COUNCIL

AVRUPA

OF EUROPE

KONSEYĐ

AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ

ĐKĐNCĐ DAĐRE

ATTI VE TEDĐK/TÜRKĐYE

(Baꢀvuru no. 32705/02)

KARAR

STRAZBURG

20 Ekim 2009

Đꢀbu karar AĐHS’nin 44/2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecektir. ꢁekli

düzeltmelere tabi olabilir.

______________________________________________________________________________________

Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,

davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile

Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak

suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.

USUL

Türkiye Cumhuriyeti Devleti aleyhine açılan 32705/02 no’lu davanın nedeni T.C.

vatandaꢀları Hikmettin Attı ve Nevzat Tedik’in (“baꢀvuranlar”), Avrupa Đnsan Hakları

Mahkemesi’ne 15 Ekim 1999 tarihinde Avrupa Đnsan Hakları ve Temel Özgürlükler

Sözleꢀmesi’nin (“AĐHS”) 34. maddesi uyarınca yapmıꢀ oldukları baꢀvurudur.

Baꢀvuranlar, AĐHM önünde Diyarbakır Barosu avukatlarından Mesut Beꢀtaꢀ ve Meral

Beꢀtaꢀ tarafından temsil edilmiꢀtir.

OLAYLAR

Baꢀvuranlar, sırasıyla 1979 ve 1975 doğumludur ve Diyarbakır’da yaꢀamaktadır.

31 Mart 1999’da baꢀvuranlar, Diyarbakır’da farklı yerlerde yakalanmıꢀtır. Attı

hakkındaki yakalama tutanağından, öğrenim gördüğü üniversitenin dıꢀında yakalandığı

anlaꢀılmaktadır. Yakalanma nedeni, polis memurlarının Attı’nın “durumundan ꢀüphe

etmeleridir”. “Gerekli soruꢀturmanın yürütülmesi” için polis tarafından gözaltına alınmıꢀtır.

Hakkındaki yakalama tutanağına göre, Tedik bir evde ve “soruꢀturma dahilinde”

yakalanmıꢀtır. Tedik de polis karakoluna götürülmüꢀtür. Tedik’i yakalayan polis memurları

evi aramıꢀlar, Kürtçe ve Türkçe dillerinde birçok kitap ve dergi ele geçirmiꢀlerdir. Kitaplar

arasında bir ꢀiir kitabı, bir roman ve Kürtçe bir gramer kitabı bulunmaktadır.

Baꢀvuranların alıkonduğu Diyarbakır Polis Karakolu, 2 ve 4 Haziran 1999 tarihlerinde

Diyarbakır DGM Savcılığı’na yazı göndermiꢀ ve baꢀvuranları birkaç gün daha tutuklu

bulundurmak için izin istemiꢀtir. 4 Haziran 1999’da Cumhuriyet Savcısı, baꢀvuranların 10

Haziran 1999’a kadar tutuklu bulundurulması için izin vermiꢀtir.

Ayrıca 4 Haziran 1999’da polis memurları, baꢀvuranları aynı gün hazırlanan iki imzalı

ifadede PKK¹adına Molotof kokteyli hazırlamanın ve atmanın da dahil olduğu eylemler

düzenlediklerini iddia ettikleri farklı yerlere götürmüꢀtür.

Baꢀvuranlar 8 Haziran 1999’da polis memurları tarafından sorgulanmıꢀtır. PKK

sempatizanları olduklarını ve aynı zamanda Yurtsever Gençlik Birliği üyesi olduklarını

belirtmiꢀlerdir.

9 Haziran 1999’da baꢀvuranlar, polis tarafından serbest bırakılmıꢀ ve ifadelerini alan

Diyarbakır DGM Savcısı önüne çıkarılmıꢀlardır. Baꢀvuranlar ifadelerinde PKK ile

bağlantıları olduğunu reddetmiꢀ ve okumalarına izin verilmeksizin polis gözetiminde alınan

ifadeleri imzalamak zorunda bırakıldıklarını kaydetmiꢀlerdir. Baꢀvuranlar aynı gün

aleyhlerindeki cezai takibat devam etmekte olduğu halde tutuklu yargılanmalarına karar veren

nöbetçi hakim önüne çıkarılmıꢀlardır.

