CONSEIL  
AVRUPA  
DE L’EUROPE  
KONSEYĐ  
AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ  
ALĐ GÖKTAꢀ -TÜRKĐYE DAVASI  
(Baꢁvuru no: 9323/03)  
KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ  
STRAZBURG  
12 ꢀubat 2008  
Đꢀbu karar AĐHS’nin 44§2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecektir. ꢁekli  
düzeltmelere tabi olabilir.  
______________________________________________________________________________________  
© T.C. Dışişleri Bakanlığı, 2008. Bu gayrıresmi özet çeviri Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan  
Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,  
davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile  
Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak  
suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.  
USUL  
Türkiye Cumhuriyeti Devleti aleyhine açılan (9323/03) no’lu davanın nedeni (T.C.  
vatandaꢀı)Ali Göktaꢀ’ın (baꢀvuran) Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi’ne 28 Aralık 2002  
tarihinde Temel Đnsan Hakları ve Özgürlüklerini güvence altına alan Avrupa Đnsan Hakları  
Sözleꢀmesi’nin (AĐHS) 34. maddesi uyarınca yapmıꢀ olduğu baꢀvurudur.  
Baꢀvuran, Đzmir Barosu avukatlarından S. Pekdaꢀ tarafından temsil edilmektedir.  
OLAYLAR  
I. DAVANIN KOꢀULLARI  
Baꢀvuran, 1966 doğumludur ve Manisa’da ikamet etmektedir.  
Tarafların anlattığı ꢀekliyle dava olayları ꢀu ꢀekilde özetlenebilir:  
27 Aralık 1995 tarihinde, baꢀvuran, Manisa Emniyet Müdürlüğü Terörle Mücadele ꢁubesi  
ekipleri tarafından yakalanmıꢀ ve gözaltına alınmıꢀtır. Baꢀvuran, yasadıꢀı bir örgüt olan  
DHKP/C üyesi olmakla suçlanmıꢀtır.  
5 Ocak 1996 tarihinde, baꢀvuran, Đzmir Devlet Güvenlik Mahkemesi nöbetçi hakimi karꢀısına  
çıkarılmıꢀ ve hakim tutuklanmasına karar vermiꢀtir.  
25 Mart 1998 tarihinde, Devlet Güvenlik Mahkemesi, baꢀvuranı serbest bırakmıꢀtır.  
28 Kasım 2000 tarihinde, Devlet Güvenlik Mahkemesi, baꢀvuranın beraatına karar vermiꢀ, bu  
karar 6 Aralık 2000 tarihinde nihai hale gelmiꢀtir.  
2 Mart 2001 tarihinde, 466 sayılı yasa uyarınca baꢀvuran, 27 Aralık 1995 ve 25 Mart 1998  
tarihleri arasında özgürlüğünden mahrum bırakılması nedeniyle maruz kaldığı zarardan dolayı  
Bergama Ağır Ceza Mahkemesi’nde tazminat davası açmıꢀtır. Baꢀvuran, 10.000.000.000 TL  
[yaklaꢀık 11.765 Euro] maddi tazminat ve 100.000.000.000 TL manevi tazminat [yaklaꢀık  
117.674 Euro] manevi tazminat talebinde bulunmuꢀtur.  
7 Mayıs 2001 tarihinde, Bergama Ağır Ceza Mahkemesi, yetkili mahkemenin Manisa Ağır  
Ceza Mahkemesi olduğu gerekçesiyle ratione loci bakımından yetkisinin olmadığını  
açıklamıꢀtır. 18 Haziran 2001 tarihinde de Manisa Ağır Ceza Mahkemesi yetkisi olmadığını  
açıklamıꢀtır.  
4 Ekim 2001 tarihinde yetki sorununu çözmek için toplanan Yargıtay, yetkili mahkemenin  
Manisa Ağır Ceza Mahkemesi olduğunu açıklamıꢀtır.  
4 Aralık 2001 ve 29 Ocak 2002 tarihleri arasında Manisa Ağır Ceza Mahkemesi, üç hakimli  
iki duruꢀma gerçekleꢀtirmiꢀtir. Đlk duruꢀma sırasında mahkeme, davayı soruꢀturmak ve rapor  
hazırlamak için üyelerinden birini murahhas üyesi olarak atamıꢀtır. 29 Ocak 2002 tarihinde  
gerçekleꢀtirilen ikinci duruꢀma sırasında Cumhuriyet Baꢀsavcısı’ndan, baꢀvuranın talebine  
iliꢀkin yazılı görüꢀlerini sunması istenmiꢀtir.  
