ĐKĐNCĐ DAĐRE  
DANESHPAYEH v. TÜRKĐYE  
(Baꢀvuru no. 21086/04)  
KARAR  
STRAZBURG  
16 Temmuz 2009  
Kararın Kesinleꢀtiği Tarih  
16/10/2009  
ꢀekli düzeltmelere tabi olabilir.  
1
_________________________________________________________________________________________  
© T.C. Adalet Bakanlığı, 2009. Bu gayrıresmi çeviri, Adalet Bakanlığı, Uluslararası Hukuk ve Dış İlişkiler  
Genel Müdürlüğü, İnsan Hakları Daire Başkanlığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu  
çeviri, davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile  
Adalet Bakanlığı, Uluslararası Hukuk ve Dış İlişkiler Genel Müdürlüğü, İnsan Hakları Daire Başkanlığı’na  
atıfta bulunmak suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.  
Daneshpayeh v. Türkiye davasında,  
Baꢁkan  
Françoise Tulkens,  
Yargıçlar  
Ireneu Cabral Barreto,  
Viladimiro Zagrebelsky,  
Danute Jociene,  
Dragoljub Popovic,  
Andras Sajo,  
Iꢀıl Karakaꢀ,  
ve Daire yazı iꢁleri müdürü Sally Dollé’nin katımıyla oluꢀturulan Avrupa Đnsan  
Hakları Mahkemesi (Đkinci Dairesi), 23 Haziran 2009 tarihinde yapılan müzakereler  
sonrasında aꢀağıdaki kararı vermiꢀtir:  
USUL  
1.  
Türkiye Cumhuriyeti aleyhine açılan (21086/04 no’lu) dava, Türk vatandaꢀı  
Davut Daneshpayeh’in (“baꢀvuran”) 18 Eylül 2003 tarihinde, Đnsan Hakları ve Temel  
Özgürlüklerin Korunması’na iliꢀkin Sözleꢀme’nin (“Avrupa Đnsan Hakları Sözleꢀmesi-  
AĐHS”) 34. maddesi uyarınca yapmıꢀ olduğu baꢀvurudan ibarettir.  
2.  
Baꢀvuran, Adana’da görev yapan avukat M. S. Tumlukolçu tarafından temsil  
edilmektedir. Türk Hükümeti (“Hükümet”) ise kendi görevlisi tarafından temsil  
edilmektedir.  
3.  
Đkinci Daire Baꢀkanı, 29 Ağustos 2008 tarihinde baꢀvuruyu Hükümet’e  
bildirmeye karar vermiꢀtir. Ayrıca, Sözleꢀme’nin 29 § 3. maddesi hükümlerince,  
Daire’nin baꢀvurunun kabul edilebilirliği ve esası hakkında birlikte karar vereceği  
bildirilmiꢀtir.  
OLAY ve OLGULAR  
I.  
4.  
DAVANIN KOꢁULLARI  
Baꢀvuran, 1946 doğumlu olup Adana’da ikamet etmektedir.  
2
5.  
Baꢀvuran, 24 ve 31 Ekim 1997 tarihlerinde, Adana ve Karamürsel’de bulunan  
pek çok taꢀınmaza iliꢀkin alacakların tahsilâtı için Adana Asliye Hukuk Mahkemesi  
nezdinde eski eꢀi aleyhine iki dava açmıꢀtır.  
6.  
vererek, dosyayı Adana’daki mahkemelere göndermiꢀtir.  
7. Adana Asliye Hukuk Mahkemesi, 4 Mayıs 1999 tarihinde iki davayı  
birleꢀtirmeye karar vermiꢀtir.  
Adana Asliye Hukuk Mahkemesi, 31 Mart 1998 tarihinde, yetkisizlik kararı  
8.  
Adana Asliye Hukuk Mahkemesi, 24 Ekim 2000 tarihli kararla, söz konusu  
taꢀınmazların değerini belirlemek için bilirkiꢀi raporları düzenlenmesine ve baꢀvuran  
tarafından 29 Ağustos 2010 tarihinde açılan davanın birleꢀtirilmesine karar verdikten  
sonra baꢀvuranın iddialarını kısmen haklı bulmuꢀtur.  
9.  
Yargıtay, 29 Mayıs 2001 tarihli kararla, bu kararı bozmuꢀtur.  