Polis memurlarını müteakiben Cumhuriyet Savcısı ve hakim tarafından

sorgulandıkları sırada baꢀvuranları herhangi bir avukat temsil etmemiꢀtir.

¹Kürdistan Đꢀçi Partisi, yasadıꢀı bir örgüt.

14 Haziran 1999’da Diyarbakır DGM Savcısı, baꢀvuranı ve diğer on kiꢀiyi, sözkonusu

tarihte yürürlükte olan Ceza Kanunu’nun 168. maddesinde tanımlanan bir suç olan yasadıꢀı

bir örgüte üye olmakla suçlayarak aynı mahkemeye bir iddianame sunmuꢀtur.

Davaya iliꢀkin ilk duruꢀma Diyarbakır DGM 1. Dairesi’nce 22 Haziran 1999’da

düzenlenmiꢀtir. Baꢀvuranlar yargılanma sürecinde avukatlar tarafından temsil edilmiꢀ ve

sürekli olarak, polis gözetiminde alınan ifadelerinin doğruluğunu inkar etmiꢀlerdir.

13 Mart 2001’de baꢀvuranlar suçlu bulunmuꢀ ve on iki buçuk yıl hapis cezasına

mahkum edilmiꢀtir. Diyarbakır DGM, baꢀvuranları mahkum ederken polis gözetiminde

verdikleri ifadeleri dayanak olarak almıꢀtır.

Yargıtay Baꢀsavcısı, Diyarbakır DGM’ye yazılı görüꢀlerini sunmuꢀtur ancak

sözkonusu görüꢀler, baꢀvuranlara ya da avukatlarına tebliğ edilmemiꢀtir. Baꢀvuranların

mahkumiyeti, 11 Ekim 2001’de Yargıtay tarafından onanmıꢀtır.

HUKUK

I. AĐHS’NĐN 5. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐALARI

Baꢀvuranlar, AĐHS’nin 5/2 maddesine dayanarak yakalanma nedenlerinin kendilerine

bildirilmediğinden ꢀikayetçi olmuꢀlardır. AĐHS’nin 5. maddesinin 3. ve 4. paragraflarını

dayanak olarak gösteren baꢀvuranlar, polis tarafından tutuklu bulundurulma sürelerinin aꢀırı

uzun olduğundan ve tutuklanmalarının yasaya uygunluğuna itiraz etme fırsatına sahip

olmadıklarından ꢀikayetçi olmuꢀlardır.

A. Kabuledilebilirlik

AĐHS’nin 35. maddesinin 3. paragrafı çerçevesinde sözkonusu ꢀikayetlerin dayanaktan

yoksun olmadığını kaydeden AĐHM, ayrıca baꢀka açılardan bakıldığında da kabuledilemezlik

unsuru taꢀımadıklarını tespit eder. Bu nedenle, baꢀvuranların ꢀikayetleri kabuledilebilir

niteliktelerdir.

B. Esas

1. AĐHS’nin 5/2 maddesi bağlamındaki ꢀikayetler

Baꢀvuranlar, 31 Mayıs 1999 tarihinde yakalanmalarına iliꢀkin sebeplerin kendilerine

bildirilmediğinden ꢀikayetçi olmuꢀlardır.

Hükümet, yakalama tutanaklarının baꢀvuranların her ikisi tarafından imzalanmasının,

yakalanma sebeplerinden haberdar olduklarını gösterdiği kanaatindedir. Ayrıca, Tedik’in

evinde belirli sayıda materyal ele geçirilmiꢀtir ve bu nedenle, baꢀvuran sözkonusu

materyallerin niteliklerinin farkında olmadığını iddia edemez.

