COUNCIL  
AVRUPA  
OF EUROPE  
KONSEYĐ  
AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ  
ÜÇÜNCÜ DAĐRE  
AĞTAꢀ – TÜRKĐYE  
(B a ꢀvuru no. 33240/96)  
KARAR  
STRAZBURG  
2 ꢀubat 2006  
NĐHAĐ  
03/07/2006  
Bu karar AĐHS’nin 44 § 2 maddesinde belirtilen ꢀartlarda kesinlik kazanacaktır.  
Ancak, ꢀekle iliꢀkin değiꢀiklik yapılabilir.  
____________________________________________________________________________________________  
© T.C. Dışişleri Bakanlığı, 2006. Bu gayrıresmi özet çeviri Dıꢀiꢀleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve Đnsan Hakları  
Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmıꢀ olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri, davanın adının tam  
olarak belirtilmiꢀ olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koꢀulu ile Dıꢀiꢀleri Bakanlığı Avrupa  
Konseyi ve Đnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak suretiyle ticari olmayan amaçlarla  
alıntılanabilir.  
AĞTAꢀ – TÜRKĐYE KARARI  
USUL  
Dava, Đnsan Hakları ve Temel Özgürlükler Sözleꢁmesi’nin (“Sözleꢁme”) eski 25.  
maddesi uyarınca, Türkiye Cumhuriyeti aleyhine, bir Türk vatandaꢁı olan Đbrahim Ağtaꢁ  
(“baꢁvuran”) tarafından, 5 Eylül 1996 tarihinde, Avrupa Đnsan Hakları Komisyonu’na  
(“Komisyon”) yapılan baꢁvurudan (no. 33240/96) kaynaklanmaktadır.  
OLAYLAR  
DAVA OLAYLARI  
1956 doğumlu baꢁvuran, baꢁvurusuna neden olan iddia konusu olayların meydana  
geldiği tarihte Aktaꢁ köyünde yaꢁamaktaydı. Dava olayları taraflar arasında ihtilaflıdır ve  
aꢁağıdaki gibi özetlenebilir:  
A. Baꢁvuranca sunulduğu ꢁekliyle olaylar  
Baꢁvuran, Ekim 1994’e kadar o zaman olağanüstü hal bölgesinde yer alan Tunceli ili  
Ovacık ilçesine bağlı Aktaꢁ köyünde yaꢁamaktaydı. 1994 yılında terörist faaliyetler bu  
bölgenin baꢁlıca sorunuydu. 1980’lerden beri bölgede güvenlik güçleri ile Kürt özerkliğini  
destekleyen bir kısım Kürt nüfusu; özellikle de PKK (Kürdistan Đꢁçi Partisi) üyeleri arasında  
ꢁiddetli bir uyuꢁmazlık sürmekteydi. Baꢁvuranın köyünde yaꢁayanların “teröristlere yardım ve  
yataklık ettiklerinden” ꢁüpheleniliyordu ve bu yüzden köy yakınına konuꢁlanmıꢁ jandarma  
tarafından sık sık kontrol edilmekteydiler.  
5 Ekim 1994 tarihinde güvenlik güçleri baꢁvuranın köyünü kuꢁatmıꢁ ve sakinleri köy  
meydanında toplamıꢁtır. Jandarma, kötü sözler sarfederek köyün bir daha dönmek imkânı  
olmaksızın derhal boꢁaltılacağını köylülere söylemiꢁtir. Baꢁvuran, taꢁıyabildiği kadar eꢁyayı  
alarak köyü terk etmiꢁtir. Boꢁaltmadan hemen sonra askerler ev ve tarlaları ateꢁe vermiꢁtir.  
Baꢁvuran geçici olarak Ovacık yakınında devletin yaptırdığı bir prefabrik afet  
konutlarına yerleꢁmiꢁtir.  
Đhtilaflı olayları takiben baꢁvuran Ovacık Cumhuriyet Savcılığı’na dilekçe ile  
baꢁvurmuꢁ, jandarmalar tarafından köyünün zorla boꢁaltılması ve yakılmasından ꢁikayetçi  
olmuꢁtur.  
Dava güvenlik güçlerinin iddia edilen fiilleri hakkında soruꢁturma gerektirdiği için  
Ovacık Cumhuriyet Savcısı görevsizlik kararı çıkarmıꢁ ve baꢁvuruyu Memurin Muhakematı  
Kanunu uyarınca Ovacık Kaymakamlığı’na iletmiꢁtir.  
Kaymakam baꢁvuranın iddialarıyla ilgili olarak Ovacık Đlçe Jandarma Komutanlığı’na  
gönderdiği mektupla bilgi talep etmiꢁtir.  
1 Kasım 1994 tarihli mektupta Đlçe Jandarma Komutanı Kaymakam’a güvenlik  
güçlerinin operasyonlar sırasında bölgedeki hiçbir evi yakmadığı yönünde bilgi vermiꢁtir. Bu  
nedenle Ovacık Đdare Kurulu jandarmalar hakkındaki cezai iꢁlemlerin durdurulmasına karar  
vermiꢁtir.  
1
AĞTAꢀ – TÜRKĐYE KARARI  
25 Ekim 1995 tarihinde Ovacık Kaymakamı baꢁvurana bir mektup göndermiꢁtir. Ovacık  
Đlçe Jandarma Komutanı’nın 1 Kasım 1994 tarihli mektubuna dayanarak baꢁvuranın  
iddialarının ikna edici olmadığını belirtmiꢁtir. Ayrıca Danıꢁtay’ın yerleꢁmiꢁ içtihadı uyarınca  
suçlanan görevlinin kimliği belirtilmediği sürece soruꢁturma yapılmasının mümkün  
olmadığını ifade etmiꢁtir. Bu yüzden yetkililerin iddia konusu olaylar hakkında inceleme  
baꢁlatmayacağını belirtmiꢁtir.  
Bu mektup baꢁvurana ulaꢁmamıꢁtır. Baꢁvuran, Ovacık Cumhuriyet Savcısı’nın  
görevsizlik kararını ve Ovacık Đdare Kurulunun kararını köy sakinlerinden duymuꢁtur.  
B. Hükümetçe sunulduğu ꢁekliyle olaylar  
1994 yılında PKK üyeleri Ovacık ilçesinin köylerinde örgüt için bir propaganda  
kampanyası baꢁlatmıꢁlardır. Bu köylerden genç erkekleri kaçırarak örgüte katılmaya  
zorlamıꢁlardır. PKK militanları köylüleri tehdit ve taciz etmiꢁtir. Köyde yaꢁayanlar PKK  
tarafından yapılan baskılar sonucunda evlerini terk etmiꢁlerdir.  