2
Aynı gün Cumhuriyet Baꢀsavcısı, görüꢀlerini sunmuꢀtur. Baꢀsavcının görüꢀü baꢀvurana tebliğ  
edilmemiꢀtir.  
Yine 29 Ocak 2002 tarihinde, Baꢀsavcının görüꢀüne dayanarak Ağır Ceza Mahkemesi,  
baꢀvurana, özellikle adli yardım olarak 11.000.000 TL [yaklaꢀık 10 Euro] maddi tazminat ve  
3.000.000.000 TL [yaklaꢀık 2.636 Euro] manevi tazminat ödenmesine karar vermiꢀtir. Ağır  
Ceza Mahkemesi, öğretmen olan baꢀvuranın, cezai yargılama sırasında alamadığı maaꢀlarını  
aldığı, baꢀvuranın diğer taleplerinin dayanaktan yoksun ve iddia edilen kayıpların hukuki  
mesnedinin bulunmadığı kanaatindedir.  
8 ꢁubat 2002 tarihinde, baꢀvuran temyize baꢀvurmuꢀtur. Baꢀvuran, ödenen miktarın yetersiz  
olduğunu ve Ağır Ceza Mahkemesi’nin, gecikme faizine iliꢀkin talebi hakkında bir karar  
almadığını ve duruꢀma yapılmadığını savunmaktadır. Baꢀvuran, AĐHS’nin 6. maddesine ve 1  
No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesine atıfta bulunmakta ve duruꢀma yapılmasını talep  
etmektedir.  
20 Mayıs 2002 tarihinde, Yargıtay Savcısı, baꢀvurunun esasına iliꢀkin görüꢀünü sunmuꢀtur.  
Tebliğnamesinde, Savcı, baꢀvuranın geçerli istinaf nedeninin olmadığını açıklamıꢀ ve  
baꢀvurunun reddedilmesini salık vermiꢀtir. Yargıtay Savcısının görüꢀü baꢀvurana tebliğ  
edilmemiꢀtir.  
10 Haziran 2002 tarihinde, Yargıtay, Savcının görüꢀünü incelemesinin ardından Ağır Ceza  
Mahkemesi’nin kararını onamıꢀtır. Yargıtay, duruꢀma gerçekleꢀtirmemiꢀtir.  
28 Haziran 2002 tarihinde, Yargıtay kararı baꢀvurana tebliğ edilmiꢀtir.  
Hükümet tarafından sunulan bilgilere göre, baꢀvuran hiçbir zaman, Ağır Ceza Mahkemesi  
tarafından kendisine tahsis edilen tazminatın ödenmesi talebinde bulunmamıꢀtır.  
HUKUK  
I. AĐHS’NĐN 6. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA  
Baꢀvuran, tazminat davasına bakan mahkemede ve Yargıtay’da adil bir yargılama  
yapılmadığını iddia etmektedir. Baꢀvuran ayrıca, Ağır Ceza Mahkemesi’nde duruꢀma  
yapılmamasının ve Yargıtay Savcısı’nın görüꢀünün kendisine tebliğ edilmemesinin,  
“çekiꢀmeli yargılama” ve “silahların eꢀitliği” ilkelerini ihlal ettiğini ileri sürmektedir.  
Baꢀvuran, bu çerçevede AĐHS’nin 6. maddesinin 1. ve 3. paragraflarına atıfta bulunmaktadır.  
Hükümet, bu iddiaya karꢀı çıkmaktadır. Hükümet, 466 sayılı Kanun kapsamındaki davalarda  
ilke olarak duruꢀma yapılmasının öngörülmediğini fakat ꢀayet, ulusal mahkemeler, baꢀvuranın  
talebinin kamu yararına iliꢀkin önemli hususlar ortaya koyduğu kanaatine varırsa bir duruꢀma  
yapılabileceğini hatırlatmaktadır. Hükümet, 466 sayılı Kanunun, tazminat taleplerinde  
duruꢀma ile meydana gelebilecek masraf ve gecikmelere mahal vermekten kaçınarak ivedi bir  
çözüm sunmayı amaçladığını belirtmektedir. Ayrıca, sürece iliꢀkin hiçbir kuralın talep  
sahiplerinin dosyaya görüꢀlerini veya bilirkiꢀi raporlarına iliꢀkin uygun gördükleri unsurları  
dosyaya koymalarını engellemediğini söylemektedir.  