10. Yargıtay, 6 Aralık 2001 tarihinde karar düzeltme taleplerini reddetmiꢀtir.  
11. 14 Mart 2002 tarihinde Adana Asliye Hukuk Mahkemesi, baꢀvuran tarafından  
31 Ağustos 1999 tarihinde açılan davayı birleꢀtirmeye karar vermiꢀtir.  
12. 3 Nisan 2012 tarihinde, Adana Asliye Hukuk Mahkemesi, baꢀvuran tarafından  
16 Ocak 2001 tarihinde açılan davayı birleꢀtirmeye karar vermiꢀtir.  
13. 16 Temmuz 2002 tarihli duruꢀmada, baꢀvuranın talebi üzerine, Asliye Hukuk  
Mahkemesi, baꢀvurana bilirkiꢀi raporu konusunda görüꢀlerini sunması için 28 Kasım  
2002 tarihli duruꢀmaya kadar süre vermiꢀtir.  
14. Yapılan dokuz duruꢀma ve düzenlenen yeni bir bilirkiꢀi raporunun ardından,  
Adana Asliye Hukuk Mahkemesi 17 Aralık 2003 tarihinde kararını vermiꢀtir.  
15. Yargıtay, 7 Ekim 2004 tarihli kararla 17 Aralık 2003 tarihli kararı bozmuꢀtur.  
16. Altı kez duruꢀma yapılmasının ve yeni bir bilirkiꢀi raporu düzenlenmesinin  
ardından, Adana Asliye Hukuk Mahkemesi 22 ꢁubat 2006 tarihli kararla baꢀvuranın  
iddialarını kısmen haklı bulmuꢀtur.  
17. Baꢀvuran, 29 Mart 2006 tarihinde bu kararı temyiz etmiꢀtir.  
18. Yargıtay, 20 Eylül 2006 tarihinde 22 ꢁubat 2006 tarihli kararı onamıꢀtır.  
HUKUKÎ DEĞERLENDĐRME  
I.  
SÖZLEꢁME’NĐN 6. MADDESĐNĐN 1. PARAGRAFININ ĐHLAL  
EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA  
3
19. Baꢀvuran, yargılama süresinin Sözleꢀme’nin 6. maddesinin 1. paragrafında  
öngörüldüğü üzere “makul süre” koꢀuluna uymadığını iddia etmektedir. Sözleꢀme’nin 6.  
maddesinin 1. paragrafı ꢀunu öngörmektedir:  
“ Herkes davasının, medeni hak ve yükümlülükleriyle ilgili uyuꢀmazlıklar (…) konusunda karar  
verecek olan, (…) bir mahkeme tarafından, (…) makul bir süre içinde görülmesini isteme hakkına  
sahiptir. ”  
20. Hükümet, bu iddiayı kabul etmemektedir.  
21. Dikkate alınması gereken yargılama süresi, 24 Ekim 1997 tarihinde baꢀlamıꢀ  
olup 20 Eylül 2006 tarihinde sona ermiꢀtir. Dolayısıyla dava, iki dereceli yargılama  
organları önünde yaklaꢀık sekiz yıl on bir ay sürmüꢀtür.  
A. Kabul edilebilirlik hakkında  
22. Hükümet, iç hukuk yollarının tüketilmemesi nedeniyle baꢀvurunun kabul  
edilemez olduğunu ileri sürmektedir. Hükümet, Ömer Bilal Karakaya v. Türkiye (kabul  
edilebilirlik kararı, no. 62619/00, 4 Mayıs 2004) kararına atıfta bulunarak, baꢀvuranın  
“makul sürede yargılama” koꢀuluna uyulmadığına iliꢀkin ꢀikâyetini ulusal yargı  
organları önünde dile getirmediğini iddia etmektedir.  
23. Baꢀvuran, bu iddiaya iliꢀkin herhangi bir görüꢀ belirtmemektedir.  
24. AĐHM, söz konusu kabul edilemezlik iddiasının, uzun yargılama süresine dair  
ꢀikâyette bulunmak için baꢀvurulacak bir yargı merciin mevcut olmamasına iliꢀkin  
olarak baꢀvuranın Sözleꢀme’nin 13. maddesine dayanan ꢀikâyetiyle bağlantılı olduğunu  
kaydetmektedir. Dolayısıyla, Mahkeme bu kabul edilemezlik iddiasının esas  
incelemesine dahil etmeye karar vermiꢀtir.  