Yetkililer tarafından yapılan soruꢁturmalar baꢁvuranın köyünün güvenlik güçleri  
tarafından değil, askeri üniforma giyen teröristler tarafından yakıldığını ortaya çıkarmıꢁtır.  
Soruꢁturma yapan yetkililere verdiği ifadesinde baꢁvuran iddia konusu cürümün faillerinin  
kimliğini ortaya koyamamıꢁtır.  
C. Tarafların sunduğu belgeler  
Taraflar iddialarını kanıtlamak amacıyla çeꢁitli belgeler sunmuꢁlardır. Bu belgeler,  
aꢁağıdaki gibi özetlenebilir:  
1. Baꢀvuran tarafından sunulan belgeler  
(a) 2 Mayıs 2001 tarihli zarar beyan tutanağı  
Baꢁvuran 2 Mayıs 2001 tarihli bir tutanak sunarak köyünün yakılması nedeniyle maddi  
zarara uğradığını iddia etmiꢁtir. 1994 yılında meydana gelen olaylar öncesinde 50 dönüm  
arazi, 150 kavak ağacı, 20 ceviz ağacı, 30 meyve ağacı, 400 metrekare arsa, 2 katlı bir ev, 40  
keçi, 4 inek ve 50 arı kovanına sahip olduğunu belirtmiꢁtir. Bu belge Aktaꢁ köyü muhtarı  
Cafer Öztürk tarafından onaylanmıꢁtır.  
(b) Türkiye Đnsan Hakları Vakfı’nın (TĐHV) Yıllık Raporları  
Türkiye Đnsan Hakları Vakfı, merkezi Ankara’da bulunan bir sivil toplum kuruluꢁudur.  
Kuruluꢁun 1993 yılı raporu 1990 ile 1993 yılları arasında 913’ten fazla köy ve mezranın  
boꢁaltıldığını belirtmiꢁtir. 1993 yılı raporu köy boꢁaltmaların 1993’te hızlandığını, çoğunlukla  
da sakinleri köy korucusu olarak görev yapmayı reddeden köylerin hedef alındığını öne  
sürmüꢁtür.  
TĐHV’nin 1994 yılı raporu Hükümetin politikasının boꢁaltmalar ve sonrasında yaꢁanan  
yıkıma PKK terörü, fakirlik ve doğal olayların neden olduğunu iddia etmek yönünde  
olduğunu öne sürmüꢁtür. Adıgeçen rapora göre olağanüstü hale tabi illerin her birinde 50-60  
civarında köy yakılmıꢁtır.  
2
AĞTAꢀ – TÜRKĐYE KARARI  
1995 yılı raporu 1995 yılında 400’den fazla köyün boꢁaltıldığını öne sürmüꢁtür. 1996  
yılı raporuna göre Olağanüstü Hal Bölge Valisi bir defasında toplam 918 köy ve 1,767  
mezranın çeꢁitli sebeplerle boꢁaltıldığını belirtmiꢁ, ancak boꢁaltmaların güvenlik güçleri  
tarafından yapıldığını hiçbir zaman kabul etmemiꢁtir.  
1997 ve 1998 yılı raporları Hükümetin köy boꢁaltma politikasını 1990’lı yıllar boyunca  
uygulanan sistematik bir “iç güvenlik operasyonu” olarak tanımlamıꢁtır.  
(c) Đnsan Hakları Derneği tarafından yayınlanan “Yakılan / Boꢁaltılan Köyler ve Göç” adlı  
kitaptan alıntılar  
Alıntılar arasında ꢀubat 1990 – Ocak 1999 tarihleri arasında yakılan ve/veya boꢁaltılan  
köylerin ayrıntılı bir listesi bulunmaktadır. Liste, Aktaꢁ köyünün boꢁaltılması ve tahrip  
edilmesinden bahsetmemiꢁtir.  
Alıntılar, Ülkede Gündem isimli günlük gazeteden çoğaltılan, köylerin boꢁaltılması ve  
bunun yerlerinden olan insanlara kötü etkileri ile ilgili çeꢁitli makaleler içermektedir.  
Makaleler, çok sayıda köylünün köylerinin güvenlik güçleri tarafından yakılması nedeniyle  
yetkili mercilere dilekçe ile ꢁikayette bulunduğunu vurgulamıꢁtır.  
Makaleler aynı zamanda Hükümetin, yerlerinden olan köylülerin köylerine dönmeleri  
için yaptığı ilanların güvenilmez olduğunu belirtmiꢁtir. Köylülerin her teꢁebbüsünde köylerine  
giriꢁleri fiziksel olarak engellenmiꢁtir.  
(d) Doğu ve Güneydoğu Anadolu’daki yerleꢁim birimlerinin boꢁaltılmasını müteakip yerlerinden  
olan vatandaꢁların sorunlarının çözümü için alınan tedbirlerle ilgili TBMM Soruꢁturma  
Komisyonu’nun 14 Ocak 1998 tarihli raporu  
Bu rapor Meclisin 10 üyesinden oluꢁan bir Soruꢁturma Komisyonu tarafından  
hazırlanmıꢁtır. Rapora göre 1993 ve 1994 yıllarında 905 köy ve 2,923 mezranın halkı tahliye  
edilmiꢁ ve ülkenin baꢁka bölgelerine göç etmeye zorlanmıꢁlardır (s. 13).  
Rapor, Diyarbakır eski Valisi Doğan Hatipoğlu’nun bir açıklamasına yer vermiꢁtir.  
Hatipoğlu, görev yaptığı dönemde nadiren ordu tarafından köy boꢁaltılması olaylarının  
dikkatine sunulduğunu açıklamıꢁtır. Nadiren de olsa köy yakma ile ilgili ꢁikayetler aldığını  
belirtmiꢁtir. Hatipoğlu’na göre bütün köylerin PKK tehdidi nedeniyle boꢁaltıldığı çıkarımında  
bulunmak mümkün değildir. Hatipoğlu, Hükümetin yerlerinden olan halkın sağlıklı bir  
ꢁekilde yeniden iskân edilmesi için gerekli tedbirleri alamadığını iddia etmiꢁtir.  
