CONSEIL DE  
L'EUROPE  
AVRUPA  
KONSEYİ  
AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ  
İKİNCİ DAİRE  
KAMA - TÜRKİYE DAVASI  
(Başvuru no: 24917/04 )  
KARARIN ÖZET ÇEVİRİSİ  
STRAZBURG  
10 Haziran 2008  
İşbu karar AlHS’nin 44/2 madde sinde belirtilen koşullar çerçevesinde kesinleşecek olup bazı şekli düzeltmelere tabi  
olabilir.  
I
______________________________________________________________________________________  
© T.C. Dışişleri Bakanlığı, 2008. Bu gayrıresmi özet çeviri Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan  
Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,  
davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile  
Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak  
suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.  
USUL  
Türkiye Cumhuriyeti Devleti aleyhine açıla» (24917/04) no’lu davanın nedeni (T.C.  
vatandaş!) Bayram Kama’nın (başvuran) Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine (AİHM) 25  
Haziran 2004 tarihinde Avrupa İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunması  
Sözleşmesinin (AİHS) 34. maddesi uyarınca yapmış oldukları başvurudur.  
Başvuran, AİHM önünde İstanbul Barosu avukatlarından F. Yolcu tarafından temsil  
edilmektedir.  
OLAYLAR  
1972 doğumlu olan başvuran Tekirdağ'da ikamet etmektedir.  
6 Şubat 1993 tarihinde başvuranla birlikte on kişi muhtelif terör eylemlerine iştirak ettikleri  
gerekçesiyle İstanbul’da yakalanmışlardır.  
Başvuran 15 Şubat 1993 tarihinde İstanbul Devlet Güvenlik Mahkemesi Yedek Hakimliğince  
tutuklanmıştır.  
Devlet Güvenlik Mahkemesi Savcısı, yasadışı bir örgüte üye olma, adam öldürme silahlı  
soygun ve saldırı suçlarından başvuranın mahkumiyetini talep etmiştir.  
18 Mayıs 1993 tarihli duruşmada başvuranın da aralarında bulunduğu sekiz sanık slogan  
atarak pankart açmaya teşebbüs etmişlerdir. İstanbul 3 No’lu, DGM bu olayları tutanağa  
geçirerek ilgililere bir daha aynı davranışı sergiledikleri takdirde duruşmadan çıkarılacakları  
yönünde uyarıda bulunmuştur.  
9 Kasım 1993 tarihinde düzenlenen üçüncü duruşmada sanıklardan dördü yine slogan atmış,  
bunun üzerine DGM sözkonusu sanıkların duruşma inzibatını bozdukları gerekçesiyle bir  
daha duruşmaya alınmamalarına karar vermiştir. Bu karar başvurana ilişkin olarak 28  
Temmuz 1999 tarihine kadar uygulanmıştır.  
Bu siiıe zarfında, başvuran ve sözkonusu Örgüt mensupları aleyhinde 1990 ila 1993 yıllarında  
işlenen adam öldürme ve silahlı soygun suçlarından muhtelif mahkemeler önünde toplam dört  
ceza davası açıldığı gözükmektedir.  
Sözkonusu davalar, farklı tarihlerde, İstanbul DGM önünde görülen davayla birleştirilmiştir.  
22 Nisan 1998 tarihli duruşmada iki sanık aleyhte tanığı tehdit etmiştir.  
12 Haziran 2000’e kadar kırk sekiz duruşma yapmış olan DGM, bu tarihte düzenlenen  
duruşmada, başvuranın adam öldürme suçundan beraatına, geriye kalan suçlardan ise  
mahkumiyetine karar vererek ömür boyu hapis cezasına çarptırılmasına hükmetmiştir.  
Bu karar, sekiz adam öldürme ve on beş adam yaralama ve maddi zarara uğratma gibi mezkur  
örgüt adına işledikleri iddia edilen yaklaşık yirmi kadar eylemle ilgili olarak suçlu bulunan  
diğer on dokuz sanığı da ilgilendirmekteydi.  
