COUNCIL

OF EUROPE

AVRUPA

KONSEYİ

AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ

İKİNCİ DAİRE

AYHAN ERDOĞAN – TÜRKİYE

(Başvuru no. 39656/03)

KARARIN ÖZET ÇEVİRİSİ

STRAZBURG

13 Ocak 2009

İşbu karar AİHS’nin 44/2 maddesinde belirtilen koşullar çerçevesinde kesinleşecektir.

Şekli düzeltmelere tabi olabilir.

______________________________________________________________________________________

Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,

davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile

Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak

suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.

USUL

Bu dava, T.C. vatandaşı Ayhan Erdoğan (“başvuran”) tarafından Türkiye Cumhuriyeti

aleyhine, 17 Eylül 2003 tarihinde, İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına ilişkin

Sözleşme’nin (“Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi - AİHS”) 34. maddesi uyarınca yapılan

39656/03 numaralı başvuru sonucu görülmektedir.

Başvuran İstanbul Barosu avukatlarından Ş. Özdemir tarafından temsil edilmektedir.

OLAYLAR

DAVANIN KOŞULLARI

1952 doğumlu başvuran İstanbul’da ikamet etmekte ve avukatlık yapmaktadır.

Başvuran, belirlenemeyen bir tarihte, müvekkili O.M. adına, İstanbul İdare

Mahkemesi’nde, Ümraniye Belediye Başkanlığı tarafından 10 Aralık 1997 tarihli Akit

gazetesinde ilanı verilen, 49 kişinin işe alınması için yapılacak sınavın durdurulması ve iptali

için dava açmıştır. Başvuran dilekçesinde, diğer hususlar meyanında, 13 Haziran 1994

tarihinde işten çıkarılan 137 işçiden 111’inin idare mahkemesinde açtıkları davayı

kazandıklarını, ancak buna rağmen görevlerine geri dönemediklerini ifade etmiştir. Başvuran

bununla ilgili olarak, belediyenin işçilerden 20’sini, yer olmadığı gerekçesiyle belediyedeki

görevlerine geri döndürmediğini belirtmiştir. Geri kalan 91 işçi ise, 1 günlüğüne işe

başlatılmış, ardından yeniden işten çıkartılmışlardır. Başvuran, 30 Mart 1997 tarihli aynı

gazetede 49 işçinin alınacağı sınavın ilan edilmesiyle ilgili, belediye hakkında derdest

durumda diğer bir dizi idari kovuşturma olduğu halde, belediyenin boş kadroları doldurmayı

amaçladığından ve müvekkili de dahil olmak üzere işten çıkarılan işçiler lehine olan

mahkeme kararlarının uygulanmasını imkansız hale getiren bu yeni sınav ilanını vermesinden

şikayetçi olmuştur. Ayrıca iş ilanının Akit gazetesinin aynı gün İstanbul’da dağıtılan normal

baskısında değil, yalnız Refah Partisi’yle bağlantısı olan çeşitli derneklere dağıtılan sayısında

yayınlandığını iddia etmiştir.

Ümraniye Belediye Başkanı ve Refah Partisi üyesi Bingöl 24 Nisan 1998 tarihinde,

başvuran hakkında, şerefine ve namusuna ciddi saldırılar gerçekleştirdiği gerekçesiyle

tazminat davası açmıştır.

Üsküdar Asliye Hukuk Mahkemesi’nde (bundan böyle “Üsküdar Mahkemesi” olarak

anılacaktır) görülen dava sırasında, başvuranın mahkemeye sunduğu, dava konusu sözlerin

çözümlenmesi için bilirkişi görevlendirilmesi ve birkaç tanığın dinlenmesi talepleri

reddedilmiştir. Başvuran, yazılı görüşlerinde, diğer hususlar meyanında, ifadelerinin Bingöl’e

karşı saldırı teşkil etmediğini, yalnızca görüş teşkil ettiğini, Bingöl’ün son beş yılda yasalara,

Anayasa’ya ve ahlaka ne derece uygun hareket ettiğine ilişkin belgeler bulunduğunu ileri

sürmüştür. Bingöl’ün, belediye başkanı olarak icraatlarıyla ilgili bazı suçlamalardabulunmuş,

Bingöl ve yönetiminin pek çok kez medyanın odağı olduğuna atıfta bulunmuştur. Başvuran,

dava konusu sözleri, savunma görevini ifa ederken kullandığını, Bingöl’e hakaret etme amacı

