CONSEIL DE

L'EUROPE

AVRUPA

KONSEYĐ

AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ

ALINAK VE DĐĞERLERĐ - TÜRKĐYE DAVASI

(Baꢀvuru no: 34520/97)

KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ

STRAZBURG

4 Mayıs 2006

Đꢀbu karar AĐHS’nin 44§2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecektir. ꢁekli

bazı düzeltmelere tabi olabilir.

______________________________________________________________________________________

Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,

davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile

Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak

suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.

Türkiye Cumhuriyeti aleyhine açılan ve (34520/97) baꢀvuru no’lu davanın nedeni

bu ülke vatandaꢀları olan Mahmut Alınak, Sedat Yurttaꢀ, Sırrı Sakık ve Ahmet Türk’ün

(baꢀvuranlar) 25 Aralık 1996 tarihinde Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi’ne (AĐHM),

Avrupa Đnsan Hakları Sözleꢀmesi’nin (AĐHS) eski 25. maddesi uyarınca yapmıꢀ oldukları

baꢀvurudur.

Baꢀvuranlar, Ankara Barosu avukatlarından Y. Alataꢀ tarafından temsil

edilmektedir.

OLAYLAR

I.

OLAYIN KOꢁULLARI

Alınak, Yurttaꢀ, Türk ve Sakık soyadlı baꢀvuranlar sırasıyla 1952, 1961,1942 ve

1957 doğumludurlar ve Ankara’da ikamet etmektedirler.

Baꢀvuranlar eski parlamenterlerdir. Baꢀvuranlar, 26 Ekim 1991 seçimlerinde SHP

(Sosyal Demokrat Halkçı Parti) listesinden seçilmiꢀ DEP (Demokrasi Partisi)

milletvekilleridir.

2 Mart 1994 tarihinde, Türkiye Büyük Millet Meclisi (TBMM) baꢀvuranların da

içlerinde bulundukları bazı DEP milletvekillerinin dokunulmazlıklarını kaldırmıꢀlardır.

4 Mart 1994 tarihinde, Türk, Sakık ve Alınak soyadlı baꢀvuranlar yakalanmıꢀ ve

gözaltına alınmıꢀlardır.

17 Mart 1994 tarihinde, bu üç baꢀvuran geçici olarak tutuklanmıꢀlardır.

16 Haziran 1994 tarihinde, Anayasa Mahkemesi, DEP’in ülkenin bölünmez

bütünlüğünü ve ulusun birliğini tehdit ettiği gerekçesiyle kapatılmasına karar vermiꢀtir.

Bunun yanısıra, Anayasa Mahkemesi, DEP’in kapatılmasıyla bağlantılı olarak

baꢀvuranların milletvekilliklerinin de düꢀtüğüne karar vermiꢀtir.

1 Temmuz 1994 tarihinde, Yurttaꢀ soyadlı baꢀvuran avukatıyla birlikte

Cumhuriyet Baꢀsavcılığı’na gitmiꢀtir. Baꢀvuran hemen Ankara Emniyet Müdürlüğü’nde

gözaltına alınmıꢀtır. Baꢀvuran gözaltının ilk beꢀ gününü bir hücrede geçirmiꢀ ve 12 Temmuz

tarihinde geçici olarak tutuklanmıꢀtır.

21 Temmuz 1994 tarihinde, savcı, Ceza Kanunu’nun 125. maddesine göre ölüm

cezasına çarptırılması gereken suçlar olan bölücülük ve ülke bütünlüğüne saldırıyla suçladığı

baꢀvuranlar hakkında iddianameler düzenlemiꢀtir.

Ankara Devlet Güvenlik Mahkemesi 8 Aralık 1994 tarihinde karar vermiꢀtir. Bu

tarihte gerçekleꢀen en son duruꢀmada, baꢀvuranlar Cumhuriyet Baꢀsavcılığının kendilerine

isnat edilen suçlar için yeni bir niteleme öngördüğünü öğrenmiꢀlerdir. Alınak ve Sakık

soyadlı baꢀvuranlar için 3713 no’lu Terörle Mücadele Yasası’nın 8. maddesi nezdinde

bölücülük propagandası yapmak; Türk soyadlı baꢀvuran için Ceza Kanunu’nun 168 § 2

maddesi nezdinde silahlı örgüte üye olmak ve Yurttaꢀ soyadlı baꢀvuran için Ceza

Kanunu’nun 169.maddesi nezdinde silahlı bir örgüte yardım ve yataklık yapmak ꢀeklindeki

suçlar sıralanmıꢀtır. Baꢀvuranlar, bu duruꢀmaya kendilerine isnat edilen suçların yeniden

nitelendirilmiꢀ ꢀekilleri hakkındaki görüꢀlerini ifade etmeleri için çağrılmıꢀlardır.