25. Mahkeme, bu ꢀikâyetin Sözleꢀme’nin 35. maddesinin 3. paragrafı uyarınca  
dayanaktan açıkça yoksun olmadığını kaydetmektedir. Ayrıca baꢀka açılardan  
bakıldığında da kabul edilemezlik unsuru bulunmadığını tespit etmektedir.  
B. Esas hakkında  
26. AĐHM, yargılama süresinin makul niteliğinin, davanın koꢀullarına, mahkemenin  
içtihadı tarafından kabul edilen kriterlere, özellikle davanın karmaꢀıklığına, baꢀvuran ile  
yetkili makamların tutumuna ve ilgililer için ihtilaf konusu davanın içeriğine bakılarak  
değerlendirildiğini hatırlatmaktadır (bkz, diğerleri arasında, Frydlender v. Fransa [BD],  
n° 30979/96, § 43, AĐHM 2000-VII).  
4
27. Mahkeme, somut olaydakilere benzer ꢀikâyetleri içeren davaları müteaddit  
defalar incelemiꢀ ve Sözleꢀme’nin 6. maddesinin 1. paragrafının ihlal edildiğini tespit  
etmiꢀtir (anılan Frydlender kararı).  
28. Mahkeme, kendisine sunulan bütün unsurları inceledikten sonra, Hükümet’in  
mevcut durumda farklı bir sonuca varılmasına imkan verecek herhangi bir olay ve olgu  
ya da argüman ileri sürmediği kanaatine varmıꢀtır. Konuya iliꢀkin içtihadını göz önünde  
bulunduran AĐHM, somut olayda ihtilaf konusu yargılama süresinin çok uzun olduğu  
ve “makul süre” koꢀuluna uymadığı kanısındadır.  
29. Dolayısıyla AĐHS’nin 6. maddesinin 1. paragrafı ihlal edilmiꢀtir.  
II.  
SÖZLEꢁME’NĐN 13. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI  
HAKKINDA  
30. Baꢀvuran, aynı zamanda Türkiye’de uzun yargılama süresine dair ꢀikâyetini dile  
getirmek için baꢀvurabileceği herhangi bir yargı merciin bulunmamasından ꢀikâyetçi  
olmaktadır. Bu bağlamda, Sözleꢀme’nin 13. maddesini ileri sürmektedir. Bu madde  
hükmüne göre:  
“ Bu Sözleꢀme’de tanınmıꢀ olan hak ve özgürlükleri ihlal edilen herkes, söz konusu ihlal resmi bir  
hizmetin ifası için davranan kiꢀiler tarafından gerçekleꢀtirilmiꢀ olsa dahi, ulusal bir merci önünde etkili  
bir yola baꢀvurma hakkına sahiptir. ”  
31. Hükümet, bu iddiaya itiraz etmektedir. Bu bağlamda, baꢀvuranın Sözleꢀme’nin  
13. maddesi uyarınca ꢀikâyetini dile getirmek için ulusal mevzuata dayanarak yerel  
yargılama makamlarına baꢀvurabileceğini ileri sürmektedir.  
32. Baꢀvuran, bu iddiaya iliꢀkin herhangi bir görüꢀ belirtmemektedir.  
33. Mahkeme, Hükümet’in baꢀvurunun kabul edilemezliğine dair iddiasının söz  
konusu ꢀikâyetin esasıyla bağlantılı olduğunu tespit etmiꢀtir. Dolayısıyla, bu ꢀikâyeti  
esasla birlikte incelemeye karar vermiꢀtir.  
34. Mahkeme, bu ꢀikâyetin yukarıda incelenen ꢀikâyetle ilgili olduğunu ve aynı  
zamanda kabul edilebilir olduğunun belirtilmesi gerektiğini dile getirmektedir.  
35. Mahkeme, 26 Ekim 2000 tarihli Kudla v. Polonya kararında ([BD], no.  
30210/96, § 156, AĐHM 2000-VII), Sözleꢀme’nin 13. maddesinin doğru yorumlanması  
çerçevesinde, “bu hükmün AĐHS’nin 6. maddesinin 1. paragrafı uyarınca davaların  
makul sürede görülmesi yükümlülüğünün ihlal edilmesi ꢀikâyetiyle ulusal bir merci  
5
önünde etkili bir yola baꢀvurma hakkının güvence altını alınmasını gerektirdiği”  
kanaatine varmıꢀtır.  