1

gütmediğini ifade etmiştir. Davacı için “zalim” sözünü, işten çıkarmaların 137 müvekkilinin

hayatı üzerinde ciddi olumsuz etki yaratması nedeniyle kullanmıştır. “Yobaz” sözünü

tahammülsüz kimseye atıfta bulunmak için kullanmıştır. Bu bağlamda, başvuran, Anayasa

Mahkemesi’nin Refah Partisi’ni kapatmaya karar verdiğinde sunduğu gerekçelere de atıfta

bulunmuştur. Başvuran ayrıca davacıyı ulusal mahkemelere yalan ifade vermek ve yanlış

yönlendirmekle de suçlamıştır.

Bingöl, yazılı görüşlerinde, diğer hususlar meyanında, başvuranın suçlamalarının yanlış

ve temelsiz olduğunu, hakaretamiz sözlerini Üsküdar Mahkemesi’nde de yinelediğini ve

kişiliğine yönelik bu saldırının nesnel tartışmanın ölçü ve sınırlarını aştığını ileri sürmüştür.

Üsküdar Mahkemesi 27 Eylül 1999 tarihinde başvuranın Bingöl’e, karar tarihinde geçerli

olan yasal faiz oranıyla beraber 2.500.000.000 Türk Lirası (TL - yaklaşık 5.200 Euro [EUR])

ödemesine karar vermiştir. Üsküdar Mahkemesi, başvuranın kullandığı yobaz sözcüğünün

“dini inançları diğer kimselere rahatsızlık verecek boyutta olan” “tahrikçi, kaba ve yapmacık”

kişi anlamına geldiğini belirtmiştir. Sözcük günlük hayatta “itici, cahil ve kaba” kimseleri

tanımlamak için kullanılır. Her koşulda, bütün olarak değerlendirildiğinde, başvuranın yazılı

görüşünde sert ve ağır bir dil kullanılmıştır. Üsküdar Mahkemesi’ne göre, başvuranın belediye

başkanına hakaret etme niyetinin olup olmaması önemli değildir; önemli olan, halkın bu

sözleri nasıl yorumlayacağıdır. Nihayetinde Bingöl bir milyon nüfuslu bir bölgenin belediye

başkanı seçilmiştir. Başvuran karara itiraz etmiştir.

22 Şubat 2000 tarihinde, Yargıtay 4. Hukuk Dairesi’nde görülen duruşmada, Üsküdar

Mahkemesi’nin 27 Eylül 1999 tarihli kararını, diğer hususlar meyanında, başvuranın

tanıklarının dinlenmediği gerekçesiyle oy çokluğuyla bozulmuştur. Daire başkanı karşı oy

kullanmıştır.

Üsküdar Mahkemesi, 14 Aralık 2000 tarihinde, başvuranın tanıklarının dinlenmesinin ve

idare mahkemesinin dava dosyasını incelenmesinin sonucu değiştirmeyeceği kanısıyla 27

Eylül 1999 tarihli kararında ısrar etmiştir. Başvuran yine itiraz etmiştir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu 20 Mart 2002 tarihinde itirazı reddetmiş ve Üsküdar

Mahkemesi’nin 27 Eylül 1999 tarihli kararını onamıştır. Mahkeme, diğer hususlar meyanında,

Bingöl’ün yönettiği belediyenin bazı mahkeme kararlarını uygulamadığı konusunda tarafların

mutabık olduğunu kaydetmiştir. Öte yandan, başvuranın idari kovuşturma sırasında kullandığı

sözlerin meşru bir dayanağı olup olmadığının ve bu sözlerin Bingöl’ün kişisel haklarına bir

saldırı teşkil edip etmediğinin belirlenmesi gerekmektedir. Bu bağlamda, başvuranın “yobaz”,

“zalim” ve “hukukun üstünlüğüne saygısı olmayan” sözlerini kullanarak nesnel tartışmanın

ölçü ve sınırlarını aştığı sonucuna varmıştır. Başvuran Bingöl’ün kişisel haklarına saldırmıştır.

