CONSEIL

AVRUPA

DE L’EUROPE

KONSEYĐ

AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ

ÜÇÜNCÜ DAĐRE

CAHĐT SOLMAZ -TÜRKĐYE DAVASI

(Baꢀvuru no:34623/03)

KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ

STRAZBURG

14 Haziran 2007

Đꢀbu karar AĐHS’nin 44/2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecektir. ꢁekli

düzeltmelere tabi olabilir.

______________________________________________________________________________________

Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,

davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile

Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak

suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.

Türkiye Cumhuriyeti aleyhine açılan ve (34623/03) baꢀvuru no’lu davanın nedeni bu

ülke vatandaꢀı olan Cahit Solmaz’ın (baꢀvuran), 29 Eylül 2003 tarihinde Avrupa Đnsan

Hakları Mahkemesi’ne (AĐHM) Avrupa Đnsan Hakları Sözleꢀmesi’nin (“Sözleꢀme”) Đnsan

Hakları ve Temel Özgürlükleri güvence altına alan 34. maddesi uyarınca yapmıꢀ olduğu

baꢀvurudur.

Adli yardımdan yaralanan baꢀvuran, Đstanbul Barosu avukatlarından M.A. Kırdök ve

M. Kırdök tarafından temsil edilmektedir.

OLAYLAR

I. DAVANIN UNSURLARI

Baꢀvuran, 1979 yılı doğumludur ve Đstanbul’da ikamet etmektedir.

Baꢀvuran, on altı yaꢀındayken, 3 Ekim 1995 tarihinde, Đstanbul Emniyet Müdürlüğü

Terörle Mücadele ꢁubesi’ne bağlı polisler tarafından yakalanmıꢀ ve gözaltında alınmıꢀtır.

Baꢀvuranın yasadıꢀı silahlı bir örgüt olan DHKP-C (Devrimci Halk Kurtuluꢀ Partisi) üyesi

olduğundan ve bu örgüt adına yasadıꢀı eylemlere katıldığından ꢀüphe edilmiꢀtir.

Polis, 4 Ekim 1995 tarihinde, baꢀvuranın evinde gerçekleꢀtirdiği aramalar sırasında,

sözkonusu örgüte ait belgelerin ve iki gaz tabancasının ele geçirildiğini gösteren bir arama

tutanağı düzenlemiꢀtir.

Baꢀvuran, 12 Ekim 1995 tarihinde, Đstanbul Emniyet Müdürlüğü’nde itirafta

bulunmuꢀ, sözkonusu örgüte üye olduğunu ve üzerine atılı eylemleri kabul etmiꢀtir. Aynı

gün, polis tarafından bir ifade tutanağı hazırlanmıꢀ ve bu tutanak baꢀvuran tarafından

imzalanmıꢀtır.

Baꢀvuran, 16 Ekim 1995 tarihinde, hazırlık soruꢀturması çerçevesinde, Đstanbul Devlet

Güvenlik Mahkemesi Cumhuriyet Savcısı tarafından dinlenmiꢀtir. Baꢀvuran, baskı altında

imzaladığını iddia ettiği 12 Ekim 1995 tarihli ifadenin içeriğini ve DHKP-C üyesi olduğunu

tamamen reddetmiꢀtir.

Aynı gün baꢀvuran, Devlet Güvenlik Mahkemesi nöbetçi hakimi önüne çıkarılmıꢀ ve

Cumhuriyet Savcısı’na verdiği beyanları tekrarlamıꢀtır. Bununla birlikte, nöbetçi hakim,

dosyadaki unsurların tamamını dikkate alarak baꢀvuranın tutuklu yargılanmasına karar

vermiꢀtir.

Baꢀvuran, 17 Ekim 1995 tarihinde Devlet Güvenlik Mahkemesi önünde bu karara

itiraz etmiꢀ ve tutuksuz yargılanma talebinde bulunmuꢀtur. Baꢀvuran, özellikle, gözaltında

bulunduğu sırada kendisinin itirafta bulunması amacıyla iꢀkencelere maruz kaldığını ve bu

nedenle alınan beyanlarının aleyhte kanıt oluꢀturmaması gerektiğini ileri sürmüꢀtür.