36. Bu bağlamda, ulusal hukuk düzeninin baꢀvuranın Sözleꢀme’nin 13. maddesi  
uyarınca yargılama süresine iliꢀkin ꢀikâyetini dile getirebileceği etkili bir baꢀvuru  
yolunu sunup sunmadığını belirlemek gerekmektedir.  
37. AĐHM, mevcut davayla ilgili olarak öncelikle, baꢀvuranın yargılama süresine  
iliꢀkin ꢀikâyetini sunabileceği özel bir hukuk yolunun bulunduğunun Hükümet  
tarafından dile getirilmediğini tespit etmiꢀtir. Üstelik Hükümet iddiasını desteklemek  
için bu konuyla ilgili herhangi bir ulusal yargı kararı sunmamıꢀtır. Bu bağlamda,  
Mahkeme, Türk hukuk düzeninin, ceza yargılaması (Tendik ve diğerleri v. Türkiye, no.  
23188/02, § 36, 22 Aralık 2005), hukuk davası (Ebru ve Tayfun Engin Çolak v. Türkiye,  
no. 60176/00, § 107, 30 Mayıs 2006) veya idari dava (Ayık v. Türkiye, no. 10467/02, §  
30, 21 Ekim 2008) süresine iliꢀkin ꢀikâyetlerin dile getirilmesi için Sözleꢀme’nin 13.  
maddesi uyarınca etkili bir baꢀvuru yolunu yargılanabilir kiꢀilere sunmadığını daha  
önce de saptamamıꢀ olduğunu hatırlatmaktadır. Hükümet’in ulusal hukuk düzeninin bu  
arada böyle bir baꢀvuru yolu oluꢀturduğunu dile getirmemesinden dolayı, Mahkeme,  
somut olayda bu içtihadından sapmak için herhangi bir sebep görmemektedir.  
Dolayısıyla, Hükümet’in iç hukuk yollarının tüketilmediğinden dolayı baꢀvurunun  
kabul edilemez olduğu yönündeki iddiası reddedilmektedir.  
38. Sonuç olarak, AĐHM, somut olayda Sözleꢀme’nin 6. maddesinin 1. paragrafı  
bağlamında baꢀvuranın davasının makul sürede görülmesi hakkının ihlal edilmesi  
neticesinde müeyyide uygulanmasına imkân verecek bir baꢀvuru yolunun iç hukukta  
mevcut olmamasından dolayı Sözleꢀme’nin 13. maddesinin ihlal edildiği kanısına  
varmıꢀtır.  
III.  
ĐDDĐA EDĐLEN DĐĞER ĐHLALLER HAKKINDA  
39. Sözleꢀme’nin 3. maddesini öne süren baꢀvuran, son olarak, evlilikle ilgili tasfiye  
sorununa iliꢀkin uzun yargılama süresi nedeniyle yoğun stres ve gerginlik yaꢀaması  
sonucu aile hayatının olumsuz yönde etkilendiğinden dolayı ꢀikâyet etmektedir.  
40. Sözleꢀme’nin 6. ve 13. maddelerine iliꢀkin tespiti (yukarıda belirtilen 29. ve 38.  
paragraflar) göz önünde bulunduran AĐHM, somut olayda AĐHS’nin 3. maddesinin ihlal  
edilip edilmediğini incelemeye gerek olmadığına karar vermiꢀtir.  
6
IV.  
SÖZLEꢁME’NĐN 41. ve 46. MADDELERĐNĐN UYGULANMASI  
HAKKINDA  
A. Sözleꢀme’nin 46. maddesi  
41. Bu hüküm bağlamında:  
“1. Yüksek Sözleꢀmeci Taraflar, taraf oldukları davalarda Mahkeme’nin verdiği kesinleꢀmiꢀ  
kararlara uygulamayı taahhüt ederler.  
2. Mahkeme’nin kesinleꢀen kararı, infazını denetleyecek olan Bakanlar Komitesine gönderilir.”  
42. Mahkeme, kararlarının temelde ihzari özellikte olduğunu ve genelde ise,  
Sözleꢀme’nin 46. maddesinin gerektirdiği yükümlülükleri yerine getirme çerçevesinde  
Bakanlar Komitesi’nin kontrolü altında iç hukuk düzeninde baꢀvurulacak yöntemleri  
seçme görevinin öncelikle taraf devlete ait olduğunu hatırlatmaktadır (Bakınız, diğerleri  
arasında, Hasan ve Eylem Zengin c. Türkiye no. 1448/04, § 84, AĐHM 2007-..., Öcalan  
v. Türkiye [BD], no. 46221/99, § 210, AĐHM 2005-IV, ve Broniowski v. Polonya [BD],  
no. 31443/96, § 192, AĐHM 2004-V).  