Belediye başkanının sorumlu tutulduğu, mahkeme kararının uygulanmaması durumunun,

yaptırımlarının da kanun yoluyla belirlendiği ve bunun, başvuranın yasal azami sınırları

aşması ve sözkonusu sözleri kullanması için geçerli bir neden olamayacağı

değerlendirilmiştir. Son olarak, tanıkları dinlemek ve idare mahkemelerinde görülen davaların

dosyalarını incelemek sonucu değiştirmezdi. Ayrıca Yargıtay Hukuk Genel Kurulu, davayı,

başvuranın tazminat meblağının haddinden yüksek olmasına ilişkin şikayetinin incelenmesi

için Yargıtay 4. Hukuk Dairesi’ne iade etmeye karar vermiştir. Başvuranın bu kararın

incelenmesine ilişkin talebi 24 Nisan 2003 tarihinde reddedilmiştir.

2

Başvuran 9.627.000.000 TL (yaklaşık 5.637 EUR¹) borcu 27 Şubat 2003, 20 Mart 2003

ve 8 Mayıs 2003 tarihlerinde olmak üzere üç taksitte ödemiştir.

HUKUK

I. AİHS’NİN 10. MADDESİNİN İHLAL EDİLDİĞİ İDDİASI

Başvuran, AİHS’nin 10. maddesi ihlal edilerek, avukat sıfatıyla söylediği sözler nedeniyle

tazminat ödemeye mahkum edildiğinden şikayetçi olmuştur.

A. Kabuledilebilirliğe ilişkin

AİHS’nin 35. maddesinin 3. fıkrası çerçevesinde başvurunun geri kalanının dayanaktan

yoksun olmadığını kaydeden AİHM, ayrıca başka bir gerekçe altında da kabuledilemezlik

unsuru bulunmadığını tespit eder. Bu nedenle başvuru kabuledilebilir niteliktedir.

B. Esas

1. Tarafların savları

Hükümet, başvuranın ifade özgürlüğü hakkına yapılan müdahalenin, Borçlar Kanunu’nun

49. maddesiyle Türk Ceza Kanunu’nun 24. maddesine dayandığını, bu nedenle “yasayla

öngörülmüş” olduğunu belirtmiştir. Üstelik müdahale, başkalarının hak ve itibarını korumak

yönünde meşru bir amaç gütmüştür. Hükümet ayrıca müdahalenin gerekli olduğunu ileri

sürmüştür. Bu bağlamda, Devletin takdir payına bağlı olarak, davanın olaylarını incelemiş

olan ulusal mahkemelerin Bingöl’ün şöhreti ile başvuranın ifade özgürlüğü arasındaki gerçek

bir denge kurduğu kanısındadır. Hükümet başvuran hakkında ceza davası açılmadığına işaret

etmiştir.

Başvuran Hükümet’in savlarına itiraz etmiştir. Özellikle davaya konu ifadelerin Bingöl’e

hakaret amacı taşımadığını, savunmanın bir parçası olarak adli takibat sırasında söylendiğini

öne sürmüştür. Başvuran Hükümet’in altını çizdiği sözcüklerin rastgele seçilmediğini

belirtmiştir. Bu bağlamda, Bingöl’ün hukukun üstünlüğünü hiçe sayarak mahkeme kararlarına

uymayı reddettiğine işaret etmiştir. “Zalim” sözcüğü Bingöl’ün müvekkillerini içine

düşürdüğü zor durumu vurgulamak için, “yobaz” sözcüğü ise tutucu anlamında kullanılmıştır.

Bu bağlamda başvuran, Bingöl’ün, irticai eylemleri nedeniyle Anayasa Mahkemesi tarafından

kapatılan bir partiye üye olduğunu kaydetmiştir. Son olarak, dava konusu ifadeleri içeren

dilekçesinin basında yer almadığını, ulusal mahkemelerdeki dosyalarda bulunduğunu

vurgulamıştır.

1

Bu meblağ, enflasyon göz önünde bulundurulduğunda, kararın kabul edildiği tarihte 8.300 EUR’ya tekabül

etmektedir.

3

2. AİHM’nin değerlendirmesi

Başvuranın ifade özgürlüğüne “başkalarının şöhret ve haklarının” korunması amacıyla

yasayla öngörülmüş bir müdahalede bulunulduğu konusunda tarafların bir itirazı

bulunmamaktadır. AİHM de başka türlü bir sonuca varmak için neden görmemektedir.

