CONSEIL DE

L'EUROPE

AVRUPA

KONSEYİ

AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ

ĐKĐNCĐ DAĐRE

CAHĐT DEMĐREL – TÜRKĐYE

(Baꢀvuru no. 18623/03)

KARAR

STRAZBURG

7 Temmuz 2009

Đꢀbu karar AĐHS’nin 44/2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecektir. ꢁekli

düzeltmelere tabi olabilir.

______________________________________________________________________________________

Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,

davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile

Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak

suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.

USUL

T.C. vatandaꢀı Cahit Demirel (“baꢀvuran”) tarafından Türkiye Cumhuriyeti aleyhine,

29 Nisan 2003 tarihinde, Đnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına iliꢀkin

Sözleꢀme’nin (Avrupa Đnsan Hakları Sözleꢀmesi - AĐHS) 34. maddesi uyarınca yapılan

18623/03 numaralı baꢀvuru sonucu bu dava görülmektedir.

Baꢀvuran, Diyarbakır Barosu avukatlarından M. Beꢀtaꢀ ve M. Beꢀtaꢀ tarafından temsil

edilmiꢀtir.

OLAYLAR

I. DAVANIN KOꢁULLARI

Baꢀvuran 1972 doğumludur ve Batman’da ikamet etmektedir.

1 Nisan 1996 tarihinde, baꢀvuran Batman’dan ayrılmakta olduğu sırada jandarmalar

tarafından yakalanmıꢀtır. Baꢀvuran daha sonra yasadıꢀı bir örgüt olan PKK’nın (Kürdistan

Đꢀçi Partisi) faaliyetlerinde yer aldığı ꢀüphesiyle Batman Emniyet Müdürlüğü Terörle

Mücadele ꢁubesi’ne teslim edilmiꢀtir.

18 Nisan 1996 tarihinde, baꢀvuran Batman Cumhuriyet Savcısı ve Batman Sulh Ceza

Mahkemesi hakimi önüne çıkarılmıꢀtır. Hakim baꢀvuranın tutuklanmasına karar vermiꢀtir.

Belirli olmayan bir tarihte, Batman Cumhuriyet Savcısı görevsizlik kararı vermiꢀ ve

dava dosyasını Diyarbakır Devlet Güvenlik Mahkemesi Cumhuriyet Savcılığı’na

göndermiꢀtir.

22 Mayıs 1996 tarihinde, Cumhuriyet Savcısı, diğer kiꢀilerle birlikte baꢀvuran

hakkında, eski Ceza Kanunu’nun 168/2 maddesi uyarınca, PKK örgütüne üyelik suçlaması ile

dava açmıꢀtır.

30 Temmuz 1996 tarihinde, Diyarbakır Devlet Güvenlik Mahkemesi, davanın esasına

iliꢀkin ilk duruꢀmayı düzenlemiꢀtir.

25 Aralık 2001 tarihinde, Diyarbakır Devlet Güvenlik Mahkemesi Dördüncü Dairesi

baꢀvuranı iddia makamının talebi doğrultusunda mahkum etmiꢀ ve on iki yıl altı ay hapis

cezasına çarptırmıꢀtır.

Yargılama süresince, baꢀvuran ve temsilcisi birçok kez baꢀvuranın serbest bırakılması

talebinde bulunmuꢀlardır. Düzenlenen her duruꢀmanın sonunda, Devlet Güvenlik Mahkemesi,

suçun niteliğini, delillerin durumunu ve dava dosyasının içeriğini göz önünde bulundurarak

baꢀvuranın taleplerini reddetmiꢀtir.

9 Ekim 2002 tarihinde, Yargıtay ilk derece mahkemesinin kararını bozmuꢀtur. Dava

dosyası daha sonra Diyarbakır Devlet Güvenlik Mahkemesi’ne iade edilmiꢀtir.

13 Mayıs 2003 tarihinde, Diyarbakır Devlet Güvenlik Mahkemesi baꢀvuranın serbest

bırakılmasına karar vermiꢀtir.

1

23 Mart 2004 tarihinde, Devlet Güvenlik Mahkemesi, baꢀvuranı bir kez daha eski

Ceza Kanunu’nun 168/2 maddesi uyarınca mahkum etmiꢀ ve on iki yıl altı ay hapis cezasına

çarptırmıꢀtır.