2
15 Mayıs 2001 tarihinde Yargıtay tespit ettiği iki usul hatası nedeniyle bu karan bozmuştur.  
Yargıtay dosyada bulunan belgelerden birinin üzerindeki resmi mührün okunmayacak  
durumda olduğunu ve Kocaeli Sulh Ceza Mahkemesi tarafından 17 Kasım 1992 tarihinde  
alınan sanık ifadelerinin sözkonusu dosyada bulunmadığını tespit etmiştir.  
Başvuran 2001 ve 2002 yılında açlık grevine başlamıştır. Adli Tıp Kurumu 22 Mart 2002  
tarihli raporunda başvuranın Wernicke-Korsakoff sendromuna yakalandığını tespit ederek altı  
ay süreyle serbest bırakılması tavsiyesinde bulunmuştur.  
Belirtilmeyen bir tarihte savcı, CMUK’un 399. maddesinde sağlık nedeniyle geçici  
salıvermenin yalnızca mahkumiyetin infazının ertelenmesine ilişkin olarak öngörüldüğü ve  
başvuran halen “hükümlü” olmadığı cihetle başvuranı salıverme yetkisinin bulunmadığı  
kanaatine varmıştır. Bu nedenle savcı salıverilme talebini DGM’ye havale etmiş DGM ise bu  
talebi reddederek başvuranın tutukluluğunun devamına karar vermiştir.  
Başvuranın sah verilmeye yönelik başvuruları İstanbul 4 No’lu DGM tarafından isnat edilen  
eylemlerin vahameti, delillerin durumu ve ilgilinin kaçma tehlikesi bulunması gibi unsurları  
göz önünde bulundurularak reddedilmiştir. Sağlık durumu nedeniyle salıverilme talepleri  
gerekli tedavinin uygulandığı gerekçesiyle geri çevrilmiştir.  
Bu çerçevede, davaya bakmakla görevlendirilen İstanbul 11. Ağır Ceza Mahkemesi 17 Eylül  
2004 tarihinde başvuranın tutukluluğunun devamına karar vermiştir. Başvuran tarafından bu  
karara yapılan itiraz  
reddedilmiştir.  
8 Kasım 2004 tarihinde 12. Ağır Ceza Mahkemesi tarafından  
Yapılan on sekiz duruşma neticesinde başvuran 31 Ocak 2005 tarihinde bir kez daha ömür  
boyu hapis cezasına mahkum edilmiştir.  
26 Mart 2006 tarihinde Yargıtay mahkumiyet kararını bir kez daha bozmuştur.  
4 Ekim 2006 tarihinde Ağır Ceza Mahkemesi başvuranın tutuklu kaldığı süreyi ve davayla  
ilgili tüm delillerin toplandığını göz önünde bulundurarak başvuranın serbest bırakılmasına  
karar vermiştir.  
Son duruşma 10 Eylül 2007 tarihinde düzenlenmiştir.  
Başvuran ilk duruşmadan başlamak üzere tüm dava süreci boyunca bir avukat tarafından  
temsil edilmiştir.  
AİHM davanın mevcut seyri hakkında bilgi sahibi değildir.  
HUKUK  
I. AİHS’NİN 5/3 MADDESİNİN İHLAL EDİLDİĞİNE İLİŞKİN  
AİHS’nin 5/3 maddesine atılla bulunan başvuran yaklaşık on dört yıl olarak hesapladığı uzun  
tutukluluk süresinden şikayetçi olmaktadır.  
A. Kabuledilebilirliğe ilişkin  
3
Köse ve diğerleri - Türkiye davasını (no: 50177/99, 2 Mayıs 2006) emsal gösteren Hükümet,  
ilgilinin ilk derece mahkemesi tarafından mahkum edilmesiyle kesintiye uğrayan ilk iki  
tutukluluk dönemine (sırasıyla 12 Haziran 2000 ve 31 Ocak 2005) ilişkin başvurunun geç  
yapıldığı cihetle AİHM’yi bu başvuruyu reddetmeye davet etmektedir.  
Başvuran bu konuda görüş belirtmemektedir.  
