COUNCIL

AVRUPA

OF E U R O P E

KONSEYĐ

AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ

ĐKĐNCĐ DAĐRE

ÖZGÜR UYANIK – TÜRKĐYE

(B a ꢀvuru no. 11068/04)

KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ

STRAZBURG

23 Mart 2010

Đꢀbu karar AĐHS’nin 44/2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecektir.

ꢁekli düzeltmelere tabi olabilir.

__________________________________________________________________________________________

Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,

davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile

Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak suretiyle

ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.

USUL

Türkiye Cumhuriyeti aleyhine açılan 11068/04 no’lu davanın nedeni, Özgür Uyanık

(“baꢀvuran”) adlı T.C. vatandaꢀının, Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi’ne 18 ꢁubat 2004

tarihinde, Đnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına iliꢀkin Sözleꢀme’nin (“Avrupa

Đnsan Hakları Sözleꢀmesi’nin - AĐHS”) 34. maddesi uyarınca yapmıꢀ olduğu baꢀvurudur.

Baꢀvuran Đstanbul Barosu avukatlarından A. Kocabal Ince tarafından temsil edilmiꢀtir.

OLAYLAR

1974 doğumlu baꢀvuran Đstanbul’da ikamet etmektedir.

Baꢀvuran 16 Mayıs ve 30 Mayıs 1996 tarihleri arasında, yasadıꢀı bir örgütle ilgili

yürütülen soruꢀturmayla bağlantılı olarak gözaltında tutulmuꢀtur. Gözaltındayken çeꢀitli

ꢀekillerde kötü muameleye uğradığını iddia etmiꢀtir. Baꢀvuru formunda, özellikle, gözlerinin

bağlandığından, kollarından asılıp, elektrik verildiğinden, çırılçıplak soyulduğundan ve

dövüldüğünden ꢀikayetçi olmuꢀtur. Ayrıca 13 veya 14 Mayıs 1996 tarihinde yakalandığını

belirtmiꢀtir.

Baꢀvuran 30 Mayıs 1996 tarihinde, Đstanbul Devlet Güvenlik Mahkemesi’nde adli

tabip tarafından muayene edilmiꢀ, muayenede baꢀvuranın sağ kulağında ağrı ve duyma kaybı,

sol kolunda ise hissizleꢀme tespit edilmiꢀtir. Doktor baꢀvuranın bir hastaneye sevk edilip,

burada nörolojik muayeneden ve EGM (elektromiyogram, kas hücrelerine ait elektrik

aktivitesinin ölçülmesine verilen addır) testinden geçmesini tavsiye etmiꢀtir.

Aynı gün Taksim Devlet Hastanesi tarafından düzenlenen ikinci raporda baꢀvuranın

kulaklarında patolojik bulguya rastlanmamıꢀ ancak sol kolunda brakial pleksitis (sinir

zedelenmesi) tespit edilmiꢀtir. "EGM" testi yapılması tavsiye edilmiꢀ, ancak testin yapıldığı

18 Ekim 2000 tarihinde hiçbir bulguya rastlanmamıꢀtır.

Baꢀvuran 30 Mayıs 1996 tarihinde, Đstanbul Devlet Güvenlik Mahkemesi Cumhuriyet

Savcısı önüne çıkarılmıꢀ, polise verdiği ifadenin doğruluğunu kabul etmiꢀ ve çeꢀitli eylemler

hakkında bilgi vermiꢀtir. Ayrıca bir takım ꢀikayetleri olduğu gerekçesiyle bir devlet

hastanesine sevk edilmeyi talep etmiꢀtir. Baꢀvuran peꢀinden Đstanbul Devlet Güvenlik

Mahkemesi hakimi önüne çıkarılmıꢀ, burada önceki ifadeleri kabul etmiꢀtir. Hakim

baꢀvuranın tutuklanmasına karar vermiꢀtir. Baꢀvuran ve baꢀvuranla aynı gerekçelerle

gözaltına alınıp tutuklanan diğer beꢀ ꢀüpheli (“ꢀikayetçiler”), aynı gün, Đstanbul Cumhuriyet

Savcılığı’na baꢀvurup sorgulanmalarına katılan polis memurları hakkında, kendilerine kötü

muamelede bulunduklarını iddia ederek bir ꢀikayet dilekçesi sunmuꢀlardır.

Đstanbul Cumhuriyet Savcısı 3 Temmuz 1997 tarihinde ꢀikayetçilerin davasını Fatih

Cumhuriyet Savcılığı’na göndermiꢀtir.

