CONSEIL

AVRUPA

DE L’EUROPE

KONSEYĐ

AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ

ĐKĐNCĐ DAĐRE

ALĐ TAꢀ -TÜRKĐYE DAVASI

(Baꢁvuru no: 10250/02)

KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ

STRAZBURG

22 Eylül 2009

Đꢀbu karar AĐHS’nin 44/2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecektir. ꢁekli

düzeltmelere tabi olabilir.

1

______________________________________________________________________________________

Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,

davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile

Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak

suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.

USUL

Türkiye Cumhuriyeti Devleti aleyhine açılan (10250/02) no’lu davanın nedeni T.C. vatandaꢀı

Ali Taꢀ’ın (baꢀvuran) Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi’ne 7 Aralık 2001 tarihinde Đnsan

Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına iliꢀkin Sözleꢀme’nin (Avrupa Đnsan Hakları

Sözleꢀmesi - AĐHS) 34. maddesi uyarınca yapmıꢀ olduğu baꢀvurudur.

Baꢀvuran Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi (AĐHM) önünde Hatay Barosu avukatlarından A.

Đ. Köseoğlu tarafından temsil edilmektedir.

OLAYLAR

I. DAVANIN KOꢀULLARI

Baꢀvuran 1940 doğumlu olup Berlin’de ikamet etmektedir.

Baꢀvuran, 19 Ekim 1979 tarihinde Đskenderun’un Belen ilçesinde yüzölçümü 700 m² olan

bir araziyi satın almıꢀtır. Bu edinim aynı tarihte tapu siciline kaydedilmiꢀtir.

A. Baꢁvuranın arazisinin ormanlık alan olarak vasıflandırılmasıyla ilgili hukuki

süreç

Kadastro idaresinin 1982 yılında yürüttüğü orman kadastro çalıꢀmaları sırasında orman

alanı içine alınmıꢀ ve devletleꢀtirilmiꢀtir.

1988 yılında, Orman Kadastro Komisyonu (« komisyon ») 1982 yılında yapılan

çalıꢀmadan bu yana orman vasfını kaybetmiꢀ arazileri belirlemek üzere bir aplikasyon

çalıꢀması yapmıꢀtır. Komisyon, 19 Nisan 1988 tarihinde yayınlanan raporunda, ihtilaflı

arazinin orman vasfını muhafaza ettiğini ve kamuya ait orman alanı olduğunu açıklamıꢀtır.

Baꢀvuran, 21 Eylül 1988 tarihinde Đskenderun Kadastro Mahkemesi’nde (« kadastro

mahkemesi ») ihtilaflı arazinin orman kadastro tespitine karꢀı dava açmıꢀ ve Komisyon’un 19

Nisan 1988 tarihli rapor sonuçlarına itiraz etmiꢀtir.

28 Aralık 1990 tarihinde kadastro mahkemesi, baꢀvuranın bu talebini olumlu karꢀılamıꢀ ve

ihtilaflı arazinin ormanlık alan sınırlarının dıꢀına çıkarılmasına hükmetmiꢀtir. Mahkeme bu

kararını, özellikle söz konusu arazinin ormanla bağlantısı bulunmadığını, özel mülkiyet

konumunda olduğunu, toprak ve bitki örtüsü bakımından ormanlık vasfını kaybettiğini ve

yerleꢀim alanı içerisinde yer aldığını belirten bilirkiꢀi raporlarına dayanarak vermiꢀtir.

29 Haziran 1992 tarihinde Yargıtay « taꢀınmazın bulunduğu yerde 1982 yılında

sınırlandırma yapılıp, taꢀınmazın tahdit içinde kaldığı, 1988 yılında ise 2/B uygulaması

yapıldığı, buna rağmen dıꢀarı çıkarılmadığı anlaꢀılmıꢀtır. 4785 sayılı Yasa ile tüm ormanlar

Devletleꢀtirilmiꢀ, tapu ve zilyetlik yoluyla ormandan yer kazandıran 3402 sayılı Yasanın 45.