AİHM, Hükümet tarafından zikredilen uygulamayı terk ettiği Solmaz - Türkiye kararma (no:  
27651/02, prg. 23-37) atıfta bulunmaktadır. Bu kararda, art arda gelen tutukluluk  
dönemlerinin bir bütün olarak değerlendirilmesi ve altı ay süresinin son tutukluluk  
döneminden itibaren başlatılması gerektiği belirtilmiştir (Solmaz, adı geçen, prg. 36).  
Bu itibarla AİHM Hükümetin ilk iki tutukluluk dönemine ilişkin olarak altı ay süresi kuralına  
riayet edilmediği yolundaki itirazını reddeder.  
Hükümet, başvuran hakkında mahkumiyet kararı verilmesi halinde tutuklu olarak geçirdiği  
sürelerin verilecek cezadan düşüleceği cihetle başvuranın AÎHS bakımından mağduriyet  
iddiasında bulunamayacağının altını çizmekledir. Hükümet ayrıca beraat kararı verilmesi  
halinde ise tazminat elde etmek için başvuru yollan mevcut olduğunu belirtmektedir.  
Başvuran konuyla ilgili olarak bir görüş belirtmemektedir.  
AİHM, daha evvel de, tutukluluk süresinin ulusal mahkemelerce hükmedilen cezadan  
düşülmesinin, AİHS’nin 5/3 maddesinin gereklerine uyulmaması nedeniyle, iddia edilen  
mağdur sıfatını esasen ortadan kaldırmayacağı hükmüne vardığını anımsatır. Bu durum ancak  
başvuranın maruz kalmış olabileceği zararın boyutunu değerlendirirken dikkate alınmalıdır  
(Kimran Türkiye, no: 61440/00, prg. 41 ve 42, 5 Nisan 2005)  
Bu itibarla AİHM başvuranın AİHS’nin 5/3 maddesinin ihlali dolayısıyla mağduriyet  
iddiasında bulunabileceği hükmüne varmaktadır.  
Beraat halinde tazminat elde etmek için iç hukuk yollarının mevcut okluğu yolundaki  
argümana ilişkin olarak ise AİHM, Hükümetin, tutukluluk süresi nedeniyle tazminat  
ödenmesine mahsus bir başvuru yolu ya da içtihat örneği göstermediğini gözlemlemektedir.  
Dolayısıyla AİHM bu itirazı da kabul etmeyecektir.  
AİHM bu şikayetin AİHS’nin 35/3 maddesi bakımından açıkça dayanaktan yoksun  
olmadığını ve başka herhangi bir kabuledilemezlik unsurunun da bulunmadığını tespit  
etmektedir. Bu itibarla AİHM sözkonusu şikayeti kabuledilebilir ilan eder,  
B. Esasa ilişkin  
AİHM, tarafların dikkate alınması gereken döneme dair açıkça bir görüş belirtmediğini tespit  
etmektedir. AİHM bu dönemin 6 Şubat 1993 tarihinde (Bağrıyanık - Türkiye, no: 43256/04,  
prg. 37, 5 Haziran 2007) başvuranın yakalanmasıyla başlayıp 4 Hakim 2006 tarihinde serbest  
bırakılmasıyla sona erdiğini tespit etmektedir.  
Bununla birlikte, mahkumiyet kararının verildiği tarih, esasen, atıfta bulunulan madde  
bakımından dikkate alınması gereken sürenin sonunu teşkil etmektedir, bu tarihten itibaren  
ilgilinin tutukluluğu AİHS’nin 5/1 a) maddesinin kapsamına girer (bkz., sözgelimi, I.A.  
4
Fransa, 23 Hylül 1998 tarihli karar, prg. 38). Bu itibarla her bir mahkumiyet kararı ile bozma  
karan arasında geçen süreler, dikkate alınması gereken süreden düşülmelidir. (Salmaz,  
adı geçen, prg. 36).  
Netice olarak AİHM mevcut davada tutukluluk döneminin AİHS’nin 5/3 maddesi anlamında  
yaklaşık on bir yıl yedi ay sürdüğü kanaatine varmaktadır.  