19 Ekim 2004 tarihinde, Yargıtay, 23 Mart 2004 tarihli kararı bozmuꢀtur.

30 Haziran 2004 tarihli Resmi Gazete’de yayınlanan ve devlet güvenlik

mahkemelerinin kaldırılmasına yönelik olan 16 Haziran 2004 tarihli 5190 sayılı Kanun

uyarınca, baꢀvuran hakkındaki dava Diyarbakır Ağır Ceza Mahkemesi’nde görülmeye

baꢀlanmıꢀtır.

2 Mayıs 2005 tarihinde, Diyarbakır Ağır Ceza Mahkemesi, Ceza Kanunu’nun 102.

maddesi’nde öngörülen kanuni zamanaꢀımı süresinin dolması nedeniyle baꢀvuran hakkındaki

davanın düꢀmesine karar vermiꢀtir. Davanın düꢀmesi kararı, baꢀvuran ve Cumhuriyet Savcısı

tarafından karara itiraz edilmemesi üzerine kesinleꢀmiꢀtir.

HUKUK

I. KABULEDĐLEBĐLĐRLĐK

AĐHS’nin 35. maddesinin 3. paragrafı çerçevesinde baꢀvurunun açıkça dayanaktan

yoksun olmadığını kaydeden AĐHM, ayrıca, baꢀvurunun diğer koꢀullar açısından

incelendiğinde de kabuledilemezlik unsuru taꢀımadığını tespit etmiꢀtir. Bu nedenle baꢀvuru

kabuledilebilir niteliktedir.

II. AĐHS’NĐN 5. MADDESĐNE YÖNELĐK ĐHLAL ĐDDĐALARI

Baꢀvuran, AĐHS’nin 5/3 maddesi uyarınca aꢀırı uzunlukta süreyle tutuklu

bulundurulduğu konusunda ꢀikayetçi olmuꢀtur. AĐHS’nin 5/4 maddesine dayanarak

tutukluluğunun devamına iliꢀkin ilk derece mahkemesi tarafından verilen kararlara karꢀı

baꢀvurulabilecek etkili bir iç hukuk yolunun mevcut olmadığı konusunda ꢀikayetçi olmuꢀtur.

A. AĐHS’nin 5/3 maddesi

Hükümet, terörle ilgili bir suçla suçlanan baꢀvuranın tutuklu bulundurulmasında hakiki

kamu yararı olduğunu belirtmiꢀtir. Tutukluluğunun ayrıca baꢀka bir suç iꢀlemesini, kaçmasını

ve delilleri ortadan kaldırmasını önlemek amacıyla da gerekli olduğunu ileri sürmüꢀtür.

Baꢀvuran iddialarında ısrar etmiꢀ ve Hükümet’in görüꢀlerine karꢀı çıkmıꢀtır.

AĐHM, göz önünde bulundurulacak süre hesaplanırken baꢀvuranın çeꢀitli ve birbirini

izleyen tutukluluk sürelerinin bir bütün olarak sayılması gerektiğini kaydetmiꢀtir. Baꢀvuranın

tutukluluk süresinin makul olup olmadığını değerlendirirken, AĐHM, AĐHS’nin 5/3 maddesi

uyarınca birikmiꢀ tutukluluk sürelerinin toplu değerlendirmesini yapmalıdır (bkz., Solmaz –

Türkiye, no. 27561/02). Dolayısıyla, baꢀvuranın AĐHS’nin 5/1 (a) maddesi uyarınca

mahkumiyet sonrası hükümlülük süresini – yani 25 Aralık 2001 ve 9 Ekim 2002 tarihleri

arasındaki süreyi – özgürlüğünden yoksun bırakıldığı toplam süreden çıkardıktan sonra,

somut davada dikkate alınacak süre yaklaꢀık altı yıl dört aydır.

2

AĐHM, ayrıca, dava dosyasındaki delillere dayanarak, Devlet Güvenlik Mahkemesinin

baꢀvuranın tutukluluğunu her duruꢀma sonunda gözden geçirdiğini kaydetmiꢀtir. Devlet

Güvenlik Mahkemesi, her seferinde, “suçun niteliğini, delillerin durumunu ve dava dosyasının

içeriğini göz önünde bulundurarak” gibi aynı kalıplaꢀmıꢀ ifadeleri kullanarak tutukluluğun

uzatılması kararını vermiꢀtir.

