CONSEIL  
AVRUPA  
DE L’EUROPE  
KONSEYĐ  
AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ  
ĐKĐNCĐ DAĐRE  
CEMAL ÖLMEZ -TÜRKĐYE DAVASI  
(Baꢀvuru no: 7404/03)  
KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ  
STRAZBURG  
27 Kasım 2007  
Đꢀbu karar AĐHS’nin 44/2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecektir. ꢁekli  
düzeltmelere tabi olabilir.  
______________________________________________________________________________________  
© T.C. Dışişleri Bakanlığı, 2007. Bu gayrıresmi özet çeviri Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan  
Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,  
davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile  
Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak  
suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.  
USUL  
Türkiye Cumhuriyeti aleyhine açılan (7404/03) no’lu davanın nedeni (T.C. vatandaꢀı) Cemal  
Ölmez’in (baꢀvuran) Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi’ne 25 Ocak 2003 tarihinde Temel  
Đnsan Hakları ve Özgürlüklerini güvence altına alan Avrupa Đnsan Hakları Sözleꢀmesi’nin  
(AĐHS) 34. maddesi uyarınca yapmıꢀ olduğu baꢀvurudur.  
Baꢀvuran, Diyarbakır Barosu avukatlarından M. Beꢀtaꢀ tarafından temsil edilmektedir.  
OLAYLAR  
I. DAVANIN KOꢁULLARI  
Baꢀvuran, 1979 yılı doğumludur ve Diyarbakır’da ikamet etmektedir.  
5 ꢁubat 2000 tarihinde, baꢀvuran, yasadıꢀı bir örgüt olan PKK üyesi olduğu gerekçesiyle  
yakalanmıꢀ ve gözaltına alınmıꢀtır.  
6 ꢁubat 2000 tarihinde Terörle Mücadele ꢁubesi polisleri tarafından baꢀvuranın ifadesi  
alınmıꢀtır. Đfadesinin sonunda baꢀvuran, sözkonusu yasadıꢀı örgüte üye olduğunu kabul  
etmiꢀtir.  
7 ꢁubat 2000 tarihinde baꢀvuran, kendisinin gözaltında verdiği ifadesi ile baꢀvuranı suçlayan  
üçüncü ꢀahısların beyanlarının okunduğu Ankara Devlet Güvenlik Mahkemesi nöbetçi hakimi  
karꢀısına çıkarılmıꢀtır. Baꢀvuran, gözaltında verdiği ifadesinin içeriği ile kendisini suçlayan  
beyanları reddetmiꢀtir. Duruꢀmanın bitiminde nöbetçi hakim baꢀvuranın tutuklanmasına karar  
vermiꢀtir.  
28 ꢁubat 2000 tarihinde, Diyarbakır Devlet Güvenlik Mahkemesi Cumhuriyet Savcısı,  
baꢀvuranı ülke topraklarında bölücülüğe yönelik silahlı eylemlere katılmakla suçlamıꢀ ve  
Türk Ceza Kanunu’nun 125. maddesi uyarınca mahkumiyetini talep etmiꢀtir.  
4 Aralık 2001 tarihinde, Devlet Güvenlik Mahkemesi, baꢀvuranı üzerine atılı olaylardan suçlu  
bulmuꢀ ve Türk Ceza Kanunu’nun 125. maddesi uyarınca baꢀvuranı ölüm cezasına  
çarptırmıꢀtır. Olayların meydana geldiği dönemde baꢀvuranın yaꢀının küçük olmasını göz  
önüne alarak Devlet Güvenlik Mahkemesi, baꢀvuranın hakkında verilen ölüm cezasını 2253  
sayılı kanunun 12/1. maddesi uyarınca 15 yıl hapis cezasına çevirmiꢀtir. Son olarak, duruꢀma  
sırasında baꢀvuranın iyi halini de dikkate alarak Devlet Güvenlik Mahkemesi, Türk Ceza  
Kanunu’nun 59/2. maddesi uyarınca baꢀvuran hakkında verilen hapis cezasını, on iki yıl altı  
aya indirmiꢀtir. Devlet Güvenlik Mahkemesi bu kararını dosyada yer alan unsurlarla ve  
yargılamadaki diğer sanıkların ifadeleri ile temellendirmiꢀtir.  
22 Mart 2002 tarihinde, temyize iliꢀkin görüꢀünde Yargıtay Savcısı, Yargıtay’a ilk derece  
mahkemesinin kararını onama çağrısında bulunmuꢀtur.  
11 Haziran 2002 tarihinde, Yargıtay Savcısı’nın baꢀvurana bildirilmeyen görüꢀü ıꢀığında  
karar veren Yargıtay, baꢀvuranın mahkumiyetini onamıꢀtır.  