Rapor aynı zamanda 1995 yılında Đnsan Hakları Derneği Baꢁkanı Yavuz Önen  
tarafından hazırlanan ve Soruꢁturma Komisyonuna sunulan “Đnsan Hakları Raporu – Türkiye”  
raporuna da atıfta bulunmuꢁtur. Bu raporun bir bölümü boꢁaltılan köyler ve göçmenlere  
ayırmıꢁtır. Rapor 1995 yılında köy ve mezraların boꢁaltılması uygulamasının yaygın  
olduğunu belirtmiꢁtir. Köylerdeki birçok ev yıkılmıꢁ veya oturulamaz hale getirilmiꢁtir. Halk  
bölgeyi terk etmeye zorlanmıꢁ ve halka köylerini terk edene kadar baskı uygulanmıꢁtır. 1995  
yılının baꢁında halkı köy korucusu olmayı kabul edenler haricinde neredeyse hiç meskûn köy  
kalmamıꢁtır (s. 19).  
Soruꢁturma Komisyonunun raporu aynı zamanda 3 Haziran 1997 tarihinde ꢀırnak  
milletvekili Salih Yıldırım’ın boꢁaltılan köyler sorunu hakkında TBMM’de yaptığı  
konuꢁmaya da atıfta bulunmaktadır. Yıldırım, diğer hususlar yanında köylerin ya örgüte karꢁı  
3
AĞTAꢀ – TÜRKĐYE KARARI  
çıkanları sindirmek için PKK tarafından, ya da köyleri koruyamadığı için, halkı köy  
koruyucusu olmayı reddettiği için veya sakinlerinin PKK’ya yardım ettiği düꢁüncesiyle  
yetkililer tarafından boꢁaltıldığını belirtmiꢁtir (s. 20).  
Sonuç olarak raporda boꢁaltılan yerleꢁim birimlerinin halkının eskiden yaꢁadıkları yere  
yakın bölgedeki mezralardan ziyade il, ilçe veya merkezi köylerde iskân edilmesi ve  
göçmenlere öncelik tanınacak ꢁekilde yöre halkına iꢁ sağlamak amacıyla gerekli ekonomik  
tedbirlerin alınması tavsiye edilmiꢁtir.  
2. Hükümet tarafından sunulan belgeler  
(a) Baꢁvuranın sahip olduğu mallara iliꢁkin Nisan 2004 tarihli rapor  
Sözkonusu rapor baꢁvuranın sahip olduğu malları belirtmeyi amaçlamaktadır. Yetkililer  
tarafından yapılan incelemeyi müteakip baꢁvuranın Tapu Sicil Müdürlüğü ve belediyenin sicil  
kayıtlarına göre arazi sahibi olmadığı ortaya çıkmıꢁtır. Baꢁvuranın kayıtlı ağacı da  
bulunmamaktadır. Belediyeye verdiği 12 Mayıs 1986 tarihli beyanında baꢁvuran 80 metrekare  
bir eve sahip olduğunu ancak 2 Mayıs 1998 tarihli beyanında 1980 yılında inꢁa edilen 140  
metrekare bir eve sahip olduğunu belirmiꢁtir. Resmi kayıtlara göre 1994 yılından önce hiç  
vergi ödememesine binaen herhangi bir ticari faaliyette bulunmadığı görülmektedir. 1994 ile  
2002 yılları arasında kendisine Hükümet tarafından tahsis edilen afet konutlarında yaꢁamıꢁtır.  
2002 yılında Köye Dönüꢁ ve Rehabilitasyon Projesi çerçevesinde Hükümet tarafından  
yaptırılan yeni bir eve taꢁınmıꢁtır. Yerel yönetim baꢁvurana 10 koyun ve 323,000,000 Türk  
Lirası yardım yapmıꢁtır. Baꢁvuran aynı zamanda yetkililerden gıda yardımı da almıꢁtır.  
(b) Veys Toprak’ın 10 Mart 2004 tarihinde iki jandarma tarafından alınan ifadesi  
Adıgeçen tanık, Ovacık ilçesi Kandolar mahallesi muhtarıdır. AĐHM’ye baꢁvuruda  
bulunan baꢁvuranın durumunu belirlemek maksadıyla ifadesine baꢁvurulmuꢁtur. Tanık,  
baꢁvuranın 1994-2002 yılları arasında prefabrik evlerin birinde yaꢁadığını ve 2002 yılında  
kendisine Hükümet tarafından sağlanan yeni inꢁa edilmiꢁ bir eve taꢁındığını belirtmiꢁtir.  
Baꢁvuran 2003 yılında ölmüꢁtür. Bahsedilen tarihte Aktaꢁ’ta kimse yaꢁamıyordu. Köyde  
elektrik, okul veya telefon bulunmamaktaydı.  
HUKUK  
I. HÜKÜMETĐN ÖN ĐTĐRAZI  
29 Nisan 2005 tarihli ek görüꢁlerinde Hükümet 14 Temmuz 2004 tarihinde kabul edilen  
‘Terör Eylemleri veya Terörle Mücadele Kapsamında Yürütülen Faaliyetler Nedeniyle Maddi  
Zarara Uğrayan Kiꢁilerin Zararlarının Karꢁılanması Kanunu’ ıꢁığında iç hukuk yollarının  
tüketilmediği yönünde bir ön itirazda bulunmuꢁtur. Bu Kanun devletin terörle mücadelesi  
sırasında zarara uğrayan baꢁvuranın Sözleꢁme mağduriyetlerinin tazmin edilmesi için yeterli  
hukuk yolu sağlamaktadır. Hükümet bu bağlamda baꢁvurunun incelenmesinin askıya  
alınmasını ve baꢁvuranın bu yeni iç hukuk yolunu kullanmasının zorunlu kılınmasını  
Mahkemeden talep etmiꢁtir.  
4
AĞTAꢀ – TÜRKĐYE KARARI  
Baꢁvuran Hükümetin itirazını reddetmiꢁ ve Mahkemenin kabuledilebilirlik kararından  
sonra çıkarılan yeni bir hukuk yolunu tüketmeye zorunlu tutulamayacağını öne sürmüꢁtür.  
Mahkeme, halihazırda, 2 Eylül 2003 tarihli kabuledilebilirlik kararında ꢁikayetleriyle  
ilgili olarak etkili bir soruꢁturma yapılmamıꢁ olması nedeniyle baꢁvuranın daha baꢁka iç  
hukuk yolu aramak zorunda olmadığına hükmettiğini hatırlatır. Bu itirazın baꢁvurunun  
kabuledilebilirlik kararından sonra yapıldığını belirtir. Bu nedenle Hükümet prensipte bu  
safhada itiraz etme hakkından men edilmiꢁ olarak görülebilir (AĐHM Đç Tüzüğü’nün 55.  
maddesi; bkz. diğerleri yanında Amrollahi – Danimarka, no 56811/00, § 22, 11 Temmuz  
2002; ve Nikolova – Bulgaristan [BD], no. 31195/96, § 44, AĐHM 1999-II). Bu nedenle  
Hükümetin itirazı iꢁlemlerin bu safhasında dikkate alınamaz.  