AĐHM, AĐHS’nin 5/2 maddesinin yakalanan her kiꢀinin, özgürlüğünden ne sebeple

mahrum bırakıldığını bilmesi gerektiği güvencesini içerdiğini yineler. Bu hüküm, 5. maddenin

sağladığı korumanın bütünleyici bir parçasıdır. AĐHS’nin 5/2 maddesine göre, yakalanan

kiꢀiye, uygun gördüğü takdirde, 5/4 maddesine uygun olarak bir mahkemeye baꢀvurarak

yakalanmasının yasallığına itiraz edebilmesi için basit ve anlaꢀılır, teknik olmayan bir dille

yakalanmasına iliꢀkin yasal ve fiili gerekçeler anlatılmalıdır. Bu bilgi, kiꢀiye derhal

iletilmelidir ancak yakalama eylemini gerçekleꢀtiren memurun bilgiyi, yakalamanın

gerçekleꢀtirilme anında bütünüyle nakletmesi zorunlu değildir (bkz. Fox, Campbell ve

Hartley/Đngiltere, 30 Ağustos 1990, 40. paragraf, A Serisi no. 182, ve H.B./Đsviçre, no.

26899/95, 47. paragraf, 5 Nisan 2001).

Mevcut davada baꢀvuranlar, 31 Mayıs 1999’da yakalanmıꢀlar ve aynı gün polis

tarafından gözaltına alınarak 9 Haziran 1999’da Cumhuriyet Savcısı ve hakim karꢀısına

çıkarılana dek gözaltında tutulmuꢀlardır. AĐHM, baꢀvuruyu tebliğ ederken Hükümet’i

baꢀvuranlara, yakalanma nedenlerinin ivedilikle bildirildiği hususunda yazılı deliller sunmaya

davet etmiꢀtir. Hükümet cevabında, baꢀvuranların imzaladığı ancak AĐHM’nin gözlemlediği

kadarıyla herhangi bir nedenden söz edilmeyen yakalama tutanaklarına atıfta bulunmuꢀtur.

Tutanaklardan yalnızca Attı’nın, polis memurlarının “durumundan ꢀüphe etmeleri” nedeniyle

yakalandığı kaydedilmiꢀtir. Tedik ise “soruꢀturma kapsamında” yakalanmıꢀtır.

AĐHM, Hükümet’in Tedik’in yakalandığı evde ele geçirilen “materyallere” atıfta

bulunması hususunda, sözkonusu “materyallerin” Tedik’in suçlu bulunmasına ve mahkum

edilmesine yol açan suçla ilgisi bulunmayan kitaplardan ve dergilerden meydana geldiğini

kaydeder. Her halükarda, AĐHM sözkonusu kitapların ve dergilerin Tedik’in yakalandığı evde

ele geçirilmesinin, kendisine yakalanmasının “baꢀlıca yasal ve fiili gerekçelerinin”

bildirilmesi olarak kabul edilemeyeceği kanaatindedir (bkz., inter alia, Fox, Campbell ve

Hartley, 40. paragraf).

Bu nedenle AĐHM, dava dosyasında baꢀvuranların, 4 Haziran 1999’da çeꢀitli yerlere

götürülüp bu yerlerde polis memurları tarafından sorgulanana kadar yakalanmalarına iliꢀkin

nedenlerden haberdar edildiklerini gösteren delillerin mevcut olmamasına dikkat çeker.

AĐHM, baꢀvuranların sözkonusu yerlere götürülmelerinin ardından alınan ifadelerinin

içeriklerinin, neden yakalandıklarını anlamalarını sağlayabileceğini kabul etmektedir; ancak,

sözkonusu bilginin baꢀvuranlara, yakalanmalarından dört gün sonra bildirilmesi, ivedilik

olarak kabul edilemez.

AĐHM, yukarıda kaydedilenler ıꢀığında, AĐHS’nin 5/2 maddesinin ihlal edildiği

sonucuna varır.

2. AĐHS’nin 5/3 maddesi bağlamındaki ꢀikayetler

Baꢀvuranlar, bir hakim ya da kanunla yargı gücünü kullanmaya yetkili kılınan bir

görevli önüne çıkarılmaksızın on gün boyunca polis tarafından gözaltında tutulduklarını iddia

etmiꢀlerdir.

Hükümet, baꢀvuranların polis gözetiminde tutulma sürelerinin, sözkonusu tarihte

yürürlükte olan yasalara uygun olduğunu ileri sürmüꢀtür.

AĐHM, baꢀvuranların polis tarafından dokuz gün gözaltında tutulduklarını kaydeder.

