C O N S E I L D E

L ' E U R O P E

AVRUPA

KONSEYĐ

AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ

AKSOY (EROĞLU) - TÜRKĐYE DAVASI

(Baꢀvuru no: 59741/00)

KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ

STRAZBURG

31 Ekim 2006

Đꢀbu karar Sözleꢀme’nin 44 § 2. maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecek

olup ꢀekli bazı düzeltmelere tabi tutulabilir.

____________________________________________________________________________________________

Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmıꢀ olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri, davanın adının tam

olarak belirtilmiꢀ olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koꢀulu ile Dıꢀiꢀleri Bakanlığı Avrupa

Konseyi ve Đnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak suretiyle ticari olmayan amaçlarla

alıntılanabilir.

Türkiye Cumhuriyeti aleyhine açılan ve (59741/00) baꢀvuru no’lu davanın nedeni bu

ülke vatandaꢀı ꢁenay Aksoy Eroğlu’nun (baꢀvuran) 19 Haziran 2000 tarihinde Avrupa Đnsan

Hakları Mahkemesi’ne Avrupa Đnsan Hakları Sözleꢀmesi’nin (AĐHS) 34. maddesi uyarınca

yapmıꢀ olduğu baꢀvurudur.

Baꢀvuran, Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi (AĐHM) önünde Ankara Barosu

avukatlarından B. Çiçekli tarafından temsil edilmektedir.

OLAYLAR

1968 doğumlu baꢀvuran, Ankara’da ikamet etmektedir.

1990 yılında, baꢀvuran, ordunun hizmetinde çalıꢀan sivil memur statüsüyle Gülhane

Askeri Tıp Akademisi’nde hemꢀire olarak görevlendirilmiꢀtir.

14 Nisan 1999 tarihinde, Milli Savunma Bakanlığı Yüksek Disiplin Kurulu, yasadıꢀı

bir örgütün sempatizanı olarak ve siyasi faaliyetler yürüterek kurumunun düzenini bozduğu

gerekçesiyle, baꢀvuranı memuriyetten çıkarma kararı vermiꢀtir.

9 Temmuz 1999 tarihinde Askeri Yüksek Đdare Mahkemesi’ne (Yüksek Mahkeme)

müracaat eden baꢀvuran, bu kararın iptali ve iꢀten çıkarılmasına yönelik alınan tedbirlerin

askıya alınması isteminde bulunmuꢀtur. Baꢀvurana göre, kendisine isnat edilen fiiller,

“aklanmasını” sağlayacak cezai yargılamayı gerektirmektedir. Baꢀvuran, hizmette bulunduğu

on bir yıl boyunca aleyhinde hiçbir soruꢀturma yapılmadığına dikkat çekmiꢀtir. Aleyhindeki

suçlamaları reddeden baꢀvuran, ne Alevi ne ateist ne de Kürt kökenli olduğunu belirtmiꢀtir.

Baꢀvuran, yasadıꢀı örgüt ya da bir siyasi parti adına yasadıꢀı faaliyetlerde bulunduğu iddiasını

da kabul etmemiꢀtir. Ayrıca baꢀvuran, sol görüꢀlü siyasi gazete olan Evrensel’ i değil merkez

sol görüꢀlü gazete olan Cumhuriyet’i okuduğunu ifade etmiꢀtir ve suçlamaların hiçbir somut

kanıta dayanmadığını iddia etmiꢀtir. Son olarak, sözkonusu kitapları okuduğunu inkar ederek

her bireyin mahkemelerce yasaklanmamıꢀ olan bütün eserleri okumakta özgür olduğunu,

böylesi yasakları getiren bir düzenin tek partili ve sansürlü döneme geri dönüꢀ anlamına

geleceğini; böyle bir uygulamanın AĐHS’ye ve uluslararası anlaꢀmalara aykırı olacağını

belirtmiꢀtir.

