COUNCIL

AVRUPA

OF EUROPE

KONSEYĐ

AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ

ĐKĐNCĐ DAĐRE

DOĞRUSÖZ VE ASLAN – TÜRKĐYE

(B a ꢀvuru no. 1262/02)

KARAR

STRAZBURG

30 Mayıs 2006

_____________________________________________________________________________________________

Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmı olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri, davanın adının tam olarak

belirtilmi olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması ko ulu ile Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi

ve Đnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.

USUL

Dava, Đnsan Hakları ve Temel Özgürlükler Sözleꢀmesi’nin (“Sözleꢀme”) 34. maddesi

uyarınca, Türkiye Cumhuriyeti aleyhine, Edip Doğrusöz ve Mehmet Aslan (“baꢀvuranlar”)

isimli iki Türk vatandaꢀı tarafından, 27 Kasım 2001 tarihinde Avrupa Đnsan Hakları

Mahkemesi’ne yapılan baꢀvurudan (no. 1262/02) kaynaklanmaktadır.

Baꢀvuranlar, sırasıyla Hatay ve Đstanbul Barosu’na bağlı avukatlar Z. Kadayıfçı ve T.

Gürsel tarafından temsil edilmiꢀtir.

OLAYLAR

DAVA OLAYLARI

Baꢀvuranlar sırasıyla 1931 ve 1930 doğumludur ve sırasıyla Ankara ve Hatay’da

ikamet etmektedir.

Baꢀvuranlar 1965 yılında Hatay’da Samandağ Belediyesi’nden bir arsa satın

almıꢀlardır.

9 Eylül 1976 tarihinde Đmar ve Đskân Bakanlığı arazi tesviye faaliyetleri yürütmüꢀ ve

baꢀvuranların arsasının bulunduğu bölgedeki kıyı ꢀeridini belirlemiꢀtir.

27 Nisan 1995 tarihinde, Hazine adına hareket eden Samandağ Belediyesi, Samandağ

Asliye Hukuk Mahkemesi’nden baꢀvuranların arsasının kıyı ꢀeridi dahilinde olup olmadığını

belirlemesini talep etmiꢀtir. Belediye, Kıyı Kanunu’na göre sözkonusu arsanın ꢀahıslara ait

olamayacağını, sadece kamu yararı için kullanılabileceğini öne sürmüꢀtür.

3 Mayıs 1995 tarihinde Mahkeme tarafından görevlendirilen bir jeomorfolog, bir

harita uzmanı ve bir ziraat mühendisinden oluꢀan bilirkiꢀi heyeti, baꢀvuranların arsasını

incelemiꢀ ve arsanın kıyı ꢀeridinin içinde olduğu sonucuna varmıꢀtır.

3 Temmuz 1995 tarihinde Hazine adına hareket eden Samandağ Belediyesi, Samandağ

Asliye Hukuk Mahkemesi’nde dava açarak baꢀvuranların arazinin mülkiyetine iliꢀkin tapu

kaydının silinmesini talep etmiꢀtir. Ayrıca Belediye, Mahkemeden arazinin dava

sonuçlanıncaya kadar devrini engellemek için ihtiyati tedbir çıkarmasını talep etmiꢀtir.

19 Eylül 1996 tarihinde, baꢀvuranlar, Mahkemeye 3 Mayıs 1995 tarihli bilirkiꢀi

raporuna itiraz eden bir dilekçe sunmuꢀlardır. Bilirkiꢀi raporunun mülklerinin üzerindeki bitki

örtüsünü ve çevredeki binaların yaꢀ ve niteliklerini dikkate almaması sebebiyle tapu kaydının

silinmesi için dayanak olarak kabul edilemeyeceğini iddia etmiꢀlerdir. Ayrıca Belediyenin

mülkün ilk sahibi olarak araziyi elden çıkarmakla kalmayarak bir imar planını yürürlüğe

sokarak bölgede yapı inꢀa edilmesini teꢀvik ettiğini öne sürmüꢀlerdir.