Brogan ve Diğerleri/Đngiltere (29 Kasım 1988, 62. paragraf, A Serisi no. 145-B) davasında

yargı denetimi olmaksızın dört gün altı saat süren polis gözetiminin, toplumu bütün olarak

terörizme karꢀı koruma amacını gütmesine rağmen, AĐHS’nin 5/3 maddesi bağlamındaki

değiꢀmez süre kısıtlamalarına uygun olmadığı sonucuna vardığını hatırlatır.

Baꢀvuranların suçlandıkları eylemlerin ciddi nitelikli oldukları kabul edilse dahi

AĐHM, onları bir hakim ya da kanunla yargı gücünü kullanmaya yetkili kılınan bir görevli

önüne çıkarılmaksızın on gün boyunca gözaltında tutmanın gerekli olduğunu kabul edemez.

Dolayısıyla AĐHS’nin 5/3 maddesi ihlal edilmiꢀtir.

3. AĐHS’nin 5/4 maddesi bağlamındaki ꢀikayetler

Baꢀvuranlar, AĐHS’nin 5/4 maddesine dayanarak polis tarafından gözaltında

tutulmalarının yasalara uygunluğuna itiraz edemediklerini iddia etmiꢀlerdir.

Hükümet, sözkonusu tarihte yürürlükte olan CMK’nın 128. maddesinin, polis

tarafından gözaltında tutulmanın yasallığına itiraz ederken kullanılabilecek bir iç hukuk yolu

sağladığını ileri sürmüꢀtür.

AĐHM, mevcut davadakine benzer meselelerin ortaya konduğu çeꢀitli davalarda,

Hükümet’in yukarıda kaydedilen beyanını reddetmiꢀ ve AĐHS’nin 5/4 maddesinin ihlal

edildiğini tespit etmiꢀ olduğunu kaydeder (bkz., son olarak, Đpek ve Diğerleri/Türkiye, no.

17019/02 ve 30070/02, paragraflar 39-42, 3 ꢁubat 2009, ve orada anılan olaylar). AĐHM,

mevcut davada daha önce vardığı sonuçlardan farklı bir sonuca varmasını gerektiren özel

koꢀullar tespit etmemiꢀtir.

Sonuç olarak, AĐHM AĐHS’nin 5/4 maddesinin ihlal edildiği kanısına varır.

II. AĐHS’NĐN 6. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI

Baꢀvuranlar, AĐHS’nin 6/1 maddesine dayanarak Cumhuriyet Savcısı’nın Yargıtay’a

sunduğu yazılı görüꢀlerinin kendilerine tebliğ edilmediğinden ꢀikayetçi olmuꢀlardır.

Baꢀvuranlar ayrıca polis gözetiminde tutuldukları sırada avukat yardımı almadıklarından

ꢀikayetçi olmuꢀlardır.

Hükümet, baꢀvuranların iddialarına itiraz etmiꢀ ve tarafların Yargıtay’ın bakmakta

olduğu tüm dosyalara eriꢀebilmeleri nedeniyle Cumhuriyet Savcısı’nın yazılı görüꢀlerini de

bulabileceklerini ileri sürmüꢀtür. Hükümet aynı zamanda polis gözetiminde tutulan

baꢀvuranlara, yasal yardım alma haklarına iliꢀkin bilgi verildiğini ileri sürmüꢀtür. Her

halükarda, baꢀvuranlar cezai takibat sürecinde bir avukat tarafından temsil edilmiꢀlerdir.

A. Kabuledilebilirlik

AĐHS’nin 35. maddesinin 3. paragrafı çerçevesinde sözkonusu ꢀikayetlerin dayanaktan

yoksun olmadığını kaydeden AĐHM, ayrıca baꢀka açılardan bakıldığında da kabuledilemezlik

unsuru taꢀımadıklarını tespit eder. Bu nedenle, baꢀvuranların ꢀikayetleri kabuledilebilir

niteliktelerdir.

B. Esas

1. Cezai takibatın ilk aꢀamalarında yasal yardım alınamamasına iliꢀkin ꢀikayet

AĐHM, Salduz/Türkiye [BD] (no. 36391/02, paragraflar 50-55, 27 Kasım 2008)

davasında ortaya konan temel ilkeleri hatırlatır. Mevcut davayı, bu ilkeler ıꢀığında

inceleyecektir.