Milli Savunma Bakanlığı, 20 Ağustos 1999 tarihli cevabi görüꢀlerinde, baꢀvuranın

iꢀten çıkarılmasının, titiz bir soruꢀturmaya dayandığını ve buna iliꢀkin belgelerin, Askeri

Yüksek Đdare Mahkemesi’ne iliꢀkin 1602 sayılı Kanun’un 52. maddesine uygun olarak, kapalı

zarf usulüyle mahkemeye sunulduğunu ileri sürmüꢀtür. Milli Savunma Bakanlığı, baꢀvuranın

fikir ya da görüꢀlerinden dolayı değil, düꢀüncelerinin propagandasını yaptığından ve çalıꢀtığı

kurumun düzenini bozduğundan dolayı iꢀten çıkarıldığını açıklamıꢀtır. Kamu hizmetinin

düzgün bir ꢀekilde iꢀleyiꢀini sağlamak amacı taꢀıdığından, disiplin cezasının Türk Ceza

Kanunu uyarınca verilen cezalardan farklı olduğunun altını çizmektedir.

Yüksek Mahkeme 22 Temmuz 1999 tarihinde, baꢀvuranın iꢀten çıkarılmasına yönelik

önlemlerin askıya alınması talebini reddetmiꢀtir.

Baꢀvuran, 7 Eylül 1999 tarihinde, yanıt olarak kendi savunmasını vermiꢀtir. Baꢀvuran,

iꢀten çıkarılmasının dayandırıldığı belgelerin ve sicil dosyasının 1602 sayılı Kanun’un 52.

maddesi gereğince kendisine tebliğ edilmediğini açıklamıꢀ, bu hükmün, AĐHS’ ye uygun olup

olmadığının Anayasa Mahkemesi tarafından incelenmesini talep etmiꢀtir.

2

20 Eylül 1999 tarihinde, baꢀvuran, 28 Ağustos 1999 tarihli ve 4455 sayılı Memurların

Disiplin Cezalarının Affı Kanun’un hükümleri gereğince, yeniden göreve alınması yönünde

Milli Savunma Bakanlığı’na talepte bulunmuꢀtur. 17 Kasım 1999 tarihinde, Genelkurmay

Baꢀkanlığı, Kanun’un kendisi için uygulanabilir olmadığı gerekçesiyle baꢀvuranın talebini

reddetmiꢀtir.

1 ꢁubat 2000 tarihinde, Askeri Yüksek Đdare Mahkemesi baꢀvuranın iꢀten çıkarılma

kararının iptal edilmesi talebini reddetmiꢀtir. Askeri Yüksek Đdare Mahkemesi verdiği

kararda, “gizli” damgalı bir zarf içinde sunulan bilgi ve belgelerden ve idari soruꢀturma

çerçevesinde elde edilen ifadelerden, baꢀvuranın görevi sırasında ideolojik ve siyasi

faaliyetler yürüttüğünün ve çalıꢀma yerinde düzeni bozduğunun ortaya çıktığına, dolayısıyla

iꢀten çıkarılmasının kanuna uygun olduğuna kanaat getirmiꢀtir. Askeri Yüksek Đdare

Mahkemesi’ne iliꢀkin Kanun’un 52 § 3. maddesinin Anayasa Mahkemesi tarafından

incelenmesi yönündeki taleple ilgili olarak, davanın konusunu geniꢀletmek amacı güttüğü

gerekçesiyle bu talep reddedilmiꢀtir.

Hükümet 14 Mart 2006 tarihinde, baꢀvuran hakkında yürütülen soruꢀturma dosyasını

AĐHM’ye iletmiꢀtir. Dosya «komutanın görüꢀü», «olayların raporu» ve altı «ifade tutanağı»

gibi belgeleri içermektedir. «Olayların raporuna» göre baꢀvuran ile aynı birimde

çalıꢀmaktayken, PKK’ya karꢀı Alanya’da (Antalya) yürütülen operasyon sırasında bir

hemꢀirenin [ismi silinmiꢀtir] yakalanmasının ardından soruꢀturma baꢀlatılması kararı

alınmıꢀtır. Özellikle bu soruꢀturma kapsamında dinlenilen altı hemꢀire [isimleri silinmiꢀtir]

baꢀvuranın alevi, solcu ve ateist olduğunu; genç hemꢀireler arasında bu ideolojinin

propagandasını yaptığını, HADEP için oy kullandığını; Cumhuriyet ve Evrensel gazetelerini

okuduğunu; alevi olduğunu söyleyerek ve Sivas olaylarına değinerek Hükümet’i eleꢀtirdiğini;

insan hakları bahanesiyle bu ideolojinin faaliyetlerini sürdürdüğünü; güvenlik güçlerinin

güneydoğu bölgesindeki tutumunu eleꢀtirir kitaplar okuduğunu ve insan haklarının

savunulması iddiasıyla PKK’nın propagandasını yaptığını; dini inançlarının son derece zayıf

olduğunu; çok eꢀliliği nedeniyle Peygamberi cinsel saplantılı olarak gördüğünü; 1 Mayıs

kutlamasına övgüler yağdırdığını ve solcu bir grupla birlikte konsere gittiğini belirtmiꢀtir.

