CONSEIL

AVRUPA

DE L’EUROPE

KONSEYĐ

AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ

ĐKĐNCĐ DAĐRE

DĐTABAN-TÜRKĐYE DAVASI

(Baꢀvuru no:69006/01)

KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ

STRAZBURG

14 Nisan 2009

Đꢀbu karar AĐHS’nin 44/2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecektir. ꢁekli

düzeltmelere tabi olabilir.

1

_____________________________________________________________________________________________

Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmı olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri, davanın adının tam olarak

belirtilmi olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması ko ulu ile Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi

ve Đnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.

USUL

T.C. vatandaꢀı Savaꢀ Ditaban (baꢀvuran) tarafından Türkiye Cumhuriyeti aleyhine, 14 Mart

2001 tarihinde Đnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına iliꢀkin Sözleꢀme’nin

(Avrupa Đnsan Hakları Sözleꢀmesi - AĐHS) 34. maddesi uyarınca yapılan 69006/01 numaralı

baꢀvuru sonucu bu dava görülmektedir

Baꢀvuran Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi (AĐHM) önünde Đzmir Barosu avukatlarından

M.A. Altın tarafından temsil edilmektedir.

OLAYLAR

I. DAVANIN KOꢁULLARI

Baꢀvuran 1963 doğumlu olup Đzmir’de ikamet etmektedir.

A. Baꢀvuranın yakalanmasıyla geliꢀen olaylar

Đzmir Emniyet Müdürlüğü Organize Suçlar ve Silah Kaçakçılığı ꢁubesi’ne bağlı polislerin

yürüttüğü soruꢀturma kapsamında aranan baꢀvuran üzerinde sahte 9 Nisan 2000 tarihinde

yakalanmıꢀtır. Aynı soruꢀturma kapsamında baꢀvuranın yanı sıra birçok kiꢀi de yakalanmıꢀtır.

Yakalama koꢀulları konusunda taraflar arasında ihtilaf bulunmaktadır.

9 Nisan 2000 tarihinde düzenlenen ve baꢀvuran Savaꢀ Ditaban’ın (S.D.), eꢀi E.Ç. ve polislerin

imzasını taꢀıyan yakalama tutanağı ile de desteklenen Hükümet versiyonuna göre göre olaylar

ꢀu ꢀekilde cereyan etmiꢀtir: iki sivil polis F. K. ve A.K. bir süpermarkette baꢀvuran ve eꢀi

E.Ç.’yi yakalamaya çalıꢀırken baꢀvuran F.K.’yı saçlarından tutarak kafasını duvara vurmuꢀ,

silahını alarak polisin baꢀına dayamıꢀ ve onu öldürmekle tehdit etmiꢀtir. Diğer polis memuru

A.K. baꢀvuranı durdurmaya çalıꢀtığında adı geçen iki üç el ateꢀ ederek kaçmıꢀ, kendisini takip

eden diğer iki polis yaklaꢀırsa eꢀi E.Ç.’yi öldürmekle tehdit etmiꢀtir. Polisler baꢀvuranın teslim

olması için havaya uyarı ateꢀi açmıꢀlar, fakat baꢀvuran polislere ateꢀle karꢀılık vermiꢀ, iki üç el

art arda ateꢀ ederek olay yerinden uzaklaꢀmıꢀtır. Kaçarken merdivenlerden düꢀen baꢀvuran

kolunu kırmıꢀ ve yakalanmıꢀtır.

Polise ayrıca ifade veren E.Ç. de olayların bu ꢀekilde cereyan ettiğini teyit etmiꢀtir.

Bu takip iꢀleminin dört görgü tanığı 9 Nisan 2000 tarihinde polise ifade vermiꢀler ve olayların

ilk kısmı konusunda bu versiyonu teyid etmiꢀlerdir.

Gözaltına alınmadan evvel baꢀvuran 9 Nisan 2000 tarihinde saat 12.50’de Đzmir Devlet

Hastanesi’nde sağlık kontrolünden geçmiꢀtir.