43. Ayrıca, Sözleꢀme neticesinde ve özellikle de birinci maddesi uyarınca,  
Sözleꢀmeyi kabul eden devletler, iç hukuklarının bu hükümlerle uyumlu olmasını temin  
etme yükümlülüğü altına girerler (Maestri v. Đtalya [BD], no. 39748/98, § 47, AĐHM  
2004-I).  
44. Mahkeme, somut olayda, Sözleꢀme’nin 6. maddesinin 1. paragrafı uyarınca  
baꢀvuranın makul sürede yargılanma hakkının ihlal edilmesi gerekçesiyle müeyyide  
uygulanmasına imkân sağlayan bir baꢀvuru yolunun iç hukukta bulunmaması nedeniyle  
Sözleꢀmenin 13. maddesinin ihlal edildiği sonucuna varmıꢀtır (bakınız yukarıda  
belirtilen 29-38. paragraflar).  
45. Mahkeme, daha önce devletlerin adli bir davanın uzun sürmesiyle ilgili  
ꢀikayetleri telafi etmek amacıyla oluꢀturulan hukuk yollarının etkinliği ve özelliklerini  
kapsayan yükümlülüklerini belirtme olanağına sahip olmuꢀtur (Paulino Tomás c.  
Portekiz (kabul edilebilirlik kararı), no. 58698/00, AĐHM 2003 - VIII, ve Scordino v.  
Đtalya (n° 1) [BD], no. 36813/97, §§ 193-207, AĐHM 2006-V).  
46. Mahkeme, bir baꢀvuru yolunun bulunması gerekli olsa bile bunun tek baꢀına  
yeterli olmadığının altını çizmektedir (Martins Castro ve Alves Correia de Castro v.  
Portekiz, no. 33729/06, § 65, 10 Haziran 2008). Ayrıca, ulusal yargılama organlarının,  
Mahkeme içtihatlarını iç hukukta doğrudan uygulayabilme imkânına sahip olması ve bu  
içtihatlar hakkında bilgilendirilmelerinin devletler tarafından kolaylaꢀtırılması  
7
gerektiğini belirtilmektedir (Scordino / Đtalya’ya karsı(n 1), daha önce belirtilmis, §  
o
239).  
47. Mahkeme, öte yandan anılan Kudla kararında (§ 156), Sözleꢀme’nin 13.  
maddesine göre “AĐHS’nin 6. maddesinin 1. paragrafı uyarınca davaların makul sürede  
görülmesi yükümlülüğünün ihlal edilmesi ꢀikâyetiyle ulusal bir merci önünde etkili bir  
yola baꢀvurma hakkının güvence altını alınması” gerektiği sonucuna vardığını  
hatırlatmaktadır. Anılan Kudla ile Mifsud v. Fransa ([BD] (kabul edilebilirlik kararı),  
no. 57220/00, AĐHM 2002-VIII) kararlarına göre, bir baꢀvuru yolunun etkili olabilmesi  
için baꢀvurulan mahkemelerce daha hızlı karar verilmesini ve söz konusu  
gecikmelerden dolayı yargılanabilir kiꢀilere makul bir tazminatın öngörülmesini  
sağlaması gerekmektedir (anılan Kudła kararı, § 159, ve Granata v. Fransa (n° 2), n°  
51434/99, § 36, 15 Temmuz 2003).  
48. Mahkeme, öncelikle böyle bir baꢀvuru yolunun etkinliğinin incelenmesi  
hususunda bazı devletlerin yargılama süresine iliꢀkin olarak daha kısa süreler öngörme  
tercihinde bulunduklarını anımsatmaktadır: Bu durum, Đtalya için geçerlidir, bu ülkede  
Đstinaf Mahkemesi kararını vermek için dört ay zamana sahiptir (anılan Scordino v.  
Đtalya (n° 1), §§ 62 ve 208). AĐHM, bununla birlikte özellikle yetkili mahkemenin  
kendisinden kaynaklı bir sebeple gecikmesinin ve ilgiliye uygun bir tazminat  
ödemesinin mümkün olması halinde bile, böyle bir unsurun baꢀvuru yolunun etkili olup  
olmadığını değerlendirmek için bir tek baꢀına belirleyici olmadığını kabul etmektedir  
(anılan Scordino v. Đtalya (no. 1) kararı § 207).  