Baꢀvuranların avukatları Devlet Güvenlik Mahkemesinin kendilerinin talep ettiği dava

usulünü reddetmesini protesto ederek bu duruꢀmaya katılmamıꢀlardır.

Devlet Güvenlik Mahkemesi, yukarıda belirtilen maddeler nezdinde, Sakık ve

Alınak soyadlı baꢀvuranları üç yıl, Türk soyadlı baꢀvuranı on beꢀ yıl ve Yurttaꢀ soyadlı

baꢀvuranı yedi buçuk yıl hapis cezasına çarptırmıꢀtır.

Devlet Güvenlik Mahkemesi, amacı Türkiye’nin Güneydoğu ve Doğu

bölgelerinde bir kürt Devleti kurmak olan bölücü terör örgütü PKK’nın yöneticilerinden

aldıkları talimatlar doğrultusunda baꢀvuranların yoğun bir bölücü faaliyet yürüttüklerinin

kesin olduğuna hükmetmiꢀtir. Bu bağlamda, Devlet Güvenlik Mahkemesi, 1991 yılındaki

milletvekilleri seçimlerinden önce, “Yaꢀasın PKK”, “Vur gerilla vur, Kürdistan’ı kur”

ꢀeklinde sloganların atıldığı gösterilerde baꢀvuranların PKK lehinde konuꢀmalar yaptıklarını,

halk arasında karıꢀıklık çıkardıklarını, Devlet otoritesine zararlı bir ortam oluꢀturduklarını,

TBMM’deki yemin töreninde milletvekili yeminlerini ederken üzerlerinde PKK’nın

renklerini taꢀıdıklarını, partinin kongreleri sırasında göndere Türk bayrağının değil PKK

bayrağının çekildiğini, öte yandan Türk Cumhuriyeti’ni iꢀgalci ve düꢀman olarak

nitelendirdiklerini ortaya koymuꢀtur.

Baꢀvuranlar ve Devlet Güvenlik Mahkemesi savcısı 8 Aralık 1994 tarihli karara

karꢀı temyize gitmiꢀlerdir. Savcı, yargılama maddelerinin Ceza Kanunu’nun 125. maddesiyle

bağlantılı olduğunu vurgulamaktadır. Baꢀvuranlar ise kendilerine yöneltilen ceza davasının

siyasi bir amacı olduğunu ileri sürmektedirler: kürt davasını savunan milletvekillerinin

düꢀüncelerini bastırmak. Baꢀvuranlar, kendilerini mahkum eden Devlet Güvenlik

Mahkemesinin siyasi nitelikli istisnai bir mahkeme olduğunu ve tarafsız ve bağımsız bir

mahkeme olarak kabul edilemeyeceğini ileri sürmektedirler. Bunun yanısıra baꢀvuranlar,

Cumhuriyet Baꢀsavcılığıyla silahların eꢀitliği ilkesine uyulmadığından kendilerinin adil

yargılanmadıklarından yakınmaktadırlar. Baꢀvuranlar, özellikle aꢀağıdaki olayları ileri

sürmüꢀlerdir: Baꢀvuranlar gözaltında geçirdikleri on beꢀ gün boyunca avukat yardımından

faydalanmamıꢀlardır. Baꢀvuranların temsilcileri ön soruꢀturma sırasında dosyadaki belgeleri

inceleyememiꢀlerdir ve Hükümet tarafından baꢀvuranların temsilcilerine baskı yapılmıꢀtır.

Baꢀvuranların savunmaları Devletin gizli servislerinin raporlarına konu olmuꢀ, ve bazen

duruꢀma salonuna giriꢀleri engellenmiꢀtir. Baꢀvuranların temsilcileri tarafından yöneltilen

talepler Devlet Güvenlik mahkemesince hiçbir zaman kabul edilmemiꢀtir. Baꢀvuranların

temsilcileri, Devlet Güvenlik Mahkemesi önünde ne Cumhuriyet Baꢀsavcılığı tarafından ön

soruꢀturma sırasında dinlenen tanıkları ne de Cumhuriyet Baꢀsavcılığı tarafından tayin

edilen kiꢀileri sorgulayabilmiꢀlerdir. Baꢀvuranların temsilcilerinin, Cumhuriyet

Baꢀsavcılığınca oluꢀturulan ses ve video bantlarının incelenmesi konusundaki talepleri

geçerli bir sebep belirtilmeksizin Devlet Güvenlik Mahkemesi tarafından reddedilmiꢀtir.

