COUNCIL

AVRUPA

OF EUROPE

KONSEYİ

AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ

ÜÇÜNCÜ DAİRE

DAĞTEKİN VE DİĞERLERİ - TÜRKİYE

(Başvuru no, 70516/01)

KARARIN ÖZET ÇEVİRİSİ

STRAZBURG

13 Aralık 2007

İşbu karar AİHS ’nin 44/2. maddesinde belirtilen koşullar çerçevesinde kesinleşecektir.

Şekli düzeltmelere tabi olabilir.

______________________________________________________________________________________

Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,

davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile

Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak

suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.

USUL

Türkiye Cumhuriyeti Devleti aleyhine açılan 70516/01 no’lu davanın nedeni Ahmet

Dağtekin, Mahmut Dağtekin, Bozan Dağtekin, Abdo Demir ve Abdülkadir Fırat adlı beş T.C.

vatandaşının (“başvuranlar”) Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi ’ne (“AİHM”) 15 Mayıs 2001

tarihinde İnsan Haklarının ve Temel Özgürlüklerinin Korunmasına İlişkin Sözleşme’nin

(“AİHS”) 34. maddesi uyarınca yapmış olduğu başvurudur.

Başvuranlar Diyarbakır Barosu avukatlarından C. Aydın tarafından temsil edilmektedir.

AİHM, 12 Aralık 20Û5 tarihinde başvuruyu Hükümet’e bildirmeye ve AİHS’nin 29/3.

maddesini uygulayarak, başvurunun kabuledilebilirliğiyle esaslarını beraber incelemeye karar

vermiştir.

OLAYLAR

DAVANIN KOŞULLARI

Sırasıyla 1960, 1955, 1948, 1942 ve 1958 doğumlu başvuranlar Şanlıurfa’da ikamet

etmektedir.

22 Kasım 1984 talihinde, 3083 Sayılı Kanun yürürlüğe girmiştir. Bu Kanun’un 5.

maddesi, ihtiyacı olan ve belirli seçilebilme ölçütlerine uyan (“hak sahipleri”) çiftçilere devlet

arazilerinin kiraya verilmesi olanağını sağlamıştır. 3083 Sayılı Kanun’un 24/1. maddesi, özel

olarak, belirli suçlardan mahkum edilmiş kimselerin bu Kanundan yararlanma haklan

bulunmadığını belirtir.

3083 Sayılı Kanun’un resmen, yürürlüğe girmesinin ardından, başvuranlar, sözkonusu

Kanun uyarınca hak sahibi olmaya uygun çiftçilerin belirlenmesinden sorumlu Komisyon’a

başvurmuşlar,

kendilerine

Türkiye’nin

güneydoğusundaki

Ceylanpınar

ilçesinde

toprak

sağlanmasını talep etmişlerdir. Ardından hak sahibi olarak belirlenmişler, Tarım Reformu

Genel Müdürlüğü’nden (“Genel Müdürlük”) kira karşılığı süresiz olarak kiralık arazi

edinmişlerdir. Başvuranlar geçimlerini bu toprakları işleyerek kazanmışlardır.

Genel Müdürlük, yaptığı “güvenlik soruşturmasının” ardından, 25 Mart 1997 tarihinde,

başvuranların hak sahibi sıfatlarını sona erdirmiştir.

Başvuranlar,

2

Mayıs 1997 tarihinde, Gaziantep İdare Mahkemesi’ne ayrı davalar

açmışlar, 25 Mart 1997 tarihli kararın iptalini talep etmişlerdir. 1997 yılına dek kiralarını

düzenli olarak ödediklerini belirtmişlerdir. Kira sözleşmelerini son erdirecek geçerli bir neden

bulunmadığım da iddia etmişlerdir. Bu bağlamda, 80’li yıllarda yasadışı terör örgütü PKK’ye

(Kürdistan İşçi Partisi) üye oldukları gerekçesiyle haklarında cezai dava açılmış olmasına

rağmen, tüm suçlamalardan beraat ettiklerini öne sürmüşlerdir.

Gaziantep İdare Mahkemesi, 29 Mayıs 1997 tarihinde, Genel Müdürlükten, 25 Mart 1997

tarihli karara ilişkin belgeleri sunmasını istemiştir.

5 Eylül 1997 tarihinde, Gaziantep İdare Mahkemesi, Genel Müdürlükten, bir kez daha,

idarenin güvenlik endişeleri ile ilgili daha fazla bilgi ve belge istemiştir.