II. AĐHS’NĐN 3 VE 8. MADDELERĐNĐN VE 1 NO’LU PROTOKOLÜN 1. MADDESĐNĐN  
ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI  
Baꢁvuran Aktaꢁ köyünden zorla tahliye edilmesi ve ev ve mallarının güvenlik güçleri  
tarafından tahrip edilmesinin ilgili kısmı aꢁağıda çıkarılan AĐHS’nin 3 ve 8. maddeleri ve 1  
No’lu Protokol’ün 1. maddesinin ihlaline neden olduğunu iddia etmiꢁtir.  
3. Madde  
“Hiç kimse iꢁkenceye, insanlık dıꢁı ya da onur kırıcı ceza veya iꢁlemlere tabi tutulamaz.”  
8. Madde  
“1. Herkes özel ve aile hayatına, konutuna ve haberleꢁmesine saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.  
2. Bu hakkın kullanılmasına bir kamu otoritesinin müdahalesi, ancak ulusal güvenlik, kamu emniyeti,  
ülkenin ekonomik refahı, dirlik ve düzenin korunması, suç iꢁlenmesinin önlenmesi, sağlığın veya ahlakın  
veya baꢁkalarının hak ve özgürlüklerinin korunması için, demokratik bir toplumda, zorunlu olan ölçüde ve  
yasayla öngörülmüꢁ olmak koꢁuluyla söz konusu olabilir.”  
1 No’lu Protokolün 1. Maddesi  
“Her gerçek ve tüzel kiꢁinin mal ve mülk dokunulmazlığına saygı gösterilmesini isteme hakkı vardır.  
Herhangi bir kimse, ancak kamu yararı sebebiyle ve yasada öngörülen koꢁullara ve uluslararası hukukun  
genel ilkelerine uygun olarak mal ve mülkünden yoksun bırakılabilir.  
Yukarıdaki hükümler, devletlerin, mülkiyetin kamu yararına uygun olarak kullanılmasını düzenlemek  
veya vergilerin ya da baꢁka katkıların veya para cezalarının ödenmesini sağlamak için gerekli gördükleri  
yasaları uygulama konusunda sahip oldukları hakka halel getirmez.”  
Baꢁvuran, güvenlik güçleri tarafından aile yurdundan zorla çıkarılması ve mallarının  
bilerek tahrip edilmesinin mal ve mülk dokunulmazlığı ve aile hayatına saygı gösterilmesi  
hakkını ihlal ettiğini belirtmiꢁtir. Ayrıca mülkünün tahrip edilmesi ve köyünden çıkarılması  
olayını çevreleyen ꢁartların insanlık dıꢁı ve aꢁağılayıcı muameleye ulaꢁtığını iddia etmiꢁtir.  
Hükümet, baꢁvuranın ꢁikayetlerinin gerçeklere dayanmadığını, bunların asılsız olduğunu  
belirtmiꢁtir. Bu bağlamda baꢁvuranın köyünün hiçbir zaman güvenlik güçleri tarafından  
boꢁaltılmadığını ve yakılmadığını öne sürmüꢁlerdir. Baꢁvuran, köyünü PKK tarafından  
bölgede yürütülen yoğun terörist faaliyetler nedeniyle terk etmiꢁtir. Yetkililer tarafından  
5
AĞTAꢀ – TÜRKĐYE KARARI  
yapılan soruꢁturma baꢁvuranın köyünün askeri üniforma giymiꢁ teröristler tarafından yakılmıꢁ  
olabileceğini ortaya koymuꢁtur.  
Mahkeme, baꢁvuruya neden olan olayların gerçek sebebi hakkında ihtilafla karꢁı karꢁıya  
kalmıꢁtır. Buna göre Mahkemenin öncelikle iddia konusu olayların yaꢁandığı zaman bölgede  
hakim olan genel durumu göz önünde bulundurması gerekir. Bu bağlamda bahsedilen  
dönemde Türkiye’nin olağanüstü hal bölgesinde güvenlik güçleri ile PKK üyeleri arasında  
ꢁiddetli çatıꢁmalar meydana gelmiꢁ olduğunu gözlemektedir. Đki tarafın eylemlerinin sonucu  
olan karꢁılıklı ꢁiddet, birçok insanı evlerini terk etmeye zorlamıꢁtır. Ayrıca devlet yetkilileri  
de bölgedeki nüfusun güvenliğini sağlamak amacıyla bazı yerleꢁimleri boꢁaltmıꢁtır (Doğan ve  
Diğerleri – Türkiye, no. 8803-8811/02, 8813/02 ve 8815-8819/02). Ancak Mahkeme benzer  
birçok davada güvenlik güçlerinin bazı baꢁvuranların ev ve mallarını kasten tahrip ederek  
onları geçim kaynaklarından mahrum ettiği ve olağanüstü hal bölgesindeki köylerini terk  
etmeye zorladığını tespit etmiꢁtir (bkz. diğer kararlar arasında Akdivar ve Diğerleri – Türkiye,  
16 Eylül 1996; Karar Raporları 1996-IV; Selçuk ve Asker – Türkiye, 24 Nisan 1998, Raporlar  
1998-II; Menteꢀ ve Diğerleri – Türkiye, 28 Kasım 1997, Raporlar 1997-VIII; Bilgin –  
Türkiye, no. 23819/94, 16 Kasım 2000 ve Dulaꢀ – Türkiye, no. 25801/94, 30 Ocak 2001).  
Hal böyle iken hem Avrupa Đnsan Hakları Komisyonu hem de Mahkemenin daha önce  
güvenlik güçlerinin kanun dıꢁı olarak vatandaꢁların mal-mülkünün tahribinin sorumlusu  
olduğunun iddia edildiği Türkiye’den benzer davalarda gerçeği bulma giriꢁimlerinde  
bulunduğu belirtilmelidir (bkz. diğer kararlar arasında yukarıda da belirtilmiꢁ Akdivar ve  
Diğerleri ve Yöyler; Đpek – Türkiye, no. 25760/94). Sözkonusu davalarda AĐHS kuruluꢁlarını  
böyle bir faaliyete giriꢁmeye yönelten temel sebep etkili bir yerel soruꢁturmanın yokluğunda  
gerçekleri saptamalarının mümkün olmayıꢁıdır.  