Hükümet sanık sayısı, isnat edilen suçların ağırlığı ve organize suçların karmaşık niteliği gibi  
unsurların tutukluluk süresini haklı çıkardığı kanaatindedir. Hükümet ayrıca, duruşmanın  
ortasında bir aleyhte tanığı tehdit etmeye kadar varan davranışlar sergileyen sanıkların  
kişiliklerine dikkat çekmekledir. Hükümete göre, bu türden kimselerin serbest bırakılması  
adaletin işleyişine ve delillerin toplanmasına zarar vereceği cihetle tasavvur dalı i edilemez.  
AİHM içtihadında sabit olduğu üzere, tutukluluk süresinin ‘makul* nitelikte olup olmadığı her  
vakada davanın özelliklerine bakılarak belirlenmektedir.  
Bir davada sanığın tutukluluk süresinin makul sınırı aşmamasını sağlamak aslen ulusal adli  
mercilerin görevidir. Bu çerçevede ulusal adli merciler masumiyet karinesini göz önünde  
bulundurarak kanıtı menfaati bakımından bireysel özgürlüğe saygı kuralına bir istisna  
getirmeyi haklı kılacak gerçek bir ihtiyacın olup olmadığını belirlemek için tüm koşullan  
incelemeli ve verecekleri kararlarda tahliye taleplerini de dikkate almalıdırlar. Bu kararlarda  
yer verilen gerekçeler ve ilgilinin başvurularında belirttiği itiraza yol açmayan olaylar  
temelinde AİHM AİHS’nin 5/3 maddesinin ihlal edilip edilmediğini belirlemelidir (Assenov  
ve diğerleri - Bulgaristan, 28 Ekim 1998 tarihli karar, prg. 154, Remzi Aydın ~ Türkiye, no:  
30911/04, prg. 51-58,20 Şubat 2007).  
Bilhassa sanıkların sayısını ve biriken dava sayısını göz önünde bulunduran AİHM başvurana  
isnat edilen suçların ağırlığını kabul etmektedir. Ancak, dosyaya bakıldığında 1993 yılında  
başlayan asıl davanın mevcut kararın alındığı tarihte halen devam ettiği gözükmektedir. Adli  
merciler geçen zaman kriterini ancak, başvuranın serbest bırakılmasına karar verdikleri 4  
Ekim 2006 tarihinde başvuran lehine dikkate almışlardır.  
AİHM, müteaddit defalar benzer meseleleri gündeme getiren davaları incelemiş ve bu denli  
uzun tutukluluk sürelerinin AİHS’nin 5/3 maddesinin ihlaline yol açtığı kanaatine varmıştır  
(bkz. diğer birçoklan arasında, Dereci - Türkiye, no: 77845/01, 24 Mayıs 2005, ve Taciroğlu  
!Türkiye, no: 25324/02, 2 Şubat 2006).  
Yukarıda anılan içtihadını ve elindeki unsurları göz önünde bulunduran AİHM, başvuranın  
şikayetçi olduğu tutukluluk süresinin AİHS’nin 5/3 maddesine aykırılık teşkil ettiği kanaatine  
varmaktadır. Dolayısıyla AİHS’nin bu hükmü ihlal edilmiştir.  
II. AİHS’NİN 6/1 MADDESİNİN İHLAL EDİLDİĞİ İDDİASI HAKKINDA  
Başvuran ayrıca, aleyhinde açılan ceza davasının süresi nedeniyle AİHS’nin 6/1 maddesinin  
ihlal edildiğini iddia etmektedir.  
A, Kabuledilebilirliğe ilişkin  
AİHM bu şikayetin AİHS’nin 35/3 maddesi bakımından açıkça dayanaktan yoksun  
olmadığını tespit etmektedir. AİHM ayrıca şikayetin başkaca bir kabuledilemezlik  
5
gerekçesinin bulunmadığını tespit etmektedir. Bu nedenle şikayetin kabuledilebilir ilan  
edilmesi yerinde olacaktır.  
13. Esasa ilişkin  
Hüükümete göre yargılama süresi davanın karmaşıklığı, başka davalarla birleştirilmiş olması,  
suç eylemlerinin ve olaylara karışan sanıkların sayısı gibi nedenlerle haklılık kazanmıştır.  
