EUROPEJSKI TRYBUNAŁ PRAW CZŁOWIEKA

CZWARTA SEKCJA

SPRAWA GĘSIARZ przeciwko POLSCE[1]

(SKARGA nr 9446/02)

WYROK – 18 maja 2004 r.

W sprawie Gęsiarz przeciwko Polsce,

Europejski Trybunał Praw Człowieka (Czwarta Sekcja), zasiadając jako Izba złożona z następujących sędziów:

 Sir Nicolas Bratza, Przewodniczący,

 Pan M. Pellonpää,

 Pani V. Strážnická,

 Pan R. Maruste,

 Pan S. Pavlovschi,

 Pan L. Garlicki,

 Pan J. Borrego Borrego, sędziowie

oraz Pan M. O'Boyle, Kanclerz Sekcji,

obradując na posiedzeniu niejawnym 27 kwietnia 2004 r., wydaje następujący wyrok, który został przyjęty w tym dniu:

POSTĘPOWANIE

1. Sprawa wywodzi się ze skargi (nr 9446/02) wniesionej 16 lutego 2002 r. przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej do Trybunału na podstawie ar­tykułu 34 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności („Konwencja”) przez obywatela polskiego, pana Jana Gęsiarza („skarżący”).

2. Rząd Polski był reprezentowany przez pełnomocników, panią S. Jaczew­ską, a następnie pana J. Wołąsiewicza z Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

3. 8 lipca 2003 r. przewodniczący Czwartej Sekcji podjął decyzję o za­komunikowaniu Rządowi skargi dotyczącej długości postępowania. Na pod­stawie artykułu 29 § 3 Konwencji zdecydowano, że przedmiot skargi zostanie rozpatrzony równocześnie z kryterium dopuszczalności skargi. Przewodni­czący Sekcji nadał następnie skardze zgodnie z artykułem 41 Regulaminu Trybunału charakter priorytetowy.

FAKTY

4. Skarżący urodził się w 1933 r. i mieszka w Częstochowie, w Polsce.

A. Fakty przed 1 maja 1993 r.

5. Skarżący dzielił dom oraz nieruchomość z trzema członkami rodziny („sąsiedzi”). 6 lutego 1989 r. wszczął postępowanie nieprocesowe przed Są­dem Rejonowym w Częstochowie, w którym domagał się zniesienia współ­własności nieruchomości.

6. Do listopada 1991 r. sąd przeprowadził osiem rozpraw i zarządził spo­rządzenie dwóch opinii biegłych.

7. 30 kwietnia 1992 r. sąd zawiesił postępowanie, ponieważ skarżący nie wpłacił zaliczki na poczet kosztów opinii biegłego.

B. Fakty po 30 kwietnia 1993 r.

8. 22 września 1994 r. postępowanie zostało podjęte, ponieważ skarżący uiścił opłatę zarządzoną przez sąd.

9. Sąd przeprowadził rozprawy 6 i 20 grudnia 1994 r. Zarządził sporzą­dzenie uzupełniającej opinii biegłego.

10. W lutym i marcu 1995 r. skarżący zwrócił się do sądu o wyznaczenie innego biegłego. Następnie podważył opinię biegłego oraz zakwestionował bie­głego, który ją sporządził. Sąd oddalił jego wnioski 22 marca i 31 maja 1995 r.

11. 23 czerwca 1995 r. sąd zarządził sporządzenie kolejnej opinii biegłe­go. Opinia została przedłożona do sądu 5 września 1995 r.

12. 17 października 1995 r., 16 stycznia, 2 kwietnia i 15 maja 1996 r. sąd przeprowadził rozprawy. Zarządził sporządzenie trzech uzupełniających opi­nii biegłych.

13. Postępowanie było zawieszone od 12 sierpnia do 5 grudnia 1996 r., ponieważ skarżący nie uiścił zaliczki na poczet kosztów uzupełniającej opinii biegłego.