Polis memurları A.K. ve F.K. da aynı doktor tarafından muayene edilmiꢀtir. Saat 12.40’ta

düzenlenen kısmen okunaksız sağlık raporlarına göre sol bilekte ve sol elin 3. ve 4.

parmaklarında zedelenme, sağ kaꢀta açılma (polis memuru F.K. için), sol kolda ısırmaya bağlı

ekimoz (polis memuru A.K. için) saptanmıꢀtır.

10 Nisan 2000 tarihinde düzenlenen tutanağa göre baꢀvuranın avukatının müvekkili ile

görüꢀme talebi reddedilmiꢀ, bununla ilgili bir gerekçe gösterilmemiꢀtir.

2

Cumhuriyet savcısının isteği üzerine baꢀvuran aynı gün saat 15.45’te bir dispanser hekimi

tarafından muayene edilmiꢀ bu esnada sol bilekte kırık ve sağ bilekte deformasyon olduğu

anlaꢀılmıꢀtır.

12 Nisan 2000’de sekiz saat sorgulanmasının ardından baꢀvuran on bir sayfalık bir ifadeyi

imzalayarak kendisine yöneltilen suçlamaları kabul etmiꢀtir. Baꢀvuran ifadesindeki formda yer

alan avukat bulundurma talebi ile ilgili haneye «hayır» yanıtını iꢀaretlemiꢀtir.

Polisler 12 ve 13 Nisan 2000 tarihlerinde beraberlerinde baꢀvuran ile birçok yerde aramalar

gerçekleꢀtirmiꢀ, tutanaklar düzenlemiꢀlerdir.

13 Nisan 2000 tarihinde savcıya ifade veren baꢀvuran polise yapmıꢀ olduğu beyanları inkâr

etmiꢀtir.

Baꢀvuran aynı gün Devlet Güvenlik Mahkemesi nöbetçi hakimi karꢀısına çıkarılmıꢀtır.

Baꢀvuran hakime verdiği ifadesinde kolunu polislerin karakolda kırdığını, ifadesini kaleme alıp

kendisine zorla imzalattırdıklarını söylemiꢀtir. Hakim baꢀvuranın tutuklanmasına karar vermiꢀ

ve baꢀvuran Buca Cezaevine nakledilmiꢀtir.

Baꢀvuran ve suç ortağı sanıklar soruꢀturma aꢀamasında kabul etmiꢀ olmalarına rağmen Devlet

Güvenlik Mahkemesi’nde görülen davaları boyunca kendilerine yöneltilen bütün suçlamaları

reddetmiꢀlerdir.

Devlet Güvenlik Mahkemesi 25 Nisan 2001 tarihinde baꢀvuranı adam yaralamak, ruhsatsız

silah taꢀımak, hırsızlık, tehdit, adam öldürmeye teꢀebbüs etmek, suç amaçlı silahlı örgütü

bünyesinde yer almak gibi çeꢀitli suçlardan mahkum etmiꢀtir. Mahkeme soruꢀturma sırasında

düzenlenen tutanaklara, yakalanma koꢀullarına ve ele geçirilen 9 mm.lik beꢀ mermi çekirdeği

ile ticari senetlere dayanarak baꢀvuranı iki yıl iki ay yirmi bir gün hapis cezasına çarptırmıꢀtır.

Yargıtay bu kararı 20 ꢁubat 2002 tarihinde onamıꢀ, karar nihai hale gelmiꢀtir.

B. Baꢀvuranı sorgulayan polisler hakkında ꢀikayet

Baꢀvuran 14 Nisan 2000 tarihinde Đzmir Cumhuriyet Savcılığına sorgulamayı yapan polislerin

kendisine iꢀkence yaptıkları gerekçesiyle yazılı suç duyurusunda bulunmuꢀtur. Baꢀvuran sorgu

odasına götürüldüğünü ve kelepçelendiğini, gözlerinin bağlandığını, kendisine hakaret

edildiğini, testislerine elektrik verildiğini, metal bir sopayla ve tabancayla sol kolu ve eli

kırılıncaya kadar kendisine vurulduğunu iddia etmiꢀtir. Baꢀvuran sağlık raporu düzenlenmek

üzere adli tıp kurumuna sevkini talep etmiꢀtir.