Baꢀvuranların mahkum edilmesine dayanak teꢀkil eden kanıtlar duruꢀma sırasında

okunmamıꢀtır. Baꢀvuranların, baꢀka tanıklar dinlenmesi ve karꢀı keꢀif yapılması

konusundaki talepleri Devlet Güvenlik Mahkemesi tarafından kabul edilmemiꢀtir.

Bununla birlikte, baꢀvuranlar, bazı avukatların ve yabancı temsilcilerin duruꢀma

salonuna girebilme konusunda karꢀılaꢀtıkları zorlukların tartıꢀmaların aleniyetini etkilediğini

savunmaktadırlar. En son olarak da baꢀvuranlar, kürt örgütlerine yakın yasal olan ve

olmayan tüm örgütlerin faaliyetlerini Devlet Güvenlik Mahkemesinin kendilerine isnat

ettiğinden, kendilerine yöneltilen suçlamalara iliꢀkin hiçbir kanıt niteliği taꢀımayan siyasi

görüꢀleri dikkate aldığından yakınmaktadırlar.

26 Ekim 1995 tarihinde Yargıtay, Türk ve Yurttaꢀ soyadlı baꢀvuranlar hakkındaki

mahkumiyet kararını, bu baꢀvuranların Ceza Kanunu’nun 168 ve 169. maddelerini değil

3713 no’lu Kanun’un 8. maddesini ihlal ettikleri gerekçesiyle bozmuꢀtur. Bunun yanısıra,

geçici olarak tutuklanmalarında geçen süreyi dikkate alarak, Yargıtay bu iki baꢀvuranın ꢀartlı

salıverilmelerine karar vermiꢀtir. Aynı zamanda, Yargıtay, Sakık ve Alınak soyadlı diğer

baꢀvuranların cezalarının belirlenmesi sırasında ilk derece mahkemesinin 3506 no’lu

Kanunu’nun “katsayıyla arttırma” ilkesini dikkate almadığı gerekçesiyle bu baꢀvuranlar

hakkındaki mahkumiyet kararını onamıꢀtır.

11 Nisan 1996 tarihli bir kararla, Ankara Devlet Güvenlik Mahkemesi, 26 Ekim

1995 tarihli kararın gerekçelerine uyarak, baꢀvuranları, 3713 no’lu Kanunun 8 § 1 maddesi

çerçevesinde 14 ay hapis ve 116 666 666 Türk Lirası (TL) para cezasına çarptırmıꢀtır.

Baꢀvuranlar, bu son karardan sonra tekrar Yargıtay’a temyize gitmiꢀlerdir.

15 Temmuz 1996 tarihinde, Yargıtay söz konusu kararı onamıꢀ ve bu kararın kesin

olduğuna hükmetmiꢀtir.

Türk Anayasası’nın 76 § 2 maddesi çerçevesinde, baꢀvuranların mahkum

edilmesi, ömür boyu seçilme hakkından mahrum olmalarına yol açmıꢀtır.

Avukatlık mesleğine mensup olan Yurttaꢀ ve Alınak soyadlı baꢀvuranlar,

avukatlık mesleğine iliꢀkin kanunun 5/a maddesi çerçevesinde, avukatlık mesleğini icra etme

haklarını kaybetmiꢀlerdir.

HUKUK AÇISINDAN

I.

AĐHS’NĐN 10 VE 11. MADDELERĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI

HAKKINDA

Daha önce baꢀka bir dilekçede bu ꢀikayeti dile getirmiꢀ olan Yurttaꢀ soyadlı

baꢀvuran dıꢀındaki (Yurttaꢀ-Türkiye davası, 25143/94 ve 27098/95 no’lu davalar) diğer

baꢀvuranlar cezai açıdan mahkum edilmelerinin toplantı ve ifade özgürlüklerini

engellendiğinden yakınmaktadırlar. Baꢀvuranlar siyasi fikirleri bağlamındaki ayrımcılığın

ulusal mahkemeleri verdikleri kararda etkilediği iddialarının altını çizmektedirler. Bu

bağlamda, baꢀvuranlar AĐHS’nin 14. maddesiyle bağlantılı olan 10 ve 11. maddelerine atıfta

bulunmaktadırlar. Sosyalist Parti ve diğerleri-Türkiye kararında (25 Mayıs 1998 tarihli

karar) izlediği muhakemeyi göz önüne alarak ve ayrımcılık iddiasının hiçbir dayanağının

olmadığını tespit ederek, AĐHM, bu ꢀikayetleri sadece AĐHS’nin 10. maddesi çerçevesinde

inceleyecektir.