Aynı gün, Devlet Güvenlik Mahkemesi, “atılı suçu ve kanıtların durumunu göz önüne

alarak” tutuksuz yargılanma talebini reddetmiꢀtir.

Cumhuriyet Savcısı, 27 Ekim 1995 tarihinde, baꢀvuran ve diğer dört kiꢀi aleyhinde,

eski Türk Ceza Kanunu’nun 146/1. maddesi uyarınca, Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının

2

tamamını veya bir kısmını tağyir ve tebdile teꢀebbüsten ve 1993–1995 yılları arasında DHKP-

C örgütü adına ve yararına yasadıꢀı eylemlerden dolayı ceza davası açmıꢀtır.

Devlet Güvenlik Mahkemesi, 1995–2002 yılları arasında birçok açık duruꢀma

gerçekleꢀtirmiꢀtir. Avukatının da hazır bulunduğu bu duruꢀmalarda baꢀvuran, tahliye talebini

yinelemiꢀtir. Bununla birlikte, “ atılı suçu ve kanıtların durumunu göz önüne alarak” Devlet

Güvenlik Mahkemesi, baꢀvuranın taleplerini her defasında reddetmiꢀtir.

20 Temmuz 1999 tarihli iddianamesinde, Cumhuriyet Savcısı, yasadıꢀı silahlı bir

örgüte üye olmasından dolayı 3713 sayılı Terörle Mücadele yasasının 5. maddesi ile Türk

Ceza Kanunu’nun 168/2. maddesi uyarınca ve 13 kere patlayıcı madde atmasından dolayı da

Türk Ceza Kanunu’nun 264/6–8. maddesi uyarınca baꢀvuranın mahkumiyetini istemiꢀtir.

Ayrıca Savcı, olayların meydana geldiği sırada baꢀvuranın yaꢀı sebebi ile Türk Ceza

Kanunu’nun 55/3. maddesinin uygulanmasını önermiꢀtir.

Devlet Güvenlik Mahkemesi, dosyadaki unsurların tamamını dikkate alarak, 25 Mart

2002 tarihinde, baꢀvuranı üzerine atılı olaylardan suçlu ilan etmiꢀtir. Devlet Güvenlik

Mahkemesi, baꢀvuranı, Türk Ceza Kanunu’nun 55/3., 59. ve 168/2. maddesi ile 3713 sayılı

yasanın 5. maddesi gereğince, 8 yıl 4 ay hapis cezasına; Türk Ceza Kanunu’nun 264. maddesi

gereğince 18 yıl 5 ay 18 gün hapis cezasına ve Türk Ceza Kanunu’nun 77/2. maddesi

gereğince 17 yıl 6 ay hapis cezasına çarptırmıꢀtır.

Baꢀvuranın temyiz baꢀvurusu üzerine ve tarafların dinlenmelerinin ardından, 15 Ekim

2002 tarihli bir karar ile Yargıtay, ilk derece mahkemesinin kararını bozmuꢀ ve davayı Devlet

Güvenlik Mahkemesi’ne göndermiꢀtir.

Devlet Güvenlik Mahkemesi, 3 Haziran 2003 ve 4 Eylül 2003 tarihlerinde

gerçekleꢀtirilen açık duruꢀmalarda, “atılı suçu ve kanıtların durumunu göz önüne alarak”

baꢀvuranın tahliye talebini iki kez reddetmiꢀtir.

Baꢀvuranın avukatı, 8 Eylül 2003 tarihinde, Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun

104. maddesine ve AĐHS’nin tutukluluk süresine iliꢀkin 5/3. maddesine atıfta bulunarak,

Devlet Güvenlik Mahkemesi’nde 4 Eylül 2003 tarihli karara itiraz etmiꢀ ve müvekkilinin

salıverilmesini talep etmiꢀtir.

Devlet Güvenlik Mahkemesi Baꢀkanı, 15 Eylül 2003 tarihli bir karar ile sözü edilen 4

Eylül 2003 tarihli kararı, yürürlükteki yasaya aykırı olmadığı gerekçesiyle onamıꢀtır.