14. W grudniu 1996 r. opinia biegłego została przedłożona sądowi; na­stępnie sąd zarządził sporządzenie kolejnej opinii biegłego.

15. W lutym 1997 r. skarżący zakwestionował powołanie nowego biegłego.

16. 17 września 1997 r. biegły przedłożył swoją opinię sądowi.

17. 24 listopada 1997 r. sąd przeprowadził rozprawę.

18. 28 listopada 1997 r. Sąd Rejonowy w Częstochowie wydał postano­wienie znoszące współwłasność nieruchomości.

19. Od postanowienia znoszącego współwłasność odwołali się sąsiedzi.

20. 26 maja 1998 r. Sąd Wojewódzki w Częstochowie uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierw­szej instancji.

21. 22 października 1998 r. sąd przeprowadził rozprawę, na której pod­jął decyzję o przeprowadzeniu oględzin nieruchomości. Skarżący zwrócił się do sądu o niewyznaczanie rozpraw do dnia 16 listopada 1998 r.

22. 21 maja 1999 r. sędzia przeprowadził oględziny nieruchomości.

23. 10 czerwca 1999 r. sąd przeprowadził rozprawę. Następnie zarządził przygotowanie kolejnej opinii biegłego i polecił skarżącemu uiszczenie za­liczki na poczet jej kosztów.

24. 10 września 1999 r. Sąd Rejonowy w Częstochowie zawiesił postępo­wanie, ponieważ skarżący nie uiścił zaliczki na poczet kosztów opinii biegłe­go. Odwołanie skarżącego od tego postanowienia zostało uwzględnione dnia 15 listopada 1999 r. przez Sąd Wojewódzki w Częstochowie.

25. Sąd przeprowadził rozprawę dnia 12 kwietnia 2000 r.

26. Następnie sąsiedzi zakwestionowali opinię biegłego. Ich wniosek zo­stał ostatecznie oddalony dnia 2 czerwca 2000 r.

27. 14 lipca 2000 r. skarżący zakwestionował innego biegłego sądowego. 2 sierpnia 2000 r. Sąd Rejonowy w Częstochowie oddalił jego wniosek.

28. 18 listopada 2000 r. biegły przedłożył kolejną opinię.

29. 2 kwietnia 2001 r. sąd rejonowy przeprowadził rozprawę.

30. 11 czerwca 2001 r. skarżący wszczął inne postępowanie, w którym dochodził zezwolenia na połączenie z wodociągami miejskimi oraz na prze­prowadzenie prac na wspólnej nieruchomości. Postępowanie to trwa przed Sądem Rejonowym w Częstochowie.

31. 12 czerwca 2001 r. sąd ponownie zawiesił postępowanie z uwagi na toczące się postępowanie administracyjne dotyczące „ganku” zbudowane­go przez jednego z sąsiadów. Skarżący odwołał się od tego postanowienia.

32. 20 sierpnia 2001 r. Sąd Rejonowy w Częstochowie podjął zawieszone postępowanie.

33. Na rozprawie przeprowadzonej 14 stycznia 2002 r. sąd ponownie po­stanowił zawiesić postępowanie z powodu toczącego się postępowania ad­ministracyjnego dotyczącego zbudowanego „ganku”. Odwołanie skarżącego zostało oddalone 14 marca 2002 r.

34. 19 kwietnia 2002 r. skarżący złożył wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania.

35. W grudniu 2002 r. i w styczniu 2003 r. sąd zwracał się do władz gmin­nych i centralnych o dostarczenie pewnych informacji koniecznych dla pro­wadzenia sprawy.

36. Postępowanie zostało podjęte 4 kwietnia 2003 r., a 12 czerwca 2002 r.2 sąd przeprowadził rozprawę.

37. 7 kwietnia 2003 r. Sąd Rejonowy w Częstochowie wydał postanowie­nie znoszące współwłasność nieruchomości.

38. 28 kwietnia 2003 r. skarżący złożył apelację od tego postanowienia.

39. 1 lipca 2003 r. Sąd Okręgowy w Częstochowie oddalił apelację.