Fatih Cumhuriyet Savcısı 13 Nisan 1998 tarihinde baꢀvuranı dinlemiꢀtir. Baꢀvuran

gözlerinin bağlandığından, kollarından askıya alındığından, elektrik verildiğinden, çırılçıplak

soyulduğundan ve dövüldüğünden ꢀikayetçi olmuꢀtur. 13 ya da 14 Mayıs 1996 tarihinde

yakalandığını, gözaltında tutulduğu sürede Türkiye’nin çeꢀitli yerlerinde çeꢀitli terörle

mücadele ꢀubelerine nakledildiğini belirtmiꢀtir. Baꢀvuran ayrıca askıya alınırken direndiği

için kolunun incindiğini ve kulağındaki sorunun da darbe sonucu meydana geldiğini iddia

1

etmiꢀtir. En az 20-25 polis memuru tarafından kötü muameleye uğradığını ve pek çoğunu

teꢀhis edebileceğini öne sürmüꢀtür.

Savcı 12 Mayıs 1998 tarihinde, iddiaları kanıtlayıcı delil bulunmadığı için, Đstanbul

Emniyet Müdürlüğü Terörle Mücadele ꢁubesi’nde görevli polis memurları hakkında

kovuꢀturmaya yer olmadığına karar vermiꢀtir.

Baꢀvuran Beyoğlu Ağır Ceza Mahkemesi’nde bu karara itiraz etmiꢀtir.

Bu esnada, Đstanbul Devlet Güvenlik Mahkemesi Cumhuriyet Savcısı, 27 Haziran

1996 tarihli bir iddianameyle, baꢀvuran ve diğer on kiꢀi hakkında, inter alia, yasadıꢀı silahlı

terör örgütüne üye olmak ve örgüt adına çeꢀitli soygun ve cinayetlere katılmak suçlarından

cezai iꢀlem baꢀlatmıꢀtır.

7 Temmuz 1996 tarihinde Đstanbul Devlet Güvenlik Mahkemesi’nde baꢀvuran

hakkında cezai iꢀlem baꢀlatılmıꢀtır. Mahkeme 20 Kasım 1996 tarihinde, gözaltında iꢀkence

gördüğünü iddia ederek polise ve savcıya verdiği ifadeleri geri çeken baꢀvuranı dinlemiꢀtir.

Dava dosyasından edinilen bilgiye göre, halen derdest halde olan cezai takibat süresince, 1

ꢁubat 2006 tarihine dek tutuklu kalan baꢀvuran, ön soruꢀturma esnasındaki ifadelerinin

iꢀkence ve baskı altında alındığını yinelemiꢀtir.

Bu esnada, Beyoğlu Ağır Ceza Mahkemesi’nin isteği üzerine, baꢀvuran 25 Ekim 2000,

9 Ağustos 2002 ve 14 Mayıs 2003 tarihlerinde muayene ve testlerden geçmiꢀtir. Baꢀvuran 9

Ağustos 2002 tarihinde Adli Tıp Kurumu 2., 3. ve 4. Đhtisas Dairesi doktorları tarafından

muayene edilmiꢀtir. Açlık grevinde olan baꢀvuranın, inter alia, halüsinasyon gördüğü, hafıza

güçlüğü çektiği ve Korsakoff sendromu sebepli ꢀizofreni rahatsızlığı bulunduğu tespit

edilmiꢀtir.

9 Temmuz 2003 tarihinde Adli Tıp Kurumu 2. Đhtisas Dairesi, olaylara iliꢀkin

baꢀvuranın anlatımı ile dava dosyasındaki raporları incelemiꢀ, baꢀvuranın sağ kolunda ulnar

kübital turner sendromu ile hafif aksiyal motor nöropati tespit etmiꢀtir. Öte yandan, bu

koꢀulların gözaltında meydana geldiği iddia edilen kötü muamele sonucu oluꢀmuꢀ olması

olanaksızdır. Ayrıca baꢀvuranda travmatik bir lezyon oluꢀtuğunu gösterir tıbbi delil

bulunmamaktadır.

Beyoğlu Ağır Ceza Mahkemesi 7 Aralık 2003 tarihinde, yukarıda geçen raporun

sonucuna ve dava dosyasında bulunan diğer delillere atıfta bulunarak, baꢀvuranın itirazını

reddetmiꢀtir.