Mahkeme, baꢀka bir bilirkiꢀi heyetinin görüꢀüne baꢀvurma kararı almıꢀtır. Đkinci

incelemeyi takiben 28 Ekim 1997 tarihinde heyet birinci raporu teyit etmiꢀtir. Raporun özeti

ꢀu ꢀekildedir:

1

“Bölgede ilk kadastro ölçümü 29 Mart 1948 tarihinde gerçekleꢀtirilmiꢀtir. Bu yüzden arsanın tapu

sicili Kıyı Kanunu yürürlüğe girmeden önce kaydedilmiꢀtir. Đhtilaflı arazi parçası Bayındırlık ve Đskân

Bakanlığı’nın onayladığı imar planı kapsamındadır. Ancak ꢀu anda bu arsa üzerinde yapı

bulunmamaktadır.

Çevre bölgede yürütülen inceleme, arsanın denizin uzantısı olarak kabul edilen sahilde yer aldığını

ortaya çıkarmaktadır. Toprak, kumsal özelliğindedir. Toprağın ekim-dikim için elveriꢀli olmaması

nedeniyle arsa üzerinde bitki bulunmamaktadır.

Arsa, kıyı ꢀeridinin içindedir. Bu yüzden ihtilaflı arsanın Devletin tasarrufunda olması zorunludur.

Özel mülkiyet konusu olamaz.”

16 Aralık 1999 tarihinde Samandağ Asliye Hukuk Mahkemesi Hazine’nin talebini

onamıꢀ ve tapu kaydının silinmesini kararlaꢀtırmıꢀtır. Aynı zamanda, baꢀvuranların davacının

yasal masraflarını tazmin etmelerini öngörmüꢀtür.

Mahkemenin nihai kararındaki muhakemesinin özeti ꢀu ꢀekildedir:

“Kıyı ꢀeridinin belirlendiği dönemde 6785 sayılı Đmar Kanunu (9 Temmuz 1956 tarihli)

yürürlükteydi. 6785 sayılı Kanun’un 105. maddesinde yer alan kıyı ꢀeridi tanımı 3621 sayılı Kıyı

Kanunu’ndaki tanıma benzerlik göstermektedir. Anayasanın 43. maddesi kıyıların Devletin tasarrufunda

olduğunu belirtmektedir. Bu ifade aynı zamanda Medeni Kanun’un 641. maddesinde, Tapu Kanunu’nun

33. maddesinde ve Kadastro Kanunu’nun 16. maddesinde de yer almaktadır. Bu yüzden kıyılar özel

mülkiyet haklarına tabi olamaz. 25 ꢁubat 1986 ve 18 Eylül 1991 tarihli Anayasa Mahkemesi kararlarında

da belirtildiği üzere bu araziler üzerinde yapı inꢀası ve bu yapıların iyi niyetle kullanılması bu kurala

istisna oluꢀturamaz.

Yukarıdakilerin ıꢀığında Mahkeme, baꢀvuranların adına düzenlenmiꢀ tapu kaydının silinmesini

kararlaꢀtırmıꢀtır. Ayrıca Mahkeme’nin kararı kesinlik kazanana kadar ihtiyati tedbirlerin uzatılmasına

hükmeder.”

Baꢀvuranlar bu karara itiraz etmiꢀ, bu mülk üzerinde yetkililerce kabul edilmesi

zorunlu olan kazanılmıꢀ haklarının bulunduğunu iddia etmiꢀlerdir. Ayrıca, 1938 yılında

yapılan kadastro ölçümlerine göre arsanın kısıtlamasız bir kamu alanı olarak tayin edildiğini

öne sürmüꢀlerdir. Bir bölgeye ait kadastro planlamasının sadece bir kez yapılabilmesi

nedeniyle bahse konu arazinin mülkiyet haklarıyla ilgili tartıꢀma yapılamayacağını öne

sürmüꢀlerdir. Buna ek olarak bilirkiꢀi heyetinin kıyı ꢀeridinin tespitinde hata yaptığını iddia

etmiꢀlerdir.

3 Ekim 2000 tarihinde Yargıtay, bilirkiꢀi raporları ve bu konudaki yerleꢀmiꢀ içtihadın

ıꢀığında Samandağ Asliye Hukuk Mahkemesi’nin kararını onamıꢀtır.

30 Nisan 2001 tarihinde Yargıtay baꢀvuranların kararın düzeltilmesi talebini Hukuk

Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 440. maddesindeki ꢀartların hiçbirinin davada mevcut

olmaması nedeniyle reddetmiꢀtir. Karar, 5 Haziran 2001 tarihinde baꢀvuranlara tebliğ

edilmiꢀtir.