Ne yazık ki Mahkeme sözkonusu davada kendi imkânlarıyla tanıkları dinleyip delil  
tespit etme uygulamasıyla gerçekleri saptama giriꢁiminde bulunamamaktadır. Ancak  
Mahkeme olaylardan oldukça uzun bir zaman geçmesi (sözkonusu davada neredeyse 11 yıl)  
ifade verecek tanıkların bulunmasını daha zor bir hale getirdiği ve olayları detaylarıyla, doğru  
bir biçimde hatırlaması için tanığın kapasitesini zorladığından böyle bir uygulamanın davanın  
maddi gerçeklerinin saptanması için yeterli kanıtı ortaya koyamayacağı kanısındadır (bkz.  
Đpek, yukarıda anılan, § 116). Buna göre Mahkeme kararını tarafların sunduğu kanıtlar  
temelinde oluꢁturmalıdır (bkz. Pardo – Fransa, A Serisi no. 261-B, Çaçan – Türkiye, no.  
33646/96). Ancak Mahkeme tarafların ilettiği belgelerin sorgu ve çapraz sorguya tabi  
tutulmamıꢁ olması ve bunun sözkonusu davada varılacak sonucu yanlıꢁ yönlendirebilecek bir  
temel yaratabileceği gerçeğini dikkate almalıdır.  
Daha önce de belirtildiği gibi ve bahse konu zaman diliminde Türkiye’nin  
güneydoğusunda köylerin boꢁaltılması ve tahrip edilmesi ile ilgili bağımsız raporları dikkate  
alarak baꢁvuranın köyünden zorla çıkarıldığı ve ev ve mal-mülkünün güvenlik güçleri  
tarafından yakıldığı iddiası ilk bakıꢁta savunulmaz görülerek reddedilemez. Ancak Mahkeme  
için AĐHS ꢁartlarına göre gerekli kanıt standardı “makul ꢁüpheden uzak olması”dır ve böyle  
bir kanıt yeterince güçlü, açık ve uyuꢁan çıkarımları veya olaya ait benzer çürütülemeyen  
karineleri izleyebilir (Đrlanda – Đngiltere, Seri A no. 25).  
Bu bağlamda Mahkeme baꢁvuranın evinin ve mallarının güvenlik güçleri tarafından  
yakılmasına iliꢁkin herhangi bir görgü tanığı ifadesi sunmamasını dikkate alır. Đddia konusu  
olaylarda yer alan askerlerin kimliği hakkında da bilgi vermemiꢁtir. Ayrıca baꢁvuranın Ovacık  
Cumhuriyet Savcılığı tarafından baꢁlatılan iꢁlemlere dahil olmadığı veya sonrasında Savcılığa  
6
AĞTAꢀ – TÜRKĐYE KARARI  
ꢁikayette bulunup davasını takip etmediği ortaya çıkmaktadır. Baꢁvuran, yetkililer tarafından  
yürütülen soruꢁturmaları takip etmemesi konusunda açıklama yapmamıꢁtır. Ayrıca mahkeme  
dava dosyasında Hükümetin ifadelerini ve ulusal yetkililerin bulgularını çürütecek kanıt  
bulamamaktadır.  
Yukarıdaki bilgiler ıꢁığında ve baꢁvuranın iddialarını destekleyememesini dikkate alarak  
Mahkeme, baꢁvuranın evinin yakıldığı veya köyünden güvenlik güçleri tarafından zorla  
çıkarıldığını gerekli kanıt standardına ulaꢁacak ꢁekilde tespit edememiꢁtir.  
Sözkonusu zeminin aksine, Mahkeme AĐHS’nin 3 ve 8. maddeleri veya 1 No’lu  
Protokolün 1. maddesinin ihlal edilmediğine hükmetmiꢁtir.  
III. AĐHS’NĐN 5 § 1. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI  
Baꢁvuran, evinin tahrip edilmesi ve Aktaꢁ köyünden çıkarılması olayını çevreleyen  
ꢁartların aynı zamanda AĐHS’nin ilgili kısmı aꢁağıda çıkarılan 5 § 1. maddesinde belirtilen  
kiꢁi özgürlüğü ve güvenliğinin ihlaline neden olduğunu iddia etmiꢁtir.  
“Herkesin kiꢁi özgürlüğüne ve güvenliğine hakkı vardır. Aꢁağıda belirtilen haller ve yasada belirlenen  
yollar dıꢁında hiç kimse özgürlüğünden yoksun bırakılamaz.”  
Hükümet davanın bu yönüyle ilgili görüꢁ belirtmemiꢁtir.  
Mahkeme, 5 § 1 maddesinin temel amacının devletin insanları özgürlükten keyfi bir  
ꢁekilde yoksun bırakmasını önlemek olduğunu hatırlatır.  
Sözkonusu davada baꢁvuran yakalanmamıꢁ veya gözaltına alınmamıꢁ, veya baꢁka bir  
ꢁekilde özgürlüğünden yoksun bırakılmamıꢁtır. Baꢁvuranın iddia ettiği gibi evini ve malını  
yitirmesinden doğan ꢁahsi güvensizlik durumu, 5 § 1 maddesinde öngörülen kiꢁinin güvenliği  
kavramı kapsamında değildir (Çaçan, yukarıda anılan, § 70 ve Kıbrıs – Türkiye [BD], no.  
25781/94 § 228).  
Yukarıda anlatılanların ıꢁığında Mahkeme, AĐHS’nin 5 § 1. maddesinin ihlal  
edilmediğine hükmetmiꢁtir.  
IV. AĐHS’NĐN 6 VE 13. MADDELERĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI  
Baꢁvuran, güvenlik güçleri tarafından evinin tahrip edilmesi ve zorla kovulmasına karꢁı  
mücadele etmek için medeni haklarını savunmak adına bir mahkemeye baꢁvurmak gibi etkili  
hukuk yollarından mahrum bırakılmasından ꢁikayetçi olmuꢁtur. AĐHS’nin ilgili kısmı aꢁağıya  
çıkarılan 6 § 1 maddesine:  
“Herkes, … medeni hak ve yükümlülükleriyle ilgili nizalar … konusunda karar verecek olan, …  
bağımsız ve tarafsız [bir] mahkeme tarafından davasının … hakkaniyete uygun … olarak görülmesini …”  
ve AĐHS’nin 13. maddesine:  
“Bu Sözleꢁme’de tanınmıꢁ olan hak ve özgürlükleri ihlal edilen herkes, ihlal fiili resmi görev yapan  
kimseler tarafından bu sıfatlarına dayanılarak yapılmıꢁ da olsa, ulusal bir makama etkili bir baꢁvuru  
yapabilme hakkına sahiptir.”  
atıfta bulunmuꢁtur.  