HUKUK

I. AĐHS’NĐN 3. VE 13. MADDELERĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI

Baꢀvuran AĐHS’nin 3. ve 13. maddeleri kapsamında, gözaltında kötü muameleye

uğradığından ve ulusal makamların, iddiaları karꢀısında etkili bir soruꢀturma

yürütmediklerinden ꢀikayetçi olmuꢀtur.

AĐHM, bu ꢀikayetlerin yalnız 3. madde çerçevesinde incelenmesi gerektiği

kanısındadır.

2

A. Kabuledilebilirliğine iliꢀkin

Hükümet, öncelikle AĐHM’den baꢀvuruyu AĐHS’nin 35. maddesinin 1. fıkrası

çerçevesinde iç hukuk yollarının tüketilmediği için kabuledilmez olduğu gerekçesiyle

reddetmesini talep etmiꢀtir. Baꢀvuranın, asliye hukuk ve idare mahkemelerinde dava açarak,

maruz kaldığını iddia ettiği zarar için tazminat talep edebileceğini savunmuꢀtur. Đkinci olarak,

Hükümet, baꢀvuranın olayın meydana geldiği tarihten itibaren altı ay içinde baꢀvuru yapması

gerektiğini ileri sürmüꢀtür.

AĐHM, önceki davalarda, Hükümet’in asliye hukuk ve idare mahkemelerinde çözüm

aramaya iliꢀkin benzer argümanlarını inceleyip reddettiğini yineler (örn. bkz. Nevruz Koç -

Türkiye, 18207/03 ve Eser Ceylan - Türkiye, 14166/02). AĐHM, mevcut baꢀvuruda, içtihadın

dıꢀına çıkılmasını gerektirecek özel koꢀullar tespit etmemiꢀtir. Bu nedenle, Hükümet’in, iç

hukuk yollarının tüketilmediğine iliꢀkin ꢀikayetini reddeder.

Ayrıca, AĐHM, AĐHS’nin 35/1 maddesinde öngörülen altı aylık süre kuralının,

baꢀvuranların baꢀvurularını iç hukuk yollarının tüketilmesi sürecinde, nihai karardan itibaren

altı ay içinde sunmalarını gerektirdiği yineleyerek, 18 ꢁubat 2004 tarihinde sunulan

baꢀvurunun bu süre kuralıyla uyumlu olduğu kanısındadır. Bu nedenle Hükümet’in bu

bağlamdaki ön itirazını benzer biçimde reddeder.

AĐHS’nin 35. maddesinin 3. fıkrası çerçevesinde baꢀvurunun dayanaktan yoksun

olmadığını kaydeden AĐHM, ayrıca baꢀka bir gerekçe altında da kabuledilemezlik unsuru

bulunmadığını tespit eder. Bu nedenle baꢀvuru kabuledilebilir niteliktedir.

B. Esas

Hükümet, baꢀvuranın iddialarına itiraz etmiꢀtir. Bu bağlamda, baꢀvuranın iddialarının

uygun delillerle desteklenmediğini ve kötü muamele iddialarına iliꢀkin bir soruꢀturma

yürütüldüğünü ileri sürmüꢀtür.

Baꢀvuran iddialarını sürdürmüꢀtür.

AĐHM, bir kimsenin sağlıklı olarak gözaltına alınıp serbest bırakıldığında yaralı

olduğu tespit edilirse, Devlet’in bu yaralanmanın nasıl meydana geldiğine iliꢀkin uygun bir

açıklama sağlamak ve mağdurun iddialarına, özellikle de bu iddialar tıbbi raporlarla

destekleniyorsa, gölge düꢀürebilecek delil göstermekle yükümlü olduğunu, bunun yerine

getirilmemesi halinde AĐHS’nin 3. maddesi kapsamında açıkça sorun doğacağını yineler (bkz.

Yananer – Türkiye, 6291/05).

Delillerin tespit edilmesinde, AĐHM, genellikle ‘her türlü makul ꢀüphenin ötesinde’

delil kıstasını uygulamıꢀtır (bkz. Avꢀar – Türkiye, 25657/94). Öte yandan böyle bir delil,

dayanaklı, net ve tutarlı çıkarımların veya çürütülemeyen benzer karinelerin varlığı ile ortaya

konabilir (bkz. Đrlanda - Đngiltere). Sözkonusu olayların, gözaltında olan ve kontrollerinde

bulunan kimselerde olduğu gibi, tamamen veya kısmen yetkili makamların münhasır bilgisi

dahilinde olması halinde, tutukluluk devam ederken meydana gelen yaralanmalara iliꢀkin

güçlü maddi karineler ortaya çıkacaktır. Esasında, yetkili makamların tatmin edici ve ikna

edici bir açıklama sağlamaları yönünde ispat külfeti bulunmaktadır (bkz. Salman – Türkiye

[BD], 21986/93).