Maddesinin ilgili fıkraları Anayasa Mahkemesi’nce iptal edilmiꢀtir. Bu yollarla ormandan

toprak kazanılamayacağı gibi 6831 sayılı Yasa’nın değiꢀik 2/B maddesine göre nitelik kaybı

nedeniyle dıꢀarı çıkarılan tanıꢀmazların hazine adına çıkarılması zorunlu olup, gerçek kiꢀilerin

2

hukuki yararı ve aktif dava ehliyetinden söz edilemez.» gerekçeleri ile ilk derece

mahkemesinin kararını bozmuꢀtur.

4 Aralık 1992 tarihinde kadastro mahkemesi, Yargıtay’ın yukarıda belirtilen kararındaki

gerekçeleri aynen benimseyerek baꢀvuranın taleplerini reddetmiꢀtir.

28 ꢁubat 1994 tarihinde Yargıtay, temyiz edilen kararı onamıꢀtır.

B. Baꢁvuranın tazminat talebiyle ilgili hukuki süreç

Baꢀvuran, devlet orman alanı olduğu gerekçesiyle arazisinin herhangi bir tazminat

ödenmeksizin hazineye devredilmesinin mülkiyet hakkını ihlâl ettiğini ileri sürerek, 30 Ekim

1996 tarihinde Orman Bakanlığı (« Bakanlık») ve Orman Genel Müdürlüğü (« Müdürlük »)

aleyhine Đskenderun Asliye Hukuk Mahkemesi (« asliye hukuk mahkemesi ») önünde

tazminat davası açmıꢀtır.

16 Haziran 1998 tarihinde, üç uzmandan oluꢀan bilirkiꢀi heyeti mahkeme tarafından

istenen bilirkiꢀi raporunu dava dosyasına eklemiꢀtir. Bu raporda bilirkiꢀiler, söz konusu

arazinin davanın açıldığı 1996 yılındaki değerini 4 200 000 000 Türk Lirası (TRL) (olayın

meydana geldiği dönemdeki karꢀılığı yaklaꢀık 43 830 Amerikan Doları (USD)) olarak

belirlemiꢀlerdir. Bilirkiꢀiler, arazinin 28 ꢁubat 1983 tarihli Bakanlar Kurulu kararı gereğince

imara açık bir arazi olduğunu ve yukarıda belirtilen değerin % 35 düzenleme ortaklık payı

düꢀüldükten sonra hesaplanan yüzölçümüne tekabül ettiğini kaydetmiꢀlerdir.

Asliye hukuk mahkemesi, 1 Haziran 1999 tarihli kararında ihtilaflı arazinin devlet orman

arazisi olması dolayısıyla özel mülkiyete konu olamayacağını, ihtilaflı araziyle ilgili tapu

kayıtlarının geçersiz ve hükümsüz kabul edileceğini ve son olarak baꢀvuranın Medeni

Kanun’un iyi niyetle edinimle ilgili 931. maddesinden yararlanamayacağını kaydederek,

baꢀvuranın talebini reddetmiꢀtir. Mahkeme ayrıca, baꢀvuranın arazinin eski sahibi hakkında

Medeni Kanun’un « sebepsiz zenginleꢀme » ile ilgili hükümleri çerçevesinde dava

açabileceğini hatırlatarak, tapu kayıtlarının orman idaresinin taraf olduğu bir dava sonucu

oluꢀturulmadığından orman tahdit çalıꢀmalarını yapan Bakanlık ve Müdürlükten tazminat

istemekte haklı olmadığını bildirmiꢀtir.

Yargıtay, 28 Mart 2000 tarihinde temyiz edilen kararı onamıꢀtır.

Yargıtay ayrıca, 27 Eylül 2001 tarihinde baꢀvuranın karar düzeltme talebini reddetmiꢀtir.