AĐHM, mevcut davada, baꢀvuranların avukata eriꢀimlerine getirilen kısıtlamanın,

sistematik olduğunu ve devlet güvenlik mahkemelerinin yetki alanına giren bir suçla

bağlantılı olarak polis tarafından gözaltına alınan herkese uygulandığını gözlemler. Ayrıca,

baꢀvuranlar avukat gıyabında alınan ifadelerinin içeriğini sürekli olarak reddetmelerine

rağmen, Diyarbakır DGM onları suçlu bulurken sözkonusu ifadeleri dayanak olarak almıꢀtır.

Bu nedenle, mevcut davada, baꢀvuranların avukata eriꢀimlerine getirilen kısıtlamadan

etkilenmiꢀ oldukları kesindir. Sonuç olarak, ne bu durum akabinde aldıkları avukat yardımı ne

de birbirini takip eden yargılamaların çekiꢀmeli niteliği daha önce meydana gelen hataları

telafi edebilmiꢀtir.

Özetle, baꢀvuranların yargılanmaları sırasında aleyhlerinde sunulan delillere itiraz

etme fırsatları bulunduğu halde, polis tarafından gözaltında tutuldukları süreçte avukat

yardımı alamamaları savunma haklarını telafi edilemez ꢀekilde etkilemiꢀtir.

Bu nedenle, AĐHS’nin 6. maddesinin 3. paragrafının (c) bendi, 6/1 maddesi ile birlikte

ihlal edilmiꢀtir.

2. Cumhuriyet Savcısı’nın yazılı görüꢀlerinin baꢀvuranlara tebliğ edilmemesi

hususundaki ꢀikayet

AĐHM, Göç/Türkiye [BD] (no. 36590/97, paragraflar 53-58, AĐHM 2002-V)

davasında verdiği kararda aynı ꢀikayeti incelemiꢀ ve AĐHS’nin 6/1 maddesinin ihlal edildiğini

tespit etmiꢀ olduğunu kaydeder.

Mevcut davada baꢀvuranların ꢀikayetlerini inceleyen AĐHM, yukarıda kaydedilen

davada vardığı sonuçtan farklı bir sonuca varmak için gerekçe görmemektedir.

Dolayısıyla, Cumhuriyet Savcısı’nın yazılı görüꢀlerinin baꢀvuranlara tebliğ

edilmemesi nedeniyle AĐHS’nin 6/1 maddesi ihlal edilmiꢀtir.

II. AĐHS’NĐN 8. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI

AĐHS’nin 8. maddesine dayanan baꢀvuranlar, yakalanmalarının yakınlarına

bildirilmediğinden ꢀikayetçi olmuꢀtur.

Hükümet, AĐHM’ye mevcut davada 31 Mayıs 1999’da hazırlanan yakalama

tutanaklarını sunmuꢀtur. Sözkonusu raporlardan, her iki baꢀvuranın yakınlarının

yakalanmalarından haberdar edildikleri anlaꢀılmaktadır.

Baꢀvuranların, raporların doğruluğuna ve güvenilirliğine itiraz etmediklerini kaydeden

AĐHM, sözkonusu ꢀikayetin AĐHS’nin 35/3 maddesi bağlamında dayanaktan olduğu

kanaatindedir ve AĐHS’nin 35/4 maddesi uyarınca ꢀikayeti reddeder.

III. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI

AĐHS’nin 41. maddesi ꢀöyledir:

“Mahkeme iꢀbu Sözleꢀme ve protokollerinin ihlal edildiğine karar verirse ve ilgili Yüksek

Sözleꢀmeci Tarafın iç hukuku bu ihlali ancak kısmen telafi edebiliyorsa, Mahkeme, gerektiği takdirde,

hakkaniyete uygun bir surette, zarar gören tarafın tatminine hükmeder.”

A. Tazminat

Baꢀvuranların her biri maddi tazminat olarak 20,000 Türk Lirası (TRY; yaklaꢀık

10,700 Euro) ve manevi tazminat olarak 30,000 TRY (yaklaꢀık 16,000 Euro) talep etmiꢀtir.