Baꢀvuran 24 Nisan 2000 tarihinde Buca Cezaevi Savcısı tarafından dinlenmiꢀ, savcı karꢀısında

da iddialarını yinelemiꢀ ve gözaltından sorumlu üç ve/veya dört polisin kimliğini teꢀhis

edebileceğini beyan etmiꢀtir.

Baꢀvuran 26 Nisan 2000’de sağlık kontrolünden geçmek üzere adli tıp kurumuna

gönderilmiꢀtir.

Đzmir Cumhuriyet Savcılığı 17 Mayıs 2000 tarihinde gözaltında iken baꢀvuranı sorgulayan

polisler hakkındaki ön soruꢀturmada takipsizlik kararı vermiꢀtir. Savcılık bilhassa E.Ç.’nin

verdiği ifadeyi, olay yeri, arama ve yakalama tutanaklarını, sağlık raporlarını ve olay günü

3

alınan tanık ifadelerini dayanak almıꢀtır. Savcılık kanıt unsurlarına ve 9 Nisan 2000 tarihli

tutanağa göre baꢀvuranın kaçtığı sırada merdivenlerden düꢀerek bileğini kırdığı kanaatine

varmıꢀtır.

Savcılığın derinlemesine bir soruꢀturma yürütmediğini öne süren baꢀvuranın avukatı 8 Ağustos

2000’de tarihli takipsizlik kararına itiraz etmiꢀtir.

Karꢀıyaka Ağır Ceza Mahkemesi 16 Ekim 2000 tarihinde baꢀvuranın bu itirazını nihai olarak

reddetmiꢀtir.

HUKUK

I. AĐHS’NĐN 3. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA

Baꢀvuran yakalanması ve gözaltına alınması sırasında kötü muameleye maruz kaldığından

ꢀikayetçi olmaktadır. Baꢀvuran bileğinde oluꢀan kırığın polislerin sorguladıkları sırada zor

kullanmalarından kaynaklandığını öne sürmektedir. Baꢀvuran ayrıca savcılık tarafından polisler

hakkında baꢀlatılan soruꢀturmanın etkisiz oluꢀundan yakınmakta, AĐHS’nin 3. maddesini öne

sürmektedir.

Kabuledilebilirlik hakkında

1. Esas bakımından

AĐHM, baꢀvuranda oluꢀan yaraların AĐHS’nin 3. maddesi kapsamına girecek ölçüde ciddi

olduğu hususunun tartıꢀma konusu edilmediğini hatırlatır (Bkz. özellikle Milan-Fransa no:

7549/03, 24 Ocak 2008; bkz aynı zamanda Ribitsch-Avusturya, 4 Aralık 1995 ve Tekin-

Türkiye kararı 9 Haziran 1998).

AĐHM bunun yanı sıra, temel olarak baꢀvuranın sol bileğinde oluꢀan kırığın ne zaman meydana

geldiği ve nedeninin ne olduğu hususunda taraflar arasında görüꢀ ayrılığının bulunduğunu

hatırlatır.

Baꢀvuran bileğindeki kırığın gözaltında kendisine uygulanan kötü muamele sonucu oluꢀtuğunu

ileri sürmektedir.

Hükümet ise kırığın baꢀvuranın yakalanırken düꢀmesi sonucu meydana geldiğini savunmakta,

baꢀvuranın gözaltına alınması sırasında ve sonrasında sağlık kontrolünden geçtiği konusuna

AĐHM’nin dikkatini çekmektedir. Baꢀvuranın vücudunda tespit edilen yaralanmalar

yakalanırken oluꢀmuꢀtur. Hükümet baꢀvuranın yakalanması sırasında direnç göstermesi

nedeniyle polislerin de yaralandıkları ve sağlık raporu aldıklarını vurgulamaktadır.

Hükümet ayrıca savcının sözkonusu kırığın baꢀvuranın merdivenlerden düꢀmesi sonucu

oluꢀtuğu ve baꢀvuranın gözaltında kötü muamele gördüğü iddialarını doğrulayacak hiçbir kanıt

unsuru bulunmadığından soruꢀturmanın bu yönde geniꢀletilmesine yer olmadığı kanaatine

vardığının altını çizer.

