COUNCIL

AVRUPA

OF EUROPE

KONSEYĐ

AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ

ĐKĐNCĐ DAĐRE

MUHAMET AKYOL/TÜRKĐYE

(B a ꢀvuru no. 23438/02)

KARAR

STRAZBURG

20 Eylül 2007

Sözkonusu karar AĐHS’nin 44§2. maddesi uyarınca kesinlik kazanacaktır. Ancak ,ꢀekle iliꢀkin

değiꢀiklik yapılabilir.

1

____________________________________________________________________________________________

Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri, davanın adının tam

o l a r a k b e l i r t i l m i ş o l m a s ı v e y u k a r ı d a k i t e l i f h a k k ı b i l g i s i y l e b e r a b e r o l m a s ı k o ş u l u i l e D ı ş i ş l e r i B a k a n l ı ğ ı A v r u p a K o n s e y i

ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.

USULĐ ĐꢁLEMLER

Davanın nedeni, Türk vatandaꢀı Muhamet Akyol’un (“baꢀvuran”), 7 Temmuz 2000

tarihinde, Đnsan Hakları ve Temel Özgürlükleri Korumaya Dair Sözleꢀme’nin (“Sözleꢀme”)

34. maddesi uyarınca, Türkiye aleyhine Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi’ne yaptığı

baꢀvurudur (baꢀvuru no. 61898/00). Orijinal baꢀvuru formunda baꢀvuran, AĐHS’nin 6 § 1.

maddesi uyarınca, aleyhinde baꢀlatılan cezai takibata iliꢀkin ꢀikayette bulunmuꢀtur.

OLAYLAR

I. DAVA OLAYLARI

Baꢀvuran, sırasıyla 1972 doğumludur ve halen Tekirdağ F-Tipi Cezaevi’nde

gözaltında tutulmaktadır.

6 ꢁubat 1993 tarihinde baꢀvuran TKP/ML – TIKKO (Türk Kominist Partisi-Marksist

Leninist – Türkiye Đꢀçi Köylü Kurtuluꢀ Ordusu) adında yasadıꢀı bir örgüte karꢀı düzenlenen

bir polis operasyonunda gözaltına alınmıꢀtır.

15 ꢁubat 1993 tarihinde baꢀvuran, Đstanbul Devlet Güvenlik Mahkemesi’nde tutuklu

yargılanmasını öngören tek bir hakim önüne çıkarılmıꢀtır.

8 Nisan 1993 tarihinde Đstanbul Devlet Güvenlik Mahkemesi Cumhuriyet Savcısı,

Ceza Kanunu’nun 168 § 2. maddesi uyarınca yasadıꢀı bir örgüte üye olmakla suçlanan

baꢀvuranın da dahil olduğu dokuz kiꢀi aleyhinde bir iddianame yayımlamıꢀtır.

19 Nisan 1994 tarihinde Đstanbul Devlet Güvenlik Mahkemesi 2. Dairesi önünde

baꢀvuran ve diğer sanıklar aleyhinde açılan dava, delillerin durumları temel alınarak, Đstanbul

Devlet Güvenlik Mahkemesi 3. Dairesi önünde devam etmekte olan bir baꢀka dava ile

birleꢀtirilmiꢀtir.

17 Mayıs 1993 ve 12 Haziran 2000 tarihleri arasındaki müteakip kırk sekiz duruꢀma

boyunca Đstanbul Devlet Güvenlik Mahkemesi, delillerin durumlarını, suçun niteliğini ve

gözaltı süresini temel alarak baꢀvuranı serbest bırakmayı reddetmiꢀtir.

Bu süre içerisinde, 8 Temmuz 1997 tarihinde baꢀvuran cezaevinden kaçmıꢀtır. 17

Eylül 1997 tarihinde yakalanmıꢀ ve cezaevine geri gönderilmiꢀtir.

12 Haziran 2000 tarihinde Đstanbul Devlet Güvenlik Mahkemesi baꢀvuranı suçlu

bularak mahkum etmiꢀ ve on iki yıllık hapis cezasına çarptırmıꢀtır.

15 Mayıs 2001 tarihinde Yargıtay, 12 Haziran 2000 tarihli kararı feshetmiꢀ ve dava

dosyasını ilk derece mahkemesine iade etmiꢀtir.