Baꢀvuran hakkında yapılan suçlamaları inkâr etmiꢀtir. Baꢀvuran ateist olduğunu kabul etmiꢀ

fakat Alevi olmadığını belirtmiꢀtir. Gazeteleri okurken herhangi bir ayrım gözetmediğini,

yalnızca sağlık çalıꢀanları tarafından düzenlenen bir gösteriye katıldığını belirtmiꢀtir. Aynı

ꢀekilde, baꢀvuranın kiꢀisel dosyasında daha önce ceza aldığına dair hiçbir ibare yer

almamaktadır.

HUKUK AÇISINDAN

I. AĐHS’NĐN 6 § 1. MADDESĐ’NĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA

Baꢀvuran, dosyada bulunan ve Askeri Yüksek Đdare Mahkemesi’nin kararının temelini

oluꢀturan belgelerin iletilmesindeki noksanlığın taraflar arsındaki dengeyi bozduğunu ileri

sürmektedir. Baꢀvurana göre, silahların eꢀitliği ilkesi ihlal edilmiꢀtir. Baꢀvuran, bu noktada

AĐHS’nin 6 § 1 maddesinin ihlal edildiğini öne sürmektedir.

Hükümet bu konuda görüꢀ bildirmemektedir.

1. Đlgili ilkeler

3

Her hukuk ve ceza davasının, usule iliꢀkin yönleri de dahil vicahi bir nitelik taꢀıması

ve de taraflar arasında silahların eꢀitliğini garanti altına alması gerekir. Bu, adil yargılanma

hakkının temel unsurlarından birini teꢀkil etmektedir.

Vicahilik ilkesi uyarınca yargılanma hakkı, taraflar için, karꢀı tarafın oluꢀturduğu

görüꢀlerden veya sunduğu kanıtlardan haberdar olma ve bunlar üzerinde tartıꢀabilme

olanağını içermektedir (Bkz, diğerleri arasında, hukuki usule iliꢀkin olarak: Vermeulen-

Belçika, 20 ꢁubat 1996 tarihli karar, Derleme Kararlar ve Hükümler, Lobo Machado-

Portekiz, 20 ꢁubat 1996 tarihli karar, Nideröst-Huber-Đsviçre, 18 ꢁubat 1997 tarihli karar,

Kress-Fransa, 39594/98 no’lu karar, Yvon-Fransa, 44962/98 no’lu karar ve Prikyan ve

Angelova-Bulgaristan, 44624/98 no’lu, 16 ꢁubat 2006 tarihli karar; cezai usüle iliꢀkin olarak:

Brandstetter-Avusturya, 28 Ağustos 1991 tarihli karar, Fitt-Đngiltere, 29777/96 no’lu karar, ve

Jasper-Đngiltere, 27052/95 no’lu, 16 ꢁubat 2000 tarihli karar).

Bu prensip, tarafların sunduğu görüꢀler ve belgeler için geçerli olduğu gibi Hükümet

komiseri gibi bağımsız bir memur (Kress, ve, APBP-Fransa, 38436/97 no’lu, 21 Mart 2002

tarihli karar), bir idare (Krčmář ve diğerleri-Çek Cumhuriyeti, 35376/97 no’lu 3 Mart 2000

tarihli karar) veya sözkonusu kararı veren mahkeme tarafından sunulan görüꢀler ve belgeler

için de geçerlidir (Nideröst-Huber).

AĐHS’nin 6 § 1. maddesinin hepsinden evvel tarafların çıkarlarını ve adaletin iyi

iꢀleyiꢀinin korunmasını amaçladığının altını çizmek gerekir (Bkz. mutatis mutandis,

Acquaviva-Fransa, 21 Kasım 1995 tarihli karar), bir belgenin kendileri tarafından

yorumlanması gerektiği kanaatinde oldukları zaman, bunu ifade etme imkanı taraflara

sağlanmalıdır. Özellikle, yargıya tabi kiꢀilerin adaletin iꢀleyiꢀine güvenmesi buna bağlıdır:

sözkonusu güvence, diğerleri arasında, dosyadaki her belge hakkında görüꢀ bildirebilme

güvencesine dayanmaktadır (Bkz. Nideröst-Huber, ve F.R.-Đsviçre, 37392/97, 28 Haziran

2001 tarihli karar).