4

AĐHM baꢀvuranın gözaltına alınmasını müteakip 9 Nisan 2000 saat 12.50’de düzenlenen sağlık

raporunda bahse konu kırığın dile getirildiğini gözlemlemektedir. Bundan kırığın adı geçenin

yakalanması sırasında meydana geldiği çıkarımına varılmaktadır.

AĐHM bu tarihten sonra hazırlanan sağlık raporlarında baꢀvuranın bu iddialarıyla aynı

doğrultudaki yeni kanıtların ortaya konulmadığını not eder.

AĐHM içtihadında uyguladığı ve itirazı kabil olmayan yeterince ciddi, belirgin ve tutarlı

birtakım emare ya da karinelerden doğan «her türlü makul ꢀüphenin ötesinde» delil ilkesini

temel alarak (Bkz. Labita-Đtalya kararı, no: 26772/95, § 121, AĐHM 2000-IV) gözaltında kötü

muamele iddialarının dayanağı olmadığını değerlendirir.

AĐHM polislerin baꢀvuranı yakaladıkları esnada uyguladıkları gücün adı geçenin sergilediği

tutum dikkate alındığında gerekli olup olmadığının ve bu gücün orantılılığının incelenmesi

gerektiğini vurgular (Bkz. örneğin Popov-Bulgaristan no: 75022/01, 22 Ocak 2009; Rehbock-

Slovenya no: 29462/95; sözü edilen Ribitsch; Altay-Türkiye no: 22279/93, 22 Mayıs 2001;

Ivan Vassilev-Bulgaristan no: 48130/99, 12 Nisan 2007).

AĐHM dosyanın incelenmesinden bilekteki kırığın baꢀvuranın düꢀmesi sonucu mu yoksa

polislerin baꢀvurana kelepçe taktıkları sırada mı oluꢀtuğunun anlaꢀılmadığını not etmektedir.

Bununla birlikte soruꢀturma boyunca düzenlenen belgelerden baꢀvuranı yakalama iꢀleminin

kaçma-kovalamacayı takip eden arbede ve baꢀvuran ve iki polis memuru arasında geçen silahlı

çatıꢀma neticesinde gerçekleꢀtiği anlaꢀılmaktadır. Baꢀvuran polislere karꢀı direnmediğini

söylese de polisin açtığı ateꢀe karꢀılık verdiğini ve sonra da düꢀtüğünü kabul etmektedir.

Ayrıca polisler de baꢀvuranın verdiği fiziksel zarara maruz kalmıꢀlardır.

AĐHM sonuç olarak meydana gelen olaylar göz önünde bulundurulduğunda, hukuki merciler

nezdinde baꢀvuranın yakalanması ve sorgulanması için kullanılan gücün orantılı olduğuna

itibar etmektedir. Dava dosyasında baꢀvuranın iꢀkence iddialarını ve AĐHS’nin 3. maddesine

aykırı kötü muameleyi destekleyici herhangi bir delil yer almamaktadır.

Dayanaktan yoksun bulunan bu ꢀikayetin AĐHS’nin 35. maddesinin 3. ve 4. paragraflarına

uygun olarak reddedilmesi gerekmektedir.

2. Usul bakımından

Bir kiꢀinin AĐHS’nin 3. maddesine aykırı fiillerin mağduru olduğu iddiaları karꢀısında

yetkililerin yürütmüꢀ oldukları resmi soruꢀturmanın etkililiği ve «savunulabilirliği» hususunda

(Bkz. örneğin M.C.-Bulgaristan kararı, no: 39272/98) AĐHM, baꢀvuranın bileğinde kırığın

oluꢀtuğu ana ve baꢀvuranın iddialarını destekleyecek baꢀka yara bere bulunmadığını hatırlatır.

AĐHM olayların koꢀulları ve baꢀvuranın iddialarının içeriği dikkate alındığında, yetkililerin

daha derinlemesine bir soruꢀturma yapma zorunluluklarının olmadığına itibar etmektedir.