1

4

Kasım 1997 tarihinde, Genel Müdürlük, Tarım Bakanlığının, devletin güvenliğini

ilgilendirmesi nedeniyle bu belgeleri sunmaktan imtina ettiğini belirtmiştir. Bu bağlamda,

İdari Yargılama Usulü Kanunu’nun 20/3. maddesine atıfta bulunmuştur. Genel Müdürlüğün

görüşleri başvuranlara sırasıyla 13 Ekim 1997, 10 Aralık 1997, 15 Aralık 1997 ve 19 Aralık

1997 tarihlerinde bildirilmiştir. Hükümet’e göre, başvuranlar yanıt olarak görüşlerini

sunmamışlardır.

Gaziantep

İdare

Mahkemesi,

24

Şubat

1998

tarihinde,

başvuranların

davalarını

reddetmiştir. Mahkeme, başvuranların hak sahibi sıfatlarını iptal eden 25 Mart 1997 tarihli

karar ile Genel Müdürlüğün ilgili belgeleri sunmayı reddetmesinin iç mevzuata uygun

olduğuna karar vermiştir. Gaziantep İdare Mahkemesi’nin bir üyesi, idare makamlarının

başvuranların hak sahibi sıfatlarının iptal edilmesine gerekçe göstermediğini belirterek

mahkemenin kararlarına karşı görüş belirtmiştir.

Başvuranlar itiraz etmişlerdir.

Danıştay, sırasıyla 10 Kasım 2000, 14 Eylül 2000, 26 Ekim 2000, 10 Kasım 2000 ve 16

Kasım 2000 tarihlerinde, Gaziantep İdare Mahkemesi’nin kararlarını onamıştır.

Danıştay’ın kararı, 25 Ocak 2001 tarihinde Ahmet Dağtekin’e, 1 Kasım 2000 tarihinde

Mahmut Dağtekin’e, 22 Aralık 2000 tarihinde ise geri kalan başvuranlara bildirilmiştir.

HUKUK

I. HÜKÜMET’İN ÖN İTİRAZLARI

L Başvuran Mahmut Dağtekin ‘e ilişkin başvurunun kabuledilebilirliği

Hükümet, görüşünde, Mahmut Dağtekin’e ilişkin başvurunun altı aylık süre geçtikten

sonra yapıldığını savunmuştur.

AİHM, AİHS’nin 35/1. maddesi uyarınca, nihai kararın verildiği tarihten itibaren altı ay

içinde yapılan başvurulan ele aldığını hatırlatır. Altı aylık süre, 35/1. madde çerçevesinde,

ulusal mahkemenin nihai karan ilan ettiği ya da başvurana veya avukatına bildirdiği tarihin

ertesi günü veyahut iç hukuka ve uygulamaya göre, başvuranın resen (ex officio) kararın bir

örneğini almaya hak kazandığı durumlarda, yazılı kararın tebliğ tarihinden itibaren işlemeye

başlar (bkz. Kahramanoğlu - Türkiye, 61933/00).

Mevcut

davada,

Mahmut

Dağtekin’in,

ulusal

yargı

sürecinde

kanuni

temsilcisi

bulunmaktaydı. Danıştay’ın 14 Eylül 2000 tarihli kararı, Mahmut Dağtekin’in avukatına

1

Kasım 2000 tarihinde tebliğ edilmiştir. Oysa ki başvuru AİHM’ye 15 Mayıs 2001 tarihinde,

altı ay süre geçtikten sonra yapılmıştır.

Yukarıda belirtilenler ışığında, AİHM, Mahmut Dağtekin ile ilgili başvurunun, AİHS’nin

35. maddesinin 3. ve 4. fıkraları uyarınca altı ay süre kuralıyla örtüşmediği için reddedilmesi

gerektiği sonucuna varır.

2. İç hukuk yollarının tüketilmesi

2

Hükümet, başvuranların, Danıştay’ın verdiği kararların düzeltilmesini talep etmemeleri

nedeniyle iç hukuk yollarını tüketmediklerini savunmuştur. Ayrıca, başvuranlar, idarenin

4

Kasım 1997 tarihli görüşlerine yanıt olarak görüş sunmadıkları için, AİHS’nin 35, maddesi

çerçevesinde iç hukuk yollarını tüketmiş olarak değerlendirilemeyeceklerini ifade etmiştir.