28 Aralık 2001 tarihinde Đstanbul Devlet Güvenlik Mahkemesi, baꢀvuranların tutuksuz

yargılanmasına karar vermiꢀtir.

30 Haziran 2004 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 16 Haziran 2004 tarihli 5190

nolu Kanun ile, Devlet Güvenlik Mahkemeleri lağvedilmiꢀtir. Müteakiben, Đstanbul Ağır Ceza

Mahkemesi’nin 11. Dairesi dava üzerinde yargı yetkisi elde etmiꢀtir.

Dava iꢀlemleri 2001/225 nolu dosya kapsamında devam etmekteyken, 2 Temmuz

2004 tarihinde baꢀvuran, yeni suça iliꢀkin olarak polis tarafından gözaltına alınmıꢀtır. 6

Temmuz 2004 tarihinde tutuklu olarak yargılanmasına baꢀlanmıꢀtır.

9 Temmuz 2004 tarihinde Đstanbul Cumhuriyet Savcısı, baꢀvuranı Ceza Kanunu’nun

146. maddesi uyarınca anayasal düzene zarar verme teꢀebbüsünde bulunmakla itham ederek

Đstanbul Ağır Ceza Mahkemesi’nin 11. Dairesi’ne bir iddianame sunmuꢀtur.

31 Ocak 2005 tarihinde Đstanbul Ağır Ceza Mahkemesi’nin 11. Dairesi, sanıkların bir

kısmına iliꢀkin 2001/2005 nolu dava kararını vermiꢀtir. Baꢀvurana iliꢀkin davayı ayırmaya ve

bu davayı, baꢀvurana karꢀı açılan ve 2004/225 nolu dosya kapsamında mahkeme önünde

beklemekte olan yeni cezai takibat ile birleꢀtirmeye karar vermiꢀtir.

2

2 ꢁubat 2005 tarihinde Đstanbul Ağır Ceza Mahkemesi 11. Dairesi davayı, önünde

devam etmekte olan bir baꢀka dava ile birleꢀtirmeye karar vermiꢀtir.

Müteakip duruꢀmalar sırasınca Đstanbul Ağır Ceza Mahkemesi, delillerin durumunu,

suçun niteliğini ve baꢀvuranın kaçma riskini gözönüne alarak baꢀvuranın serbest bırakılma

taleplerini reddetmiꢀtir.

Dava dosyasındaki bilgiye göre, baꢀvuran aleyhindeki cezai takibat halen 2004/194

nolu dosya kapsamında Đstanbul Ağır Ceza Mahkemesi 11. Dairesi önünde devam etmektedir.

Baꢀvuran halen tutuklu olarak yargılanmaktadır.

HUKUK

I. AĐHS’NĐN 5 § 3. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI

Baꢀvuran, tutuklu olarak yargılanma süresinin, AĐHS’nin ilgili kısmı aꢀağıda

kaydedilen 5 § 3. maddesindeki “makul süre” gereğini aꢀtığı hususunda ꢀikayette

bulunmuꢀtur:

“Bu maddenin 1.c fıkrasında öngörülen koꢀullara uyarınca yakalanan veya tutulu durumda bulunan

herkes[in] ... kendisinin makul bir süre içinde yargılanmaya veya adli kovuꢀturma sırasında serbest

bırakılmaya hakkı vardır. Salıverilme, ilgilinin duruꢀmada hazır bulunmasını sağlayacak bir teminata

bağlanabilir.”

Hükümet sözkonusu iddiaya itiraz etmiꢀtir.

A. Baꢀvuranın 6 ꢁubat 1993 ve 28 Aralık 2001 tarihleri arasında tutuklu olarak

yargılanması

1. Kabuledilebilirlik

Hükümet, baꢀvuranın 21 Ocak 2002 tarihinde AĐHS’nin 5 § 3. maddesi uyarınca

ꢀikayetini sunmuꢀ olması nedeniyle, 6 ꢁubat 1993 ve 12 Haziran 2000 tarihleri arasında

gözaltında harcamıꢀ olduğu sürenin altı aylık zaman limiti dıꢀında kaldığını ve reddedilmesi

gerektiğini ileri sürmüꢀtür.