HUKUK

I. 1 NOLU EK PROTOKOLÜN 1. MADDESĐNĐN ĐHLÂL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI

HAKKINDA

Baꢀvuran, tapusunun herhangi bir tazminat ödenmeksizin iptal edilmesi sonucunda mülk

dokunulmazlığına saygı gösterilmesi hakkının 1 Nolu Ek Protokolün 1. maddesi anlamında

orantısız bir ꢀekilde çiğnendiğini ileri sürmektedir:

Hükümet bu iddiaya karꢀı çıkmaktadır.

3

A. Kabuledilebilirliğe iliꢁkin

1. AĐHM’nin zaman bakımından yetkisi

Hükümet, söz konusu müdahalenin orman kadastro çalıꢀmaları sırasında ihtilaflı arazinin

devlet orman arazisi olarak vasıflandırılması suretiyle 1982 yılında yani Türkiye’nin

AĐHM’nin zorunlu yargı yetkisini kabul ettiği 22 Ocak 1990 tarihinden önce

gerçekleꢀtirdiğini, bu nedenle baꢀvuranın ꢀikâyetinin zaman bakımından AĐHS’nin

hükümleriyle bağdaꢀmadığını ileri sürmektedir.

Baꢀvurana göre, her ne kadar kadastro komisyonunun sınırlama çalıꢀmaları 22 Ocak 1990

tarihinden önce yapılmıꢀ olsa da, tapu senedinin iptal edilmesi ve tazminat talebi davaları

sırasıyla 1996 ve 2001 yıllarında yani Türkiye’nin AĐHM’nin zorunlu yargı yetkisini tanıdığı

tarihten çok sonra sonuçlanmıꢀtır.

AĐHM, baꢀvuranın mülkiyet hakkının elinden alınmasıyla ilgili yargılamanın 1996 yılında

tamamlandığını ve tazminat talebi davasının ise 2001 yılında sonuçlandığını tespit etmektedir.

AĐHM’nin kanaatine göre, baꢀvuranın mülkiyet hakkının elinden alınması ve tazminat

talebinin reddedilmesi Türkiye’nin AĐHM’nin zorunlu yargı yetkisini tanımasından çok sonra

vuku bulmuꢀtur.

AĐHM, daha önceki kararlarında buna benzer bir iddiayı reddettiğini hatırlatmaktadır

(bakınız, son örnek olarak, Türkiye aleyhine Turgut ve diğerleri davası, ilgili bölüm, prg. 69-

75). Sonuç olarak AĐHM, Hükümetin zaman bakımından yetkisizlikle ilgili iddiasını

reddetmektedir.

2. Đç hukuk yollarının tüketilmemesi hakkında

Hükümet ayrıca, baꢀvuranın iç hukuk yollarını tüketmediğini ileri sürmektedir. Bir

taraftan, kadastro komisyonunun arazinin orman vasıflı olduğu yönündeki kararı, baꢀvuranın

itiraz etmemesi sonucu, 1982 yılında kesinleꢀtiği için AĐHM’den baꢀvurunun kabuledilemez

ilan edilmesini talep eden Hükümet, diğer taraftan baꢀvuranın kendisine araziyi satan eski

mülk sahibine Medeni Kanun’un sebepsiz zenginleꢀme hükümleri çerçevesinde tazminat

davası açabileceğini savunmaktadır.

Baꢀvuran, bu argümanlara karꢀı çıkmakta ve 1982 yılında Almanya’da ikâmet ettiğini ve

kadastro komisyonu sonuçlarının ilanının, 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 12. maddesi

gereğince, resmi bir tebligat sonrası geçerlilik kazanacağını ileri sürmektedir. Baꢀvuran, aynı

hükmün sözkonusu komisyon sonuçlarına itiraz etmek için altı yıllık bir süre öngördüğünü ve

kendisinin bu hüküm çerçevesinde itiraz hakkını kullandığını savunmaktadır.