Devlet Güvenlik Mahkemesi, 13 Kasım 2003 ve 10 ꢁubat 2004 tarihlerinde, iki açık

duruꢀma gerçekleꢀtirmiꢀtir. Devlet Güvenlik Mahkemesi, bu duruꢀmalarda, “atılı suçu ve

kanıtların durumunu göz önüne alarak” baꢀvuranın tutukluluk halinin devamına karar

vermiꢀtir.

Baꢀvuranın avukatı, 11 Mart 2004 tarihinde, cezaların uygulanması hususundaki

hükümleri ve müvekkilinin ağırlaꢀan sağlık ꢀartlarını (baꢀvuranın ailesinden edindiği bilgiye

göre, 2 Mart 2004 tarihinde geçirdiği bir kalp krizinin ardından Edirne Tıp Fakültesi

Üniversitesi acil servisine kaldırılmıꢀtır) ileri sürerek, Devlet Güvenlik Mahkemesi

Baꢀkanından, baꢀvuranın tahliyesini talep etmiꢀtir.

3

Devlet Güvenlik Mahkemesi Baꢀkanı, 18 Mart 2004 tarihli bir karar ile “atılı suçu ve

kanıtların durumunu göz önüne alarak” sözkonusu talebi reddetmiꢀtir.

Cezai yargılamaya iliꢀkin düzenlemeyi içeren ve Devlet Güvenlik Mahkemeleri’ni

kaldıran 5190 sayılı yasanın yürürlüğe girmesinin ardından, dava, ilk duruꢀmasını 1 Temmuz

2004 tarihinde gerçekleꢀtiren Đstanbul Ağır Ceza Mahkemesi’nde görülmeye baꢀlamıꢀtır.

Baꢀvuranın avukatının talebi üzerine, 28 Eylül 2004 tarihli duruꢀmada, Ağır Ceza

Mahkemesi esasa yönelik savunma hazırlanması için ek süre vermiꢀ fakat ilgilinin tahliye

talebi reddedilmiꢀtir. Dava, 23 Kasım 2004 tarihine ertelenmiꢀtir.

Baꢀvuranın avukatı, 28 Ekim 2004 tarihli bir mektup ile AĐHM’ye Türk Ceza

Kanunu’nun yeni hükümleri uyarınca baꢀvuranın 28 Ekim 2004 tarihinde salıverildiğini

bildirmiꢀtir.

Dosyadaki unsurlara göre, dava hala, baꢀvuran aleyhinde yapılan suçlamaların

doğruluğu hakkında henüz karar veremeyen Ağır Ceza Mahkemesi önünde sürmektedir.

HUKUK AÇISINDAN

I. AĐHS’NĐN 5/3. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA

Baꢀvuran, tutuklu yargılanma süresinden ꢀikayetçi olmaktadır. Bu bağlamda baꢀvuran,

AĐHS’nin 5/3. maddesine atıfta bulunmaktadır.

Hükümet, bu iddiaya karꢀı çıkmaktadır.

A. Kabuledilebilirliğe Đliꢀkin

AĐHS’nin 35.maddesinin 3. paragrafı çerçevesinde baꢀvurunun dayanaktan yoksun

olmadığını kaydeden AĐHM, ayrıca, baꢀka açılardan bakıldığında da kabuledilemezlik unsuru

bulunmadığını tespit eder. Bu nedenle baꢀvuru kabuledilebilir niteliktedir.

B. Esas Hakkında

AĐHM, AĐHS’nin 5/3. maddesinde belirtilen sürenin bitiꢀ tarihinin “ilk derece

mahkemelerinde suçlamanın esası hakkında karar verildiği gün” olduğunu hatırlatmaktadır

(Bkz. Wemhoff-Almanya, 27 Haziran 1968 tarihli kararı ve Labita-Đtalya, baꢀvuru no:

26772/95) ve birden çok tutuklu yargılanma süresi sözkonusu olduğunda, tutuklu yargılanma

dönemlerinin tamamını göz önüne almak uygun olacaktır (Bkz. Baltacı-Türkiye, baꢀvuru no:

495/02, 18 Temmuz 2006, Solmaz-Türkiye, baꢀvuru no: 27561/02).

