olduğu kanısındadır. Bu nedenle baꢀvuranın AĐHS’nin 13. maddesi  
kapsamındaki ꢀikayetini ayrıca karara bağlamaya gerek olmadığı sonucuna varmıꢀtır.  
III. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI  
AĐHS’nin 41. maddesine göre:  
“Mahkeme iꢀbu Sözleꢀme ve protokollerinin ihlal edildiğine karar verirse ve ilgili Yüksek Sözleꢀmeci  
Tarafın iç hukuku bu ihlali ancak kısmen telafi edebiliyorsa, Mahkeme, gerektiği takdirde, hakkaniyete  
uygun bir surette, zarar gören tarafın adil tazminine hükmeder.”  
A. Tazminat  
Baꢀvuran, manevi tazminat olarak 20,000 Euro talep etmiꢀtir. Ayrıca maddi tazminat  
olarak 2,000 Euro talep etmiꢀtir.  
Hükümet bu taleplere itiraz etmiꢀtir.  
Baꢀvuranın uğradığını iddia ettiği maddi zarara iliꢀkin olarak AĐHM, bu baꢀlık  
altındaki talebinin gerekçesini gösteremediği sonucuna varmıꢀ ve dolayısıyla talebi  
reddetmiꢀtir. Ancak AĐHM, baꢀvuranın sıkıntı ve strese maruz kalmıꢀ olduğu ve bunun  
yalnızca ihlal bulgusu ile telafi edilemeyeceği sonucuna varmıꢀtır. Mahkeme baꢀvuranın  
sadece ihlal tespiti ile yeterli olarak tazmin edilemeyecek manevi zarara uğradığını kabul  
etmektedir. Mevcut davada tespit edilen ihlalin niteliğini göz önüne alan ve hakkaniyet  
temelinde karar veren AĐHM, baꢀvurana manevi tazminat olarak 7,000 Euro ödenmesine  
karar vermiꢀtir.  
B. Yargılama masraf ve giderleri  
Baꢀvuran ayrıca AĐHM önünde yaptığı harcamalar için 5,500 yeni Türk Lirası (TRY)  
(yaklaꢀık 3,000 Euro) ve kırtasiye, fotokopi ve posta masrafları için 2,000 Euro talep etmiꢀtir.  
Bu masrafları, avukatlık ücreti sözleꢀmesine dayanarak belgelemiꢀtir. Bu sözleꢀmeye göre  
AĐHM önündeki davanın baꢀarılı olması halinde avukata 5,500 TRY ödeyecekti. Baꢀvuran,  
diğer masraflarına iliꢀkin olarak 34 Euro harcadığını gösteren faturalar sunmuꢀtur.  
Hükümet, baꢀvuranın taleplerinin gerekçelerini gösteremediğini belirtmiꢀtir.  
AĐHM’nin içtihadına göre bir baꢀvuran, ancak masrafların gerçekten ve gerektiği için  
yapıldığı ve miktarın makul olduğu kanıtlanmıꢀ ise bunları geri almaya hak kazanmaktadır.  
Sözkonusu davada özellikle avukatlık ücreti sözleꢀmesi olmak üzere elindeki bilgileri ve  
yukarıdaki ölçütleri göz önünde bulunduran AĐHM, baꢀvuranın AĐHM önünde yaptığı  
harcamaları da kapsayacak ꢀekilde, daha önce verilen 850 Euro adli yardım miktarı düꢀülmek  
üzere, 2,534 Euro ödenmesinin uygun olduğu kanısındadır.  
C. Gecikme Faizi  
AĐHM, Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı faiz  
oranına üç puanlık bir artıꢀın ekleneceğini belirtmektedir.  
8
BU GEREKÇELERE DAYANARAK AĐHM, OYBĐRLĐĞĐ ĐLE  
1. Baꢀvurunun kabuledilebilir olduğuna;  
2. AĐHS’nin 3. maddesinin esas ve usul bakımından ihlal edildiğine;  
3. AĐHS’nin 13. maddesi bağlamında baꢀvuranın kendisini kötü muameleye maruz bırakan  
polis memurları aleyhinde tazminat davası açamadığına iliꢀkin ꢀikayeti ayrıca incelemeye  
gerek olmadığına;  
4. (a) AĐHS’nin 44. maddesinin 2. paragrafı gereğince kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç  
ay içinde, ödeme tarihindeki döviz kuru üzerinden Yeni Türk Lirası’na çevrilmek üzere  
Savunmacı Hükümet tarafından baꢀvurana aꢀağıda kaydedilen meblağların ödenmesine;  
(i) manevi tazminat olarak 7,000 EUR (yedi bin Euro) ve uygulanabilecek her tür  
vergi;  
(ii) yargılama masraf ve giderleri için, 850 Euro adli yardım miktarı düꢀülmek üzere,  
2,534 EUR (iki bin beꢀ yüz otuz dört Euro) ve uygulanabilecek her tür vergi;  
(b)Yukarıda belirtilen üç aylık sürenin sona erdiği tarihten itibaren ödemenin yapılmasına  
kadar, Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan marjinal kredi kolaylığı oranının  
üç puan fazlasına eꢀit oranda basit faiz uygulanmasına;  
5. Adil tatmine iliꢀkin diğer taleplerin reddedilmesine;  
KARAR VERMĐꢁTĐR.  
Đꢀbu karar Đngilizce olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM Đçtüzüğü’nün 77. maddesinin 2. ve 3.  
paragrafları gereğince 18 Eylül 2008 tarihinde yazılı olarak bildirilmiꢀtir.  
9