PRAWO

I. DOMNIEMANE NARUSZENIA ARTYKUŁU 6 § 1 KONWENCJI Z POWODU DŁUGOŚCI TRWANIA POSTĘPOWANIA

40. Skarżący podnosił, że długość trwania postępowania była niezgodna z wymogiem „rozsądnego terminu”, przewidzianego w artykule 6 Konwencji, który w omawianym zakresie przewiduje:

„Przy rozstrzyganiu o jego prawach i obowiązkach o charakterze cywilnym ..., każdy ma prawo do ... rozpatrzenia jego sprawy w rozsądnym terminie przez ... sąd...”.

41. Rząd nie zgodził się z tym zarzutem.

42. Okres podlegający rozpatrzeniu rozpoczął się nie w lutym 1989 r., kiedy skarżący wszczął postępowanie, ale 1 maja 1993 r., kiedy weszła w ży­cie deklaracja Polski o uznaniu prawa do skargi indywidualnej. Postępowanie zakończyło się 1 lipca 2003 r. postanowieniem Sądu Okręgowego w Często­chowie (patrz paragrafy 5 i 39 powyżej).

Wynika stąd, że postępowanie trwało ponad czternaści lat, z czego dzie­sięć lat i dwa miesiące są brane pod uwagę przez Trybunał.

43. Oceniając rozsądną długość trwania niniejszego postępowania Trybu­nał będzie miał na względzie stan sprawy 1 maja 1993 r.

A. Dopuszczalność

44. Trybunał zauważa, że skarga nie jest oczywiście nieuzasadniona w ro­zumieniu artykułu 35 § 3 Konwencji. Ponadto zauważa, że nie jest ona nie­dopuszczalna z jakichkolwiek innych powodów. Dlatego też Trybunał uznaje skargę za dopuszczalną.

B. Przedmiot sprawy

1. Stanowiska przedstawione przed Trybunałem

45. Rząd twierdził, że sprawa była raczej skomplikowana. W szczegól­ności wskazywał na fakt, że sądy krajowe musiały korzystać z wielu opinii biegłych.

46. Ponadto Rząd wskazywał, że skarżący w znaczący sposób przyczy­nił się do przedłużenia trwania postępowania, w szczególności kwestionując opinie biegłych i żądając od sądu powołania nowych biegłych. Ponadto wska­zywał, że skarżący wielokrotnie nie uiszczał w terminie zaliczek na poczet kosztów opinii biegłych. W konkluzjach Rząd twierdził, że inni uczestnicy postępowania także przyczynili się do przedłużenia trwania postępowania.

47. Odnosząc się do postępowania władz krajowych, Rząd utrzymywał, że działały one z należytą starannością, a sąd rejonowy „podejmował działa­nia w celu zapewniania prawidłowego toku postępowania dowodowego”.

48. Skarżący nie zgodził się z twierdzeniami Rządu i twierdził, że sprawa była prosta. Twierdził, że odpowiedzialność za opóźnienia ponoszą jedynie sądy krajowe, a opóźnienia te po części wynikały z matactw biegłych. Po­nadto skarżący utrzymywał, że Sąd Rejonowy zarządził sporządzenie wielu niepotrzebnych opinii, których nie brał następnie pod uwagę.

49. Podsumowując skarżący zapewniał, że nie przyczynił się do przedłu­żenia trwania postępowania. Twierdził, że korzystał ze swoich praw proceso­wych w celu ochrony swojej własności.

2. Ocena Trybunału

50. Trybunał przypomina, że rozsądna długość trwania postępowania musi być oceniona w świetle szczególnych okoliczności sprawy i z uwzględ­nieniem kryteriów ustalonych w orzecznictwie Trybunału, w szczególności stopnia zawiłości sprawy, postępowania skarżącego i właściwych władz oraz wagi postępowania dla skarżącego (patrz m.in. wyrok Frydlender przeciwko Francji [GC], nr 30979/96, § 43, ECHR 2000-VII i Humen przeciwko Polsce [WI], nr 26614/95, § 60, z 15 października 1999 r.).