Bundan sonra müdahalenin demokratik bir toplumda gerekli olup olmadığına karar

vermek gerekmektedir.Bu noktada, AİHM, 10. maddeye ilişkin kararlarında yerleşmiş temel

ilkelere dayanmaktadır (özellikle bkz. Nikula - Finlandiya, 31611/96; Pakdemirli - Türkiye,

35839/97; Cumpănă ve Mazăre - Romanya [BD], 33348/96; Steur - Hollanda, 39657/98 ve

Lindon, Otchakovsky-Laurens ve July - Fransa [BD], 21279/02 ve 36448/02). Mevcut davayı

bu ilkeler ışığında inceleyecektir.

AİHM, denetleyici görevini ifa ederken, başvuranın ifade özgürlüğüne yapılan

müdahalenin davanın bütünü, ilgili ifadeler, bu ifadelerin söylendiği ortam ve durumun içinde

olan kişilerin özel koşulları ışığında incelenmesi gerektiğini yineler (bkz. Feldek - Slovakya,

29032/95). Davanın olaylarına ilişkin, bir yanda Bingöl’ün şöhret ve haklarının korunması

gerekliliği, öte yanda başvuranın avukat sıfatıyla ifade özgürlüğünün korunması arasında

olması gereken adil dengenin gözetilip gözetilmediğinin ortaya konması gerekmektedir (bkz.

mutatis mutandis, Kyprianou - Kıbrıs [BD], 73797/01).

AİHM’nin mevcut davada karar vermesinde olaylara ilişkin açıklama ile değer yargısı

arasındaki ayrım özellikle etkili bir unsur olmuştur. Olguların varlığı ispatlanabilirken, değer

yargısının gerçekliği kanıtlanamaz. Öte yandan, ifadenin bir değer yargısı taşıdığı durumlarda

bile, dava konusu ifadeyi desteklemek üzere kullanılan ve hiçbir somut temele dayanmayan

bir değer yargısı bile aşırı olabileceğinden, müdahalenin orantılılığı, dava konusu ifadenin

yeterince somut bir temeli olup olmadığına bağlı olabilir (bkz. Turhan - Türkiye).

Üstelik AİHM, kamuya mal olmuş bir kişi sözkonusu olduğunda, bu kişi bilerek ve

kaçınılmaz biçimde kamu kontrolüne tabi olacağından, kendisine yöneltilen eleştirilere

özellikle daha toleranslı olması beklenmekle birlikte, (bkz. Kuliś - Polonya, 15601/02), bir

siyasetçinin şöhretinin, tartışmalı bile olsa, AİHS’de öngörülen korumadan yararlanması

gerektiğini yineler (bkz. Lindon, Otchakovsky-Laurens ve July - Fransa [BD]).

Öte yandan, AİHM’nin daha önce işaret ettiği üzere, baro üyelerinin mesleklerinin özel

niteliği göz önünde bulundurulmalıdır. Bu kimseler, mahkemede görevli sıfatıyla,

tutumlarıyla ilgili sınırlamalara tabidirler. Sağduyulu, dürüst ve vakur olmaları gerekir.

Ayrıca, bir yargı alanından diğerine değişebilen özel hak ve imtiyazlardan da

yaralanmaktadırlar (bkz. Steur - Hollanda) ki bunlar arasında mahkemede kullanılan ifadelere

ilişkin belirli bir serbestlik tanınması da yer almaktadır.

Mevcut davada başvuran müvekkili adına idare mahkemesine işçi alımının iptal edilmesi

için belediye aleyhine bir dava açmıştır. Dava dilekçesinde iş ilanının yayımlanış biçimi ve

bunun ardında yatan gerekçelerle ilgili suçlamalar bulunmaktadır. Başvuran ayrıca Bingöl’e

hukuk tanımaz, zalim ve yobaz yakıştırmalarında bulunmuştur. Ulusal mahkemeler

başvuranın ifadelerini, özellikle de “yobaz” sözcüğünün kullanımını Bingöl’ün kişisel

bütünlüğüne hakaret olarak değerlendirmiş ve Bingöl’e tazminat ödenmesine karar vermiştir.