Hükümet ayrıca başvuranın ve diğer sanıkların yargılama süresince sergiledikleri tutuma  
atıfta bulunarak adli mercilerin sorumlu tutulmasını gerektirecek herhangi bir atalet  
döneminin ya da uzatmanın sözkonusu olmadığını belirtmektedir.  
AİHM mevcut davada dikkate alınması gereken dönemin 6 Şubat 1993 tarihinde başvuranın  
yakalanmasıyla başladığı kanaatindedir (Bağnyantk, adıgeçen, prg. 54).  
Sözkonusu dönemin sona erdiği tarihe ilişkin olarak ise AİHM, ceza kesinleşmediği sürece  
mahkumiyet kararının AİHS’nin 6/1 maddesi anlamında ‘cezai alanda yöneltilmiş  
suçlamaların haklılığı’ temelinde alınmış bir karar olmayacağını anımsatır (Bağrıyanık,  
adıgeçen, prg. 55).  
AİHM’nin bu başvuruya ilişkin kararını aldığı tarih itibariyle sözkonusu davanın İstanbul  
Ağır Ceza Mahkemesi önünde halen devam ettiği dosya unsurlarından anlaşılmaktadır. Bu  
itibarla, hesaplanması gereken dava iki dereceden mahkeme tarafından beş defa görüşülmüş  
olup on beş yılı aşk m bir süreden beri devam etmektedir.  
Bir yargılama süresinin makul olup olmadığı davanın koşullarına ve AİHM içtihadında yer  
verilen kıstaslara ve bilhassa da davanın karmaşıklığına, başvuranın ve yetkili mercilerin  
tutumlarına bakılarak anlaşılır (intiba - Türkiye, no: 42585/98, prg, 31-55, 24 Mayıs 2005).  
Taraflarca takdim edildiği haliyle davanın tüm yönlerini inceleyen AİHM Hükümet tarafından  
belirtilen zorlukların farkında olmakla birlikle, yerleşik içtihadı gereğince (bkz. diğer  
birçokları arasında, Remzi Aydın, adıgeçen, prg. 61-66) mevcut davadaki yargılama süresinin  
AİHS’nin 6. maddesinin 1. fıkrasında istenen ivedilik kıstasıyla uyumlu olmadığı kanaatine  
varmaktadır.  
Dolayısıyla AİHS’nin bu hükmü ihlal edilmiştir.  
III. AİHS’NİN 6/3 MADDESİNİN İIILAL EDİLDİĞİ İDDİASI HAKKINDA  
Başvuran 9 Kasım 1993 tarihinden 28 Temmuz 1999 tarihine kadar hakkında uygulanan  
duruşmaya çıkma yasağının, aleyhte tanıkları bizzat kendisinin sorgulamasına engel olduğunu  
iddia etmektedir. Başvuran bu hususta AİHS’nin 6/3 d) maddesine atıfta bulunmaktadır.  
Hükümet bu sava itiraz etmektedir. Hükümet öncelikle, başvuran hakkında uygulanan  
duruşmaya çıkma yasağının 28 Temmuz 1999 tarihinde kaldırıldığı ve başvuranın konuyla  
ilgili olarak herhangi bir iç hukuk yoluna başvurmadığı cihetle başvurunun geç yapıldığını  
ileri sürmektedir. Hükümet ayrıca, ihtilaf konusu yasağın yapılan uyarıya rağmen  
duruşmaların huzurunu bozmayı ısrarla sürdüren başvuranın tutumundan kaynaklandığını  
belirtmektedir. Hükümet ilgilinin ilk duruşmadan itibaren bir avukat tarafından temsil  
edildiğine de dikkat çekmektedir.  
6
Aşağıda ifade edilen gerekçeye istinaden AİHM Hükümetin ilk itirazını incelemeyecektir.  