Eski mülk sahibi aleyhine dava açma konusunda ise baꢀvuran, ilgili ꢀahsın araziyi iyi

niyetle 1947 yılından beri elinde bulundurduğunu ve tapu senedinin baꢀka birinin hatası

yüzünden değil, kamuya ait orman alanlarıyla ilgili kanun hükümleri gereğince iptal edildiğini

iddia etmektedir. Baꢀvuran, tapu kayıtlarının tutulmasından devlet bizzat sorumlu olduğundan

davayı Hazine aleyhine açtığını savunmaktadır.

AĐHM, 35. maddenin 1. paragrafından ileri gelen yükümlülüğün etkili, yeterli ve

ulaꢀılabilir iç hukuk yollarını makul ꢀekilde kullanmakla sınırlı olduğunu hatırlatmaktadır

(Đtalya aleyhine Sofri ve diğerleri davası (karar), n^o37235/97, CEDH 2003-VIII) Özellikle,

AĐHS, iꢀlenen ihlâle karꢀı uygun ve müsait baꢀvuru yollarının tüketilmesini öngörmektedir.

4

Bu baꢀvuru yolları sadece teoride değil uygulamada da yeterli düzeyde emniyeti hasıl

olmalıdır, aksi takdirde arzu edilen etkililik ve ulaꢀılabilirlikten uzak kalırlar (Türkiye

aleyhine Akdivar ve diğerleri davası, 16 Eylül 1996, prg. 66, Karar ve hükümlerin derlemesi

1996-IV).

Bu durumda, AĐHM, Hükümetin bu tür iç hukuk yollarının nasıl etkili, yeterli ve

eriꢀilebilir olacağını açıklamadığı kanaatine varmaktadır.

Baꢀvuranın 1982 yılına ait kadastro komisyon sonuçlarının askıda ilanından sonra itiraz

etmemesiyle ilgili olarak AĐHM, kadastro komisyonu sonuçlarının baꢀvurana doğru ve

gerektiği tarzda tebliğ edildiğini gösteren herhangi bir unsur bulunmadığını hatırlatmakta ve

baꢀvuranın iç hukukta öngörülen süre içerisinde iptal davası açtığı ve talebinin zamanaꢀımı

nedeniyle reddedilmediği hususunda Hükümetin bir itirazı olmadığını kaydetmektedir.

Eski mülk sahibi aleyhine dava açma konusunda ise AĐHM, baꢀvuranla aynı fikirde

olduğunu ve tapu senedinin eski mülk sahibinin hatası yüzünden değil, ormanlık alanlarda

geçerli bir tapu senedi olmasına rağmen özel kiꢀilerin mülk sahibi olamayacaklarını öngören

iç hukuk hükümlerine dayanarak iptal edildiğini kaydetmektedir.

Öte yandan AĐHM, bu davada, sözkonusu taꢀınmazın niteliği hakkındaki kararı yıllardır

bekleyen baꢀvurana, tazminat elde edebilmek için yeniden dava açmasını istemenin uygun

olmadığı kanaatindedir (bakınız Türkiye aleyhine Turgut ve diğerleri davası, ilgili bölüm,

prg. 80).

Bu durumda AĐHM, sözkonusu itirazı da reddetmektedir.

3. Sonuç

AĐHS’nin 35. maddesinin 3. paragrafı anlamında baꢀvurunun dayanaktan yoksun olmadığını

kaydeden AĐHM, ayrıca, baꢀka bir kabuledilemezlik gerekçesi bulunmadığını tespit eder. Bu

itibarla, ꢀikâyetin kabuledilebilir ilan edilmesi uygun olacaktır.

B. Esasa iliꢁkin

Bu durumda AĐHM, baꢀvuranın mülk dokunulmazlığına saygı gösterilmesi hakkına

yapılan müdahalenin, 1 Nolu Ek Protokolün 1. maddesinin birinci bendinin ikinci cümlesi

anlamında mülkiyetten «mahrum bırakma» kapsamında analiz edilmesi gerektiğini

kaydetmektedir.