Mevcut davada, AĐHM, baꢀvuranın dava konusu olan ilk tutukluluk döneminin,

yakalandığı tarih olan 3 Ekim 1995 tarihinde baꢀladığını ve 25 Mart 2002 tarihinde mahkum

edilmesiyle sona erdiğini gözlemlemektedir. Bu ilk dönem, altı yıl beꢀ ay ve yirmi iki gün

sürmüꢀtür. Yargıtay’ın 25 Mart 2002 tarihli kararı bozduğu 15 Ekim 2002 tarihinden itibaren

davanın incelenmesi, Devlet Güvenlik Mahkemesi önünde yeniden baꢀlamıꢀ ve AĐHS’nin 5/3.

maddesi uyarınca baꢀvuranın ikinci tutuklu yargılanma süresi baꢀlamıꢀ oldu. Bu dönem, 25

4

Aralık 2004 tarihinde, baꢀvuranın salıverilmesiyle sona ermiꢀtir. Bu dönem iki yıl ön üç gün

sürmüꢀtür. Toplamda, baꢀvuran, sekiz yıl altı ay beꢀ günü tutuklu olarak geçirmiꢀtir.

AĐHM, belirli bir durumda bir sanığın tutuklu yargılanma süresinin makul süre sınırını

geçmemesine özen göstermenin, ilk olarak ulusal yargı mercilerinin üzerine düꢀen bir görev

olduğunu hatırlatmaktadır. Bu amaçla, masumiyet karinesi doğrultusunda bireysel özgürlüğe

saygı kuralına istisna getirilmesini meꢀru kılan kamu çıkarının gerektirdiği gerçek bir

zorunluluğun olup olmadığını ortaya çıkaracak bütün koꢀulları incelemesi ve tutuksuz

yargılanma talebini reddettiğinde kararında bunu gerekçelendirmelidir. AĐHM, esas itibariyle

sözkonusu kararlarda yer alan gerekçelere ve ilgili tarafından baꢀvurusunda belirtilen inkar

edilemez olgulara dayanarak, AĐHS’nin 5/3. maddesinin ihlal edilip edilmediğini

belirlemelidir (Bkz. Assenov ve diğerleri- Bulgaristan, 28 Ekim 1998 tarihli karar).

Bu bağlamda yakalanan kiꢀinin bir suç iꢀlediğinden ꢀüphe edilmesine neden olan

makul nedenlerin devam etmesi, tutukluluk halinin devamı için sine qua non (olmazsa

olmaz) koꢀuldur. Ancak bir süre sonra bu da yeterli olmaz. Dolayısıyla AĐHM, adli makamlar

tarafından benimsenen diğer gerekçelerin, özgürlükten yoksun bırakmayı haklı göstermeye

yetip yetmediğini belirlemelidir. Bu gerekçeler “uygun” ve “yeterli” olduğu takdirde, AĐHM,

bunun üzerine yetkili ulusal makamların “yargılamanın devamına özel bir ihtimam gösterip

göstermediğini araꢀtırmalıdır (Bkz. diğerleri arasında, Mansur-Türkiye, 8 Haziran 1995 tarihli

karar, Ali Hıdır Polat-Türkiye, baꢀvuru no: 61446/00, 5 Nisan 2005 ve Baltacı).

Dosya unsurlarından, ulusal mahkemelerin baꢀvuranın sürekli olarak yinelediği serbest

bırakılma taleplerini reddettiği ve “atılı suçun niteliği” ve “kanıtların durumu” gibi birbirinin

aynı, hatta stereotip ifadeler kullanarak tutuklu yargılanmaya devam edilmesine karar verdiği

ortaya çıkmaktadır.

Oysa AĐHM’nin gözünde, “kanıtların durumu” suçluluğun ciddi belirtilerinin var

olduğunu ve var olmaya devam ettiği ꢀeklinde değerlendirilse de , bu davada sözkonusu

koꢀullar, bu kadar uzun bir süre baꢀvuranın tutuklu kalmaya devam etmesini tek baꢀına haklı

gösteremez (Bkz. Ali Hıdır Polat, Baltacı).