AİHM dosya unsurlarından yargılamanın halen devam ettiğini tespit etmektedir. Oysa 6.  
maddede sunulan güvenceler yargılamanın tamamına uygulanmaktadır {Jean IVaı/fers ve  
Hâlene Schollaert - Belçika, no: 13414/05, 13 Kasım 2007). Başvuran, esas hakkmdaki  
yargılamayı sona erdirecek olası bir mahkumiyet kararı çıkması halinde temyize gitme ve bu  
şikayetini dile getirme imkanına sahip olacaktır. Bu itibarla sözkonusu şikayet erken yapılmış  
olup iç hukuk yollarının tüketilmemesi sebebiyle AİHS’nin 35. maddesinin l. ve 4. fıkraları  
uyarınca reddedilmelidir.  
Buna karşın, davanın iç hukukta sona erdiği ve iç hııkuk yollarının tüketildiği varsayılsa dahi  
AİHM, ihtilaf konusu yasağın başvuranın huzur bozucu davranışlarından kaynaklandığını ve  
tüm yargılama boyunca bir avukat tarafından Faal bir şekilde temsil edildiğini  
gözlemlemektedir. 6. maddenin 3. Fıkrasının d) bendi sanığın aleyhteki tanıkları bizzat  
sorgulaması hakkını ihtiva etmez. Sözkonusu madde metninde sanığın tanıkları ‘sorgulatma’  
hakkı olduğuna işaret edilmektedir. Buna ilave olarak AİHM, başvuranın, avukatının tanıkları  
sorgulayamamasından ya da AİHS’nin 6. maddesinin 3. Fıkrasının d) bendi bakımından başka  
bir konudan şikayetçi olmadığını tespit etmektedir.  
Netice olarak bu şikayet dile getirildiği haliyle açıkça dayanaktan yoksun olduğundan  
AİHS’nin 35, maddesinin 3. ve 4, Fıkraları uyarınca kabuledilemezdir (bkz. mutatis mutandis,  
Yves Loviconi - Fransa, no: 12094/86, 5 Ekim 1988 tarihli Komisyon kararı ; konuyla iligili  
kıstaslar ve değerlendirmeler için, bkz. De Lorenzo - İtalya, no: 69264/01, 12 Şubat 2004 ;  
Karen Davtian - Gürcistan, no: 3241/01, 6 Eylül 2005).  
IV. AİHS’NİN 14. MADDESİNİN İHLAL EDİLDİĞİ İDDİASI HAKKINDA  
Başvuran, kendisiyle aynı durumda bulunan bazı sanıkların CMUK’un 399. maddesi uyarınca  
hastalıkları göz önünde bulundurularak salıverilmesine rağmen kendisinin hasta tutukluların  
geçici olarak salıverilmesini öngören sözkonusu kanun hükmünden yararlandırılmadığı  
gerekçesiyle AİHS’nin 14. maddesine aykırı nitelikte bir ayrımcılığa konu edildiği  
kanaatindedir.  
AİHM, başvuranın sağlık durumunun cezaevi koşullarıyla bağdaşmamasına ilişkin olarak bir  
başvuruda bulunarak AİHS’nin 3. ve 5. maddelerine atıfta bulunduğunu gözlemlemektedir.  
Bu başvuru (no:3Ö936/04) 12 Aralık 2006 tarihinde kabuledilemez ilan edilmişti.  
AİHS’nin diğer maddelerinden bağımsız olarak 14. maddesinin tek başına ileri  
sürülememesinin haricinde, AİHM başvuranla aynı suçlardan sanık bir kişi tarafından yapılan  
benzer bir itirazı daha önce reddettiğini anımsatır {Rüzgar - Türkiye, no: 28489/04, 21 Kasım  
2006).  
Daha evvel verdiği karardan ayrılmak için herhangi bir gerekçe görmeyen AİHM AİHS’nin  
35. maddesinin 3. ve 4. fıkraları uyarınca bu şikayeti reddeder.  
IV. AİHS’NİN 41. MADDESİNİN UYGULANMASI HAKKINDA  
A. Tazminat  
Başvuran 10.000 Euro maddi ve 25.000 Euro manevi tazminat talep etmektedir.  
7
Hükümet bu meblağlara itiraz etmekledir.  