Hükümet’in itirazının ilk kısmına ilişkin olarak, AİHM, önceki davalarda öne sürülen

benzer argümanları inceleyip reddettiğini yineler (bkz. özellikle Gök ve Diğerleri - Türkiye,

71867/01, 71869/01, 73319/01 ve 74858/01). AİHM

o

davalarda vardığı sonuçlardan

sapmasını gerektirecek özel bir koşul tespit edememiştir. Sonuç olarak Hükümet’in ön

itirazının bu kısmını reddeder.

Hükümet’in itirazının ikinci kısmına ilişkin olarak, AİHM, AİHS’nin 35/1. maddesine

göre, ancak bütün iç hukuk yollan tüketildikten sonra bir meseleyi ele alabileceğini hatırlatır.

Bununla beraber, iç hukuk yollarım tüketme zorunluluğu, yalnızca, başvuranların AİHS

kapsamındaki mağduriyetleriyle ilgili etkili, yeterli ve erişilebilir olağan kanun yolları

bulunduğu durumlarda geçerlidir. Mevcut dava başvuranların şikayeti kira sözleşmelerinin

haksız olarak sona erdirilmesi ile ilgilidir. Başvuranlar, Genel Müdürlüğün 25 Mart 1997

tarihli kararının iptali için idare mahkemelerinde dava açmışlardır. AİHM’ye göre, esas

mesele yargılama sırasında başvuranların idarenin görüşlerine cevap vermemiş olmamaları

değildir: başvuranların talepleri usuli gerekliliğe uyulmaması sebebiyle reddedilmemiştir.

Başvuranların davalarının yerel mahkemeler tarafından incelendiği ve konuya ilişkin nihai ve

bağlayıcı bir karar verildiği göz önünde bulundurulduğunda, AİHM, başvuranların AİHS’nin

35/1. maddesi çerçevesinde iç hukuk yollarını tükettikleri biçiminde değerlendirilmeleri

gerektiği ve Hükümet’in itirazlarının bu kısmının onaylanamayacağı sonucuna varır.

II. AİHS’NİN 6. MADDESİNİN İHLAL EDİLDİĞİ İDDİASI

1. Yargı sürecinin uzunluğuna ilişkin

Başvuranlar yargı sürecinin uzunluğunun makul süre koşulunu aşarak AİHS’nin 6/1.

maddesini ihlal ettiğini iddia etmiştir.

AİHM, ihtilaflı yargı sürecinin 2 Mayıs 1997 tarihinde başlayıp sırasıyla 26 Ekim 2000,

10 Kasım 2000 ve 16 Kasım 2000 tarihlerinde sona erdiğini kaydeder. Dolayısıyla iki aşamalı

yargı, yaklaşık olarak üç yıl beş ay sürmüştür. Bu nedenle AİHM, mevcut davada yargı

sürecinin, AİHS’nin 6/1. maddesi çerçevesinde makul süre koşulunu aştığı biçiminde

değerlendirilemeyeceği sonucuna varır.

Dolayısıyla başvurunun bu kısmının AİHS’nin 35. maddesinin 3. ve 4. fıkraları

kapsamında

açıkça

dayanaktan

yoksun

olduğu

gerekçesiyle

reddedilmesi

gerektiği

anlaşılmaktadır.

2. Yargı sürecinin adilliği

Başvuranlar Genel Müdürlüğün hak sahibi sıfatlarının iptal edilmesine ilişkin belgeleri

ulusal mahkemelere sunmamasının, AİHS’nin 6. maddesinin 1. fıkrası ile 3. fıkrasının (a) ve

(b) bentleri çerçevesindeki adil yargılanma haklarını ihlal ettiğinden şikayetçi olmuşlardır.

Hükümet başvuranların iddialarına itiraz etmiştir. 2577 Sayılı Kanun’un 20/3. maddesiyle

uyumlu olarak, başbakanın veya bir bakanın, devletin güvenliğini veya hayati menfaatlerini

3

ilgilendiren bilgi ve belgeleri bir idare mahkemesine sunmaktan imtina edebileceğini

belirtmiştir. Hükümet’e göre, mevcut davada, idare, 3038 Sayılı Kanun’un 24. maddesi ile

Bilgi Edinme Hakkı Kanununun Uygulanmasına İlişkin Esas ve Usuller Hakkında

Yönetmeliğin 38. maddesinin sağladığı takdir yetkisini kullanmış ve sözkonusu bölgenin

güvenliğini göz önünde bulundurarak hak sahibi listesinde değişiklik yapmıştır.