AĐHM, bu koꢀullarda ve bu durumda baꢀvuranın tutuklu yargılanma süresinin uzun

olmasını göz önünde bulundurarak, AĐHS’nin 5/3. maddesinin ihlal edildiği sonucuna

varmaktadır.

II. AĐHS’NĐN 5/5. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA

Baꢀvuran, tutukluluğunun “makul süreyi” geçmesi sebebiyle AĐHS’nin 5/5. maddesi

uyarınca tazminat elde etmesinin Türk Hukuku’nda mümkün olmamasından ꢀikayetçidir.

A. Kabuledilebilirlik Hakkında

Hükümet, iç hukuk yollarının tüketilmediği kapsamındaki ön itirazını belirtmektedir.

Hükümete göre, baꢀvuran, 466 sayılı Kanun uyarınca zararına iliꢀkin tazminat elde edebilirdi.

AĐHM, sözkonusu itirazın, AĐHS’nin 5/5. maddesi kapsamında yapılan ꢀikayetin

incelenmesi ile yakından ilgili olduğu kanısındadır ve itirazı esasa eklemiꢀtir.

5

AĐHM, ꢀikayetin, AĐHS’nin 35/3. maddesi uyarınca açıkça dayanaktan yoksun

olmadığını tespit etmektedir ve ꢀikayet esastan inceleme yapılmasını gerektirmektedir. AĐHM,

kabuledilemezliğe dair baꢀka hiçbir gerekçe olmadığını tespit etmektedir.

B. Esas Hakkında

AĐHM, AĐHS’nin 5. maddesinin 1, 2, 3 veya 4. paragraflarına aykırı koꢀullarda

özgürlükten yoksun bırakılma sebebiyle tazminat talebinde bulunmanın mümkün olduğu

durumlarda, AĐHS’nin 5. maddesinin 5. paragrafına riayet edildiğini hatırlatmaktadır

(Wassink-Hollanda, 27 Eylül 1990). 5. paragrafta ifade edilen tazminat hakkı 5. maddenin

sözkonusu diğer paragraflardan birinin ihlal edildiğinin bir ulusal makam veya AĐHS’nin

organları tarafından tespit edilmesini gerektirmektedir.(N.C.-Đtalya, baꢀvuru no:24952/94).

Mevcut davada, AĐHM, tutukluluk süresinin “makul süreyi” geçmesi sebebiyle

AĐHS’nin 5. maddesinin 3. paragrafının ihlal edildiği sonucuna ulaꢀmıꢀtır. Baꢀvuranın maruz

kaldığı zarar için tazminat talep etme olanağına sahip olup olmadığını belirlemek

gerekmektedir.

466 sayılı Kanun’nun 1. maddesi ile ilgili olarak, AĐHM Kanun dairesinde

yakalandıktan veya tutuklandıktan sonra haklarında kovuꢀturma yapılmasına veya son

soruꢀturmanın açılmasına yer olmadığına veya hut beraetlerine veya ceza verilmesine mahal

olmadığına karar verilen durum haricinde ki bu davada zaten bu durum sözkonusu değildir,,

bu madde ile öngörülen tazmin varsayımlarının tamamının, özgürlükten mahrum bırakmanın

yasaya aykırı olmasını öngördüğünü ortaya koymaktadır. Oysa dava konusu tutukluluk iç

hukuka uygun olduğunda, baꢀvuran tazminat elde edemez (Sakık ve diğerleri).

Her halukarda, AĐHM, olayların meydana geldiği dönemde, 466 sayılı yasanın

hükümlerinin tutukluluk süresinin “makul süreyi” geçmesi durumunda tazminat ödemeyi

öngörmediğini, bu nedenle de baꢀvuranın zararının tazmin edilmesi için bütün olanaklardan

yoksun olduğunu gözlemlemektedir (Bkz. aynı anlamda, Çiçekler-Türkiye, baꢀvuru no:

14899/03, 22 Aralık 2005).