3
Öte yandan, Hükümet, kanundıꢀı yakalanan ve tutuklanan kimselerin tazminat taleplerine  
iliꢀkin anlaꢀmazlıklarda izlenecek prosedüre dair yapılan değiꢀiklikler hakkında da bilgi  
vermektedir. 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe giren 4 Aralık 2004 tarihli Ceza  
Muhakemeleri Usulü Kanunun 142/7. maddesi uyarınca, mahkeme, davacı tarafı, baꢀsavcıyı  
ve Hazine avukatını dinledikten sonra kararını vermektedir.  
A. Kabuledilebilirliğe iliꢁkin  
AĐHS’nin 35. maddesinin 3. paragrafı çerçevesinde baꢀvurunun dayanaktan yoksun  
olmadığını kaydeden AĐHM, ayrıca, baꢀka açılardan bakıldığında da kabuledilemezlik unsuru  
bulunmadığını tespit eder. Bu nedenle baꢀvuru kabuledilebilir niteliktedir.  
B. Esas  
1. Ulusal yargılama çerçevesinde duruꢀma yapılmaması  
AĐHM yerleꢀik içtihadına göre, duruꢀma yapmamayı haklı gösteren istisnai durumlar  
olmadığı sürece, ilk ve tek derece mahkemesinin huzurundaki yargılamalarda, AĐHS’nin 6/1.  
maddesi uyarınca “açık duruꢀma hakkı” beraberinde “duruꢀma” isteme hakkını getirir.(Bkz.  
örneğin, Hakansson ve Sturesson-Đsveç, 21 ꢁubat 1990 tarihli karar, Fredin-Đsveç, 23 ꢁubat  
1994 tarihli karar, Allan Jacobsson-Đsveç (no:2), 19 ꢁubat 1998 tarihli karar ve Göç kararı).  
AĐHM, baꢀvuranın davasının önce Manisa Ağır Ceza Mahkemesi ardından temyiz mercii  
olarak Yargıtay yetkili dairesi tarafından görüldüğünü belirtmektedir. Yargılamanın hiçbir  
safhasında, baꢀvurana, iddialarını ulusal mahkemeler nezdinde sözlü olarak ifade etme imkanı  
sağlanmamıꢀtır.  
Baꢀvuranın tazminat talebine iliꢀkin olarak duruꢀma yapılmamasını haklı kılacak istisnai  
koꢀulların olup olmadığı konusunda ise AĐHM, Manisa Ağır Ceza Mahkemesi’nin baꢀvurana  
ödenecek tazminat miktarının belirlenmesinde takdir yetkisi olduğunu gözlemlemektedir.  
Hükümet, Ağır Ceza Mahkemesi’nin, yalnızca baꢀvuranın tutuklu olduğu gün sayılarını temel  
alan maktu bir tarifeye dayanarak tazminat miktarını belirlediğini iddia etmemektedir. Aksine,  
sözkonusu mahkeme, baꢀvuranın avukatı tarafından sunulan dilekçede yer alan ꢀikayetlerin  
tamamını dikkate almıꢀ ve özellikle baꢀvuranın ekonomik ve sosyal durumu gibi birçok  
kiꢀisel etkenler ile tutuklu bulunduğu sürece boyunca baꢀvuranın çekmiꢀ olduğu duygusal  
acıların etkisini göz önüne almıꢀtır.  
Baꢀvuranın tutuklanmasına neden olan olay ve tutukluluk süresi ile baꢀvuranın ekonomik ve  
sosyal durumunun, baꢀvuranın dinlenmesine gerek olmadan raportör hakim tarafından  
toplanan unsurlardan hareketle saptanabileceği doğru olsa bile baꢀvuran tarafından çektiği  
iddia edilen duygusal acıların değerlendirilmesinde baꢀka mütalaalara da baꢀvurulmalıdır.  