AĐHM, genel olarak, “delillerin durumu” ifadesinin, ciddi suç göstergelerinin

mevcudiyeti ve devamlılığı hususunda bir etken olabileceğini değerlendirmiꢀtir. AĐHM,

ayrıca, baꢀvuranın suçlandığı suçun ciddiyetini ve suçlu bulunması halinde çarptırılacağı

cezanın ağırlığını kabul etmektedir. Bu hususta, AĐHM, cezanın ağırlığının kaçma riskinin

değerlendirilmesinde ilgili bir unsur olduğu konusunda hemfikirdir (bkz., Getiren – Türkiye,

no. 10301/03, 22 Temmuz 2008). Ancak, AĐHM, söz konusu davada, ne delillerin durumunun

ne suçlamanın ciddiyetinin altı yıl dört aydan uzun tutukluluk süresini haklı çıkaracağı

görüꢀündedir (bkz., Mehmet Yavuz – Türkiye, no. 47043/99, 24 Temmuz 2007).

Bu bağlamda, AĐHM, Diyarbakır Devlet Güvenlik Mahkemesi’nin, baꢀvuranın serbest

kalmasının, belli bir süre geçtikten sonra, özellikle de kovuꢀturmanın ileri safhalarında ne

ölçüde risk oluꢀturacağını ortaya koymadığını gözlemlemiꢀtir. Ayrıca, ilk derece mahkemesi,

ülkeden çıkma yasağı veya kefaletle serbest bırakma gibi, baꢀvuranın tutukluluğunun

devamının dıꢀında önleyici tedbirlerin uygulanmasını hiç göz önünde bulundurmamıꢀtır (bkz.,

yukarıda anılan Mehmet Yavuz).

Yukarıda belirtilen değerlendirmeler, AĐHM’nin, ilk derece mahkemesinin basmakalıp

gerekçeleri göz önüne alındığında, baꢀvuranın tutukluluk süresinin haklılığının ortaya

konmadığı sonucuna varması için yeterlidir.

Dolayısıyla, AĐHS’nin 5/3 maddesi ihlal edilmiꢀtir.

B. AĐHS’nin 5/4 maddesi

Hükümet, baꢀvuranın AĐHS’nin 5/4 maddesi uyarınca ileri sürdüğü iddialara iliꢀkin

herhangi bir görüꢀ sunmamıꢀtır.

Baꢀvuran iddialarında ısrar etmiꢀtir.

AĐHM, baꢀlangıç olarak, baꢀvuranın, Diyarbakır Devlet Güvenlik Mahkemesi önünde

birçok kez serbest kalma talebinde bulunduğunu ve mahkemenin bu talepleri reddettiğini

gözlemlemiꢀtir. Dolayısıyla, mahkemenin, baꢀvuranın iddia edilen uzun süreli tutukluluğunu

sona erdirmek ve bir AĐHS ihlali iddiasını engellemek veya telafi etmek için fırsatı vardı

(bkz., Acunbay – Türkiye, no. 61442/00 ve no. 61445/00, 31 Mayıs 2005; Mehmet ꢁah Çelik –

Türkiye, no. 48545/99, 24 Temmuz 2007).

AĐHM, ayrıca, eski Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 297-304 maddelerinde

öngörülen ve baꢀvurana tutukluluğunun devamı yönündeki kararlara itiraz etme hakkı veren

hukuk yolunun, uygulamada düꢀük baꢀarı ihtimali vaat ettiğini ve sanığa gerçek anlamda

çekiꢀmeli bir hukuk yolu sağlamadığını kaydetmiꢀtir (bkz., Koꢀti ve Diğerleri – Türkiye, no.

74321/01, 3 Mayıs 2007; Bağrıyanık – Türkiye, no. 43256/04, 5 Haziran 2007; Doğan Yalçın

– Türkiye, no. 15041/03, 19 ꢁubat 2008).

3

Somut davada, AĐHM’nin geçmiꢀ kararlarından sapmasını gerektirecek bir unsur

mevcut değildir. AĐHM, dolayısıyla, baꢀvuranın AĐHS’nin 5/4 maddesi dahilinde

tutukluluğunun yasaya uygunluğuna iliꢀkin olarak baꢀvurabileceği bir hukuk yolunun mevcut

olmadığı kararına varmıꢀtır.

Dolayısıyla, AĐHS’nin 5/4 maddesi ihlal edilmiꢀtir.