AĐHM, baꢀvuranın tüm süre boyunca cezaevinde tutulması halinde, çok sayıda ve

birbirini izleyen gözaltı sürelerinin, bir bütün olarak kabul edilmesi ve altı aylık sürenin, son

sürenin bitiminden baꢀlaması gerektiğine karar verdiği durumlarda Solmaz/Türkiye kararında

benimsenen ilkelere değinmektedir. Sözkonusu davada, baꢀvuranın tutuksuz yargılanması

yakalandığı tarih olan 6 ꢁubat 1993’de baꢀlamıꢀtır. Đstanbul DGM tarafından mahkum

edildiği 12 Haziran 2000 tarihine kadar AĐHS’nin 5 § 3. maddesi uyarınca gözaltında

tutulmuꢀtur. Sözkonusu tarihten itibaren, Yargıtay’ın ilk derece mahkemesinin kararını

feshettiği 15 Mayıs 2001’e kadar 5 § 1. (a) madde bağlamında “yetkin bir mahkeme

tarafından mahkum edilmesi ardından” gözaltına alınmıꢀtır. Bu nedenle, gözaltının sözkonusu

kısmı AĐHS’nin 5 § 3. maddesi kapsamı dıꢀında kalmaktadır. 15 Mayıs 2001’den 28 Aralık

2001’deki tutuksuz yargılanmasına kadar baꢀvuran, AĐHS’nin 5 § 3. maddesi kapsamı

dahilinde yargılanma öncesinde yine gözaltında tutulmuꢀtur. Sonuç olarak, altı aylık süre

yargılanma öncesi gözaltının son kısmı olan 28 Aralık 2001 tarihinden itibaren baꢀlamalıdır.

Dolayısıyla AĐHM, Hükümet’in itirazını reddetmektedir.

Ayrıca AĐHM, sözkonusu ꢀikayetin AĐHS’nin 35 § 3. maddesi bağlamında açıkça

temelden yoksun olmadığını belirtmektedir. Kabuledilmez olduğu sonucuna varılması için de

gerekçe bulunmamaktadır. Bu nedenle kabuledilebilir olduğuna karar verilmelidir.

3

2. Esaslar

Hükümet, Đstanbul DGM’nin baꢀvuranın tutuklu yargılanma süresini haksız olarak

uzatmadığını belirtmiꢀtir. Baꢀvuranın itham edildiği suç ciddi niteliktedir. Aynı zamanda

baꢀvuranın, 8 Temmuz ve 17 Eylül 1997 tarihleri arasında cezaevinden kaçmıꢀ olduğunu ileri

sürmüꢀtür.

AĐHM, yukarıda da açıklandığı gibi, sözkonusu sürenin baꢀvuranın yakalandığı 6

ꢁubat 1993’de baꢀladığını ve tutuksuz yargılanmaya baꢀlandığı 28 Aralık 2001’de sona

erdiğini belirtmektedir. Đçtihatı doğrultusunda, AĐHS’nin 5 § 1. (a) maddesi bağlamındaki

mahkumiyetini müteakiben, baꢀvuranın yakalandığı dönemin – 12 Haziran 2000 ve 15 Mayıs

2001 arasındaki dönem – özgürlüğünden mahrum bırakıldığı toplam süreden çıkarılması

ardından, sözkonusu davada gözönüne alınması gereken süre, yedi yıl on bir aydan fazladır.

AĐHM ayrıca baꢀvuranın kaçak olduğu sürenin temel alınamayacağı bu nedenle de 8 Temmuz

ve 17 Eylül 1997 tarihleri arasındaki dönemin de çıkarılması gerektiği kanısındadır. Özetle,

sözkonusu dönem yedi yıl dokuz ay sürmüꢀtür.