AĐHM, daha önce de söz konusu olaya benzer sorunları konu eden davaları ele

almıꢀ ve AĐHS’nin 10. maddesinin ihlal edildiğini tespit etmiꢀtir (bkz özellikle Yurttaꢀ,

Ceylan-Türkiye, 23556/94 no’lu karar, Öztürk-Türkiye 22479/93 no’lu karar, Đbrahim Aksoy-

Türkiye, 28635/95, 30171/96 ve 34535/97 no’lu kararlar, Karkın-Türkiye, 43928/98 no’lu

karar, ve Kızılyaprak-Türkiye, 27528/95 no’lu karar)

AĐHM, söz konusu davayı yerleꢀik içtihadının ıꢀığında incelemiꢀtir ve Hükümetin

mevcut olayda baꢀka bir sonuca götürebilecek herhangi bir belge veya argüman sunmadığını

tespit etmiꢀtir. AĐHM, bildirilerde ve siyasi konuꢀmalarda kullanılan terimlere ve bunların

hangi koꢀullarda ifade edildiğine özel bir dikkat göstermiꢀtir. Bu bağlamda, AĐHM

incelemesine sunulan bu olayı çevreleyen koꢀulları özellikle terörle mücadeleye bağlı

zorlukları dikkate almıꢀtır (bkz. Đbrahim Aksoy ve Incal-Türkiye)

Uyuꢀmazlık konusu olan bildiri ve söylemleri baꢀvuranlar tek baꢀlarına veya siyasi

partilerinin diğer milletvekilleriyle ortak olarak, siyasi kiꢀilikleri ve TBMM’deki milletvekili

kimlikleriyle yapmıꢀlardır. Bu metinlerde, baꢀvuranlar özellikle kürt kimliğinin tanınmasını

talep etmekte ve çoğunluğu kürt kökenli vatandaꢀlardan oluꢀan bölgelerde Savunmacı

Devlet güçleri tarafından uygulanan “ꢀiddet politikası”nı yargılamaktaydılar. Bu bağlamda,

AĐHM, her birey için çok değerli olan ifade özgürlüğünün halk tarafından seçilmiꢀ bir kiꢀi

için özellikle değerli olduğunu hatırlatmaktadır; bu kiꢀi seçmenlerini temsil etmektedir,

onların sorunlarını gündeme getirmekte ve menfaatlerini savunmaktadır. Bundan yola

çıkarak, milletvekili olan baꢀvuranların ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler AĐHM’i çok

daha ciddi bir inceleme yapmaya sevk etmiꢀtir (bkz. mutatis mutandis, Castells-Đspanya ve

Jerusalem-Avusturya, 26958/95 no’lu karar). ꢁüphesiz, baꢀvuranlar, olayda Meclis kürsünde

konuꢀmamaktaydılar. Yine de Hükümeti eleꢀtirmek haklarını kaybetmemekteydiler

(Castells).

AĐHM, Yargıtay’ın, uyuꢀmazlık konusu olan söylem ve bildirilerin Türk

Devletinin toprak bütünlüğünü bozmaya yönelik terimler içerdiği kanaatinde olduğunu tespit

etmiꢀtir.

AĐHM, ulusal mahkemelerin kararlarında belirtilen ve mevcut ꢀekliyle

baꢀvuranların ifade özgürlüğüne müdahale edildiğini doğrulamak için yeterli bir veri

olmayan nedenleri incelemiꢀtir (bkz. mutatis mutandis, Yurttaꢀ, ve Sürek-Türkiye 24762/94

no’lu karar) AĐHM, söz konusu bildirilerin özellikle sert olan bazı bölümlerinin, Türk

Devletince kürt problemiyle ilgili zaman içinde uygulanan siyasetin en olumsuz

tablolarından birini oluꢀturduğunun ve bu ꢀekilde siyasete düꢀmanca bir yan anlam

yüklediğinin gerçek olduğunu tespit etmektedir. Bununla birlikte, AĐHM, baꢀvuranların

kendilerini siyasi kimlikleriyle, türk siyasi hayatında oynadıkları rol çerçevesinde ifade

ettiklerini ve baꢀvuranların ne ꢀiddete baꢀvurmayı, ne silahlı direniꢀ ne de isyan çıkarmayı

teꢀvik ettiklerini, Yargıtay’ın gözünde esas ele alınması gereken veri olan düꢀmanca bir

konuꢀmanın söz konusu olmadığını vurgulamaktadır (bkz. Sürek-Türkiye, 26682/95 no’lu

karar ve Gerger-Türkiye, 24919/94 no’lu karar).