HUKUK

I. AĐHS’NĐN EK 1 NO’LU PROTOKOLÜ’NÜN 1. MADDESĐ’NĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ

ĐDDĐASI

2

Baꢀvuranlar, 1 No’lu Protokol’ün 1. Maddesi’nin ihlal edilerek, kendilerine tazminat

ödenmeden arsalarından yoksun bırakıldıkları hususunda ꢀikayette bulunmuꢀlardır.. 1 No’lu

Protokol’ün 1. Maddesi’ne göre:

“Her gerçek ve tüzel kiꢀinin mal ve mülk dokunulmazlığına saygı gösterilmesini isteme hakkı vardır.

Herhangi bir kimse, ancak kamu yararı sebebiyle ve yasada öngörülen koꢀullara ve uluslararası hukukun

genel ilkelerine uygun olarak mal ve mülkünden yoksun bırakılabilir.

Yukarıdaki hükümler, devletlerin, mülkiyetin kamu yararına uygun olarak kullanılmasını düzenlemek

veya vergilerin ya da baꢀka katkıların veya para cezalarının ödenmesini sağlamak için gerekli gördükleri

yasaları uygulama konusunda sahip oldukları hakka halel getirmez.”

A. Kabuledilebilirlik

Hükümet öncelikle, baꢀvurunun, AĐHS’nin 35 § 1. Maddesi uyarınca altı aylık süre

sınırına bağlı kalamadığı gerekçesiyle, AĐHM’nin baꢀvuruyu reddetmesini istemiꢀtir.

Hükümet, bu hükmün amacı doğrultusunda, sürenin, yerel makamların nihai kararlarını

verdiği tarih olan 30 Nisan 2001 tarihinde ya da nihai kararın baꢀvuranlara tebliğ edildiği tarih

olan 5 Haziran 2001 tarihinde iꢀlemeye baꢀlamıꢀ olduğunu iddia etmiꢀtir. Buna karꢀılık

baꢀvuranlar baꢀvurularını AĐHM’ye 21 Kasım 2001 tarihinde sunmuꢀlardır.

AĐHM, yerel makamların nihai kararlarının kendilerine 5 Haziran 2001 tarihinde

tebliğ edilmesi üzerine, baꢀvuranların, baꢀvurularını 21 Kasım 2001 tarihinde AĐHM’ye

sunmakla, AĐHS’nin 35 § 1. Maddesi’nde belirlenen koꢀula riayet ettiklerini kaydetmektedir.

Dolayısıyla bu ön itiraz reddedilmelidir.

Đkinci olarak, Hükümet, baꢀvuranların, iç hukukta kendilerine tanınan idari ve medeni

hukuk yollarından tam olarak yararlanmayı baꢀaramayarak, AĐHS’nin 35 § 1. Maddesi’nin

gerektirdiği biçimde iç hukuk yollarını tüketmediğini ileri sürmüꢀtür.

Baꢀvuranlar, iç hukukta mülkiyet haklarıyla ilgili etkili baꢀvuru yollarının

bulunmadığını iddia etmiꢀlerdir.

AĐHM, Hükümet’in gösterdiği medeni ve idari hukuk yollarının, baꢀvuranlara, tapu

sicilinde kendi adlarına olan kayıtların ancak kanuna aykırı olarak geçersiz kılınması

durumunda tazminat yolu açabileceğini gözlemlemektedir. Öte yandan, Samandağ Asliye

Hukuk Mahkemesi, sözkonusu arazinin kıyı ꢀeridinde olması nedeniyle Devlet’in yetkisinde

olması gerektiği kararını vererek, baꢀvuranların tapularını Kıyı Kanunu’na göre geçersiz

kılmıꢀtır.

Bu nedenle AĐHM, Hükümet’in iç hukuk yollarının tüketilmemesiyle ilgili ön itirazını

reddetmiꢀtir. AĐHM, ayrıca, baꢀvurunun diğer bakımlardan kabuledilmez olmadığını, bu

nedenle kabuledilebilir ilan edilmesi gerektiğini kaydetmiꢀtir.