AĐHM’nin görüꢀüne göre, baꢀvurana, tutuklanmasının neden olduğu manevi zararı sözlü  
olarak Ağır Ceza Mahkemesi’nde açıklama imkanı tanınmalıydı. Baꢀvuranın yaꢀadıklarının  
esas olarak kiꢀisel niteliği ve uygun tazminat düzeyinin belirlenmesi, baꢀvuranın dinlenmesini  
zorunlu kılar. Sadece dava dosyasına dayanarak tatmin edici ꢀekilde çözümlenebilecek teknik  
nitelikli sorunların sözkonusu olduğu söylenemez. Aksine AĐHM, ulusal mahkemelerde ve  
kamu denetimi altında gerçekleꢀtirilen bir duruꢀma sırasında, baꢀvurana kiꢀisel durumunu  
açıklama imkanı tanınmıꢀ olsaydı, mevcut davada, adaletin daha iyi tecelli etmiꢀ ve devletin  
sorumluluğunu daha iyi yerine getirmiꢀ olacağı kanaatindedir. AĐHM’nin görüꢀüne göre, bu  
4
husus, Hükümet’in 466 sayılı Kanun’un altında yattığını ifade ettiği ivedilik ve etkililik  
unsurlarından daha önemlidir. (Göç,51; Özata-Türkiye, 19578/02, 20 Ekim 2005).  
Bu nedenlerden dolayı AĐHM, duruꢀma yapılmamasını haklı çıkaracak istisnai hiçbir koꢀulun  
mevcut bulunmadığı kanaatindedir. Bu nedenle, AĐHS’nin 6/1. maddesi ihlal edilmiꢀtir.  
2. Yargıtay Savcısı’nın görüꢀünün tebliğ edilmemesi hakkında  
AĐHM, baꢀvuranın sunduğu ꢀikayete benzer bir ꢀikayeti daha önce incelediğini ve Yargıtay  
Savcısı’nın görüꢀlerinin niteliğini ve yargılanan kiꢀinin yazılı olarak bunlara cevap verme  
olanağının bulunmadığını göz önüne alarak Yargıtay Savcısı’nın görüꢀünün tebliğ  
edilmemesinden dolayı AĐHS’nin 6/1. maddesinin ihlal edildiği sonucuna ulaꢀtığını  
hatırlatmaktadır (Bkz. sözü edilen Göç, Sağır-Türkiye, baꢀvuru no: 37562/02, 19 Ekim 2006;  
Ayçoban ve diğerleri-Türkiye, baꢀvuru numaraları: 42208/02, 43491/02 ve 43498/02, 22  
Aralık 2005).  
AĐHM, Hükümet’in bu davada farklı bir sonuca ulaꢀmasını sağlayacak ikna edici hiçbir tespit  
ve delil sunmadığı kanaatindedir. Bu nedenle, AĐHS’nin 6/1. maddesinin ihlal edilmiꢀtir.  
II. 1 NO’LU EK PROTOKOL’ÜN 1. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI  
HAKKINDA  
Baꢀvuran, tazminatının gecikme faizi ile birlikte ödenmemesinden ꢀikayetçidir. Baꢀvuran, 1  
No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesine atıfta bulunmaktadır.  
A. Kabuledilebilirliğe iliꢁkin  
Hükümet’e göre, baꢀvuran, cebri icra iꢀlemi baꢀlatmaması nedeniyle, AĐHS’nin 35/1. maddesi  
uyarınca iç hukuk yollarını tüketmemiꢀtir.  
AĐHM, adli bir süreç sonunda Devlet karꢀısında alacaklı konuma gelen bir kimsenin tazminat  
alabilmesi için icra takibi baꢀlatmasının ꢀart koꢀulmasının uygun bulunmadığına dair  
içtihadını hatırlatmaktadır (Metaxas-Yunanistan, baꢀvuru no: 8415/02, 27 Mayıs 2004,  
Mehmet Sait Kaya-Türkiye, baꢀvuru no: 17747/03, 25 Temmuz 2006). Sonuç olarak,  
sözkonusu itiraz kabuledilemez niteliktedir.  
AĐHS’nin 35. maddesinin 3. paragrafı çerçevesinde baꢀvurunun dayanaktan yoksun  
olmadığını kaydeden AĐHM, ayrıca, baꢀka açılardan bakıldığında da kabuledilemezlik unsuru  
bulunmadığını tespit eder. Bu nedenle baꢀvuru kabuledilebilir niteliktedir.  
B. Esas  
Hükümet, baꢀvuranın, Ağır Ceza Mahkemesi tarafından ödenmesine hükmedilen tazminatın  
ödenmesini hiçbir zaman makamlardan talep etmediğini belirtmektedir.  