AĐHM, müdahalenin derecesini ölçmek için baꢀvuranların çarptırıldığı cezaların

yapısının ve katılığının da göz önüne alınması gereken etkenler olduğu kanaatindedir.

Olayda, baꢀvuranların on dört ay hapis cezasına çarptırılmalarının öngörülen

hedeflerle orantısız olduğu bundan dolayı demokratik bir toplumda gerekli olmadığı

görünmektedir. Dolayısıyla Alınak, Sakık ve Türk soyadlı baꢀvuranlar için AĐHS’nin 10.

maddesi ihlal edilmiꢀtir.

II.

AĐHS’NĐN 6.MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA

AĐHS’nin 6. maddesi kapsamında, baꢀvuranlar en baꢀta kendilerini mahkum eden

Devlet Güvenlik Mahkemesi bünyesinde askeri hakim bulunduğu için, tarafsız ve bağımsız

olmadığından ꢀikayet etmektedirler (AĐHS 6 § 1 maddesi). Bunun dıꢀında baꢀvuranlar, dava

sonunda savunmalarını hazırlayamadan, suçlamaların dava sürerken yeniden tanımlanması,

Yargıtay’daki savcının görüꢀünün kendilerine tebliğ edilmemiꢀ olması (AĐHS’nin 6 §§ 1 ve

3 b maddesi), gözaltı sırasında avukat yardımından mahrum olmaları (AĐHS’nin 6 § 3 c

maddesi) ve son olarak da aleyhte tanıkları sorgulamaktan alıkonulmuꢀ olmalarından dolayı

söz konusu mahkeme önünde adil yargılanmadıklarını ileri sürmektedirler.

1. Devlet Güvenlik Mahkemesi’nin bağımsızlığı ve tarafsızlığı hakkında

AĐHM, birçok defa söz konusu olaya benzer konuları içeren davalara bakmıꢀ ve

AĐHS’nin 6 § 1 maddesinin ihlal edildiğini tespit etmiꢀtir (bkz. Özel-Türkiye, 42739/98 no’lu

karar, 7 Kasım 2002 ve Özdemir-Türkiye, 59659/00).

AĐHM, davayı incelemiꢀ ve Hükümetin mevcut durumda aksi bir sonuca

götürebilecek, ikna edici bir belge veya argüman sunmadığını tespit etmiꢀtir. AĐHM, Ceza

Kanunu ile Terörle Mücadele Yasası’nın suç saydığı ve cezalandırdığı suçlardan yargılanan

baꢀvuranların, Devlet Güvenlik Mahkemesi önünde, içlerinde askerlik mesleğinden olan bir

hakimin bulunduğu hakimlerin karꢀısına çıkmaktan korkmalarının anlaꢀılır olduğu

kanaatindedir. Bu sebeple, baꢀvuranlar, Devlet Güvenlik Mahkemesi’nin, davanın özüne

yabancı düꢀünceler tarafından yönlendiriliyor olmasından endiꢀelenme hakkına meꢀru bir

ꢀekilde sahip olmaktaydılar. Dolayısıyla, bu yargılamanın bağımsızlığı ve tarafsızlığı

hakkında baꢀvuranlarca beslenen ꢀüpheler objektif olarak doğrulanmıꢀ kabul edilebilir.

(Incal)

Sonuç itibariyle, AĐHM, baꢀvuranları yargıladığı ve mahkum ettiği sırada Devlet

Güvenlik Mahkemesi’nin AĐHS’nin 6 § 1 maddesinin öngördüğü anlamda bağımsız ve

tarafsız bir mahkeme olmadığına hükmetmiꢀtir.

2. AĐHS’nin 6. maddesine iliꢀkin diğer ꢀikayetler

AĐHM, daha önce benzer davalarda, bağımsızlık ve tarafsızlıktan yoksun olan bir

mahkemenin, hiçbir ꢀekilde, kendi yargılamasına tabi kiꢀilere adil bir yargılanma garanti

edemeyeceği kararını verdiğini hatırlatmaktadır.