B. Esaslar

1. AĐHM’ye sunulan savunma

Hükümet, Anayasa’ya göre, kıyıların Devlet’e ait olduğunu ve hiçbir zaman özel

mülkiyet konusu edilemeyeceklerini savunmuꢀ, baꢀvuranların tapularının iptal edilmesiyle,

Samandağ Đlk Derece Mahkemesi’nin aslında kanuna aykırı bir durumu düzelttiğini öne

3

sürmüꢀtür. Ayrıca Hükümet, zaten Devlet’e ait olan mülkün kamulaꢀtırılması mümkün

olmadığından, baꢀvuranlara, tapularının geçersiz kılınmasına istinaden tazminat

ödenemeyeceğini iddia etmiꢀtir. Bu bakımdan, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun, 27 ꢁubat

1980 tarihli, kıyı alanlarının hukuki bir bedellerinin olmadığı ve bu nedenle satıꢀlarının

geçersiz sayılacağıyla ilgili kararını sunmuꢀtur.

Hükümet ayrıca, Medeni Usul Hukuku’nun¸ hukuki bir ihtilaf için yapılan mahkeme

masraflarını kaybeden tarafın üstlenmesini ꢀart koꢀtuğunu savunmuꢀtur. Hükümet, bu

ꢀikayetin, AĐHS’nin temin ettiği haklarla ilgisi olmadığını iddia etmiꢀtir.

Baꢀvuranlar, mülkü satın aldıkları tarih olan 1965 yılında, tapu sicilinde, mülkün kıyı

ꢀeridinde olduğuna dair herhangi bir belirti olmadığını iddia etmiꢀlerdir. Baꢀvuranlar,

Samandağ Belediyesi’nin Samandağ Asliye Hukuk Mahkemesi’nde dava açtığı tarih olan

1995 yılına dek, bu durumdan habersiz olduklarını ifade etmiꢀlerdir. Kıyı ꢀeridinde olduğu

iddia edilen arazinin tapusunu kanuna aykırı olarak kaydetmekle sorumlu Devlet

makamlarının, kayıplarını telafi etmeleri gerektiğini iddia etmiꢀlerdir. Baꢀvuranlar ayrıca,

kayıplarına ek olarak, ulusal mahkemelerin, takibat sona erdiğinde, tüm hukuki masrafları

kendilerinin ödemelerine karar verdiği konusunda ꢀikayetçi olmuꢀlardır.

2. AĐHM’nin değerlendirmesi

1 No.’lu Protokol’ün 1. maddesi anlamı dahilinde mal ve mülkten yoksun bırakmanın

gerçekleꢀip gerçekleꢀmediğini belirlerken, mülkün kamulaꢀtırıldığının mı yoksa mülke resmi

olarak el mi koyulduğunun değerlendirilmesi ve bununla birlikte görünenlerin ardına bakılıp

ꢀikayet konusu durumun gerçeklerinin incelenmesi gereklidir. AĐHS’nin maksadı “pratik ve

etkili” hakları güvence altına almak olduğuna göre, durumun de facto kamulaꢀtırmaya varıp

varmadığı tespit edilmelidir (bkz. Sporrong ve Lönnroth – Đsveç, 23 Eylül 1982 tarihli karar,

Seri A no. 52, ss. 24-25, § 63).

Bu bağlamda, AĐHM, bir kiꢀiyi mülkünden yoksun bırakan bir önlemin “kamu

yararına” meꢀru bir amaç gütmesi gerektiğini ve baꢀvurulan yollar ve gerçekleꢀtirilmesi

amaçlanan hedef arasına makul bir oransallık iliꢀkisi olması gerektiğini anımsar (ibidem, §

69). Sözkonusu kiꢀinin “kiꢀisel ve haddinden fazla yük” taꢀımak zorunda kalmıꢀ olduğu

durumda gerekli denge kurulamayacaktır (ibidem, § 73).

Sözleꢀmeye taraf olan Devlet’lerin yasal sistemleri uyarınca, tazminat ödemesi

olmadan kamu yararına mala el koymanın ancak, halihazır dava ile ilgisi olmayan, istisnai

durumlarda haklı olarak kabul edilebileceğini yineler. 1 No.’lu Protokol’ün 1. maddesince

sağlanan mülkiyet hakkının korunması, eꢀdeğerde herhangi bir ilkenin mevcut olmaması

halinde büyük ölçüde boꢀ ve etkisiz olur (Lithgow ve Diğerleri – Đngiltere, 8 Temmuz 1986

tarihli karar, Seri A no. 102, § 128).