15 Ağustos 2002 tarihinde, Yargıtay kararı, mahkeme kalemi tarafından dosyaya eklenmiꢀtir.  
2
HUKUK  
I. AĐHS’NĐN 6/1. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA  
Baꢀvuran, Yargıtay Savcısı’nın görüꢀünün kendisine bildirilmemesi sebebiyle cezai  
yargılamanın hakkaniyetten yoksun olmasından ꢀikayetçidir. Baꢀvuran, bu bağlamda  
AĐHS’nin 6/1. maddesine atıfta bulunmaktadır.  
A. Kabuledilebilirliğe Đliꢀkin  
AĐHS’nin 35. maddesinin 3. paragrafı çerçevesinde baꢀvurunun dayanaktan yoksun  
olmadığını kaydeden AĐHM, ayrıca baꢀka açılardan bakıldığında da kabuledilemezlik unsuru  
bulunmadığını tespit eder. Bu nedenle baꢀvuru kabuledilebilir niteliktedir.  
B. Esas  
Hükümet, mevcut davanın Göç-Türkiye (baꢀvuru no: 36590/97) davasından ayrı tutulması  
gerektiğini savunmaktadır. Hükümet’e göre, ꢀayet baꢀvuranın avukatı, dava dosyasını  
Yargıtay’da gerçekleꢀtirilen duruꢀmadan önce incelemiꢀ olsaydı dosyada bulunan Yargıtay  
Savcısı’nın görüꢀüne ulaꢀma imkanına sahip olabilirdi. Ayrıca Hükümet, Yargıtay’daki  
duruꢀmaya katılsaydı baꢀvuranın avukatının sözkonusu görüꢀü cevaplayabilme olanağının  
olacağını da belirtmiꢀtir.  
Baꢀvuran, Yargıtay Savcısı’nın görüꢀü hakkında bilgisinin olmadığını ileri sürmektedir.  
AĐHM, baꢀvuran tarafından yapılan ꢀikayete benzer ꢀikayetleri daha önce incelediğini ve  
görüꢀlerinin niteliğini ve yargılanabilir bir kiꢀinin bu görüꢀlere yazılı olarak cevap verme  
olanağının bulunmadığını dikkate alarak Yargıtay Savcısı’nın görüꢀünün baꢀvurana  
bildirilmemesi nedeniyle AĐHS’nin 6/1. maddesinin ihlal edildiği sonucuna ulaꢀtığını  
hatırlatmaktadır (sözü edilen Göç, Sağır-Türkiye, baꢀvuru no: 37562/02, 19 Ekim 2006;  
Özmen ve diğerleri-Türkiye, baꢀvuru no: 9149/03, 14 Haziran 2007).  
Sonuç olarak AĐHM, Hükümet’in sözkonusu davayı farklı bir sonuca ulaꢀtıracak hiçbir tespit  
ve delil sunmadığı kanaatindedir (sözü edilen Göç).  
Bu durumda AĐHS’nin 6/1. maddesi ihlal edilmiꢀtir.  
II. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI HAKKINDA  
A. Tazminat  
Baꢀvuran, maruz kaldığı manevi zarar için 30.000 Yeni Türk Lirası (YTL) [yaklaꢀık 17.306  
Euro] talep etmektedir.  
Hükümet, bu iddialara karꢀı çıkmaktadır.  
AĐHM, ihlal tespitinin kendisinin manevi tazminat için yeterli adil tatmin oluꢀturduğu  
kanaatindedir.  
3
B. Yargılama masraf ve giderleri  
Baꢀvuran, AĐHM önünde yapmıꢀ olduğu yargılama masraf ve giderleri için 10.700 YTL  
[yaklaꢀık 6.172 Euro] talep etmektedir.  
Hükümet, bu iddialara karꢀı çıkmaktadır.  
AĐHM içtihadına göre, bir baꢀvuran yargılama masraf ve giderlerinin geri ödemesini,  
gerçekliği, gerekliliği ve makul oranda oldukları ortaya konulduğu sürece elde edebilir.  
AĐHM, mevcut davada baꢀvuranın avukatının çalıꢀma saatine iliꢀkin ücret makbuzu  
sunmadığını ve sözü edilen giderleri belgelendirmediğini tespit etmektedir. Sonuç olarak  
AĐHM, yargılama masraf ve giderleri olarak baꢀvurana belli bir miktar ödenmesinin gerekli  
olmadığı kanaatindedir.  
BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK, AĐHM, OYBĐRLĐĞĐYLE;  
1. Baꢀvurunun geri kalan kısmının kabuledilebilir olduğuna;  
2. AĐHS’nin 6/1. maddesinin ihlal edildiğine;  
3. Đhlal tespitinin kendisinin manevi tazminat için yeterli adil tatmin oluꢀturduğuna;  
4. Adil tatmine iliꢀkin diğer tüm taleplerin reddine;  
KARAR VERMĐꢁTĐR.  
Đꢀbu karar Fransızca olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM’nin iç tüzüğünün 77. maddesinin 2. ve 3.  
paragraflarına uygun olarak 27 Kasım 2007 tarihinde yazılı olarak bildirilmiꢀtir.  
4