3

Bu davada, AĐHM, baꢀvuranın en az on dört gün gözaltında tutulduğunu gözlemler.

Baꢀvuranın ꢀikayetçi olduğu kötü muamele tipleri arasında esas olarak gözlerinin bağlanması,

asılması, elektrik verilmesi, çırılçıplak soyulup dövülmesi bulunmaktadır. Bu bağlamda,

baꢀvuranın anlattığı biçimiyle olaylar hem AĐHM hem de ulusal makamlar huzurunda

tutarlıdır.

Tıbbi delillere iliꢀkin olarak, AĐHM, baꢀvuranın yakalanmasının ardından muayene

edilmediğini kaydeder. Ayrıca gözaltının bitiminde düzenlenen raporun, baꢀvuranın sağ

kulağında ağrı ve duyma kaybı, sol kolunda ise hissizleꢀme ortaya koyduğunu gözlemler.

Aynı gün düzenlenen ikinci rapor, baꢀvuranın sol kolunda brakial pleksitis (sinir zedelenmesi)

belirtileri tespit etmiꢀtir. Baꢀvuranın sol koluna iliꢀkin bulgular, AĐHM’ye göre, baꢀvuranın

kolunun zarar gördüğü iddialarını desteklemiꢀtir.

Bu bağlamda AĐHM, Hükümet’in baꢀvuranın nasıl yaralandığına iliꢀkin bir açıklama

sağlayamadığını gözlemler. Davanın koꢀulları ve Hükümet’in, bütün bu süre boyunca Devlet

makamlarının kontrolünde olan baꢀvuranın yaralanma sebebine iliꢀkin uygun bir açıklama

vermemesi bütün olarak değerlendirildiğinde, AĐHM, bu yaralanmanın Hükümet’in sorumlu

bulunduğu muamelenin sonucu olduğu kanısına varır.

AĐHM, AĐHS’nin 3. maddesinin, makamların, “savunulabilir” ve “geçerli ꢀüphe”

uyandırması halinde kötü muamele iddialarını soruꢀturmalarını gerektirdiğini yineler

(özellikle bkz. Ay – Türkiye, 30951/96). AĐHM içtihadı tarafından belirlenen geçerli asgari

standartlar, soruꢀturmanın bağımsız, tarafsız, kamuya açık olmasını ve yetkili makamların

örnek teꢀkil edecek titizlikle ve çabuklukla hareket etmelerini gerektirmektedir (örn. bkz.

Çelik ve Đmret – Türkiye, 44093/98). Ek olarak AĐHM, AĐHS’de öngörülen hakların

uygulanabilir ve etkili olduğunu, teorik ve yanıltıcı olmadığını yineler. Bu nedenle, böyle

davalarda, etkili bir soruꢀturma, sorumluların tespit edilip cezalandırılmalarına yol

açabilmelidir (bkz. Orhan Kur - Türkiye, 32577/02).

AĐHM, yukarıda, AĐHS’nin 3. maddesi uyarınca baꢀvuranın yaralanmasından

Savunmacı Devlet’in sorumlu olduğunu tespit etmiꢀtir. Bu nedenle etkili bir soruꢀturma

yapılmıꢀ olması gerekmektedir.

Bu davada, AĐHM, Cumhuriyet Savcılığı’nın baꢀvuranın iddialarına iliꢀkin ivedilikle

soruꢀturma baꢀlattığını gözlemler. Bu soruꢀturma, Ağır Ceza Mahkemesi’nin, Cumhuriyet

Savcısı’nın Đstanbul Emniyet Müdürlüğü Terörle Mücadele ꢁubesi’nde görevli polis

memurları hakkında kovuꢀturmaya yer olmadığına dair kararını onayınca sona ermiꢀtir.

Soruꢀturma esnasında, baꢀvuranın iddialarının doğruluğunun saptanması için ek tıbbi raporlar

istenmiꢀtir. Savcı baꢀvuranın ifadesini almıꢀtır.

Bununla birlikte, AĐHM, ulusal makamların soruꢀturmayı yürütme biçiminde,

soruꢀturmanın etkiliğine olumsuz etki yapan göze çarpıcı eksiklikler olduğunu gözlemler.