Ulusal mahkemeler tarafından ileri sürülen gerekçeleri göz önünde bulunduran AĐHM,

baꢀvuranın mülkünden mahrum bırakılmasına gerekçe olarak gösterilen tabiatın ve ormanların

korunması amacının 1 No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesinin birinci bendinin ikinci cümlesi

anlamında kamu yararı kapsamına girdiği kanaatini taꢀımaktadır (bakınız, diğerleri arasından,

Türkiye aleyhine ꢁatır davası, n^o36192/03, prg. 33, 10 Mart 2009).

Bununla beraber AĐHM, daha önce baꢀvuranın ꢀikâyetine benzer bir davaya baktığını ve

bu davada 1 No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesinin ihlâl edildiğine hükmettiğini

hatırlatmaktadır. AĐHM bu hükmünde, mülkün değerine karꢀılık gelen makul bir meblağın

ödenmemesi durumunda mülkten mahrum etmenin aꢀırı bir müdahale teꢀkil edeceğini ve

hiçbir tazminat ödenmemesi durumunun ise 1 No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesi anlamında

ancak istisnai koꢀullarda meꢀruiyet kazanabileceğini ifade etmiꢀtir (bakınız Türkiye aleyhine

5

Turgut ve diğerleri davası, ilgili bölüm, prg. 86-93 ve bilhassa Türkiye aleyhine ꢁatır davası,

ilgili bölüm, prg. 34). Mevcut davada, mülkün Hazine’ye devredilmesi nedeniyle baꢀvurana

hiçbir tazminat ödenmemiꢀtir. AĐHM, Hükümetin farklı bir sonuca varmak için inandırıcı

herhangi bir argüman veya delil sunmadığını kaydetmektedir (Türkiye aleyhine Turgut ve

diğerleri davası, ilgili bölüm, prg. 92 ve Türkiye aleyhine ꢁatır davası, ilgili bölüm, prg. 34).

Bu durumda, 1 No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesi ihlal edilmiꢀtir.

II. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI HAKKINDA

A. Maddi tazminat

Baꢀvuran maddi olduğu kadar manevi bakımdan da zarara uğradığını ileri sürmektedir.

Baꢀvuran maddi tazminat olarak 44.191 ABD Doları talep etmektedir. Bu meblağ 30 Ekim

1996 tarihinde açılan tazminat davasında bilirkiꢀi heyetinin Đskenderun Asliye Hukuk

Mahkemesi’nin talebiyle belirlemiꢀ olduğu 4.200.000.000 TL’ye karꢀılık gelmektedir.

Hükümet AĐHM’yi tazminat taleplerini reddetmeye davet etmektedir. Hükümete göre, adil

tatmin AĐHS’nin denetim mekanizmasının temel amacını teꢀkil etmemekte ve baꢀvuran talep

ettiği rakamlarda ülkenin ekonomik ve sosyal gerçeklerini hesaba katmamaktadır.

AĐHM, ihlalin tespit edildiği bir baꢀvuruda Savunmacı Hükümetin ihlali gidermek ve

ihlalden önceki duruma mümkün olduğunca dönülmesini sağlayacak ꢀekilde ihlalin

sonuçlarını ortadan kaldırmak yükümlüğünün bulunduğunu hatırlatmaktadır (Yunanistan

aleyhine Iatridis davası (adil tatmin) [GC], n^o31107/96, prg. 32, CEDH 2000-XI). Bir davaya

taraf sözleꢀmeci devletlerin, prensip olarak, ihlale hükmeden bir kararın gereklerini yerine

getirmek için baꢀvuracakları yolları seçme serbestliği bulunmaktadır. Bir kararın nasıl icra

edileceğine iliꢀkin takdir yetkisi ile sözleꢀmeci devletlerin, AĐHS’nin temel yükümlülüğü olan