51. Trybunał uważa, że sprawa była do pewnego stopnia skomplikowana, jako że okoliczności sprawy musiały być ocenione w świetle opinii biegłych. Jed­nakże ogólnej długości postępowania nie można wytłumaczyć tą zawiłością.

52. Odnosząc się do postępowania skarżącego, Trybunał stwierdza, że w pewnym stopniu przyczynił on się do przedłużenia postępowania. Trybu­nał bierze pod uwagę informacje przedłożone przez Rząd, z których wynika, że skarżący kilkakrotnie nie uiścił opłat za opinie biegłych, co doprowadziło do zawieszenia postępowania (patrz paragrafy 8, 13, 24 i 46 powyżej) oraz że podważał powołanie biegłych. W związku z tym Trybunał przypomina, że choć skarżący jest upoważniony do korzystania ze swoich praw proce­sowych, musi ponosić konsekwencje, jeżeli prowadzi to do opóźnień (patrz Malicka-Wąsowska przeciwko Polsce (decyzja), nr 41413/98, z 5 kwietnia 2001 r.). Jednakże Trybunał zauważa, że łączny czas, w którym postępowanie było zawieszone z powodu nieuiszczenia przez skarżącego opłat wyniósł dzie­sięć miesięcy. W świetle faktu, że ogólna długość postępowania, brana pod uwagę przez Trybunał, wynosi dziesięć lat i dwa miesiące, Trybunał jest zda­nia, że skarżący nie może ponosić odpowiedzialności za całość opóźnień.

53. Odnosząc się do postępowania władz krajowych, Trybunał zauważa, że jest prawdą, iż sądy krajowe miały trudności w uzyskaniu zadowalających opinii biegłych. Jednakże praca biegłych w ramach prowadzonego postępowania była nadzorowana przez sędziego, który był odpowiedzialny za przygotowanie i sprawne prowadzenie postępowania (patrz Proszak przeciwko Polsce, wyrok z dnia 16 grudnia 1997 r., Reports of Judgments and Decisions 1997-VIII, § 44). Ponadto, Trybunał zauważa, że po rozprawie z 22 października 1998 r. sąd nie podejmował żadnych czynności aż do 21 maja 1999 r., kiedy to sędzia przeprowadził oględziny nieruchomości. Trybunał zauważa, że Rząd nie przed­stawił żadnego usprawiedliwienia dla tego opóźnienia w postępowaniu.

54. W konsekwencji Trybunał uważa, że w szczególnych okoliczno­ściach niniejszej sprawy, okres dziesięciu lat i dwóch miesięcy, który zgod­nie z posiadaną kompetencją ratione temporis może rozpatrywać, przekro­czył rozsądny czas.

Doszło więc do naruszenia artykułu 6 § 1 Konwencji.

II. DOMNIEMANE NARUSZENIE ARTYKUŁÓW 6 § 1 i 13 KONWENCJI

55. Skarżący zarzucał naruszenie artykułów 6 i 13. Twierdził, że postępo­wanie prowadzone w jego sprawie nie było sprawiedliwe, ponieważ jego wie­lokrotne wnioski kwestionujące biegłych sądowych nie były uwzględniane.

56. Trybunał stwierdza jednakże, że zarzuty skarżącego dotyczące naruszeń dwóch powyższych artykułów Konwencji są całkowicie nieuzasadnione.

57. W konsekwencji ta część skargi jest niedopuszczalna jako oczywiście nieuzasadniona w rozumieniu artykułu 35 § 3 i dlatego też musi być odrzuco­na zgodnie z artykułem 35 § 4.