Bu davada, AĐHM, baꢀvuranların, tartıꢀma konusu arsayı 1965 yılında Samandağ

Belediyesi’nden aldıklarını ve arsanın, kesinti olmadan, 2001 yılına kadar adlarına kayıtlı

olduğunu gözlemlemektedir. Arsanın alındığı tarihte, kayıtlarda, kiꢀilere böyle bir mülkiyeti

yasaklayan herhangi bir uyarı veya arsanın kıyı ꢀeridi bölgesi içinde yer aldığına dair bir ifade

mevcut değildi. Tapu senedi, 30 Nisan 2001 tarihinde Yargıtay tarafından onanan Samandağ

Hukuk Mahkemesi’nin 19 Aralık 1999 tarihli kararı ile Hazine’ye devredilmiꢀtir. Bu nedenle,

yerel mahkemelerin kararı, 1 No.’lu Protokol’ün 1. maddesinin ikinci cümlesi anlamı

4

dahilinde baꢀvuranları açıkça mülkiyetlerinden yoksun bırakmıꢀtır (bkz., mutatis mutandis,

Brumărescu – Romanya [BD], no. 28342/95, § 77, AĐHM 1999-VII).

AĐHM, Samandağ Hukuk Mahkemesi’nin, arsayı Hazine adına tescil etme kararının

kanun tarafından öngörüldüğünü kaydeder. Zira, bu karar, Kıyı Kanunu hükümlerine,

Anayasa’nın 43. maddesine, Tapu Kanunu’nun 33. maddesine ve Kadastro Kanunu’nun 16.

maddesine dayanmıꢀ ve Anayasa Mahkemesi’nin içtihatları doğrultusunda olmuꢀtur. Ayrıca,

mülkiyetten yoksun bırakmanın kamu yararına olduğunun taraflar arasında anlaꢀmazlık

konusu olmadığını kaydetmektedir. Bu gerçek aynı zamanda yerel mahkemelerin kararında da

kaydedilmiꢀtir. Ancak, baꢀvuranlar, tapularının Hazine’ye devredilmesine karꢀılık herhangi

bir tazminat almamıꢀlardır ve Hükümet, bu tutumu haklı çıkarabilecek ikna edici herhangi bir

unsura atıfta bulunmamıꢀtır.

AĐHM, mülkiyetlerine karꢀılık yeterli tazminatın ödenmediği bu durumda, kanun

tarafından öngörülmesine rağmen, sözkonusu müdahalenin, kamu yararı gerekleri ve kiꢀinin

temel haklarının korunması gerekleri arasındaki adil dengeyi sağlamadığını

değerlendirmektedir (bkz., mutatis mutandis, N.A. ve Diğerleri – Türkiye, no. 37451/97, §§

41-42, AĐHM 2005-…).

Sonuç olarak, AĐHS’nin 1 No.’lu Potokol’ünün 1. maddesinin ihlal edildiği kararına

varır.

II. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI

AĐHS’nin 41. maddesi ꢀöyledir:

“ Mahkeme iꢀbu Sözleꢀme ve protokollerinin ihlal edildiğine karar verirse ve ilgili Yüksek

Sözleꢀmeci Taraf’ın iç hukuku bu ihlali ancak kısmen telafi edebiliyorsa, Mahkeme, gerektiği takdirde,

zarar gören tarafın hakkaniyete uygun bir surette tatminine hükmeder.”

A. Zarar

Baꢀvuranlar, maddi ve manevi zararları için 50,000 Amerikan Doları tazminat talep

etmiꢀtir. Maddi tazminat taleplerini, 16 Aralık 2006 tarihli, baꢀvuranların isteği üzerine

hazırlanmıꢀ ve Samandağ Asliye Hukuk Mahkemesi’ne sunulmuꢀ bir bilirkiꢀi raporuna

dayandırmıꢀlardır. Sözkonusu rapora göre, ihtilaflı toprağın değeri, 46,800¹Türk Lirasıdır.