Diğer yandan, hakimin kendisi de, özellikle bir itirazı reddettiği veya re’sen ele alınan

bir gerekçeye dayanarak bir uyuꢀmazlığı çözdüğü zaman vicahilik ilkesine uymak zorundadır

(Skondrianos-Yunanistan, 63000/00, 74291/01 ve 74292/01 no’lu, 18 Aralık 2003 tarihli

kararlar, ve Clinique des Acacias ve diğerleri-Fransa, 65399/01, 65406/01, 65405/01 ve

65407/01 no’lu, 13 Ekim 2005 tarihli kararlar).

2. Bu ilkelerin uygulanması

Mevcut halde, bir disiplin soruꢀturmasının ardından, askeri bir hastanede sivil hemꢀire

olarak çalıꢀan baꢀvuran görevinden alınmıꢀtır. Đlgili tarafından yapılan iptal baꢀvurusu, Askeri

Yüksek Đdare Mahkemesi tarafından reddedilmiꢀtir.

Bununla birlikte, 20 Ağustos 1999 tarihli cevaben vermiꢀ olduğu savunmalarında Milli

Savunma Bakanlığı, 1602 sayılı Kanun’un 52. maddesine uygun olarak idari soruꢀturma

dosyasını Yüksek Mahkeme’ye gizlilik kaydı ile iletmiꢀtir. Yüksek Mahkeme’nin kararından,

baꢀvuranın talebinin Milli Savunma Bakanlığı tarafından «gizli» damgalı bir zarfın içine

konulmuꢀ bilgi ve belgelere ve idari soruꢀturma kapsamında elde edilen ifadelere dayanılarak

reddedildiği ortaya çıkmaktadır.

Baꢀvuran, soruꢀturma sırasında savunma hakkına saygı gösterilememesine itiraz etmiꢀ

ancak bu itirazı sonuçsuz kalmıꢀtır.

4

AĐHM, bir ceza yargılama usulü kapsamında, ilgili kanıtların açığa vurulması hakkının

mutlak olmadığının dile getirildiğini hatırlatmaktadır. Bir ceza davasında, sanığın haklarıyla

dengelenmesi gereken, milli güvenlik nedeniyle veya misilleme riski altında olan ꢀahitleri

koruma veya soruꢀturma metotlarını gizli tutma gerekliliği gibi çekiꢀen menfaatler olabilir.

Bazı hallerde, baꢀka bir bireyin temel haklarını saklı tutmak veya önemli bir kamu yararını

korumak için bazı kanıtları savunmanın bilgisine sunmamak gerekebilir. Bununla birlikte,

AĐHS’nin 6 § 1 maddesi uyarınca, yalnızca, savunma haklarını sınırlayan mutlak gerekli

önlemler meꢀrudur (Van Mechelen ve diğerleri-Hollanda, 23 Nisan 1997 tarihli karar).

Üstelik sanığa adil bir yargılanma garanti edilmek isteniliyorsa, haklarının sınırlanmasıyla

savunmaya çıkarılan her zorluk hukuki makamların önünde izlenen yargılama usulüyle

yeterince telafi edilmelidir (Doorson-Hollanda, 26 Mart 1996 tarihli karar, Van Mechelen ve

diğerleri, Fitt, ve Jasper). AĐHM’ye göre, bu tür ilkelerin, özellikle davada kazanılmak

istenilen ꢀey ıꢀığında baꢀvuran açısından -ağır disiplin suçlarına dayalı görevden alma-

hususuna uygulanması gerekir (Bkz. mutatis mutandis, Fitt).