AİHM sözkonusu dilekçeyi ve ulusal mahkemelerin başvuranın ifade özgürlüğü hakkına

yapılan müdahaleyi haklı göstermek için verdiği gerekçeleri incelemiştir. Başvuranın

4

müvekkilinin davasını savunma yönündeki mesleki gerekleri ile şahsi hakaretten korunmak

isteyen siyasetçi Bingöl’e getirdiği eleştirileri özenle tartmıştır. Bu bağlamda AİHM, dava

konusu dilekçede kullanılan, özellikle de ulusal makamların üzerinde durduğu, dil ve

ifadelerin, kışkırtıcı ve kaba olduğu ve kanunen rencide edici olarak nitelendirilebileceği

kanısındadır. Öte yandan bu ifadeler adli takibat sırasında hukuki temsilci sıfatıyla hareket

eden başvuran tarafından ifade edilmiş ve bu takibatla ilişkili özel bir bağlamda ortaya

konmuş değer yargılarıdır. Bu şekilde AİHM, bu sözlerin Bingöl’e karşı yapılan keyfi bir

kişisel saldırı olarak yorumlanamayacağı sonucuna varır. Başvuranın ifadelerinin, hisleri de

işin içine girdiğinde, belediye başkanının itibarını sarsmaya yönelik olduğu ortadadır. Öte

yandan, AİHM, bu bağlamda, kabul edilebilir eleştirinin sınırlarının siyasetçiler sözkonusu

olduğunda, sıradan vatandaşla ilgili olduğundan daha geniş olduğunu yineler.

Üstelik, başvuranın değer yargıları, müvekkilinin haklarının doğal olarak kuvvetle

savunulduğu bir araç olan dilekçede dile getirilmiştir. Bu nedenle, bu ifadeler, örneğin

basında dile getirilen üçüncü taraf hakkındaki eleştirilerin aksine, mahkeme salonundan dışarı

çıkmamışlardır. Bu bağlamda, AİHM, dava dosyasında sözkonusu dilekçenin içeriğinin

medyaya yansıyacağı yönünde bir risk olduğuna dair emare bulunmadığını gözlemler. Bu

koşullarda, AİHM, başvuranın sözlerinin Bingöl’ün şöhreti üzerindeki - varolabilecek

herhangi bir - olumsuz etkisinin bu nedenle sınırlı olduğu kanısına varır.

Bu nedenle AİHM, ulusal mahkemelerin davayı incelerken bu sözcüklerin yalnızca

sözlükte geçen tanımlarını göz önüne aldıkları, bağlamla ve ifade ediliş biçimiyle

bağdaştırmayı reddettikleri kanısındadır.

AİHM, yukarıda belirtilenler ışığında, başvuranın ifade özgürlüğüne müdahalenin, şikayet

konusu müdahalenin “demokratik bir toplumda gerekli olduğunu” göstermeye yetecek

gerekçelere dayandırılmadığı kanısındadır. Bu bulgular, AİHM’nin başvuranın davasında

ödenmesine hükmedilen tazminat miktarının güdülen amaçla orantılı olup olmadığını

belirlemek için incelemeye devam etmesini gereksiz kılmaktadır.

Bu nedenle AİHS’nin 10. maddesi ihlal edilmiştir.

II. AİHS’NİN 41. MADDESİNİN UYGULANMASI

AİHS’nin 41. maddesine göre:

“Mahkeme işbu Sözleşme ve protokollerinin ihlal edildiğine karar verirse ve ilgili Yüksek Sözleşmeci

Tarafın iç hukuku bu ihlali ancak kısmen telafi edebiliyorsa, Mahkeme, gerektiği takdirde, hakkaniyete

uygun bir surette, zarar gören tarafın tatminine hükmeder.”

A. Tazminat

Başvuran maddi tazminat olarak toplam 25.500 EUR talep etmiştir. Bu meblağ, faiziyle

beraber, hakaret davasında başvuranın davacıya ödemesi gereken ve 25.000 EUR olarak tespit

edilen meblağın günlük değeri ile dava sırasında meydana gelen yargılama giderlerine tekabül

etmektedir. Ayrıca davanın neden olduğu sıkıntı ve hayal kırıklığının sonucu olarak 20.000

EUR manevi tazminat talep etmiştir.

Hükümet başvuranın taleplerine itiraz etmiştir.

5

AİHM, davanın koşullarında, başvuran, ulusal mahkemelerin kendisini ödemeye mahkum

ettiği tazminat meblağına atıfta bulunduğundan, tespit edilen ihlal ile oluştuğu iddia edilen

maddi zarar arasında illiyet bağı bulunduğu kanısındadır (bkz. Busuioc - Moldova, 61513/00).