III. AĐHS’NĐN 6/1 MADDESĐNE YÖNELĐK ĐHLAL ĐDDĐASI

Baꢀvuran, hakkında baꢀlatılan cezai yargılamanın süresi konusunda ꢀikayetçi

olmuꢀtur. Baꢀvuran bu ꢀikayetini AĐHS’nin 6/1 maddesine dayandırmıꢀtır. Söz konusu

maddenin ilgili kısmı ꢀöyledir:

“Herkes, … cezai alanda kendisine yöneltilen suçlamalar konusunda karar verecek olan, … bir

mahkeme tarafından davasının makul bir süre içinde, … görülmesini isteme hakkına sahiptir.”

Hükümet, somut dava koꢀullarında, cezai yargılama süresinin makul sürenin üzerinde

sayılamayacağını ileri sürmüꢀtür. Bu hususta, terörle ilgili suçlarla ilgili olarak yargılanmıꢀ

olan sanık sayısına atıfta bulunmuꢀtur. Hükümet, ayrıca, baꢀvuranın ve diğer sanıkların,

savunma ifadelerini sunmak üzere uzatma talep ederek yargılamanın süresinin uzamasında

etkili olduklarını belirtmiꢀtir.

Baꢀvuran iddialarında ısrar etmiꢀtir.

AĐHM, dikkate alınması gereken sürenin, baꢀvuranın yakalanıp gözaltına alındığı tarih

olan 1 Nisan 1996’da baꢀladığını ve Diyarbakır Ağır Ceza Mahkemesi’nin kovuꢀturmayı

durdurma kararı aldığı 2 Mayıs 2005 tarihinde sona erdiğini gözlemlemiꢀtir. Dolayısıyla,

incelenmekte olan iki aꢀamalı yargılama süreci, dokuz yıl bir ay sürmüꢀtür.

AĐHM, yargılamanın süresinin makul olup olmadığının, davaya iliꢀkin olaylar ıꢀığında

ve davanın karmaꢀıklığı, baꢀvuranın ve ilgili makamların tutumu kriterleri göz önünde

tutularak değerlendirilmesi gerektiğini yinelemektedir (bkz., diğer pek çok kararın yanı sıra,

Pélissier ve Sassi – Fransa [BD], 25444/94).

AĐHM, bu baꢀvurudaki konularla benzer konular ortaya koyan davalarda sıklıkla

AĐHS’nin 6/1 maddesinin ihlalini tespit etmiꢀtir (bkz., örneğin, Sertkaya – Türkiye, no.

77113/01, 22 Haziran 2006; Hasan Döner – Türkiye, no. 53546/99, 20 Kasım 2007; Uysal ve

Osal – Türkiye, no. 1206/03, 13 Aralık 2007).

Kendisine sunulan tüm verileri inceleyen AĐHM, Hükümet tarafından somut

baꢀvuruda farklı bir sonuca varmasını sağlayacak bir olgu veya iddianın ortaya konmadığını

değerlendirmiꢀtir. Konuya iliꢀkin içtihadını göz önünde tutan AĐHM, söz konusu davada

yargılama süresinin fazlasıyla uzun olduğuna ve “makul süre” ꢀartına uymadığına karar

vermiꢀtir.

Dolayısıyla, AĐHS’nin 6/1 maddesi ihlal edilmiꢀtir.

IV. AĐHS’NĐN 46. MADDESĐNĐN UYGULANMASI

4

AĐHS’nin 46. maddesi ꢀöyledir:

“1. Yüksek Sözleꢀmeci Taraflar, taraf oldukları davalarda Mahkeme’nin kesinleꢀmiꢀ kararlarına uymayı

taahhüt ederler.

2. Mahkeme’nin kesinleꢀmiꢀ kararı, kararın uygulanmasını denetleyecek olan Bakanlar Komitesi’ne

gönderilir.”

AĐHM, baꢀlangıç olarak, 1 Ocak 2009 tarihine kadar, Türkiye aleyhine kesinleꢀmiꢀ,

baꢀvuranların tutuklu yargılanma sürelerinin uzunluğunun temel hukuki sorunu teꢀkil ettiği ve

AĐHS’nin 5/3 maddesinin ihlalinin tespit edildiği 68 adet karar bulunduğunu gözlemlemiꢀtir.

AĐHM, ayrıca, Türkiye aleyhindeki bazı kararlarda, baꢀvuranların tutukluluklarının yasaya

uygunluğuna iliꢀkin olarak baꢀvurabilecekleri gerçek anlamda çekiꢀmeli olan veya makul

oranda baꢀarı ihtimali sunan bir iç hukuk yolunun mevcut olmaması nedeniyle AĐHS’nin 5/4

maddesinin ihlalini de tespit etmiꢀ olduğunu kaydetmiꢀtir (bakınız yukarıda paragraf 32).