III. ZASTOSOWANIE ARTYKUŁU 41 KONWENCJI

58. Artykuł 41 Konwencji:

„Jeśli Trybunał stwierdzi, że nastąpiło naruszenie Konwencji lub jej Proto­kołów, oraz jeśli prawo wewnętrzne zainteresowanej Wysokiej Układającej się Strony pozwala tylko na częściowe usunięcie konsekwencji tego naruszenia, Try­bunał orzeka, gdy zachodzi potrzeba, słuszne zadośćuczynienie pokrzywdzonej stronie”.

A. Szkoda

59. Skarżący domagał się 840 000 zł za szkody materialne oraz 360 000 zł za szkody niematerialne.

60. Rząd twierdził, że żądania skarżącego były wygórowane.

61. Trybunał nie dostrzega związku przyczynowego pomiędzy stwier­dzonym naruszeniem a domniemaną szkodą materialną, dlatego odrzuca to roszczenie.

62. Z drugiej strony, Trybunał jest zdania, że skarżący doznał szkody na­tury niematerialnej w postaci przeżytego stresu i frustracji będących wynikiem przedłużającego się postępowania. Dlatego przyznaje skarżącemu 5 000 EUR z tytułu szkód niematerialnych.

B. Koszty i wydatki

63. Skarżący domagał się także przyznania mu 48 000 zł tytułem zwrotu kosztów i wydatków poniesionych przed sądami krajowymi.

64. Rząd twierdził, że nie może ponosić odpowiedzialności za koszty i wydatki poniesione przez skarżącego w trakcie trwania postępowania przed sądami krajowymi.

65. Zgodnie z kryteriami ustalonymi w orzecznictwie, skarżący jest upoważniony do zwrotu kosztów i wydatków jedynie, jeżeli wyka­że, że zostały one rzeczywiście poniesione oraz były konieczne w postę­powaniu przed sądami krajowymi w celu zapobieżenia lub naprawienia naruszenia lub w celu uzyskania takiego stwierdzenia przez Trybunał. W niniejszej sprawie, uwzględniając posiadane informacje oraz powyższe kryteria, Trybunał oddala to roszczenie (patrz m.in. wyrok Hertel prze­ciwko Szwajcarii, wyrok z 25 sierpnia 1998 r., Reports of Judgments and Decisions 1998-VI, s. 2334, § 63).

C. Odsetki z tytułu zwłoki

66. Trybunał uważa, że odsetki z tytułu zwłoki w wypłacie zadośćuczy­nienia powinny być ustalone zgodnie z marginalną stopą procentową Europej­skiego Banku Centralnego plus trzy punkty procentowe.

Z TYCH PRZYCZYN TRYBUNAŁ JEDNOGŁOŚNIE

1. Uznaje, że skarga jest dopuszczalna w zakresie zarzutu dotyczącego długości postępowania, a w pozostałym zakresie jest niedopuszczalna;

2. Uznaje, że nastąpiło naruszenia artykułu 6 § 1 Konwencji w odniesie­niu do długości trwania postępowania;

3. Uznaje, że

(a) pozwane państwo ma wypłacić skarżącemu, z tytułu szkód niema­terialnych, w ciągu trzech miesięcy od dnia, kiedy wyrok stanie się prawomocny zgodnie z artykułem 44 § 2 Konwencji, 5.000 EUR (pięć tysięcy euro), które będą przeliczone na walutę polską według kursu z dnia realizacji wyroku, plus jakikolwiek podatek, jaki może być pobrany;

(b) zwykłe odsetki według marginalnej stopy procentowej Europej­skiego Banku Centralnego plus trzy punkty procentowe będą płatne od tej sumy od wygaśnięcia powyższego trzymiesięcznego terminu do momentu zapłaty;

4. Oddala pozostałą część żądania skarżącego dotyczącą zadośćuczynienia.

Sporządzono w języku angielskim i obwieszczono pisemnie 18 maja 2004 r., zgodnie z artykułem 77 § 2 i 3 Regulaminu Trybunału.

Michael O'Boyle                Nicolas Bratza
Kanclerz Sekcji                 Przewodniczący
 

[1] Wyrok stanie się prawomocny na podstawie warunków określonych w artykule 44 § 2 Konwencji.