Hükümet, sözkonusu meblağın aꢀırı olduğu ve delillerle desteklenmediği kanısındadır.

Tespit edilen ihlaller ve ileri sürülen maddi zarar arasında illiyet bağı bulunmadığını

kaydeden AĐHM, sözkonusu talebi reddeder. Ancak, hakkaniyet temelinde, her bir baꢀvurana

5,000 Euro manevi tazminat ödenmesine karar vermiꢀtir.

AĐHM, AĐHS’nin 6/1 maddesi uyarınca bir ihlalin tazmini için en uygun yolun,

sözkonusu maddeye riayet edilmiꢀ olsaydı, baꢀvuranların ꢀu an içinde bulunacakları durumu,

mümkün olduğunca, yeniden sağlamak olacağını hatırlatır. Sonuç olarak, en uygun tazmin

yolunun, talep etmeleri halinde, baꢀvuranların AĐHS’nin 6/1 maddesi gereğince yeniden

yargılanmaları olacağı kanaatindedir (bkz. Salduz, 72. paragraf ve orada anılan olaylar).

B. Yargılama masraf ve giderleri

Baꢀvuranlar ulusal mahkemeler ve AĐHM önünde yaptıkları masraf ve giderler için

16,250 TRY (yaklaꢀık 8,700 Euro) talep etmiꢀtir. Taleplerine gerekçe olarak yasal

temsilcilerinin dava üzerinde harcadıkları saatlere iliꢀkin ayrıntıları AĐHM’ye maddeler

halinde sunmuꢀlardır.

Hükümet bu talebe itiraz etmiꢀ ve talebin, dayanaktan yoksun olduğunu belirtmiꢀtir.

AĐHM içtihadına göre, baꢀvuran ancak gerçekten ve gerekli olduğu için yapıldıklarını

ve miktarın makul olduğunu kanıtlaması durumunda masraflarının tazmin edilmesine hak

kazanır. Mevcut davada sunulan belgeleri ve yukarıda anılan kriterleri göz önüne alan AĐHM

tüm baꢀlıklar altındaki harcamalar için baꢀvuranlara toplam 2,000 Euro tazminat

ödenmemesine karar vermiꢀtir.

C. Gecikme Faizi

AĐHM, Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı faiz

oranına üç puanlık bir artıꢀın ekleneceğini belirtmektedir.

BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK, AĐHM OYBĐRLĐĞĐYLE

1. AĐHS’nin 8. maddesi bağlamındaki ꢀikayetin kabuledilemez olduğuna ve baꢀvurunun kalan

kısmının kabuledilebilir olduğuna;

2. AĐHS’nin 5. maddesinin 2., 3. ve 4. paragraflarının ihlal edildiğine;

3. AĐHS’nin 6/1 maddesi ile birlikte 6. maddesinin 3. paragrafının (c) bendinin ihlal

edildiğine;

4. AĐHS’nin 6/1 maddesinin ayrıca ihlal edildiğine;

5. (a) AĐHS’nin 44. maddesinin 2. paragrafı gereğince kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç

ay içinde, ödeme tarihindeki döviz kuru üzerinden Davalı Hükümet’in para birimine

çevrilmek üzere Davalı Devlet tarafından her bir baꢀvurana 5,000 Euro manevi tazminat ve

ödenebilecek her tür vergi ile yargılama masraf ve giderleri için baꢀvuranlara toplam olarak

2,000 Euro ve ödenebilecek her tür verginin ödenmesine;

(b)Yukarıda belirtilen üç aylık sürenin sona erdiği tarihten itibaren ödemenin yapılmasına

kadar, Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan marjinal kredi kolaylığı oranının

üç puan fazlasına eꢀit oranda basit faiz uygulanmasına;

6. Adil tatmine iliꢀkin diğer taleplerin reddedilmesine;

KARAR VERMĐꢁTĐR.

Đꢀbu karar Đngilizce olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM Đçtüzüğü’nün 77. maddesinin 2. ve 3.

paragrafları gereğince 20 Ekim 2009 tarihinde yazılı olarak bildirilmiꢀtir.