Baꢀvuranların davalarının kendisi gibi bağımsız ve tarafsız bir mahkeme

tarafından görülmesi haklarının ihlal edildiği tesbitini göz önünde bulundurarak AĐHM,

AĐHS’nin 6. maddesine iliꢀkin olarak yapılan ꢀikayetlerin incelenmesine gerek olmadığına

karar vermiꢀtir (bkz. diğerleri arasında, Çıraklar)

III.

AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI HAKKINDA

A. Zarar

Alınak, Sakık ve Türk soyadlı baꢀvuranlar tutuklanmaları ve mahkum edilmeleri

dolayısıyla uğradıkları kazanç kaybının telafisi için maddi tazminat olarak sırayla 152 000

Euro, 99 264 11 Euro ve 131 370, 96 Euro talep etmektedirler. Öte yandan, uğradıkları

manevi zararın telafisi için Alınak ve Sakık soyadlı baꢀvuranlar 150 000 Euro ve Türk

soyadlı baꢀvuran 400 000 Euro talep etmektedirler.

Hükümet talepleri reddetmek gerektiğini ileri sürmektedir. Hükümet, buna ek

olarak eğer AĐHM, baꢀvuranların ileri sürdüğü maddelerden birinin ihlal edildiğine karar

vermiꢀ olsaydı bu tespitin tek baꢀına yeterince adil bir tatmin oluꢀturacağını

vurgulamaktadır.

Baꢀvuranların iddia ettiği kazanç kaybıyla ilgili olarak AĐHM, baꢀvuranların

maddi zarar konusundaki iddialarını yeterince desteklemediklerini tespit etmekle yetinmiꢀtir.

Sonuç olarak, AĐHM bu talebi kabul etmemektedir.

Olası manevi zarar için, AĐHM, baꢀvuranların davayla ilgili olaylar nedeniyle

birtakım sıkıntılar çektikleri kanaatindedir. AĐHS’nin 41.maddesinin öngördüğü ꢀekilde

hakkaniyetle hükmederek olarak Alınak, Sakık ve Türk soyadlı baꢀvuranlardan her birine

manevi tazminat olarak 7 500 Euro ödenmesine karar vermiꢀtir (Mehdi Zana-Türkiye,

26982/95 no’lu karar ile karꢀılaꢀtırınız).

B. Masraf ve Harcamalar

Temsil edilmeleri için yapılan harcama ve masraflar için, baꢀvuranlar toplu olarak

34 850 Euro talep etmektedirler.

Hükümet bu miktarı çok aꢀırı ve haksız bulmaktadır.

AĐHM, hakkaniyetle ve yerleꢀik içtihatlarına göre hükmederek baꢀvuranlara toplu

olarak 4 000 Euro ödenmesine karar vermiꢀtir.

C. Gecikme Faizi

AĐHM, Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı faiz

oranına üç puanlık bir artıꢀın ekleneceğini belirtmektedir.

BU NEDENLERLE, AĐHM, OYBĐRLĐĞĐYLE,

1. Alınak, Sakık ve Türk soyadlı baꢀvuranlar için AĐHS’nin 10. maddesinin ihlal edildiğine,

2. Baꢀvuranları mahkum eden Devlet Güvenlik Mahkemesinde askeri bir hakim bulunması

sebebiyle dört baꢀvuran için de AĐHS’nin 6 § 1 maddesinin ihlal edildiğine,

3. AĐHS’nin 6.maddesine atıfta bulunarak yapılan diğer ꢀikayetlerin ayrıca incelenmesine

gerek olmadığına,

4. a) AĐHS’nin 44 § 2 maddesi gereğince kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç ay içinde ve

miktara yansıtılabilecek her türlü vergiden muaf tutularak Savunmacı Hükümet tarafından

Alınak, Sakık ve Türk soyadlı baꢀvuranların her birine manevi tazminat için 7.500 Euro

(yedi bin beꢀ yüz) ve masraf ve harcamalar için dört baꢀvurana toplu olarak 4.000 Euro (dört

bin) ödenmesine;

b) bu miktarların, ödeme tarihindeki döviz kuru üzerinden Y.T.L.’ye çevrilerek

ödenmesine;

5. Adil tazmine iliꢀkin diğer taleplerin reddine;

karar vermiꢀtir.

Đꢀbu karar Fransızca olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM’nin iç tüzüğünün 77 §§ 2 ve 3

maddesine uygun olarak 4 Mayıs 2006 tarihinde yazıyla bildirilmiꢀtir.