“güvence altına alınan hak ve özgürlüklere saygı duyulmasını sağlama” (1. madde)

yükümlülüğü ile uyumlu bir seçme hakkı kastedilmektedir. Đhlalin niteliği bir restitutio in

integrum’a müsaitse, bunu yerine getirmek Savunmacı Devlete düꢀer, zira AĐHM’nin bunu

bizzat yapmaya ne yetkisi ne imkânı bulunmaktadır. Buna karꢀılık ulusal hukuk ihlalin

sonuçlarını ortadan kaldırmaya olanak tanımıyor veya ancak kısmen giderebiliyorsa, bu

durumda AĐHS’nin 41. maddesi AĐHM’ye, mağdura uygun göreceği bir telafiyi sağlama

yetkisi vermektedir (Romanya aleyhine Brumărescu davası (adil tatmin) [GC], n^o28342/95,

prg. 20, CEDH 2001-I).

Bununla birlikte AĐHM, herhangi bir tazminatın ödenmemesinedeniyle Ek 1 No’lu

Protokol’ün 1. maddesinin ihlal edildiği sonucuna varmıꢀtır. AĐHM, mevcut davada tespit

edilen ihlalin niteliğinin, restitutio in integrum ilkesiyle hareket etmeye olanak tanımadığı

kanaatindedir. Böylesi bir mülkten mahrum bırakmanın yasal niteliği, zorunlu olarak

Savunmacı Devletin uygun gördüğü tazminat tutarının belirlenmesinde kullanılan kıstaslara

yansımaktadır. Dolayısıyla, yasal bir el koymanın doğurduğu parasal sonuçlar ile hukuk dıꢀı

yollarla gerçekleꢀtirilen bir mülkten mahrum bırakmanın doğurduğu sonuçlar bir tutulamaz

(Đtalya aleyhine Scordino davası (n^o1) [GC], n^o36813/97, prg. 249-250, CEDH 2006-V, ve

Yunanistan aleyhine Eski Yunan Kralı ve diğerleri davası [GC] (adil tatmin), n^o25701/94,

prg. 75, 28 Kasım 2002).

AĐHM ayrıca bu konudaki benzer kararlarda aꢀağıdaki açıklamaları yaptığını

hatırlatmaktadır (Bkz. sözü edilen Turgut vd.-Türkiye ve ꢁatır-Türkiye)

6

« Tabiatın ve ormanların ve daha genel olarak da çevrenin korunması, kamuoyunda ve dolayısıyla

kamu makamları nezdinde sürekli ve desteklenen bir ilgiyle savunulan bir değerdir. Çevrenin

korunmasına iliꢀkin mülahazalar sözkonusu olduğunda, bilhassa da devlet konuyla ilgili olarak bir

yasal düzenlemeye gitmiꢀse, ekonomik zorunluluklar ve hatta mülkiyet hakkı gibi bazı temel haklar

öncelik arz etmemelidir (…)».

AĐHM’in yerleꢀik içtihadına göre, değeriyle orantılı bir meblağ ödenmeksizin mülke el

konulması, genelde orantısız bir müdahale oluꢀturmaktadır. Bununla birlikte, Ek 1 No’lu

Protokolün 1. maddesi her zaman bedelin tamamının tazmin edileceği yönünde bir teminat

sağlamamaktadır. Ayrıca, “kamu yararının” meꢀru amaçları da el konulan taꢀınmazın rayiç

bedelinden daha azının tazmin edilmesini gerektirebilir (bakınız, mutatis mutandis, Birleꢀik

Krallık aleyhine Lithgow ve diğerleri davası, 8 Temmuz 1986, prg. 121, seri A n^o102,

Polonya aleyhine Broniowski davası [GC], n^o31443/96, prg. 182, CEDH 2004-V, ve

Scordino, ilgili bölüm, prg. 95).