7
AĞTAꢀ – TÜRKĐYE KARARI  
A. AĐHS’nin 6 § 1 maddesi  
Baꢁvuran, medeni haklarını savunmak için bir mahkemeye baꢁvuru hakkının  
yetkililerin, iddiaları ile ilgili yeterli soruꢁturma yürütememesi gerekçesiyle reddedildiğini  
belirtmiꢁtir. Baꢁvurana göre, böyle bir soruꢁturma yapılmadan yasal iꢁlemlerde tazminat elde  
etme imkânı olmayacaktır.  
Hükümet, baꢁvuranın iç hukukta mevcut yolları takip edemediğini öne sürmüꢁtür.  
Baꢁvuran hukuk davası açsaydı mahkemeye etkili bir eriꢁimden faydalanabilecekti.  
Mahkeme, baꢁvuranın 2 Eylül 2003 tarihli kabuledilebilirlik kararında belirtilen  
nedenlerle hukuk mahkemelerinde dava açmamıꢁ olmasını dikkate alır. Bu yüzden baꢁvuran  
dava açsa idi yerel mahkemelerin baꢁvuranın iddiaları ile ilgili hüküm verip veremeyeceğini  
kestirmek mümkün değildir. Mahkemeye göre baꢁvuranın ꢁikayetleri temelde güvenlik  
güçleri tarafından aile yurdu ve malının bilinçli olarak tahrip edilmesi ve köyünden zorla  
çıkarılması hakkında etkili soruꢁturma yapılmadığı iddiası ile alakalıdır. Bu nedenle  
Mahkeme ꢁikayeti 13. madde temelinde inceleyecektir. Bu, AĐHS’nin ihlali iddialarında  
devletlere etkili hukuk yolu sunmaları konusunda daha genel bir zorunluluk getirmektedir  
(bkz. Selçuk ve Asker, yukarıda anılan).  
Bu nedenle Mahkeme AĐHS’nin 6 § 1. maddesinin ihlal edilip edilmediğinin tespitini  
gerekli bulmamaktadır.  
B. AĐHS’nin 13. maddesi  
Baꢁvuran, Sözleꢁme mağduriyetleri ile ilgili etkili hukuk yolu olmadığı için AĐHS’nin  
13. maddesi kapsamında ꢁikayetçi olmuꢁtur.  
Hükümet, soruꢁturmada noksan bulunmadığını ve yetkililerin, baꢁvuranın iddialarıyla  
ilgili kapsamlı bir soruꢁturma yürütmüꢁ olduğunu ileri sürmüꢁtür.  
Mahkeme, yerel adli düzende ne ꢁekilde güvence altına alınmıꢁ olursa olsun Sözleꢁme  
hak ve özgürlüklerinin içeriğini uygulayacak ulusal düzeyde bir hukuk yolu bulunmasının  
AĐHS’nin 13. maddesinde teminat altına alındığını hatırlatır. Bu nedenle 13. maddenin  
sonucu, Đmzacı Devletlere bu maddedeki Sözleꢁme sorumluluklarına nasıl uyacakları  
konusunda bir miktar özgürlük verilmiꢁ olsa da, AĐHS bağlamında “savunulabilir bir ꢁikayet”  
konusunu ele alıp uygun çözüm sunacak bir iç hukuk yolunun sağlanmasını zorunlu  
kılmasıdır. 13. maddedeki zorunluluğun kapsamı, baꢁvuranın AĐHS bağlamındaki ꢁikayetinin  
durumuna göre değiꢁir. Ancak 13. maddede zorunlu tutulan hukuk yolunun hem uygulama  
hem de kanunda “etkili” olması, özellikle de uygulanmasının imzacı devlet yetkililerinin  
eylem veya ihmalleriyle haksız bir ꢁekilde engellenmemesi gerekmektedir (Dulaꢀ ve Yöyler,  
yukarıda anılan).  
Mahkeme, sözkonusu davada toplanan delillere dayanarak iddia edildiği gibi güvenlik  
güçleri tarafından baꢁvuranın evinin tahrip edildiği veya zorla yerinden edildiğinin zorunlu  
kanıt standardı düzeyinde kanıtlanmadığını hatırlatır. Ancak bu, 13. maddenin ꢁartlarında  
ꢁikayetlerinin koruma kapsamı dıꢁında kaldığı anlamına gelmemektedir (bkz. D.P. ve J.C. –  
Đngiltere, no. 38719/97). Bu ꢁikayetler açıkça temelden yoksun bulunup kabuledilmez  
bulunmamıꢁ, bu yüzden esaslar hakkında bir inceleme gerektirmiꢁtir. Ayrıca, 2 Eylül 2003  
8
AĞTAꢀ – TÜRKĐYE KARARI  
tarihli kabuledilebilirlik kararında Mahkeme, ꢁikayetleriyle ilgili tam ve etkili bir soruꢁturma  
yapılmadığı için baꢁvuranın iç hukukta baꢁka yollar aramaktan kurtarılması kararını almıꢁtır.  
Mahkeme 13. madde ꢁartları tam anlamıyla değerlendirilse bile baꢁka bir ꢁartın ihlalinin  
maddenin uygulanması için bir önkoꢁul olmadığını yineler (Boyle ve Rice – Đngiltere, A Serisi  
no. 131). Buna göre Mahkeme, kabuledilebilirlik kararındaki tespitlerini ve baꢁvuranın  
iddialarının ilk bakıꢁta savunulmaz görülerek reddedilemez bulunduğu sonucunu dikkate  
alarak baꢁvuranın ꢁikayetlerinin AĐHS’nin 13. maddesi kapsamında tartıꢁılabilir ihlal  
iddialarını ortaya çıkardığı kanaatindedir (bkz. üzerinde gerekli değiꢁiklikler yapıldıktan sonra  
AĐHS’nin 6. maddesinin tatbikinin tartıꢁmalı olması çerçevesinde Mennitto – Đtalya [BD], no.  
33804/96).  