Bu süre boyunca, yerel mahkemeler “suçun niteliği, delillerin durumu ve gözaltı süresi

gözönüne alınarak” gibi benzer, kalıplaꢀmıꢀ terimler kullanarak baꢀvuranın tutuklu

yargılanma süresini uzatmıꢀtır. AĐHM, baꢀvuranın itham edildiği suçun ciddiyetinin ve olası

cezanın ꢀiddetinin farkındadır. Ancak, gözaltı süresinin makul olup olmadığının, yalnızca

sözde değerlendirilemeyeceğini yinelemektedir. Bir sanığın, gözaltında tutulmasının makul

olup olmadığı hususu, davaların kendilerine özgü niteliklerine göre değerlendirilmelidir. Bir

davada devam etmekte olan gözaltı, masumiyet karinesine bakılmayarak, kiꢀisel özgürlüğe

saygı kuralının gözardı edilmesine neden olacak gerçek bir kamu yararı gereğinin mevcut

olduğuna iliꢀkin göstergeler bulunması halinde haklı görülebilmektedir. Sözkonusu davada

AĐHM, baꢀvuranın gözaltı süresinin uzatılması hususundaki yerel mahkeme kararlarındaki

muhakeme eksikliğini belirtmekte ve baꢀvuranın 1997 senesinde kaçması ve yeniden

hapsedilmesinden sonra bile, yeniden kaçması riskinden bahsedilmediğini vurgulamaktadır.

AĐHM, genel olarak “delillerin durumu” ifadesinin, ciddi suç göstergelerinin mevcudiyeti ve

sürekliliği hususunda ilgili bir unsur olabilmesine rağmen, sözkonusu davada baꢀvuranın

ꢀikayette bulunduğu gözaltına alınma süresinin uzunluğunu baꢀlıbaꢀına haklı gösteremeyeceği

kanısındadır.

AĐHM sıklıkla, baꢀvuruların sunulmasında ortaya çıkan konulara benzer meselelerin

görüldüğü davalarda AĐHS’nin 5 § 3. maddesinin ihlal edildiğini tespit etmektedir.

Sunulan tüm delilleri inceleyen AĐHM, Hükümet’in sözkonusu davada diğerlerinden

farklı bir sonuca varmasına yol açacak hiçbir delil ortaya koymadığı veya iddia ileri sürmediği

kanısındadır. Konuya iliꢀkin içtihatını gözönüne alarak sözkonusu davada baꢀvuranın

yargılanmadan önce gözaltına alınma döneminin ilk kısmının haddinden fazla uzadığı ve

AĐHS’nin 5 § 3. maddesini ihlal ettiği sonucuna varmaktadır.

Dolayısıyla sözkonusu madde ihlal edilmiꢀtir.

B. Baꢀvuranın, 2 Temmuz 2004’te baꢀlayıp bugüne kadar devam eden tutuklu

yargılanması

Hükümet, Đstanbul Ağır Ceza Mahkemesi’nin baꢀvuranın tutuklu yargılanma süresini

haksız yere uzatmadığını belirtmiꢀtir. Baꢀvuranın kaçma veya bir baꢀka benzer suç iꢀleme

riskini ortadan kaldırmanın hedeflendiğini ileri sürmüꢀtür. Baꢀvuranın 1997’de cezaevinden

kaçmıꢀ ve 2001 Aralık ayında serbest bırakılmasını müteakiben yasadıꢀı örgütteki – TKP/ML

– TIKKO – faaliyetlerine devam etmiꢀ olması, tutuklu yargılanmasının uzatılması için iyi bir

nedenin mevcut olduğunu kanıtlamıꢀtır.

4

AĐHM, sanığın gözaltı süresinin uzamasının makul olup olmadığının herbir davada,

davanın kendine özgü niteliklerine göre değerlendirilmesi gerektiğini yinelemektedir.

Sözkonusu davada baꢀvuran, 2 Temmuz 2004’te yasadıꢀı bir örgütün faaliyetlerine

dahil olduğundan ꢀüphe edildiği için yakalanmıꢀ ve Ceza Kanunu’nun 146. maddesi uyarınca

anayasal düzeni ihlal etmeye teꢀebbüs ettiği için hakkında yeni suçlamalar getirilmiꢀtir.