Öncelikle, AĐHM, adli tıp muayenelerinde elde edilen delillerin tutukluların kötü muamele

iddialarına iliꢀkin soruꢀturmalar için önemli bir rol oynadığını yeniden teyit eder (bkz.

Salmanoğlu ve Polattaꢀ - Türkiye, 15828/03). Bu bağlamda, AĐHM, baꢀvuranın gözaltı

süresinin bitiminde düzenlenen tıbbi raporların ayrıntılı olmadıklarını ve hem AĐHM’nin kötü

muamele davalarını incelerken düzenli aralıklarla göz önünde bulundurduğu Avrupa

Đꢀkencenin ve Đnsanlıkdıꢀı veya Onurkırıcı Ceza veya Muamelenin Önlenmesi Komitesi’nin

(AĐÖK) tavsiye ettiği standartları hem de Birleꢀmiꢀ Milletler Đnsan Hakları Komisyonu’na

sunulan Đstanbul Protokolü olarak da bilinen Đꢀkence ve Diğer Zalimane, Đnsanlık Dıꢀı,

4

Aꢀağılayıcı Muamele veya Cezaların Etkili Biçimde Soruꢀturulması ve Belgelendirilmesi El

Kılavuzu’nda kılavuzluk eden ilkeleri (bkz. Batı ve Diğerleri) büyük ölçüde

karꢀılayamadığını kaydeder. Ayrıca, Beyoğlu Ağır Ceza Mahkemesi’nin ek tıbbi delil

istemesine karꢀılık, meydana geldiği iddia edilen kötü muamele ile bu muayenelerin tarihleri

arasında geçen zaman, AĐHM’ye göre, baꢀvuranın kolunun yaralanmasının sebebinin tespit

edilmesi olasılığını olumsuz etkilemiꢀtir. Bu bağlamda AĐHM, makamların, baꢀvurana,

yaralanmasının sebebinin belirlenmesi için EGM testi yapılmasını sağlamasının dört yıldan

fazla sürmesinden üzüntü duyar.

Đkinci olarak, AĐHM, ne baꢀvurandan ne de ꢀikayetçilerden, failleri, fotoğraflarından

ya da ꢀüpheliler arasından teꢀhis etmelerinin istenmediğini kaydeder. Bu bağlamda, AĐHM,

Cumhuriyet Savcısı’nın kararında yalnızca “Đstanbul Emniyet Müdürlüğü Terörle Mücadele

ꢁubesi’nde görevli polis memurları” olarak atıfta bulunulan bu polis memurlarının

kimliklerinin ortaya çıkarılması için ciddi bir çaba göstermediği kanısına varır. Üçüncü

olarak, savcı soruꢀturmasında hiçbir polis memurunu veyahut baꢀvuranla aynı hücrede tutulan

diğer kiꢀiler gibi olası ꢀahitleri dinlememiꢀtir.

Yukarıdakiler ıꢀığında, AĐHM, yukarıda belirtilen soruꢀturmanın AĐHS’nin 3. maddesi

çerçevesinde tam ve etkili olma koꢀullarını karꢀılamadığı kanısındadır.

AĐHS’nin 3. maddesi hem esas hem usul yönünden ihlal edilmiꢀtir.

II. AĐHS’NĐN 5. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI

Baꢀvuran baꢀvuru formunda, gözaltında tutulmasıyla ilgili olarak AĐHS’nin 5/2, 5/3 ve

5/4 maddesinin ihlal edildiğinden ꢀikayetçi olmuꢀtur.

Hükümet, AĐHS’nin 35/1 maddesi kapsamında, baꢀvuranın bu baꢀlık altındaki

ꢀikayetlerinin altı aylık süre kuralıyla örtüꢀmediği için reddedilmesi gerektiğini savunmuꢀtur.

Baꢀvuranın, AĐHM’ye yaptığı baꢀvuruyu gözaltı süresinin bittiği tarihten itibaren altı ay

içinde sunması gerektiğini ileri sürmüꢀtür.

AĐHM, Hükümet’in altı aylık süre kuralıyla ilgili itirazına iliꢀkin olarak, AĐHS

organlarının içtihadına göre, iç hukuk yolunun bulunmadığı durumlarda, altı aylık sürenin,

AĐHS’nin ihlalini teꢀkil ettiği iddia edilen eylem tarihinde baꢀladığını yineler (diğerlerinin

yanı sıra bkz. Yüksektepe - Türkiye, 62227/00).