AİHM, mevcut davada, esasen konuların birbirleriyle örtüşmesi, ayrıca, cezai durumlara

uygulanan bir bent olmakla birlikte, 6. maddenin 3. bendinin, aynı maddenin 1. bendinde

güvence altına alman adil yargılamaya ilişkin genel ilkelerin özel unsurları olarak,

değerlendirilebileceğinden hareketle, başvuranın şikayetini 6/1. madde altında incelemenin

daha uygun olacağına kanaat getirmiştir.

A. Kabuledilebilirliğe ilişkin

AİHM, bu şikayetin AİHS’nin 35/3. maddesi kapsamında dayanaktan yoksun olmadığım

kaydeder.

Ayrıca

başvurunun

başka

bir

gerekçe

altında

da

kabuledilemez

olarak

değerlendirilemeyeceğine işaret eder. Bu nedenle başvuru kabuledilebilir olarak ilan edilmek

durumundadır.

B. Esas

AİHM, 6/1. maddenin, herkesin “bir mahkeme tarafından davasının görülmesini

isteme hakkına” sahip olduğunu içerdiğini ve buna, erişme hakkının, başka bir deyişle, hukuki

konulara ilişkin mahkemelerde dava açma hakkının dahil olduğunu hatırlatır. Öte yandan, bu

hak mutlak değildir, erişim hakkı, yorum yoluyla, bu hakkın niteliğinden ötürü devlet

tarafından düzenlemeyi gerektirmesi sebebiyle, kısıtlamalara tabi olabilir;

Bu bakımdan, AİHS’nin gereklerinin yerine getirilip getirilmediğine ilişkin nihai kararın

AİHM’ye ait olmasına karşın, Sözleşmeye Taraf Devletlerin belirli bir takdir yetkisi

bulunmaktadır. Ancak, uygulanan kısıtlamaların, bu hakkın özüne zarar verecek ölçüde veya

şekilde bireyin erişme hakkını kısıtlamaması veya daraltmaması gerekmektedir. Ayrıca bir

sınırlama, meşru bir amaç gütmüyorsa ve başvurulan yollar ile ulaşılmak istenilen amaç

arasında makul bir denge gözetilmemişse, 6/1 ile uyumlu olmayacaktır (bkz. Tinnelly & Sons

Ltd ve Diğerleri ve McEldııff ve Diğerleri - İngiltere).

AİHM ayrıca, daha geniş anlamda bir kavram olarak adil yargılamanın unsurlarından biri

olan silahların eşitliği ilkesinin, taraflardan her birine, kendini karşı taraf karşısında ciddi bir

zaafiyet içinde bırakmayacak şekilde, davasını sunmak için makul bir fırsat tanınmasını

gerekli kıldığını hatırlatır (bkz. Nideröst-Hııber

-

İsviçre). Ayrıca, çekişmeli yargılama

hakkının, ilke olarak, bir ceza veya hukuk davasında tarafların, mahkemenin kararını

etkilemek amacıyla gösterilen tüm delillerden ve dava dosyasındaki görüşlerden haberdar

olmaları ve bunlarla ilgili görüş bildirmeleri olanağı anlamına geldiğini kaydeder (bkz. Lobo

Machado - Portekiz).

Davanın ayrıntılarına dönecek olursak, AİHM, başvuranların, geçimlerini, 3083 Sayılı

Kanun uyarınca kendilerine kiralanan arazileri işleyerek kazandıklarını kaydeder. AİHM

ayrıca, taraflar arasında, güvenlik soruşturmasının kira sözleşmelerinin iptal edilmesine yol

açan sonucunun, başvuranlara hiçbir zaman bildirilmediği hususunun tartışmasız olduğunu

gözlemler. Ayrıca bu belgelerin, Gaziantep İdare Mahkemesi’nin açıkça talep etmesine

karşın, ulusal güvenliği ilgilendirmesi nedeniyle Tarım Bakanlığının isteği doğrultusunda

ulusal mahkemeye sunulmadığı konusunda da mutabıktırlar.