Bu değerlendirmeler ıꢀığında uygun bir tazminat tutarı belirlemek için AĐHM, tarafların

dava dosyası kapsamında sunduğu belgeleri ve aynı zamanda konuyla ilgili edindiği tüm

bilgileri dikkate alacaktır (bakınız, mutatis mutandis, Türkiye aleyhine N.A. ve diğerleri

davası (adil tatmin), n^o37451/97, prg. 18, 9 Ocak 2007). Daha doğrusu AĐHM, baꢀvurana

ödenmesine karar verilecek tazminatı belirlemek için, ulusal yargılama sırasında oluꢀturulan

bilirkiꢀi raporlarının belirlediği meblağın kendisi üzerinde herhangi bir bağlayıcılığı olmadığı

kanısında olsa bile anılan raporlarda varılan sonuçlara dayanılarak karar vermeninuygun

olacağını değerlendirmektedir (bakınız, aynı yönde, Türkiye aleyhine Kozacıoğlu davası

[GC], n^o2334/03, prg. 85, CEDH 2009-...).

AĐHM bu bağlamda, baꢀvuranın mahkemenin tayin ettiği bilirkiꢀilerin hazırladığı bir

bilirkiꢀi raporunu sunduğunu not etmektedir. Bu rapora göre, 30 Ekim 1996 tarihinde

taꢀınmazın değeri 4.200.000.000 TL (yaklaꢀık 34.530 Euro) olarak belirlenmiꢀtir.

Đhtilaflı müdahalenin gözettiği kamu yararının meꢀru amacı da dahil tüm bu unsurları göz

önüne alan ve hakkaniyete uygun olarak karar vermeye özen gösteren AĐHM, maddi

zararlarının karꢀılığı olarak baꢀvurana 30.000 Euro tutarında bir tazminat verilmesinin ve bu

meblağa uygulanabilecek her tür verginin bu tutar üzerine ilave edilmesinin makul olacağı

sonucuna varmaktadır.

B. Manevi tazminat

Baꢀvuran 6.000 ABD Doları manevi tazminat talep etmektedir.

Hükümet bu miktarın ödenmemesi gerektiğini savunmaktadır.

Mevcut davanın koꢀulları göz önüne alındığında AĐHM, ihlal tespitinin uygun bir tazmin

oluꢀturduğuna itibar etmektedir (Bkz, a contrario, Belvedere Alberghiera S.r.l.-Đtalya (adil

tatmin), baꢀvuru no: 31524/96, 30 Ekim 2003).

7

C. Gecikme faizi

AĐHM, gecikme faizinin Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi faizlerine uyguladığı

orana üç puanlık bir artıꢀ eklenerek belirlenmesine hükmetmektedir.

BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK, MAHKEME, OYBĐRLĐĞĐYLE,

1. Baꢀvurunun kabuledilebilir olduğuna;

2. Ek 1 No’lu Protokol’ün 1. maddesinin ihlal edildiğine;

3. a) AĐHS’nin 44 / 2 maddesi gereğince kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç ay içinde,

miktara yansıtılabilecek her türlü vergi ve masraflarla birlikte, ödeme tarihindeki döviz

kuru üzerinden TL’ye çevrilmek üzere Savunmacı Hükümet tarafından baꢀvurana maddi

tazminat için 30.000 (otuz bin) Euro ödenmesine;

b) sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapıldığı tarihe kadar Hükümet

tarafından, Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan faiz oranının üç puan

fazlasına eꢀit oranda faiz uygulanmasına;

4. Adil tatmine iliꢀkin diğer taleplerin reddine;

KARAR VERMĐꢀTĐR.

Đꢀbu karar Fransızca olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM’nin iç tüzüğünün 77. maddesinin 2. ve 3.

paragraflarına uygun olarak 22 Eylül 2009 tarihinde yazılı olarak bildirilmiꢀtir.

8