Öte yandan, başvuranın talep ettiği miktarın haddinden yüksek olduğu sonucuna varmıştır.

Buna göre, AİHM, başvuranın 8.300 EUR maddi tazminat ödenmesine karar vermiştir.

AİHM, ulusal takibatlardan doğan masraflarla ilgili olarak, başvuranın talebinin tazminat

davasında ödemek durumunda kaldığı mahkeme masrafıyla ilgili olduğunu ve 500 EUR

ederindeki ilgili faturaları sunduğunu kaydeder. AİHM talep edilen bu meblağın tümünün

ödenmesi gerektiğini, başvuranın atıfta bulunduğu meblağın, AİHM’nin tespit ettiği ihlali

önleme girişimi sırasında meydana geldiği kanısındadır.

AİHM başvuranı toplamda 8.800 EUR maddi tazminat ödemeye mahkum etmiştir.

Manevi tazminat talebine ilişkin olarak, AİHM, başvuranın, davanın koşullarında, belirli

ölçüde sıkıntı yaşamış biçiminde değerlendirilebileceği sonucuna varır. Hakkaniyete uygun

biçimde değerlendirildiğinde, AİHS’nin 41. maddesinin gerektirdiği biçimde, AİHM, bu

başlık altında 1.000 EUR ödenmesine karar verir.

B. Yargılama gideri

Başvuran ayrıca AİHM’de meydana gelen yargılama giderleri için 3.111 EUR talep

etmiştir. Taleplerini desteklemek için, kendisiyle avukatı arasında varılan ücret anlaşmasını,

İstanbul Barosu’nun 2008 yılı için tavsiye ettiği asgari ücret çizelgesini ve çeviri masraflarına

ilişkin faturayı sunmuştur.

Hükümet, haddinden yüksek olduğu gerekçesiyle meblağa itiraz etmiştir.

AİHM’nin içtihadına göre, yargılama giderleri, ancak gerçekliği ve gerekliliği kanıtlandığı

ve makul bir meblağ olduğu takdirde başvurana geri ödenir. Bu davada, AİHM, sahip olduğu

belgelerdeki bilgiler, davanın karmaşıklığı ve yukarıda belirtilen ölçütler ışığında, başvurana,

AİHM’de açılan takibatlar için 2.111 EUR tazminat ödenmesinin makul olduğu sonucuna

varmıştır.

C. Gecikme Faizi

AİHM, Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı faiz oranına

üç puanlık bir artışın eklenmesinin uygun olduğuna karar vermiştir.

BU GEREKÇELERE DAYANARAK AİHM, OYBİRLİĞİYLE

1. Başvurunun geri kalanının kabuledilebilir olduğuna;

2. AİHS’nin 10. maddesinin ihlal edildiğine;

3. (a) AİHS’nin 44. maddesi’nin 2. fıkrası gereğince kararın kesinleştiği tarihten itibaren üç

ay içinde, ödeme tarihinde geçerli olan döviz kuru üzerinden Savunmacı Hükümet’in

6

ulusal para birimine çevrilmek üzere ve miktara yansıtılabilecek her türlü vergi ile birlikte

Savunmacı Hükümet tarafından başvurana, izleyen meblağların ödenmesine;

(i) 8800 EUR (sekiz bin sekiz yüz Euro) maddi tazminat ile ödenebilecek her tür vergi;

(ii) 1000 EUR (bin Euro) manevi tazminat ile ödenebilecek her tür vergi;

(iii) 2111 EUR (iki bin yüz on bir Euro) yargılama gideri ile başvuranın ödeyebileceği

her türlü vergi;

(b) yukarıda belirtilen üç aylık sürenin sona erdiği tarihten itibaren ödemenin yapılmasına

kadar, Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan marjinal kredi kolaylığı

oranının üç puan fazlasına eşit oranda basit faiz uygulanmasına;

4. Başvuranın adil tatmine ilişkin diğer taleplerinin reddedilmesine

KARAR VERMİŞTİR.

İşbu karar, İngilizce olarak hazırlanmış ve Mahkeme İç Tüzüğü’nün 77. maddesinin 2. ve

3. fıkraları uyarınca 13 Ocak 2009 tarihinde yazılı olarak tebliğ edilmiştir.

Sally Dollé

Zabıt Katibi

Françoise Tulkens

Başkan

7