AĐHM, baꢀvuranın gözaltı süresinin 30 Mayıs 1996 tarihinde tutuklanmasıyla sona

erdiğini kaydeder. Ancak AĐHS’nin 5. maddesi çerçevesindeki ꢀikayetler AĐHM’ye 10 ꢁubat

2004 tarihinde sunulmuꢀtur. Bu koꢀullarda, AĐHM Hükümet’in, baꢀvuranın altı aylık süre

kuralına uymadığı yönündeki itirazını kabul eder. Buna göre baꢀvurunun bu kısmı AĐHS’nin

35/1 ve 35/4 maddesine göre reddedilmelidir.

III. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI

AĐHS’nin 41. maddesine göre:

“Mahkeme iꢀbu Sözleꢀme ve Protokollerinin ihlal edildiğine karar verirse ve ilgili Yüksek

Sözleꢀmeci Tarafın iç hukuku bu ihlali ancak kısmen telafi edebiliyorsa, Mahkeme, gerektiği takdirde,

hakkaniyete uygun bir surette, zarar gören tarafın tatminine hükmeder.”

5

A. Tazminat ve yargılama gideri

Baꢀvuran, maruz kaldığı iꢀkenceden ötürü meydana gelen zarar için ve tutukluluğu ile

cezai iꢀlemlerin uzun sürmesi nedeniyle maddi ve manevi tazminat olarak toplam 90.000 Euro

talep etmiꢀtir. Baꢀvuran ayrıca AĐHM’den, Hükümet’ten, kötü muamele iddialarına iliꢀkin

uygun bir cezai takibat baꢀlatılmasını ve önceki soruꢀturmayı sürdürenlerle ilgili soruꢀturma

baꢀlatmasını istemesini talep etmiꢀtir.

Hükümet baꢀvuranın tazminat taleplerini reddetmiꢀtir.

AĐHM tespit edilen ihlal ile talep edilen maddi tazminat arasında illiyet bağı

bulunmadığını kaydetmektedir. Öte yandan AĐHM, baꢀvuranın yalnızca AĐHM’nin ihlal tespit

etmesiyle telafi edilemeyecek acı ve sıkıntı geçirdiği kanısındadır. Mevcut davadaki ihlalin

mahiyeti göz önünde bulundurulduğunda, AĐHM, hakkaniyete uygun surette, baꢀvurana

27.300 Euro manevi tazminat ödenmesine karar verir.

Son olarak, AĐHM, baꢀvuranın geri kalan taleplerine iliꢀkin hüküm vermeyi uygun

görmemektedir.

B. Gecikme Faizi

AĐHM, Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı faiz

oranına üç puanlık bir artıꢀın eklenmesinin uygun olduğuna karar vermiꢀtir.

AĐHM YUKARIDAKĐ GEREKÇELERE DAYANARAK, OYBĐRLĐĞĐYLE

1. Baꢀvuranın gözaltında kötü muameleye uğradığı iddiaları ile ꢀikayetleriyle ilgili etkili

ulusal soruꢀturma yapılmadığına iliꢀkin ꢀikayetin kabuledilebilir, baꢀvurunun geri

kalan kısmının kabuledilmez olduğuna;

2. AĐHS’nin 3. maddesinin esas ve usul yönünden ihlal edildiğine;

3. (a) Savunmacı Devlet’in baꢀvurana, AĐHS’nin 44. maddesinin 2. fıkrası uyarınca

kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç ay içinde, uygulanabilecek her türlü vergiyle

beraber, ödeme gününde geçerli olan kur üzerinden Türk Lirası’na çevirerek 27.300

Euro manevi tazminat ödemesine:

(b) Yukarıda anılan üç aylık sürenin aꢀılmasından ödeme gününe kadar geçen süre için

Avrupa Merkez Bankası’nın kısa vadeli kredilere uyguladığı faiz oranına üç puan

eklemek suretiyle elde edilecek oranın gecikme faizi olarak uygulanmasına;

4. Baꢀvuranın adil tazmin talebinin kalan kısmının reddine,

KARAR VERMĐꢀTĐR.

Đꢀbu karar Đngilizce hazırlanmıꢀ, AĐHM Đç Tüzüğü’nün 77. maddesinin 2. ve 3. fıkraları

uyarınca 23 Mart 2010 tarihinde yazılı olarak tebliğ edilmiꢀtir.

Sally Dollé

Zabıt Katibi

Françoise Tulkens

Baꢀkan

6