AİHM tespit edilen ihlalle iddia edilen maddi zarar arasında bir illiyet bağı bulunmadığından  
bu talebi reddeder. Buna karşın AİHM başvuranın belli bir zarara maruz kaldığı  
kanaatindedir. Hakkaniyete uygun bir karara varan AİHM başvurana 7.000 Euro manevi  
tazminat ödenmesine hükmeder,  
lî. Yargılama masraf vc giderleri  
Başvuran ayrıca, AİHM önünde yaptığı masraf ve harcamalar için 600 YTL talep etmektedir.  
Başvuran bu talebine ilişkin herhangi bir belge sunmamıştır.  
Bu çerçevede başvuran 18 Temmuz 2007 tarihinde avukatıyla imzaladığı vekalet sözleşmesini  
sunmakladır. Sözkonusu sözleşmede başvuranın saati 100 Euro üzerinden olmak üzere 400  
Euro tutarında peşin ödeme yaptığı belirtilmektedir. Avukatının 20 saatlik çalışma yaptığını  
belirterek bu süreyi baro tarafından tespit edilen saat Ücreti olan 200 YTL/saat ile çarpan  
başvuran, muhtemelen bir hesap hatası sonucunda avukatlık ücreti olarak 6.000 YTL  
(yaklaşık 3.300 Euro) talep etmektedir,  
Hükümet AİHM’yi, konuyla ilgili olarak bir belge sunulmadığını göz önünde bulundurarak  
bu talepleri reddetmeye davet etmektedir.  
AİHM içtihadına göre bir başvuran, yaptığı masraf ve harcamaların iadesini ancak bu masraf  
vc harcamaların gerçekliğini, gerekliliğini ve makul oranda olduğunu ortaya koyduğu  
müddetçe alabilmektedir. Bu kıstasları ve konuyla ilgili olarak herhangi bir belge  
sunulmadığım göz önünde bulunduran AİHM yargılama masraf ve giderlerine ilişkin talebi  
reddeder.  
Avukatlık ücretine ilişkin olarak ise AİHM başvuran tarafından sunulan avukatlık ücret  
sözleşmesini dikkate almaktadır. Bununla birlikte AİHM, sunulan görüşlerin aynı suçtan  
sanık olan başvuranların avukatı tarafından Rüzgar (adıgeçen) başvurusu çerçevesinde  
sunulanların kopyası olduğunu tespit etmektedir. Hakkaniyete uygun bir karara varan AİHM  
avukatlık ücreti olarak 1.000 Euro ödenmesine hükmeder.  
C. Gecikme faizi  
Gecikme faizi Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi faizlerine uyguladığı orana üç  
puanlık bir artış eklenerek belirlenecektir.  
BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK AİHM, OYBİRLİĞİYLE  
1. AİHS’nin 5/3 ve 6/1 maddeleri yönünden yapılan şikayetlerin kabuledilebilir, başvurunun  
geriye kalan kısmının ise kabuledilemez olduğuna ;  
2. AİHS’nin 5/3 maddesinin ihlal edildiğine ;  
3. AİHS’nin 6/1 maddesinin ihlal edildiğine ;  
4.  
8
a) AİHS’nin 44/2 maddesi gereğince kararın kesinleştiği tarihten itibaren Uç ay içinde,  
döviz kuru üzerinden YTL.’ye çevrilmek iizere Savunmacı Hükümet tarafından başvurana  
i. yansıtılabilecek her türlü vergiden muaf tutularak manevi tazminat için 7.000 Euro  
(yedi bin Euro) ödenmesine;  
ii. avukatlık ücreti için 1.000 Euro (bin Euro) ödenmesine',  
b) sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapılmasına kadar Hükümet  
tarafından, Avrupa Merkez Bankasının o dönem için geçerli olan faiz oranının üç puan  
fazlasına eşit oranda faiz uygulanmasına;  
4. Adil tatmine ilişkin diğer taleplerin reddine',  
Karar vermiştir.  
İşbu karar İnansızca olarak hazırlanmış ve AİHM’niıı iç tüzüğünün 77. maddesinin 2. ve 3.  
paragraflarına uygun olarak 10 Haziran 2008 tarihinde yazılı olarak bildirilmiştir.  
9