Hükümet, 16 Aralık 2005 tarihli bilirkiꢀi raporu sonuçlarına deliller ileri sürerek itiraz

etmiꢀtir. Toprağın, bir inꢀaat mühendisi yerine bir jeolog ve bir jeomorfolog tarafından

değerlendirilmesi gerektiğini ileri sürmüꢀtür. Ayrıca, bu nitelikteki bir toprağın piyasa

değerinin olamayacağını iddia etmiꢀtir. Đddialarını desteklemek için 21 ꢁubat 2006 tarihli bir

diğer bilirkiꢀi raporu sunmuꢀtur. Biri jeolog biri iktisatçı iki doçent tarafından hazırlanan

sözkonusu rapora göre, ihtilaflı toprak herhangi bir alıꢀveriꢀ konusu olamaz. Bu nedenle

piyasa değerine sahip değildir.

¹16 Aralık 2005 tarihinde 29,000 Euro’ya denk gelmektedir.

5

Hükümet ayrıca, baꢀvuranların manevi tazminat taleplerinin, haddinden fazla

olduğunu ileri sürmüꢀtür.

AĐHM, tespit edilen ihlalin temelinin, el koymanın yasa dıꢀılığında ziyade tazminat

eksikliği olması durumunda, tazminatın mülkün tam değerini yansıtmasının gerekli

olmadığını yineler (I.R.S ve Diğerleri (adil tazmin), no. 26338/95, § 23-24, 31 Mayıs 2005).

Bu nedenle, baꢀvuranların tazminat alma hususundaki yasal beklentilerini karꢀılayacak bir

meblağın götürü usulü belirlenmesini uygun bulur.

Yukarıda kaydedilenler ıꢀığında AĐHM baꢀvuranlara müꢀterek olarak maddi zarar için

toplam 26,000 Euro ödenmesine karar verir.

Baꢀvuranların manevi tazmin taleplerine iliꢀkin AĐHM, sözkonusu dava koꢀullarında,

ihlal tespitinin yeterli adil tazmin teꢀkil ettiğine hükmeder (belirtilen karar, § 28).

B. Mahkeme Masrafları

Baꢀvuranlar, masraf ve harcamalarının tazmin edilmesini talep etmemiꢀtir. Bu nedenle

AĐHM, sözkonusu baꢀlık altında tazminat ödenmemesine karar verir.

C. Gecikme Faizi

40. AĐHM, gecikme faizi olarak Avrupa Merkez Bankası’nın kısa vadeli kredilere

uyguladığı faiz oranına üç puan eklemek suretiyle elde edilecek oranın uygun olduğuna karar

verir.

YUKARIDAKĐ GEREKÇELERE DAYANARAK AĐHM,

1. Baꢀvurunun kabuledilebilir olduğuna,

2. AĐHS’ye ek 1 No.lu Protokol’ün 1. maddesinin ihlal edilmiꢀ olduğuna,

3. (a) Sorumlu Devlet’in, baꢀvurana, AĐHS’nin 44 § 2. maddesi uyarınca kararın

kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç ay içinde, baꢀvuranlara müꢀterek olarak bu miktara

tabi olabilecek her türlü vergi ile birlikte 26.000 Euro (yirmi altı bin Euro) maddi

tazminatı, ödeme günündeki kur üzerinden Yeni Türk Lirası’na dönüꢀtürmek üzere

ödemesine,

(b) Yukarıda kaydedilmiꢀ olan üç aylık sürenin bitiminden ödeme gününe kadar,

Avrupa Merkez Bankası’nın uyguladığı marjinal faiz oranına üç puan eklemek

suretiyle oluꢀacak faiz oranına göre yukarıda belirtilen miktarlarda ödenecek basit

faizi ödemekle yükümlü olduğuna karar vermiꢀ,

4. Baꢀvuranların adil tazmin taleplerinin kalan kısmını reddetmiꢀtir.

Đꢀbu karar Đngilizce olarak hazırlanmıꢀ olup 30 Mayıs 2006 tarihinde, Đçtüzüğün 77.

Maddesi’nin 2 ve 3. fıkraları uyarınca yazılı olarak tebliğ edilmiꢀtir.

S. DOLLE

J.-P. COSTA

Zabıt Katibi

Baꢀkan

6