49. Tazminat düzeyinde olan diğer husus için, Mahkeme, bu bağlamda, ulusal yargı  
organlarının muhakemesinin çıkıꢀ noktasının, sağlam ꢀüphelere dayanması gerektiğini  
aksi halde çürütülebilir ꢀüphelere dayanarak uzun süren bir yargılamanın manevi zarara  
yol açacağını hatırlatmaktadır. Elbette ki bazı durumlarda, davanın uzun sürmesi sadece  
asgari düzeyde bir manevi zararı beraberinde getirmekte, bazen de herhangi bir manevi  
zarar söz konusu olmamaktadır. Bu durumda, ulusal mahkeme hâkimi kararını yeterince  
gerekçelendirerek haklı göstermelidir (anılan Scordino v. Đtalya (n° 1) kararı § 204).  
50. Sözleꢀme ile düzenlenen mekanizmanın etkili biçimde iꢀlemesini sağlamaya  
yönelik önlemlere iliꢀkin olarak, Mahkeme, altında yatan yapısal sorunu ortaya koyan  
(Res (2004)3) kararını ve Avrupa Konseyi Bakanlar Komitesi tarafından iç hukuk  
yollarının iyileꢀtirilmesi hakkında 12 Mayıs 2004 tarihinde kabul edilmiꢀ olan tavsiye  
kararınaı (Rec (2004)6) Hükümet’in dikkatine sunmaktadır (Viaꢁu v. Romanya, no.  
75951/01 §§ 50-51 ve 81, 9 Aralık 2008).  
8
51. Somut olayla ilgili koꢀulları ve dile getirilen ilkeleri göz önünde bulunduran  
Mahkeme, Sözleꢀme’nin 13. maddesi bağlamında adli davaların süresine iliꢀkin  
ꢀikâyette bulunmak için baꢀvurulabilecek yetkili ulusal bir yargı merciin mevcut  
olmamasından dolayı baꢀvuranın hakkının ihlal edildiği kanısına vardığını  
hatırlatmaktadır (yukarıda belirtilen 38. paragraf). Sonuç olarak, Mahkeme, tespit edilen  
ihlale son vermek için en uygun çözüm yolunun, ulusal hukuktaki hükümleri  
Sözleꢀme’nin 13. maddesine uygun hale getirmek olduğu kanısındadır.  
B. Sözleꢀme’nin 41. maddesi  
52. Sözleꢀme’nin 41. maddesine göre,  
“ Eğer Mahkeme bu Sözleꢀme ve Protokollerinin ihlal edildiğine karar evrirse ve ilgili Yüksek  
Sözleꢀmeci Taraf’ın iç hukuku bu ihlalin sonuçlarını ancak kısmen ortadan kaldırabiliyorsa,  
Mahkeme, gerektiği takdirde, zarar gören taraf lehine adi,l bir tazmin verilmesine hükmeder."  
53. Baꢀvuran herhangi bir adil tazmin talebinde bulunmamıꢀtır. Dolayısıyla,  
mahkeme baꢀvurana herhangi bir meblağ ödenmesine gerek duymamaktadır.  
BU GEREKÇELERLE AĐHM OYBĐRLĐĞĐYLE,  
1. Baꢀvurunun kabul edilebilir olduğuna;  
2. Sözleꢀme’nin 6. maddesinin 1. paragrafının ihlal edildiğine;  
3. Sözleꢀme’nin 13. maddesinin ihlal edildiğine;  
4. Sözleꢀme’nin 3. maddesi uyarınca dile getirilen ꢀikayetin incelenmesinin gerekli  
olmadığına karar vermiꢁtir.  
Đꢀbu karar, Fransızca dilinde tanzim edilmiꢀ; Sözleꢀme’nin 77 §§ 2. ve 3. maddeleri  
uyarınca, 16 Temmuz 2009 tarihinde yazılı olarak tebliğ edilmiꢀtir.  
Sally Dollé  
Françoise Tulkens  
Yazı Đꢀleri Müdürü  
Baꢀkan  
*Adalet Bakanlığı Uluslararası Hukuk ve Dıꢀ Đliꢀkiler Genel Müdürlüğü Đnsan Hakları  
Daire Baꢀkanlığı tarafından Türkçeye tercüme edilmiꢀ olup, gayri resmi tercümedir.  
9