4

AİHM, bu güvenlik soruşturmasının sonucunun, başvuranlar için önemli sonuçlar

doğurmasına karşın, ulusal yargı sürecinin hiçbir aşamasında, başvuranlara, sözleşmelerinin

iptal edilme nedenini öğrenme veya hak sahibi sıfatlarının iptal edilmesinin yasallığına itiraz

etme olanağı tanınmadığı kanısındadır. AİHM, Türkiye’nin güneydoğusunda var olan

sözkonusu güvenlik endişelerinin ve yetkili makamların çok titiz davranma ihtiyaçlarının

farkındadır. Öte yandan bu durum, ulusal makamların, ulusal güvenlik ve terörü

ilgilendirdiğini beyan ettikleri her durumda, ulusal mahkemelerin etkili denetiminden muaf

oldukları anlamına gelmemektedir. İstihbarat bilgilerinin niteliği ve kaynaklarına ilişkin haklı

güvenlik endişelerini giderecek, bunun yanında bireye karşı usule uygun adil muamelede

bulunulmasına yönelik önlemleri alabilecek yöntemlere başvurulabilir (bkz. Chahal

-

İngiltere). AİHM, mevcut davada yaşandığı üzere, güvenlik soruşturmasının sonuçlarının

başvuranlara veyahut ulusal mahkemelere açıklanmadığını, başvuranların, yetkili makamların

gerçekleştirebileceği herhangi keyfi bir eyleme karşı yeterli teminattan yoksun bırakıldıklarını

gözlemler.

Yukarıda

belirtilenler

ışığında,

AİHM,

güvenlik

soruşturması

raporunun

açıklanmamasının, AİHS’nin 6/1. maddesi çerçevesinde, başvuranların adil duruşma haklarını

ihlal ettiği sonucuna varır. Buna göre bu madde ihlal edilmiştir.

III. AİHS’YE EK 1 NO’LU PROTOKOLDÜN 1. MADDESİNİN İHLAL EDİLDİĞİ

İDDİASI

Başvuranlar ayrıca AİHS’ye Ek

1

No’lu Protokol’ün 1. maddesi’ne atıfta bulunarak,

ulusal makamların adil olmayan kararlarından ötürü, ulusal makamlardan kiraladıkları

topraklarından mahrum bırakıldıklarını iddia etmişlerdir. Ayrıca bu toprakları işlemekle elde

edecekleri gelire güvendiklerini ileri sürmüşlerdir.

Hükümet bu iddialara itiraz etmiş, ulusal makamların başvuranların hak sahibi sıfatlarını

iptal ederken keyfi davranmadıklarım ifade etmiştir. Ayrıca başvuranların AİHS’ye Ek

1

No’lu Protokol’ün 1. maddesi çerçevesinde “mülkleri” bulunmadığını savunmuştur.

AİHM, bu şikayetin yukarıda incelendiği belirtilen davalardan biri ile bağlantılı olduğunu

ve o dava gibi kabuledilebilir ilan edilmesi gerektiğini kaydeder.

AİHM ayrıca, bu başvuruda öne sürülen asıl AİHS sorununun, ulusal yargı sürecinin

AİHS’nin 6/1. maddesi çerçevesinde adil olup olmadığı meselesi olduğunu kaydeder. Bu

maddenin

başvuranların AİHS’ye Ek

şikayetlerine yönelik ayrı bir karara varılmasının gerekli olmadığı kanısına varır (bkz. Uzun -

ihlal

edildiğinin

tespit

edildiği

göz

önünde

bulundurulduğunda,

AİHM,

1

No’lu Protokol’ün 1. maddesi uyarınca öne sürdükleri

Türkiye, 37410/97; Sadak ve Diğerleri

-

Türkiye, 29900/96, 29901/96, 29902/96 ve

29903/96).

IV. AİHS’NİN İHLAL EDİLDİĞİ İDDİA EDİLEN DİĞER MADDELERİ

Başvuranlar ayrıca AİHS’nin 13., 14. ve 18. maddelerine atıfta bulunmuşlardır.

Hükümet bu iddialara itiraz etmiştir.

5

AİHM, bu davada, bu maddelerin ihlal edildiğini gösterir hiç bir unsur bulamamıştır.

Dolayısıyla başvurunun bu kısmı açıkça dayanaktan yoksundur ve AİHS’nin 35. maddesinin

3. ve 4. fıkralarıyla uyumlu olarak reddedilmelidir.

V. AÎHS’NÎN 41. MADDESİNİN UYGULANMASI

AİHS’nin 41. maddesi’ne göre:

“Mahkeme işbu Sözleşme ve Protokollerinin ihlal edildiğine karar verirse ve ilgili Yüksek Sözleşmeci

Tarafın iç hukuku bu ihlali ancak kısmen telafi edebiliyorsa, Mahkeme, gerektiği takdirde, hakkaniyete

uygun bir surette, zarar gören tarafın tatminine hükmeder.”