Sözkonusu davanın özel koꢁullarına dönmek gerekirse Mahkeme, Ovacık Cumhuriyet  
Savcılığı’nın görevsizlik kararını takiben Ovacık Đdare Kurulu idari yetkililerinin baꢁvuranın  
iddiaları ile ilgili soruꢁturma baꢁlattığını dikkate alır. Ancak tartıꢁmalı soruꢁturma Jandarma  
Komutanlığından baꢁvuranın iddiaları ile ilgili bilgi istemekle sınırlıydı. Baꢁvuran, ev ve  
mallarının yakılmasının faili olarak açıkça jandarmaları suçlamasına rağmen soruꢁturmalar  
sırasında güvenlik güçleri mensuplarının dinlenmesi için giriꢁimde bulunulmamıꢁ olduğu  
görülmektedir. Baꢁvuranın iddialarını doğrulamak adına yetkililerin iddia konusu olay  
mahallini ziyaret etmeyi düꢁünmediği de görülmektedir. Bunun yerine güvenlik güçleri  
tarafından verilen bilgilere dayanmayı yeterli bulmuꢁlardır. Bu bağlamda Mahkemenin  
güvenlik güçlerinin bu tip eylemleri gerçekleꢁtirebileceği yönünde bir ihtimali  
değerlendirmede yetkililer tarafında genel bir isteksizlik tespit etmiꢁ olması kayda değerdir  
(yukarıda anılan Selçuk ve Asker, Đpek, Yöyler kararları). Aslında sözkonusu davada Ovacık  
Kaymakamının verdiği yanıt Mahkemenin önceki tespitlerini doğrulamaktadır. Sonuç olarak  
jandarma yetkililerinin baꢁvuranın iddialarını reddetmesi akabinde Ovacık Đdare Kurulu  
yetkilileri tarafından daha fazla soruꢁturma yapılmamıꢁtır.  
Mahkeme, Türkiye’nin güneydoğusundaki Đdare Kurullarının hiyerarꢁide Valiye bağlı  
olan devlet memurları ve soruꢁturma kapsamındaki güvenlik güçleriyle bağlantılı bir  
yöneticiden oluꢁtuğu için bağımsız bir soruꢁturma yürütebilmeleri konusunda ciddi  
ꢁüphelerini her fırsatta dile getirmiꢁtir (bkz. diğerleri yanında Güleç – Türkiye, no. 21593/93,  
Raporlar 1998-IV; Yöyler ve Đpek, yukarıda anılan). Soruꢁturmada tespit edilen ciddi kusurlar  
sözkonusu davada Mahkemenin baꢁka bir sonuca varmasına izin vermemektedir.  
Bu ꢁartlar altında baꢁvuranın Aktaꢁ’ta malının tahrip edildiği iddiaları hakkında  
yetkililerin tam ve etkili bir soruꢁturma yürüttüğü söylenemez.  
Bu nedenle AĐHS’nin 13. maddesi ihlal edilmiꢁtir.  
V. AĐHS’NĐN 6, 8 VE 13. MADDELERĐ ĐLE 1 NO’LU PROTOKOLÜN 1. MADDESĐ  
BAĞLAMINDA AĐHS’NĐN 14. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI  
Baꢁvuran, Kürt kökenli olması nedeniyle AĐHS’nin 6, 8 ve 13. maddeleri ile 1 no’lu  
Protokolün 1. maddesi bağlamında AĐHS’nin 14. maddesi ihlal edilerek ayrımcılığa tabi  
tutulduğunu öne sürmüꢁtür. 14. madde aꢁağıdaki ꢁekildedir:  
“Bu Sözleꢁmede tanınan hak ve özgürlüklerden yararlanma, cinsiyet, ırk, renk, dil, din, siyasal veya  
diğer kanaatler, ulusal veya sosyal köken, ulusal bir azınlığa mensupluk, servet, doğum veya herhangi  
baꢁka bir durum bakımından hiçbir ayırımcılık yapılmadan sağlanır.”  
9
AĞTAꢀ – TÜRKĐYE KARARI  
Baꢁvuran, ev ve mallarının tahrip edilmesinin Kürt kökenli olmaları nedeniyle  
ayrımcılığa dayanan resmi bir politikanın sonucu olduğunu öne sürmüꢁtür.  
Hükümet, baꢁvuranın iddialarını reddetmiꢁtir.  
Mahkeme, baꢁvuranın iddiasını kendisine iletilen delillerin ıꢁığında incelemiꢁ, ancak  
asılsız bulmuꢁtur. Bu nedene AĐHS’nin 14. maddesi ihlal edilmemiꢁtir.  
VI. AĐHS’NĐN 18. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI  
Baꢁvuran ꢁikayet edilen müdahale ve kısıtlamaların AĐHS’ye uygun olmayan  
gerekçelerle konulduğunu iddia etmiꢁtir. Aꢁağıda çıkarılan AĐHS’nin 18. maddesine atıfta  
bulunmuꢁtur:  
“Bu Sözleꢁmenin hükümleri gereğince, sözü edilen hak ve özgürlüklere getirilen sınırlamalar ancak  
öngörülen amaçlar için uygulanabilir.”  
Mahkeme, bu iddiayı kendisine iletilen deliller ıꢁığında incelediğine ve iddianın asılsız  
bulunduğuna iꢁaret eder. Bu yüzden sözkonusu hükmün ihlali tespit edilmemiꢁtir.  
VII. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI  
AĐHS’nin 41. maddesi aꢁağıda çıkarılmıꢁtır:  
“Mahkeme iꢁbu Sözleꢁme ve protokollarının ihlal edildiğine karar verirse ve ilgili Yüksek Sözleꢁmeci  
Tarafın iç hukuku bu ihlali ancak kısmen telafi edebiliyorsa, Mahkeme, gerektiği takdirde, hakkaniyete  
uygun bir surette, zarar gören tarafın tatminine hükmeder.”  
A. Tazminat  
Baꢁvuran, evinin tahrip edilmesi ve Ekim 1994’ten beri ekonomik faaliyetlerine devam  
edememesine karꢁılık olarak toplam 211,640,000,000 Türk Lirası (TRL)1 maddi tazminat  
talep etmiꢁtir.  
Hükümet, AĐHS’nin ihlal edilmemesi nedeniyle böyle bir tazminatın ödenemeyeceğini  
bildirmiꢁtir. Hükümet, ayrıca Mahkemenin AĐHS’nin herhangi bir hükmünün ihlalinin  
Mahkemece saptanması durumunda bile baꢁvuran tarafından talep edilen miktarların aꢁırı  
olduğunu ve bölgenin ekonomik gerçeklerini yansıtmadığını ileri sürmüꢁtür.  