AĐHM öncelikle baꢀvuranın itham edildiği suçun ciddiyetini ve suçlu bulunduğu takdirde

maruz kalacağı yaptırımların ꢀiddetini kabul etmektedir. Đkinci olarak, Đstanbul Ağır Ceza

Mahkemesi’nin her duruꢀma sonunda kendi iradesi veya baꢀvuranın talebi üzerine baꢀvuranın

devam etmekte olan gözaltı durumunu değerlendirdiğini belirtmektedir. Dava dosyasındaki

delillerden, Đstanbul Ağır Ceza Mahkemesi’nin suçun ciddiyetini ve baꢀvuranın kaçma riskini

temel alarak tutuklu yargılanma durumunun devamına karar verdiği anlaꢀılmaktadır.

Baꢀvuranın cezaevinden 1997 senesinde kaçmıꢀ olduğunu ve serbest bırakılması ardından

yasadıꢀı örgütteki faaliyetlerine devam ettiğinden ꢀüphe edildiğini gözönüne alan AĐHM,

yerel mahkemelerin baꢀvuranın tutuklu yargılanma süresini uzatırken verdiği nedenlerin

uygun olduğu ve bu nedenle, gözaltı süresnin uzatılmasını haklı çıkardığı kanısındadır.

Yukarıda kaydedilen görüꢀler ıꢀığında AĐHM, sözkonusu davada, baꢀvuranın tutuklu

yargılanma süresinin ikinci döneminin AĐHS’nin 5 § 3. maddesinin ihlaline neden olduğunu

kabul edilebileceği sonucuna varmaktadır.

Baꢀvurunun sözkonusu kısmı, AĐHS’nin 35 §§ 3. ve 4. maddeleri bağlamında

temelden yoksun olduğu için reddedilmelidir.

II. AĐHS’NĐN 6 § 1. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI

Baꢀvuran, AĐHS’nin aꢀağıda kaydedilen 6 § 1. maddesi bağlamındaki makul süre

gereğinin ihlal edildiği hususunda ꢀikayette bulunmuꢀtur:

“Herkes ... cezai alanda kendisine yöneltilen suçlamalar konusunda karar verecek olan ... bir mahkeme

tarafından davasının makul bir süre içinde ... görülmesini istemek hakkına sahiptir.”

Hükümet, sözkonusu iddiaya itiraz etmiꢀtir.

AĐHM, gözönüne alınması gereken sürenin baꢀvuranın polis tarafından gözaltına

alındığı 6 ꢁubat 1993 tarihinden itibaren baꢀlamıꢀ olduğunu belirtmektedir. Dava

dosyasındaki bilgilere göre, sözkonusu kararın alınma tarihinde henüz sona ermemiꢀtir. Bu

nedenle bugüne kadar dava iꢀlemleri, üç aꢀamada on dört yıl altı aydan fazla sürmüꢀtür.

A. Kabuledilebilirlik

AĐHM, sözkonusu ꢀikayetin AĐHS’nin 35 § 3. maddesi uyarınca temelden yoksun

olmadığını belirtmektedir. Ayrıca, kabuledilmez olduğu sonucuna varılması için gerekçe

bulunmamaktadır. Bu nedenle kabuledilebilir olduğuna karar verilmelidir.

B. Esaslar

AĐHM dava iꢀlemlerinin uzunluğunu makul olup olmamasının, dava koꢀulları ıꢀığında

ve davanın karmaꢀıklığı, baꢀvuranın ve ilgili makamların tutumların gibi kriterler gözönüne

alınarak değerlendirilmesi gerektiğini yinelemektedir.

AĐHM sıklıkla sözkonusu baꢀvuruda ortaya çıkan meseleye benzer meselelerin

görüldüğü davalarda AĐHS’nin 6 § 1. maddesinin ihlal edildiği sonucuna varmaktadır.

Sunulan delilleri inceleyen AĐHM, Hükümet’in sözkonusu davada farklı bir sonuca

varmasını sağlayacak deliller veya iddialar ortaya koymadığı kanısındadır. Konuya iliꢀkin

5

içtihatını gözönüne alan AĐHM, dava iꢀlemlerinin süresinin haddinden uzun olduğu ve

“makul süre” gereğini karꢀılamadığı kanısındadır.

Dolayısıyla 6 § 1. madde ihlal edilmiꢀtir.

III. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI

AĐHS’nin 41. maddesi aꢀağıda kaydedilmiꢀtir:

“Mahkeme iꢀbu Sözleꢀme ve protokollarının ihlal edildiğine karar verirse ve ilgili Yüksek Sözleꢀmeci

Tarafın iç hukuku bu ihlali ancak kısmen telafi edebiliyorsa, Mahkeme, gerektiği takdirde, hakkaniyete

uygun bir surette, zarar gören tarafın tatminine hükmeder.”

A. Tazminat

Baꢀvuran, maddi zarar için 10,000 Euro ve manevi zarar için 20,000 Euro tazminat

talep etmiꢀtir.

Hükümet sözkonusu talebe itiraz etmiꢀtir.

AĐHM, tespit edilen ihlal ve iddia edilen maddi zarar arasında nedensel bir bağ

bulamadığı için talebi reddetmektedir. Ancak, tutuklu yargılanma süresinin kısmen gereksiz

yere uzatılması ve yalnızca ihlal bulgusu ile telafi edilemeyecek cezai takibata iliꢀkin olarak

baꢀvuranın manevi zarara maruz kaldığını kabul etmektedir. Eꢀit temellere dayanarak karar

veren AĐHM baꢀvurana sözkonusu baꢀlık altında 12,500 Euro tazminat ödenmesine karar

vermiꢀtir.

B. Mahkeme masrafları

Baꢀvuran, yasal ücretler için 6,000 Yeni Türk Lirası (YTL) – yaklaꢀık 3,300 Euro – ve

mahkeme masrafları için 400 YTL – yaklaꢀık 220 Euro – talep etmiꢀtir.

Hükümet sözkonusu taleplere itiraz etmiꢀtir.

AĐHM içtihatına göre, baꢀvuran gerekli oldukları için maruz bırakıldığını ve

meblağlarının makul olduğunu kanıtladığı sürece mahkeme masraflarının tazminine hak

kazanmaktadır. Sözkonusu davada, iddia ettiği masraflara maruz bırakıldığını

ispatlayamamıꢀtır. Dolayısıyla, sözkonusu baꢀlık altında kendisine hiçbir tazminat

ödenmesine karar verilmemiꢀtir.

C. Gecikme Faizi

AĐHM, gecikme faizi olarak Avrupa Merkez Bankası’nın kısa vadeli kredilere uyguladığı

marjinal faiz oranına üç puan eklemek suretiyle elde edilecek oranın uygun olduğuna karar

vermiꢀtir.

BU NEDENLERLE, AĐHM OYBĐRLĐĞĐYLE,

1. Baꢀvuranın ikinci tutuklu yargılanma süresine iliꢀkin ꢀikayetinin kabuledilmez ve

baꢀvurusunun kalan kısmının kabuledilebilir olduğuna;

2. Baꢀvuranın, 6 ꢁubat 1993 ve 28 Aralık 2001 tarihleri arasındaki tutuklu yargılanması

hususunda AĐHS’nin 5 § 3. maddesinin ihlal edildiğine;

3. AĐHS’nin 6 § 1. maddesinin ihlal edildiğine;

6

4. (a) sorumlu Devletin baꢀvurana, kararın AĐHS’nin 44 § 2. maddesine göre kesinleꢀtiği

tarihten itibaren üç ay içerisinde, uygulanabilecek her türlü vergiden muaf olmak üzere

kararın verildiği tarihte uygulanan oran üzerinden yeni Türk Lirası’na çevrilmek üzere manevi

zarar için 12.500 Euro (on iki bin beꢀ yüz Euro) ödemesi gerektiğine;

(b) Yukarıda kaydedilmiꢀ olan üç aylık sürenin bitiminden ödeme gününe kadar,

Avrupa Merkez Bankası’nın uyguladığı marjinal faiz oranına üç puan eklemek suretiyle

oluꢀacak faiz oranına göre yukarıda belirtilen miktarlarda ödenecek basit faizi ödemekle

yükümlü olduğuna karar vermiꢀtir;

5. Baꢀvuranın adil tazminat talebinin kalan kısmını reddetmiꢀtir.

Đꢀbu karar, Đngilizce olarak hazırlanmıꢀ ve Mahkeme Đç Tüzüğü’nün 77. Maddesi’nin 2. ve

3. fıkraları uyarınca 20 Eylül 2007 tarihinde yazılı olarak tebliğ edilmiꢀtir.

7