Ayrıca, Türkiye aleyhine yapılmıꢀ, baꢀvuranların tutukluluklarına iliꢀkin olarak AĐHS’nin 5/3

veya 5/4 maddelerinin ihlalini iddia ettiği 140’tan fazla baꢀvuru, AĐHM önünde halen

incelenmektedir.

AĐHM, ayrıca, Türkiye aleyhine verdiği ve 5/3 maddesinin ihlaline hükmettiği

kararlarının neredeyse tümünde, yerel mahkemelerin “suçun niteliğini, delillerin durumunu ve

dava dosyasının içeriğini göz önünde bulundurarak” gibi aynı kalıplaꢀmıꢀ ifadeleri kullanarak

baꢀvuranın tutukluluğunun uzatılması kararını vermiꢀ olduğunu gözlemlemiꢀtir (bkz, diğer

pek çok kararın yanı sıra, Dereci – Türkiye, no. 77845/01, 24 Mayıs 2005; yukarıda anılan

Solmaz; Akyol – Türkiye, no. 23438/02, 20 Eylül 2007). AĐHM, ayrıca, mahkemelerin,

ülkeden çıkma yasağı ve kefaletle salıverme gibi, Türk kanunlarının öngördüğü, tutukluluğun

devamının dıꢀındaki önleyici tedbirlerin uygulanmasını göz önünde bulundurmadığını tespit

etmiꢀtir (bkz., yukarıda anılan Yavuz; Duyum – Türkiye, no. 57963/00, 27 Mart 2007;

yukarıda anılan Getiren – Türkiye). AĐHM, defalarca, Türk hukukunda baꢀvuranların

AĐHS’nin 5/4 maddesi kapsamında tutukluluklarının yasaya uygunluğuna iliꢀkin itirazda

bulunabilecekleri bir hukuk yolunun mevcut olmadığını belirtmiꢀtir.

Dolayısıyla, AĐHM, somut davada tespit edilen AĐHS’nin 5/3 ve 5/4 maddelerinin

ihlallerinin, Türk ceza hukuku sisteminin yanlıꢀ iꢀlemesinden ve Türk mevzuatının

durumundan doğan yaygın ve sistematik sorunlardan kaynaklandığını değerlendirmiꢀtir (bkz.,

Kauczor – Polonya, no. 45219/06, 3 ꢁubat 2009; Gülmez – Türkiye, no. 16330/02, 20 Mayıs

2008).

Bu bağlamda, AĐHM’nin ihlal tespitinde bulunması durumunda, davalı Hükümet’in,

AĐHS’nin 46. maddesi uyarınca, sadece 41. madde uyarınca hükmedilen hakkaniyete uygun

tazminatı ilgili kiꢀilere ödemek yönünde değil; aynı zamanda AĐHM tarafından tespit edilen

ihlale son vermek ve zararları mümkün olduğunca telafi etmek amacıyla, Bakanlar

Komitesi’nin denetimine tabi olarak, iç hukuk sisteminde kabul edeceği genel ve/veya, uygun

olduğu ölçüde, bireysel tedbirleri belirlemek yönünde bir yasal yükümlülüğü olduğu

yinelenmelidir. Davalı Hükümet, Bakanlar Komitesi’nin denetimine tabi olarak, AĐHS’nin 46.

maddesinde öngörülen yasal yükümlülüğünü yerine getirmede kullanacağı yolları - bu

yolların AĐHM’nin kararında ortaya konan sonuçlarla uyumlu olması ꢀartıyla - seçmekte

serbesttir (bkz., yukarıda anılan Kauczor; Scozzari ve Giunta – Đtalya [BD], no. 39221/98 ve

no. 41963/98).

5

Tespit ettiği sistematik durumu göz önünde bulunduran AĐHM, özgürlük ve güvenlik

hakkının, AĐHS’nin 5/3 ve 5/4 maddelerinde ortaya konan güvencelerle uyumlu olarak, etkili

bir ꢀekilde korunmasını sağlamak amacıyla, mevcut kararın infazında ulusal düzeyde genel

tedbirlerin alınması gerektiği görüꢀündedir.

V. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI

AĐHS’nin 41. maddesi ꢀöyledir:

“Mahkeme iꢀbu Sözleꢀme ve protokollerinin ihlal edildiğine karar verirse ve ilgili Yüksek

Sözleꢀmeci Taraf’ın iç hukuku bu ihlali ancak kısmen telafi edebiliyorsa, Mahkeme, gerektiği

takdirde, zarar gören tarafın hakkaniyete uygun bir surette tatminine hükmeder.”