AĐHM, mevcut davada, 10 Haziran 2002 tarihinde nihai hale gelen 29 Ocak 2002 tarihli Ağır  
Ceza Mahkemesi kararının, 1 No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesi uyarınca, baꢀvuran yararına,  
kesin, talep edilebilir ve “mülk” olarak nitelendirilebilecek bir alacağı oluꢀturduğunu  
saptamaktadır (Angelov-Bulgaristan, baꢀvuru no: 44076/98, 22 Nisan 2004). Bununla birlikte,  
baꢀvurana, ödeme yapılmamıꢀtır. Ayrıca, olayların meydana geldiği dönemde, yıllık  
5
enflasyon oranı %12’ye ulaꢀmıꢀken, ulusal mahkemeler tarafından ödenmesine hükmedilen  
miktarlar gecikme faizi ile birlikte hesaplanmamıꢀtır (Ertuğrul Kılıç-Türkiye, no: 38667/02,  
12 Aralık 2006).  
AĐHM’nin görüꢀüne göre, baꢀvuranın alacağının gerçek değeri, ödemenin yapılmamıꢀ olması  
ve bu dönemdeki enflasyon oranı ile birlikte değerlendirildiğinde gözle görülür bir biçimde  
azalmıꢀtır. Baꢀvuranın alacağının, Yargıtay karar tarihindeki değeri ile ꢀimdiki değeri  
arasındaki fark, baꢀvuranı önemli bir zarara uğratmıꢀtır (Bkz. mutatis, mutandis, Aka-Türkiye,  
23 Eylül 1998; Akkuꢀ-Türkiye, 9 Temmuz 1997). Yalnızca idarenin eksiklilerine isnat  
edilebilecek bu ödeme yapılmayan süre, AĐHM’yi baꢀvuranın, mahkemece hükmedilen  
miktara göre orantısız bir yüke katlanmak zorunda kaldığı yönünde düꢀünmeye sevk  
etmektedir.  
Bu durumda, 1 No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesi ihlal edilmiꢀtir.  
III. AĐHS’NĐN 13. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA  
Baꢀvuran, Türk Hukuku’nda ihtilaflı durumu çözüme kavuꢀturacak mercilerin bulunmaması  
nedeniyle, 1 No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesi ile birlikte AĐHS’nin 13. maddesinin ihlal  
edildiğini ileri sürmektedir.  
Yukarıda ulaꢀılan sonucu göz önüne alarak AĐHM, sözkonusu ꢀikayetin, bu hüküm  
çerçevesinde incelenmesine gerek olmadığı kanaatindedir.  
IV. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI HAKKINDA  
A. Tazminat  
Baꢀvuran, maruz kaldığı maddi ve manevi zarar için 50.000 Euro talep etmektedir.  
Hükümet, bu iddiaya karꢀı çıkmaktadır. Hükümet, baꢀvuranın tutukluluk süresi ve ꢀikayetin  
kabuledilebilir nitelikte olması nedeniyle AĐHS’nin 5/3. maddesinin ihlalinden ꢀikayetçi  
olduğu Göktaꢀ vd.-Türkiye davası (dostane çözüm, no: 31787/96, 25 Eylül 2001) çerçevesinde  
tarafların üzerinde uzlaꢀtığı dostane çözüm vesilesiyle, baꢀvuranın 95.000 Fransız Frankı  
[yaklaꢀık 14.000 Euro] aldığını hatırlatmaktadır. Hükümet, talebin aynı gözaltı süresini  
içermesinden dolayı baꢀvuranın talebinin yinelenen bir talep olduğunu belirtmektedir ve  
AĐHM’nin daha önce ödenen meblağları göz önüne alarak mevcut baꢀvuruda sözkonusu talebi  
reddetmesi gerektiğini savunmaktadır. AĐHM, baꢀvurana yukarıda sözü edilen miktarın  
ödendiği Göktaꢀ vd., davasındaki dostane çözümün, AĐHS’nin 5/3. maddesi uyarınca gözaltı  
süresi ile ilgili olduğunu oysa mevcut baꢀvurunun, ulusal mahkemeler nezdinde adil  
yargılamayı ve 466 sayılı Kanun uyarınca, baꢀvurana karꢀı açılan ceza davasının beraat ile  
sonuçlanmasından dolayı kanun dıꢀı tutuklanma nedeniyle verilmesine hükmedilen tazminatın  
gecikmeli olarak ödenmesini içerdiğini tespit etmektedir. AĐHS’nin 6. ve 13. maddeleri ve 1  
No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesi uyarınca sorununu ortaya koyan mevcut baꢀvuruda,  
baꢀvuranın AĐHS’nin 5/3. maddesi kapsamında da yaptığı ꢀikayet, 19 Eylül 2006 tarihli bir  
karar ile kabuledilemez ilan edilmiꢀtir. Ayrıca mevcut davada, dava konusu yargılama ve  
ulusal mahkemelerce ödenmesine hükmedilen meblağlar, yalnızca baꢀvuranın gözaltı süresini  
değil (27 Aralık 1995 tarihinden 5 Ocak 1996 tarihine kadar) aynı zamanda tutuklu  
yargılanmayı (5Ocak 1996 tarihinden 25 Mart 1998 tarihine kadar) da içermektedir.  