Mahkeme baꢁvuran tarafından talep edilen tazminatla AĐHS’nin ihlali arasında nedensel  
bir bağlantı bulunması gerektiğini ve bunun uygun bir durumda gelir kaybına karꢁılık olarak  
tazminat içerebileceğini hatırlatır (bkz. diğerleri yanında Barbera, Messegue ve Jabardo –  
Đspanya, Seri A no. 285-C). Ne var ki Mahkeme sözkonusu davada baꢁvuranın evlerinin  
yakıldığı veya köylerinden güvenlik güçleri tarafından zorla çıkarıldıklarının gerekli kanıt  
standardına uygun ꢁekilde tespit edilmediğini yineler. Bu yüzden AĐHS’yi ihlal ettiği öne  
sürülen olay (etkili bir soruꢁturmanın yürütülmemiꢁ olması) ile baꢁvuran tarafından talep  
1 Yaklaꢁık 130,000 Euro  
10  
AĞTAꢀ – TÜRKĐYE KARARI  
edilen maddi hasar arasında nedensellik iliꢁkisi yoktur. Bu nedenle Mahkeme baꢁvuranın bu  
baꢁlık altındaki iddiasını reddeder.  
B. Manevi tazminat  
Baꢁvuran, toplam 20,000 Euro manevi tazminat talep etmiꢁtir. Köyünden zorla  
çıkarılması ve Aktaꢁ’taki ev ve malının tahrip edilmesi nedeniyle yaꢁadığı acı ve yoksulluğa  
atıfta bulunmuꢁtur.  
Mahkeme, miktarın aꢁırı ve haksız olduğunu öne sürmüꢁtür.  
Mahkeme, ulusal yetkililerin baꢁvuranın iddiaları ile ilgili kapsamlı bir soruꢁturma  
yürütemeyerek AĐHS’nin 13. maddesinin ihlaline sebep olduklarını tespit etmiꢁtir. Buna göre  
baꢁvurana manevi tazminat verilmelidir. Mahkeme, iddiaların ciddiyetini dikkate alarak ve  
tarafsızlık ilkesine göre karar vererek baꢁvurana, ödeme gününde uygulanan kurdan Türk  
lirasına çevrilmek üzere 4,000 Euro ödenmesine karar vermiꢁtir.  
C. Mahkeme masrafları  
Baꢁvuran, davasının AĐHS kuruluꢁları huzurunda hazırlanması ve sunulmasındaki ücret  
ve masraflara karꢁılık olarak toplam 6,370 Euro talep etmiꢁtir. Avukatları tarafından tahakkuk  
ettirilen ücret ve masraflar (62 saat 20 dakika yasal çalıꢁma ücreti ve telefon, posta, tercüme,  
kırtasiye gibi masraflar) bu meblağa dahildir.  
Hükümet iddianın aꢁırı ve asılsız olduğunu öne sürmüꢁtür. Hükümet, baꢁvuran  
tarafından iddialarını kanıtlamak adına hiçbir makbuz veya diğer belge ibraz edilmediğini  
belirtmiꢁtir.  
Mahkeme, baꢁvuranın iddialarını AĐHS’ye dayanarak oluꢁturmada sadece kısmen  
baꢁarılı olduğunu belirtir. Yine de sözkonusu dava, olayları ve hukuksal bağlamda ayrıntılı  
inceleme gerektiren karmaꢁık sorunlar içermektedir. Bu yüzden Mahkeme AĐHS’nin 41.  
maddesine göre sadece yasal masraflar ve zorunlu olarak ve bilfiil tahakkuk etmiꢁ  
harcamaların tanzim edilebileceğini hatırlatır. Baꢁvuran tarafından sunulan iddiaların  
ayrıntılarını dikkate alarak Mahkeme, uygulanabilecek her tür katma değer vergisinden hariç  
tutulmak üzere 2,150 Euro ödenmesine karar vermiꢁtir.  
D. Gecikme faizi  
AĐHM, gecikme faizi olarak Avrupa Merkez Bankası’nın kısa vadeli kredilere  
uyguladığı faiz oranına üç puan eklemek suretiyle elde edilecek oranın uygun olduğuna karar  
vermiꢁtir.  
YUKARIDAKĐ GEREKÇELERE DAYANARAK AĐHM OYBĐRLĐĞĐYLE,  
1. Hükümetin ön itirazının reddine;  
2. AĐHS’nin 3 ve 8. maddelerinin ve 1 No’lu Protokolün 1. maddesinin ihlal edilmediğine;  
11  
AĞTAꢀ – TÜRKĐYE KARARI  
3. AĐHS’nin 5 § 1 maddesinin ihlal edilmediğine;  
4. AĐHS’nin 6 § 1 maddesinin ihlal edilip edilmediğinin tespitinin gerekli bulunmadığına;  
5. AĐHS’nin 13. maddesinin ihlal edildiğine;  
6. AĐHS’nin 3, 6, 8 ve 13. maddeleri ile 1 no’lu Protokolün 1. maddesi bağlamında  
AĐHS’nin 14. maddesinin ihlal edilmediğine;  
7. (a) Sorumlu Devlet’in baꢁvurana, AĐHS’nin 44 § 2. maddesi uyarınca kararın kesinleꢁtiği  
tarihten itibaren üç ay içinde, ödeme gününde geçerli olan kur üzerinden Yeni Türk  
Lirası’na çevrilerek baꢁvuranın Türkiye’deki banka hesabına aktarılmak üzere:  
(i) 4,000 Euro (dört bin Euro) manevi tazminat,  
(ii) mahkeme masrafları için 2,150 Euro (iki bin yüz elli Euro);  
(iii) bu miktarlar üzerine uygulanabilecek her türlü vergiyi ödemesine;  
(b) Yukarıda anılan üç aylık sürenin aꢁılmasından ödeme gününe kadar geçen süre için  
Avrupa Merkez Bankası’nın kısa vadeli kredilere uyguladığı faiz oranına üç puan  
eklemek suretiyle elde edilecek oranın gecikme faizi olarak uygulanmasına;  
4. Baꢁvuranın adil tazmin talebinin kalan kısmının reddine  
KARAR VERMĐꢀTĐR.  
Đngilizce hazırlanmıꢁ, AĐHM Đç Tüzüğü’nün 77 §§ 2. ve 3. maddeleri uyarınca 2 ꢀubat  
2006 tarihinde yazılı olarak tebliğ edilmiꢁtir.  
Vincent BERGER  
Yazı Đꢁleri Müdürü  
Boštjan M. ZUPANČIČ  
Baꢁkan  
12