AĐHM, AĐHS’nin 3. maddesi hakkında yapılan ꢀikayetin usul bakımından da AĐHS’nin 35.

maddesinin 3. ve 4. paragraflarına uygun olarak reddedilmesi gerektiği sonucuna varmaktadır.

II. AĐHS’NĐN 6/3 c) MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA

5

Baꢀvuran gözaltında avukat bulundurma hakkından yararlanamaması nedeniyle savunma

haklarının ihlal edildiğini öne sürmekte, AĐHS’nin 6/3 maddesinin c) fıkrasına atıfta

bulunmaktadır.

A. Kabuledilebilirlik hakkında

Hükümet baꢀvuranın iddiasına karꢀı çıkmaktadır. Hükümet, birinci olarak, baꢀvuranın avukat

bulundurma hakkında haberdar edildiği ve kendi arzusuyla bu hakkından vazgeçtiği için

ꢀikayetinin dayanaksız olduğunu savunmaktadır. Bu çerçevede baꢀvuranın imzaladığı tutanakta

yer alan avukat bulundurma hakkından «yararlanmak istemediğine» iliꢀkin haneyi

iꢀaretlediğini belirtmektedir.

Hükümet, ikinci olarak, baꢀvuranın avukat bulundurma hakkından yararlanamadığı ꢀikayetini

iç hukuktaki mahkemeler önünde dile getirmediğini, ayrıca gözaltı süresi 13 Nisan 2000

tarihinde sona eren baꢀvuranın AĐHM’ye baꢀvurusunu 14 Mart 2001 tarihinde yapması

nedeniyle altı ay kuralına riayet etmediğini vurgular.

AĐHM baꢀvuranın avukatının müvekkili ile görüꢀme talebinin yetkililer tarafından açıkça

reddedildiğini not etmektedir. AĐHM’ye göre bu durum, baꢀvuranın avukat yardımından

yararlanmak istemediğini iꢀaretlemiꢀ olmasının değerini, AĐHS’nin 6. maddesi ile güvence

altına alınan bir hakkından vazgeçme iradesini gösterme anlamında, büyük ölçüde

azaltmaktadır. AĐHM, ayrıca avukat bulundurma hakkına getirilen kısıtlamanın sistemik

olduğunu gözlemlemektedir: 3842 sayılı Kanun’un 31. maddesi uyarınca Devlet Güvenlik

Mahkemelerinin görev alanına giren bir suçla itham edilen gözaltındaki kiꢀilere

uygulanmaktadır.

AĐHM Hükümetin ꢀikayetin dayanaktan yoksun olduğu ve iç hukuk yollarının tüketilmediği ön

itirazını reddeder.

AĐHM altı ay kuralı ile ilgili yerleꢀik içtihadını hatırlatmakta ve bu içtihat gereğince bir yargı

sürecinin hakkaniyete uygun gerçekleꢀip gerçekleꢀmediğinin dava unsurlarının bütünü ıꢀığında

değerlendirildiğini vurgular (Bkz. John Murray-Birleꢀik Krallık kararı, 8 ꢁubat 1996). Mevcut

baꢀvuruda baꢀvuran 14 Mart 2001 tarihli baꢀvurusunu, iç hukuktaki nihai karar olan

Yargıtay’ın 20 ꢁubat 2002 tarihli hükmünden evvel yapmıꢀtır. AĐHM bu durumda altı ay

kuralına değin ꢀikayeti reddetmektedir.

AĐHM yapılan ꢀikayetin dayanaktan yoksun olarak nitelendirilmesi için herhangi bir

gerekçenin yer almadığını saptamaktadır. Baꢀvuru kabuledilebilir niteliktedir.

B. Esasa dair

Baꢀvuran ön soruꢀturma kapsamında avukat bulundurma hakkından yoksun bırakılması

nedeniyle adil yargılanmadığını öne sürmektedir. Baꢀvuran özellikle mahkumiyetinin

gözaltında avukatı bulunmaksızın polis zoruyla yaptığı itiraflara dayandığını iddia etmektedir.

Hükümet baꢀvuranın ileri sürdüğünün aksine DGM’deki yargılamada avukat bulundurma

olanağına sahip olduğunu savunmaktadır.