A. Tazminat

Başvuranlar maddi tazminat olarak aşağıdaki meblağları talep etmişlerdir:

-

Ahmet Dağtekin ve Bozan Dağtekin’e 37.637’şer Euro (EUR);

{

-

Abdo Dağtekin’e 84,648 EUR;

Abdülkadir Fırat’a 67.718 EUR.

Ayrıca manevi tazminat olarak 10.000’er EUR talep etmişlerdir.

Maddi tazminatla ilgili olarak, AİHM, 6/1. maddeyle uyumlu yargı sürecinin sonucu

konusunda tahmin yürütemeyeceğini kaydeder. Buna göre, başvuranlara bu başlık altında

tazminat ödenemeyeceği sonucuna varır.

Başvuranların manevi tazminat taleplerine ilişkin olarak, AİHM, elindeki tüm bilgi ve

belgeleri göz önünde bulundurup, tarafsızlık esasıyla hareket ederek, başvuranların her birine

bu başlık altında 6.500’er EUR ödenmesine karar vermiştir.

B. Yargılama masraf ve giderleri

Başvuranlar ayrıca, ulusal mahkemeler önünde meydana gelen yargılama giderleri için

810’ar EUR, AİHM önünde meydana gelen yargılama giderleri için ise toplam 2.077 EUR

talep etmiştir. Başvuranlar bu taleplerle ilgili olarak Diyarbakır Barosu’nun Ücret

Çizelgesi’ne atıfta bulunmuşlardır.

Hükümet bu taleplere itiraz etmiştir.

AİHM’nin içtihadına göre, yargılama giderleri, ancak gerçekliği ve gerekliliği kanıtlandığı

ve makul bir meblağ olduğu takdirde başvurana geri ödenir. Bu davada, başvuranlar tazminat

olarak talep ettikleri meblağların harcandığını belgeleyememişlerdir. Bu nedenle AİHM bu

başlık altında tazminat ödenmemesine karar verir.

C. Gecikme faizi

AİHM, Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı faiz oranına

üç puanlık bir artışın eklenmesinin uygun olduğuna karar vermiştir.

6

BU GEREKÇELERE DAYANARAK AİHM, OYBİRLİĞİYLE

1. Başvurunun Mahmut Dağtekin ile ilgili kısmının kabudedlîemez olduğuna;

2. Geri kalan başvuranların yargı sürecinin adilliği ve mülkiyetin çekişmesiz kullanımı haklan

ile ilgili şikayetlerinin kabuledilebilir, başvurunun geri kalanının kabuledilemez olduğuna;

3. Yargı sürecinin adilliğine ilişkin olarak AİHS’nin 6/1. maddesinin ihlal edildiğine;

4. Başvuranların AİHS’ye Ek 1 No’lu Protokol’ün 1. maddesi kapsamındaki şikayetlerinin

ayrı olarak incelenmesine gerek bulunmadığını;

5. (a) AİHS’nin 44. maddesi’nin 2, fıkrası gereğince kararın kesinleştiği tarihten itibaren üç

ay içinde, ödeme tarihinde geçerli olan döviz kuru üzerinden Yeni Türk Lirası’na

çevrilmek üzere ve uygulanabilecek her türlü vergi kesintisinden muaf tutularak

Savunmacı Hükümet tarafından başvuranların her birine 6.500’er EUR (altı bin beş yüzer

Euro) manevi tazminat ödenmesine;

(b) yukarıda belirtilen üç aylık sürenin sona erdiği tarihten itibaren ödemenin yapılmasına

kadar, Avrupa Merkez Bankası’nın

o dönem için geçerli olan marjinal kredi kolaylığı

oranının üç puan fazlasına eşit oranda basit faiz uygulanmasına;

7. Başvuranların adil tatmine ilişkin diğer taleplerinin reddedilmesine

KARAR VERMİŞTİR.

İşbu karar, İngilizce olarak hazırlanmış ve Mahkeme İç Tüzüğü’nün 77. maddesi’nin 2. ve

3. fıkraları uyarınca 13 Aralık 2007 tarihinde yazılı olarak tebliğ edilmiştir.

Stanley

Boštjan M. ZUPANČIČ

Başkan

NAISMITH