Sonuç olarak, mevcut dava koꢀullarında, AĐHM, Türk Hukuku’nun, baꢀvuranın maruz

kaldığı özgürlükten yoksunluk için baꢀvurana tazminat hakkı sunmadığını gözlemlemektedir.

Dolayısıyla AĐHM, Hükümet’in itirazını reddetmekte ve AĐHS’nin 5/5. maddesinin ihlal

edildiği sonucuna ulaꢀmaktadır.

III. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI HAKKINDA

A. Tazminat

Baꢀvuran, maruz kaldığı manevi zarar için 20.000 YTL, yaklaꢀık 10.722 Euro manevi

tazminat talep etmektedir.

Hükümet, bu miktara itiraz etmektedir.

AĐHM, baꢀvuranın, tutuklu yargılanma süresinin uzun olmasından dolayı ihlal

tespitinin yeterince telafi edemeyeceği bir manevi zarara uğradığını kabul etmektedir (Bkz.

özellikle, Kudla-Polonya, baꢀvuru no: 30210/96 ve Acunbay-Türkiye, baꢀvuru numaraları:

61442/00 ve 61445/00, 31 Mayıs 2005). Hakkaniyete uygun olarak ve baꢀvuranın yaꢀını göz

6

önünde bulundurarak, AĐHM, baꢀvurana 10.000 Euro manevi tazminat ödenmesinin uygun

olacağını düꢀünmektedir.

B. Masraf ve Harcamalar

Baꢀvuran, yerel mahkemeler ve AĐHM önünde yapmıꢀ olduğu masraf ve harcamalar

için 8.000 YTL yaklaꢀık 4.289 Euro talep etmektedir. Bu amaçla baꢀvuran, bir ücret makbuzu

sunmaktadır.

Hükümet, bu miktara karꢀı çıkmaktadır.

AĐHM, içtihadına göre, bir baꢀvuran, masraf ve harcamaların geri ödemesini ancak

gerçekliği, gerekliliği ve makul oranda oldukları ortaya konulduğu sürece elde edebilir.

Mevcut davada, sahip olduğu unsurları ve sözü edilen kriterleri dikkate alarak AĐHM,

baꢀvurana tüm masraflar için, Avrupa Konseyi’nden adli yardım baꢀlığı altında aldığı 850

Euro düꢀülerek 2.000 Euro ödenmesinin makul olacağı kanaatindedir.

C.Gecikme Faizi

AĐHM, Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı faiz

oranına üç puanlık bir artıꢀın eklenmesinin uygun olacağına hükmeder.

BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK, AĐHM, OYBĐRLĐĞĐYLE,

1.Hükümet’in ön itirazının esasa eklenmesine ve bu itirazın reddine;

2.Baꢀvurunun kabuledilebilir olduğuna;

3.AĐHS’nin 5/3. maddesinin ihlal edildiğine;

4.AĐHS’nin 5/5. maddesinin ihlal edildiğine;

5. a) AĐHS’nin 44/2 maddesi gereğince kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç ay

içinde, ödeme tarihindeki döviz kuru üzerinden Y.T.L.’ye çevrilmek üzere, Savunmacı

Hükümet tarafından, baꢀvurana manevi tazminat olarak 10.000 (on bin) Euro ve

masraf ve harcamalar için 2.000 (iki bin ) Euro’nun miktara yansıtılabilecek her türlü

vergiden muaf tutularak ve Avrupa Konseyi tarafından baꢀvurana adil yardım olarak

verilen 850 Euro’nun (sekiz yüz elli) düꢀülerek ödenmesine,

b) sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapılmasına kadar Hükümet

tarafından, Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan faiz oranının üç

puan fazlasına eꢀit oranda basit faiz uygulanmasına;

6. Adil tatmine iliꢀkin diğer tüm taleplerin reddine;

KARAR VERMĐꢁTĐR.

7

Đꢀbu karar Fransızca olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM Đçtüzüğü’nün 77/2 ve 77/3.

maddesine uygun olarak 14 Haziran 2007 tarihinde yazılı olarak tebliğ edilmiꢀtir.

8