Hükümet’in, baꢀvuranın görevden alınmasına iliꢀkin idari yargılama usulü sırasındaki

soruꢀturma dosyasının açığa çıkarılmamasını haklı gösterecek hiçbir argümanı sunmadığını

not etmek gerekir. Zaten, bu dosya, milli güvenliğe veya misilleme riski altındaki tanıkları

korumaya veya soruꢀturma metotlarını gizli tutma gerekliliğine bağlı zorunluluklarla bu

yönde bir uygulamayı haklı çıkarabilecek hiçbir unsuru içermemektedir. Öte yandan, bu

uygulamada, vicahilik ilkesinin ve silahların eꢀitliği ilkesinin gereklerini yerine getirmek için

baꢀvuranın çıkarlarını korumaya uygun garantiler bulunuyor görünmemektedir. (Bkz. mutatis

mutandis, Fitt, ve Jasper). Gerçekten de, sözkonusu karar sadece “gizli” olarak nitelendirilmiꢀ

soruꢀturma dosyasına dayalı olarak alınmıꢀtır.

Savunma Bakanlığı tarafından iletilen belge ve bilgilerin davanın sonucu hakkında

temel bir önemi olduğuna ꢀüphe yoktur. Fakat, ilgilinin yargılama usulünde kazanmayı

umduğu ꢀey ve soruꢀturma dosyasındaki belge ve bilgilerin niteliği dikkate alındığında,

baꢀvuranın Yüksek Mahkeme’nin kararını vermesinden önce bunlara yanıt vermesinin

olanaksızlığı onun adil yargılanma hakkını hiçe saymıꢀtır (J.J.-Hollanda, 27 Mart 1998

kararı).

Sonuç itibariyle, AĐHS’nin 6 § 1 maddesi bakımından adil yargılanma hakkının temel

unsurlarından biri olan vicahilik ilkesine ve taraflar arasındaki silahların eꢀitliği garantisine

riayet etme baꢀvuranın Milli Savunma Bakanlığı’nın sunmuꢀ olduğu bilgiler hakkında

yorumda bulunma olanağını gerektirmekteydi. Oysa 1602 sayılı Kanun’un 52. maddesi

uyarınca dosyanın açığa çıkmasını reddetmek için bu imkân baꢀvurana verilmemiꢀtir.

AĐHM, AĐHS’nin 6 § 1. maddesinin ihlal edildiği sonucuna varmıꢀtır.

II. AĐHS’NĐN 10. MADDESĐ’NĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA

Baꢀvuran, görevden alınmasının kiꢀisel, siyasi inançlarına ve bazı yasal faaliyetlere

dayandığı gerekçesiyle, AĐHS’nin 10. maddesinin ihlalini oluꢀturduğundan yakınmaktadır.

Hükümet, askeri bir kurumu tercih etmekle baꢀvuranın, en baꢀından böyle bir yapıyı

düzenleyen kurallara uymayı kabul ettiğini belirtmektedir. Hükümet, AĐHM’nin bu konudaki

yerleꢀik içtihadına dayalı olarak, ilgilinin özel bir güven ve liyakat bağıyla Devlete bağlı

olduğunu savunmakta, kurum bünyesinde ve dıꢀında sözkonusu faaliyetleri sürdürerek

5

baꢀvuranın bu bağı koparmıꢀ olacağını vurgulamaktadır. Mevcut durumun özel koꢀullarına

değinen Hükümet, en yüksek askeri hiyerarꢀik düzende yer alan kiꢀilerle yakın temas halinde

olan ve onların gizli sağlık dosyalarına ulaꢀabilen baꢀvuranın fiillerine iliꢀkin yetkililerin

dikkatli olmaları gerektiğini ifade etmektedir. Öte yandan, Grigoriades-Yunanistan (25 Kasım

1997 tarihli karar) kararındaki baꢀvurandan farklı olarak, baꢀvurana cezai müeyyide

uygulanmamıꢀtır.

Baꢀvuran, inançları, yasal, kültürel ve sosyal bazı aktivitelere katıldığı için

cezalandırıldığını ileri sürmektedir. Baꢀvuran, PKK gibi yasadıꢀı örgütlerin eylemlerine

katılma, yardım etme ve bu örgüte sempati duyma ꢀeklindeki kendisine isnat edilen olayların

Türk Ceza Kanunu’na göre ağır bir suçu teꢀkil ettiğini, oysa hakkında hiçbir kovuꢀturma

baꢀlatılmadığını belirtmektedir. Baꢀvuran, meslek ahlakı kurallarına uygun olarak on yıla

yakın bir süre boyunca bu askeri hastanede çalıꢀtığının ve üstlerinin güvenini sarsmaya

yönelik ve liyakate aykırı hiçbir tutumunun olmadığının altını çizmektedir. Baꢀvurana göre, iç

hukuktaki yargılama usulü sırasında kendisine iletilmeyen ve Yüksek Mahkeme’nin karar

verirken dayanak aldığı idari soruꢀturma dosyası sadece dayanaktan yoksun suçlamalar

içermektedir.