AĐHM adil yargılama ve soruꢀturma aꢀamasında bir avukat yardımından yararlanma haklarına

iliꢀkin genel ilkeleri hatırlatır (Bkz. sözü edilen Salduz).

6

Bu baꢀvurunun daha önce incelenen Salduz kararındaki koꢀullardan ayrı tutulmasını

gerektirecek hiçbir özel durumun bulunmadığını kaydeden AĐHM aynı gerekçelere dayanarak

AĐHS’nin 6/1 maddesiyle bağlantılı olarak 6/3 maddesinin c) fıkrasının ihlal edildiği sonucuna

varmaktadır (Bkz. aynı zamanda Gülbahar ve Tut-Türkiye kararı, no: 24468/03, 24 ꢁubat

2009).

III. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI HAKKINDA

A. Tazminat

Baꢀvuran gerekçe belirtmeksizin maddi ve manevi tazminat olarak 25.000 Euro talep etmekte,

ayrıca kendisine uygulanan kötü muamele nedeniyle travma yaꢀadığını iddia etmektedir.

Hükümet aꢀırı ve dayanaksız nitelendirdiği bu miktarlara karꢀı çıkmaktadır.

AĐHM, AĐHS’nin 6/1 maddesinin ihlal edildiği sonucuna ulaꢀtığında, ilke olarak en uygun

telafi yolunun, baꢀvuran için, sözkonusu hükmün gerekleri yerine getirilmiꢀ olsaydı

baꢀvuranın içinde bulunacağı duruma olabildiğince tekabül eden bir durum yaratmak olduğu

kanaatindedir (Bkz. sözü edilen Salduz, Teteriny-Rusya no: 11931/03, 30 Haziran 2005,

Jelicic-Bosna Hersek no: 41183/02 ve Mehmet ve Suna Yiğit-Türkiye kararı no: 52658/99, 17

Temmuz 2007). AĐHM bu ilkenin bu baꢀvuruya uygulanabileceği görüꢀündedir.

AĐHM sonuç itibarıyla en uygun telafi yönteminin baꢀvuranın, talep etmesi halinde, AĐHS’nin

6/1 maddesindeki gereklilikleri karꢀılayacak ꢀekilde yeniden yargılanması olacağı

kanısındadır (Bkz. mutatis mutandis Gençel-Türkiye kararı no: 53431/99, 23 Ekim 2003).

AĐHM baꢀvurana hakkaniyete uygun 1.000 Euro manevi tazminat ödenmesine karar

vermektedir.

B. Gecikme faizi

Gecikme faizi Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı orana üç

puanlık bir artıꢀ eklenerek belirlenecektir.

BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK, AĐHM, OYBĐRLĐĞĐYLE,

1. AĐHS’nin 6/1 maddesiyle bağlantılı olarak 6/3 maddesinin c) fıkrası hakkındaki ꢀikayetin

kabuledilebilir, bunun dıꢀındaki ꢀikayetlerin kabuledilemez olduğuna;

2. AĐHS’nin 6/1 maddesiyle bağlantılı olarak 6/3 maddesinin c) fıkrasının ihlal edildiğine;

3. AĐHS’nin 44/2 maddesi gereğince kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç ay içinde,

miktara yansıtılabilecek her türlü vergiden muaf tutularak ödeme tarihindeki döviz kuru

üzerinden TL’ ye çevrilmek üzere, Savunmacı Devlet tarafından baꢀvurana 1.000 Euro (bin

Euro) manevi tazminat ödenmesine;

7

b) sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapılmasına kadar Hükümet

tarafından, Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan faiz oranının üç puan

fazlasına eꢀit oranda basit faiz uygulanmasına;

4. Adil tatmine iliꢀkin diğer tüm taleplerin reddine;

KARAR VERMĐꢁTĐR.

Đꢀbu karar Fransızca olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM’nin iç tüzüğünün 77. maddesinin 2. ve 3.

paragraflarına uygun olarak 14 Nisan 2009 tarihinde yazılı olarak bildirilmiꢀtir.

8