6
Sonuç olarak, AĐHM, mevcut baꢀvurunun özü itibariyle sözü edilen Göktaꢀ ve diğerleri  
baꢀvurusu ile aynı olmadığı kanaatindedir ve önceden ödenen miktarların dikkate  
alınmamasına karar vermektedir.  
Konuya iliꢀkin AĐHM içtihadı ıꢀığında (Aka ve Akkuꢀ) ve sahip olduğu ilgili ekonomik veriler  
ıꢀığında kendi hesaplama yöntemine baꢀvurarak, AĐHM, baꢀvurana 3.040 Euro maddi  
tazminat ödenmesine karar vermektedir.  
Manevi tazminata iliꢀkin olarak, AĐHM, mevcut dava koꢀullarında baꢀvurana 3.000 Euro  
ödenmesinin uygun olacağı kanaatindedir.  
B. Yargılama masraf ve giderleri  
Baꢀvuran, yerel mahkemeler ve AĐHM önünde yapmıꢀ olduğu masraf ve harcamalar için  
1.000 Euro talep etmektedir.  
Hükümet, hukuki mesnedi bulunmadığı gerekçesiyle bu iddialara karꢀı çıkmaktadır.  
AĐHM yerleꢀik içtihadına göre, AĐHS’nin 41. maddesi uyarınca, masraf ve harcamaların  
ödenmesi, gerçekliğinin, gerekliliğinin ortaya konulmasını ve miktarlarının makul oranda  
olmasını öngörmektedir (Iatridis-Yunanistan (adil tatmin), baꢀvuru no: 31107/96).  
AĐHM, baꢀvuranların yapmıꢀ oldukları masraf ve giderleri belgelendirmediklerini  
gözlemlemekte ve bu durumda bu taleplerinin reddedilmesine karar vermektedir.  
C. Gecikme faizi  
Gecikme faizi Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı orana üç  
puanlık bir artıꢀ eklenerek belirlenecektir.  
BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK, AĐHM, OYBĐRLĐĞĐYLE,  
1. Baꢀvurunun geri kalan kısmının kabuledilebilir olduğuna;  
2. Ulusal mahkeme önünde duruꢀma yapılmaması nedeniyle AĐHS’nin 6/1. maddesinin  
ihlal edildiğine;  
3. Yargıtay Savcısı’nın görüꢀünün tebliğ edilmemesi nedeniyle AĐHS’nin 6/1.  
maddesinin ihlal edildiğine;  
4. 1 No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesinin ihlal edildiğine;  
5. AĐHS’nin 13. maddesi kapsamında yapılan ꢀikayetin ayrı olarak, 1 No’lu Ek  
Protokol’ün 1. maddesi ile birlikte incelenmesine gerek olmadığına;  
6. a) AĐHS’nin 44/2 maddesi gereğince kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç ay içinde,  
miktara yansıtılabilecek her türlü vergiden muaf tutularak ödeme tarihindeki döviz  
kuru üzerinden YTL’ ye çevrilmek üzere, Savunmacı Devlet tarafından baꢀvurana  
3.040 Euro (üç bin kırk Euro) maddi tazminat ve 3.000 Euro (üç bin Euro) manevi  
tazminat ödenmesine;  
7
b) sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapılmasına kadar Hükümet  
tarafından, Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan faiz oranının üç  
puan fazlasına eꢀit oranda basit faiz uygulanmasına;  
7. Adil tatmine iliꢀkin diğer tüm taleplerin reddine;  
KARAR VERMĐꢀTĐR.  
Đꢀbu karar Fransızca olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM’nin iç tüzüğünün 77. maddesinin 2. ve  
3. paragraflarına uygun olarak 12 ꢁubat 2008 tarihinde yazılı olarak bildirilmiꢀtir.  
8