AĐHM, mevcut baꢀvuruyla ortaya konan temel hukuki sorunun, görevden alma

kararının iptal edilmesi talebinin AĐHS’nin 6. maddesi uyarınca adil bir yargılanmanın

sonunda reddedilip reddedilmediğinin bilinmesine dayalı olduğu kanaatindedir. Yukarıda bu

hükmün ihlal edildiği tespiti ıꢀığında AĐHM, bu ꢀikayetin ayrıca incelenmesine gerek

olmadığı sonucuna varmaktadır (Bkz. mutatis mutandis, Sadak ve diğerleri-Türkiye,

29900/96, 29901/96, 29902/96 ve 29903/96 no’lu kararlar).

III. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐ’NĐN UYGULANMASI HAKKINDA

A. Tazminat

Baꢀvuran, 14 Nisan 1999 tarihinden bu yana iꢀsiz, gelirden ve her türlü sosyal haktan

ve güvenceden yoksun olduğunu belirterek bu yönde 30.000 Euro maddi tazminata uğradığını

ileri sürmektedir. Emeklilik hakkını elde edebilmek için gerekli on yılı doldurmasına altı ay

kala sigorta primi yatırılmadığından, Sosyal Sigortalar Kurumu’ndan doğan haklarını

kaybettiğini ifade etmektedir. Baꢀvuran, manevi tazminat olarak 30.000 Euro istemektedir.

Hükümet bu miktarlara karꢀı çıkmaktadır.

AĐHM, adil tazmini desteklemenin tek dayanağının davada, AĐHS’nin 6 § 1.

maddesinin öngördüğü garantilerden baꢀvuranın yararlanamaması hususunda bulunduğunu

ortaya çıkarmaktadır. Kuꢀkusuz, AĐHM, tersi durumda davanın sonucunun ne olabileceği

hakkında görüꢀ bildiremezdi. Buna karꢀılık, AĐHM, baꢀvuranın manevi zarara uğramıꢀ

olabileceğine ve ihlal kararının, uğranılan bu zararın telafi edilebilmesi için yeterli olmadığına

kanaat getirmektedir. AĐHM, AĐHS’nin 41. maddesi uyarınca hakkaniyete uygun olarak

baꢀvurana manevi tazminat olarak 6.500 Euro ödenmesine karar vermiꢀtir.

B. Masraf ve harcamalar

Baꢀvuran yargı giderleri için 7.600 Euro talep etmektedir.

Hükümet buna karꢀı çıkmaktadır.

6

Sunulan unsurlar ıꢀığında AĐHM, tüm yargı giderleri için ilgiliye 4.000 Euro

ödenmesine karar vermiꢀtir.

C. Gecikme faizi

Gecikme faizi olarak, Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına

uyguladığı faiz oranına üç puan eklenecektir.

BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK, AĐHM, OYBĐRLĐĞĐYLE,

1. AĐHS’nin 6 § 1. maddesinin ihlal edildiğine;

2. AĐHS’nin 10. maddesine iliꢀkin ꢀikayetin incelenmesine gerek olmadığına;

3. a) AĐHS’nin 44 § 2. maddesi gereğince kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç ay

içinde, ödeme tarihindeki döviz kuru üzerinden Y.T.L.’ye çevrilmek üzere Savunmacı

Hükümet tarafından baꢀvurana:

i. manevi zarar için 6.500 (altı bin beꢀ yüz) Euro ödenmesine;

ii. masraf ve harcamalar için 4.000 (dört bin) Euro ödenmesine;

iii.yukarıda belirtilen miktarların her türlü vergiden muaf tutulmasına;

b) sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapıldığı tarihe kadar

Hükümet tarafından, Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan faiz oranının üç

puan fazlasına eꢀit oranda faiz uygulanmasına;

4. Adil tazmine dair diğer taleplerin reddine;

karar vermiꢀtir.

Đꢀbu karar Fransızca olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM’nin iç tüzüğünün 77 §§ 2. ve 3.

maddesine uygun olarak 31 Ekim 2006 tarihinde yazıyla bildirilmiꢀtir.

7