A. Tazminat

Baꢀvuran, 36.975 Türk Lirası (17.900 Euro) maddi tazminat ve 75.000 Türk Lirası

(36.300 Euro) manevi tazminat talebinde bulunmuꢀtur.

Hükümet, bu taleplere karꢀı çıkmıꢀtır.

Baꢀvuran tarafından görüldüğü iddia edilen maddi zarar hususunda, AĐHM baꢀvuranın

iddiasına iliꢀkin bir belge sunmadığını gözlemlemiꢀ ve dolayısıyla söz konusu talebi

reddetmiꢀtir.

Ancak, AĐHM, baꢀvuranın tek baꢀına ihlal tespitiyle telafi edilemeyecek ölçüde

manevi zarar görmüꢀ olduğunu kabul etmiꢀtir. Dolayısıyla, AĐHM, davaya iliꢀkin olayları

dikkate alarak ve içtihadını göz önünde bulundurarak baꢀvurana 7.000 Euro tazminat

ödenmesine karar vermiꢀtir.

B. Yargılama masraf ve giderleri

Baꢀvuran, ayrıca, AĐHM’de yapılan yargılama masraf ve giderlerine karꢀılık 16.850

Türk Lirası (8.154 Euro) talep etmiꢀtir. Bu bağlamda, yasal temsilcisi tarafından yürütülmüꢀ

olan yirmi sekiz saatlik yasal çalıꢀmayı gösteren iꢀ cetveli ile masraflar ve giderler tablosu

sunmuꢀtur.

Hükümet, sadece gerçekten yapılan masrafların ödenebileceğini ileri sürmüꢀtür. Bu

bağlamda, tüm yargılama masraf ve giderlerinin baꢀvuran tarafından belgelenmesi gerektiğini

belirtmiꢀtir.

Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi içtihadına göre, baꢀvuran, ancak mahkeme

masraflarının zorunlu olarak ve gerçekten yapıldığı ve miktarının makul olduğu kanıtlandığı

takdirde mahkeme masraflarının ödenmesi hakkına sahiptir. Somut davada, elindeki belgeleri

ve yukarıda belirtilen kriterleri göz önünde tutan AĐHM, bu baꢀlık altında 1.000 Euro

ödenmesine karar vermiꢀtir.

C. Gecikme faizi

Gecikme faizi Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı

orana üç puanlık bir artıꢀ eklenerek belirlenecektir.

6

AĐHM, BU GEREKÇELERE DAYANARAK, OYBĐRLĐĞĐ ĐLE

1. Baꢀvurunun kalan kısmının kabuledilebilir olduğuna;

2. AĐHS’nin 5/3 maddesinin ihlal edildiğine;

3. AĐHS’nin 5/4 maddesinin ihlal edildiğine;

4. AĐHS’nin 6/1 maddesinin ihlal edildiğine;

5. a) AĐHS’nin 44. maddesinin 2. paragrafı gereğince kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç

ay içinde, ödeme tarihindeki döviz kuru üzerinden Türk Lirası’na çevrilmek üzere

Savunmacı Hükümet tarafından baꢀvurana aꢀağıdaki miktarların ödenmesine;

(i) 7.000 Euro (yedi bin Euro) manevi tazminat ile birlikte bu miktarın tabi olabileceği

her türlü vergi;

(ii) 1.000 Euro (bin Euro) mahkeme masrafları ile birlikte bu miktarın tabi olabileceği

her türlü vergi;

b) Yukarıda belirtilen tutarlar üzerine, söz konusu üç aylık sürenin bittiği tarihten itibaren

ödemenin yapılmasına kadar, Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem marjinal kredi

kolaylıklarına uyguladığı faiz oranının üç puan fazlasına eꢀit oranda basit faiz

uygulanmasına;

6. Baꢀvuranın adil tatmine iliꢀkin diğer taleplerinin reddine karar vermiꢀtir.

Đꢀbu karar Đngilizce olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM Đç Tüzüğü’nün 77. maddesinin 2. ve 3.

paragrafları gereğince 7 Temmuz 2009 tarihinde yazılı olarak bildirilmiꢀtir.

Françoise Elens-Passos

Katip Yardımcısı

Françoise Tulkens

Baꢀkan

7